III FSK 875/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, Protokolant Natalia Zawadka, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2006/21 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dawniej: Ministra Rodziny i Polityki Społecznej) z dnia 10 czerwca 2021 r. nr BON.III.5220.102.10.2019.ML w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za okres od marca do kwietnia 2013 r 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. C. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 28 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2006/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "sąd I instancji") oddalił skargę M. C. (dalej: "Skarżący") na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dawniej: "Ministra Rodziny i Polityki Społecznej", dalej: "Minister", "Organ") z dnia 10 czerwca 2021 r. w przedmiocie odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka") z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za marzec 2013 r. oraz za kwiecień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę od przedmiotowych zaległości podatkowych. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 274 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649, dalej: "o.p") w zw. z art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i art. 116 § 1 a) o.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z akt sprawy wynika, że otwarcie postępowania likwidacyjnego spółki Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. poprzez podjęcie przez wspólników uchwały o rozwiązaniu spółki nastąpiło w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym - zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez sąd I instancji - wystąpić miała podstawa do ogłoszenia upadłości, a wszczęcie procedury likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako posiadającej analogiczne skutki do ogłoszenia upadłości spółki, w szczególności w zakresie zabezpieczenia spłaty zobowiązań wobec wierzycieli spółki i zabezpieczenia majątku spółki winno być uznane per analogiam za spełnienie przesłanki określonej w art. 116 § 1 a) Ordynacji podatkowej, 2. art. 116 § 1 o.p. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na uznaniu, że otwarcie w terminie określonym w art. 211 ustawy z 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 1112 ze zm. dalej: "p.u.n."). procedury likwidacji spółki poprzez powzięcie uchwały o jej rozwiązaniu, mimo faktu, że prowadzi ono do zabezpieczenia spłaty zobowiązań spółki z jednoczesnym zabezpieczeniem jej majątku na ten cel przeznaczonego, nie zwalnia członka zarządu/ likwidatora z solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, 3. art. 108 § 2 pkt 3 o.p., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że przez wystawienie tytułu wykonawczego należy rozumieć również zgłoszenie wierzytelności sędziemu-komisarzowi, podczas gdy art. 108 § 3 o.p. nie znajduje zastosowania w każdym przypadku, gdy obowiązek podatkowy wynika z deklaracji, ale tylko w tych sytuacjach, gdy obowiązek wynikający z deklaracji został stwierdzony przez organ tytułem wykonawczym, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. 4. art. 21 ust. w zw. z art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze poprzez błędną wykładnię tych przepisów, a dodatkowo przepisu art. 12 ust. 1 i 2 przez niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie nieprawidłowego założenia, że moment powstania niewypłacalności Spółki przypadał na dzień wymagalności zapłaty za zobowiązanie podatkowe na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za m-ce marzec i kwiecień 2013 r. II. przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 art. 188 § 1, art. 191, art. 197 o.p. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności niniejszej sprawy, podczas gdy organy, nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, nie uwzględniając zgłaszanych przez skarżącego wniosków dowodowych pomimo, że miały one istotny wpływ na ustalenie okoliczności faktycznych sprawy, przez co rozstrzygnięcie zostało oparte na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych w zakresie ustalenia istnienia przesłanki niewypłacalności Spółki, i określenia momentu jej powstania, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 o.p., art. 188 o.p., art. 197 o.p., art. 199 o.p. poprzez przyjęcie, że prawidłowym było zaniechanie przez organy przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania upadłościowego dotyczącego Spółki, a także odmowa przeprowadzenia dowodu z dokumentów wnioskowanych przez skarżącego, odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz wyjaśnień skarżącego pomimo, że były to dowody istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i określenia czy kiedy doszło do zaistnienia stanu niewypłacalności Spółki, jak również poprzez przyjęcie, że prawidłowym było niepowołanie biegłego w cela określenia, kiedy zaistniała przesłanka niewypłacalności pomimo, że była to okoliczność wymagająca wiadomości specjalnych, co doprowadziło do wydania nietrafnego rozstrzygnięcia polegającego na oddaleniu skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącego na swoją rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia zaistnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z tytułu wpłat na PFRON za marzec 2013 r. oraz za kwiecień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę od przedmiotowych zaległości podatkowych. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów materialnoprawnych należy wskazać, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez WSA, poprzez niezastosowanie art. 274 o.p. w zw. z art. 21 u.p.n. i art. 116 § 1 a) o.p. Autor skargi kasacyjnej wywodził, że otwarcie postępowania likwidacyjnego spółki Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. nastąpiło w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpić miała podstawa do ogłoszenia upadłości, a wszczęcie procedury likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako posiadającej analogiczne skutki do ogłoszenia upadłości spółki, w szczególności w zakresie zabezpieczenia spłaty zobowiązań wobec wierzycieli spółki i zabezpieczenia majątku spółki winno być uznane per analogiam za spełnienie przesłanki określonej w art. 116 § 1 a) o.p. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112, ze zm., dalej "p.u.n."), tj. w brzmieniu obowiązującym w stanie faktycznym sprawy - upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Stosownie natomiast do treści art. 11 ust. 1 tejże ustawy - dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, przy czym zgodnie z art. 11 ust. 2 p.u.n. dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Z art. 21 ust. 1 i 3 p.u.n. wynika, że termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynosi 2 tygodnie od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości i spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem, właściwy czas do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Dla jego określenia nie ma znaczenia subiektywne przekonanie Skarżącego, że nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość spółki (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt II CSK 142/08, publ. Lex). Z punktu widzenia niewypłacalności, nie jest także istotny rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 p.u.n. Co najwyżej można w takim przypadkach oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 12 p.u.n. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 249/13, publ. CBOSA). W analizowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że WSA w prawidłowy sposób ustalił, że otwarcie postępowania likwidacyjnego spółki Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. nie nastąpiło w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpić miała podstawa do ogłoszenia upadłości. Istotną okolicznością w sprawie jest fakt, że Spółka już od 29 marca 2013 r. nie regulowała wymagalnych zobowiązań wynikających z decyzji o rozłożeniu na raty. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do uznania, że otwarcie postępowania likwidacyjnego na podstawie art. 274 k.s.h. jest wystarczające dla wykazania przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p. Zatem, nie zaistniała w przedmiotowej sprawie przesłanka wyłączająca odpowiedzialność Skarżącego, jako osoby trzeciej, wskazana w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p. W rozpatrywanej sprawie zaszły przesłanki pozytywne warunkujące możliwość przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącego (brak złożenia wniosku o upadłość we właściwym terminie), a jednocześnie nie zaistniały wskazywane przez Skarżącego przesłanki negatywne warunkujące uwolnienie się od tejże odpowiedzialności. W treści uzasadnienia Skarżący podnosi jedynie, że skoro zarówno otwarcie likwidacji Spółki jak i złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości prowadzi do zaspokojenia zobowiązań spółki wobec jej wierzycieli, to tym samym doszło do spełnienia przesłanek egzoneracyjnych wskazanych w art. 116 § 1 o.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można również uznać, aby Skarżący udowodnił w jakikolwiek sposób brak swojej winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, w której pełnił funkcję członka zarządu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że brak winy, o którym mowa w art. 116 o.p. jest kategorią obiektywną i można się na niego powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (np. obłożna choroba). Ponadto w orzecznictwie tym podkreśla się, iż członek zarządu odpowiedzialny za prowadzenie spraw spółki, powinien orientować się w bieżącym stanie jej finansów, winien mieć wiedzę co do sposobu jej funkcjonowania, zawieranych transakcji, a także kontrahentów spółki. Członek zarządu spółki powinien być, także należycie zorientowany w sprawach podmiotu, którym zarządza, szczególnie w odniesieniu do stanu majątkowego spółki i ciążących