I SA/Gl 403/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi I. C., B. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę. 1.Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., dalej: o.p.) decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) z [...] r., znak [...] w sprawie odmawy wznowienia postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: Naczelnik) z dnia [...] r. 2. Postępowanie przed organami podatkowymi. 2.1.W dniu [...] r. Naczelnik decyzją znak: [...] określił: - I. C. i B. C. (dalej: strona, skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. w kwocie [...] zł, -I. C. (strona A) odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy za 2013r. w kwocie [...] zł   - B. C. (strona B) odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy za 2013r. w kwocie [...]zł. Ww. decyzje zostały doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony za pośrednictwem platformy ePUAP 1 marca 2019r. (t. III, k. 1215, 1195, 1184), co wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia, gdzie w rubryce "data odbioru" widnieje ww. data. Naczelnik w oparciu o ww. decyzje z dnia [...] r. wystawił tytuły wykonawcze dotyczące wspólnego zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r., nr [...] i [...] r., dotyczące odsetek za zwłokę od nieuregulowanych zaliczek za 2013r. strony A nr [...] oraz strony B nr [...]. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych wszczęto postępowanie egzekucyjne, o czym podatnicy zostali skutecznie zawiadomieni w dniu [...]r. Z kolei w dniu 12 września 2019r. pełnomocnik strony zwrócił się do Naczelnika o doręczenie w formie papierowej odpisów ww. decyzji z dnia [...]r. (t. III, k 1219, 1220). W dniu 3 października 2019r. Naczelnik przesłał na adres pełnomocnika papierowe odpisy ww. decyzji z dnia [...] r. (potwierdzenie odbioru w dniu 8 października 2019r.). Pismem z dnia 21 lutego 2020 r. pełnomocnik złożył wniosek (t. IV, k. 2) do Naczelnika o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzjami ostatecznymi tego organu z dnia [...] r., znak: [...], jako podstawę wniosku wskazując m.in. art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Pełnomocnik uważa, że z decyzjami Naczelnika z dnia [...]r. strona nie mogła się zapoznać, albowiem pliki z decyzjami wysłane na jego adres elektroniczny e-PUAP nie zostały dostarczone, co najbardziej prawdopodobne - w wyniku błędu teleinformatycznego. Strona powzięła informację o wydaniu decyzji w wyniku postępowania egzekucyjnego wszczętego przez organ. Z treścią decyzji zapoznała się dopiero po otrzymaniu na wniosek pełnomocnika odpisów w formie papierowej. W związku z powyższym strona uważa, że nie z własnej winy nie miała możliwości wniesienia odwołania w ustawowym terminie i brania udziału w postępowaniu odwoławczym. Wznowienie postępowania dałoby możliwość wydania rozstrzygnięcia w sprawie w sposób uwzględniający cały materiał dowodowy, a także możliwość pełnego uczestnictwa w postępowaniu, również na drodze odwoławczej. 2.3. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] (t. IV. k. 14), Naczelnik odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzjami ostatecznymi tego organu z dnia [...], ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. 2.4. W odwołaniu zarzucono ww. decyzji naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 o.p. wskazując, że strona nie mogła zapoznać się z decyzjami ostatecznymi, gdyż w wyniku błędu systemu teleinformatycznego pliki wysłane na adres elektroniczny e PUPAP pełnomocnika nie zostały dostarczone oraz, że wystąpiono o doręczenie w formie papierowej ww. decyzji. Gdyby ww. decyzje zostały doręczone w przewidzianym terminie wniesione zostałoby odwołanie od ww. decyzji. Zdaniem pełnomocnika okres, którego dotyczyło postępowanie w zakresie podatku dochodowego osób fizycznych za 2013r. przypadał na czas, kiedy ewidencje podatkowe były prowadzone prze inny podmiot niż A sp.j., dlatego też dużo czasu zajęło zapoznanie się z obszernym materiałem dowodowym. Nadto wystąpiła konieczność wnikliwej analizy materiału, konsultacji prawnych oraz wyciągnięcia wniosków i wytyczenia możliwych rozwiązań procesowych. Tym samym niemożliwym było złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie w całości decyzji Naczelnika z dnia [...] r. W wykonaniu art. 200 § 1 o.p. w dniu [...] r. wystosowano do strony postanowienie znak: [...], doręczone w tej samej dacie, wyznaczając jej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z powyższego prawa strona nie skorzystała. 2.5. Zaskarżoną decyzją Dyrektor nie podzielił zarzutów odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że jako podstawę wznowienia postępowania podatkowego w sprawie podatku od osób fizycznych strona wskazała przepisy art. 240 § 1 pkt 4 o.p., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: strona nie z własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu. Nim jednak dojdzie do wznowienia postępowania, to po otrzymaniu żądania w tym zakresie, uruchamiane jest postępowanie wstępne, w którym organ ocenia, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, w tym czy wniosek został złożony - w przypadku powołania się na okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. - w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, czy pochodzi od osoby uprawnionej do jego złożenia, czy powołuje ustawową podstawę wznowienia. Omawiana faza kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia (art. 243 § 1 lub § 3 ww. ustawy). W przypadku odmowy wznowienia postępowania organ wydaje decyzję i następuje to wówczas, gdy wniosek nie spełnia wymogów formalnych. Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania, gdy żądanie strony o wznowienie postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 o.p., zostało wniesione po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Dopiero stwierdzenie, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie, przez właściwy podmiot i wskazano w nim prawidłową przesłankę wznowienia, możliwym czyni wznowienie postępowania, w toku którego badaniu podlega okoliczność, czy w sprawie rzeczywiście przesłanka ta wystąpiła. Obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie wznowienia postępowania jest więc przede wszystkim ustalenie, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 o.p. Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 ww. ustawy, spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. W przypadku podstawy z art. 240 § 1 pkt 4, termin ten liczy się więc od dnia powzięcia wiadomości o decyzji wydanej w postępowaniu, w którym strona nie brała udziału. Strona powinna wskazać, kiedy i skąd powzięła wiadomość. Jeżeli tego nie uczyni, organ podatkowy ma obowiązek wyjaśnić tę okoliczność w toku postępowania wstępnego. Zwrot "strona powzięła wiadomość o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informację pozwalającą jej zidentyfikować decyzję, dotyczy to więc takich danych jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest zatem konieczne zaznajomienie się z treścią decyzji. Wystarczające jest posiadanie przez stronę informacji, czego dana decyzja dotyczy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Poznania z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt ł SA/Po 536/18). Informacja o wydaniu decyzji może pochodzić z każdego źródła. W rozpoznawanej sprawie, Dyrektor podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że wniosek o wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Naczelnika z dnia [...] r. został złożony po upływie terminu o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 o.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że strona powzięła wiadomość o wydaniu ww. decyzji kilka miesięcy przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Zaznaczyć należy, że w dniu 1 marca 2019 r. ww. decyzje zostały doręczone pełnomocnikowi za pośrednictwem platformy ePUAP, o czym świadczą urzędowe poświadczenia odbioru ww. decyzji. Nawet gdyby przyjąć, że strona faktycznie, z uwagi na błąd systemu teleinformatycznego, nie miała na dzień 1 marca 2019r., tj. na dzień doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi, wiedzy na temat wydania ww. decyzji z dnia [...]r. to na pewno pozyskała taką informację w dniu [...] kwietnia 2019r. W tym dniu zostało bowiem zawiadomiona o wszczęciu postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o ww. decyzje z dnia [...]r., tj. dotyczących wspólnego zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r., nr [...] i [...]r., dotyczące odsetek za zwłokę od nieuregulowanych zaliczek za 2013r. strony A nr [...] oraz strony B nr [...]. Fakt powzięcia informacji o wydaniu decyzji w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego został zresztą potwierdzony prze pełnomocnika w ww. wniosku z dnia 21 lutego 2020r. Poza tym odpisy ww. decyzji w formie papierowej zostały ponownie doręczone pełnomocnikowi (na jego prośbę) w dniu 8 października 2019r. Tym samym należy uznać, że zarówno pełnomocnik strony, jak i sami podatnicy - na kilka miesięcy przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania byli świadomi, że w sprawie podatkowej zostały wydane decyzje podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. oraz odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na ten podatek. W świetle tych ustaleń organ pierwszej instancji trafnie przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania z 21 lutego 2020 r., został wniesiony z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 o.p., a w konsekwencji zasadnie odmówił wznowienia postępowania. To w sposób uprawiony prowadzi również do konstatacji, że zawarte w odwołaniu zarzuty zmierzające do wykazania, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu podatkowym, należało uznać za niemające na tym etapie znaczenia. W szczególności podkreślenia wymaga - w kontekście zarzutu dotyczącego niedostarczenia na adres elektroniczny ePUAP plików ww. decyzji - że jeżeli przedmiotem postępowania odwoławczego jest decyzja o formalnym charakterze, wydana na podstawie art. 243 § 3 w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 o.p. o odmowie wznowienia postępowania z powodu zbyt późnego złożenia żądania o wznowienie postępowania, to ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie są zobowiązani do badania kwestii związanej z doręczaniem pism w postępowaniu pierwotnym. Również podnoszony przez pełnomocnika argument, że przed złożeniem wniosku o wznowienie musiał zapoznać się ze sprawą, dokonać wnikliwej analizy i konsultacji prawnych oraz wyciągnąć wnioski i wytyczyć możliwe rozwiązania procesowe nie może stanowić podstawy do innego rozstrzygnięcia niż odmowa wznowienia postępowania. Skoro ustawodawca określił, że strona może wnieść wniosek o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, to wniesienie wniosku po upływie tego terminu musi skutkować odmową wznowienia postępowania. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. W skardze pełnomocnik strony, zaskarżając ww. decyzję Dyrektora i wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji Naczelnika w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 o.p. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko wskazując, że powodem złożenia wniosku o wznowienie postępowania był fakt, że strona nie mogła się zapoznać z decyzjami Naczelnika z dnia [...]r., gdyż pliki z decyzjami wysłane na adres elektroniczny e-PUAP nie zostały dostarczone, najprawdopodobniej z powodu błędu teleinformatycznego. W odniesieniu zaś do argumentów organu odwoławczego dotyczących niedotrzymania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wyjaśnił, że organ nie dostrzegł, iż w lutym 2020r. istniały już przesłanki zagrożenia epidemicznego potwierdzone przez Rząd w marcu tegoż roku, również przez tzw. Tarczę Antykryzysową. Nawet gdyby przyjąć, że przepisy Tarczy Antykryzysowej weszły w życie później niż wniosek strony, to bezspornie zagrożenie epidemiczne już istniało, co nakazuje stosowanie interpretacji rozszerzającej okoliczności zaistniałych w przedmiotowej sprawie na korzyść strony. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a, który nie ma w sprawie zastosowania. 4.3. Kwestia sporna sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zasadnie Dyrektor, odmawiając wznowienia postępowania przyjął, iż wniosek o wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Naczelnika z dnia [...] r. został złożony po upływie terminu o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 o.p. 4.4. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: strona nie z własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu. Nim jednak dojdzie do wznowienia postępowania, to po otrzymaniu żądania w tym zakresie, uruchamiane jest postępowanie wstępne, w którym organ ocenia, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, w tym czy wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 o.p. W przypadku powoływanie się na okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. wniosek należy złożyć w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. 4.5. Odnosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd podzielił wniosek Dyrektora, iż wniosek o wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Naczelnika z dnia [...] r. został złożony po upływie terminu o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 o.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że strona powzięła wiadomość o wydaniu ww. decyzji kilka miesięcy przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Po pierwsze w dniu 1 marca 2019 r. ww. decyzje zostały doręczone pełnomocnikowi za pośrednictwem platformy e-PUAP, o czym świadczą urzędowe poświadczenia odbioru ww. decyzji. Zdaniem Sądu trafnie wskazał Dyrektor, że nawet gdyby przyjąć, że strona faktycznie, z uwagi na błąd systemu teleinformatycznego, nie miała na dzień 1 marca 2019r., tj. na dzień doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi, wiedzy na temat wydania ww. decyzji z dnia [...]r. to na pewno pozyskała taką informację w dniu [...] kwietnia 2019r. W tym dniu zostało bowiem zawiadomiona o wszczęciu postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o ww. decyzje z dnia [...] r., tj. dotyczących wspólnego zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r., nr [...] i [...] r., dotyczących odsetek za zwłokę od nieuregulowanych zaliczek za 2013r. strony A nr [...] oraz strony B. nr [...]. Fakt powzięcia informacji o wydaniu decyzji w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego został zresztą potwierdzony przez pełnomocnika w ww. wniosku z dnia 21 lutego 2020r. Poza tym odpisy ww. decyzji w formie papierowej zostały ponownie doręczone pełnomocnikowi (na jego prośbę) w dniu 8 października 2019r. Tym samym uznać należało, że zarówno pełnomocnik strony, jak i sama strona – już kilka miesięcy przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania mieli świadomi, że w sprawie podatkowej zostały wydane decyzje podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. oraz odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na ten podatek. Tezę tę wspiera argumentacja pełnomocnika, który na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik sam przyznał, że powodem niezłożenia wniosku o wznowienie w stosownym terminie była konieczność zapoznania się ze sprawą, dokonania wnikliwej analizy i konsultacji prawnych oraz wyciągnięcia wniosków i wytyczenia możliwych rozwiązań procesowych. Pełnomocnik, zdawał sobie zatem sprawę, że ww. wniosek został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Sąd przyjął za Dyrektorem, że wniosek o wznowienie postępowania z 21 lutego 2020 r., został wniesiony z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 o.p., co oznacza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 4.6. Odnosząc się w dalszej kolejności do twierdzeń pełnomocnika, że powodem niedotrzymania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania było istniejące zagrożenie epidemiczne, bowiem w okresie, kiedy strona powzięła informację o wydanych decyzjach, tj. w 2019r. i miała możliwość złożenia wniosku bez uchybienia terminowi, wskazać należy, że zasadnie Dyrektor przyjął, iż w okresie kiedy stan epidemiczny oraz akt zawieszenia wszelkich terminów procesowych, na które usilnie powołuje się pełnomocnik, nie obowiązywały. Tarcza Antykryzysowa to instrumenty, które mają amortyzować i zmniejszyć negatywny wpływ koronawirusa na gospodarkę, a przede wszystkim na społeczeństwo. Na pakiet składają się różne akty prawne w tym przede wszystkim ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.). Jest również faktem powszechnie znanym, że pandemię COVID-19 w Polsce wiązać należy z marcem 2020r. Tym samym argumentacja pełnomocnika w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. 4.7. Zdaniem Sądu, mając na uwadze art. 134 p.p.s.a. nie doszło również do naruszenia innych, nie wskazanych w skardze przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji Dyrektor szczegółowo odniósł się do podniesionych zarzutów, a polemika ze stanowiskiem organu nie może świadczyć o wadliwości wydanego rozstrzygnięcia. Realizacja określonej w art. 124 o.p. przez zasady przekonywania oznacza wyjaśnienie stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa. Zasadnie przy tym Dyrektor wskazał, iż zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. 4.8. Końcowo należy wskazać, że rozpoznanie sprawy w trybie art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020, poz. 374 ze zm.), tj. na posiedzeniu niejawnym, nie naruszyło, w ocenie Sądu prawa strony do sądu i nie pozbawiło jej realnej ochrony prawnej. Po pierwsze Sąd jest związany uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19. Po wtóre, Sąd w niniejszej sprawie nie był związany zarzutami skargi i zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: p.p.s.a.) był zobligowany do jej rozpoznania w granicach sprawy. Nadto Sąd wziął pod uwagę, że strony postępowania miały możliwość wypowiedzenia się dodatkowego w skierowanych do Sądu pismach. 4.9. Mając na uwadze powyższe, niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach art. 134 p.p.s.a. nie doszukał się również innych naruszeń prawa. Z tych względów skargę, jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił.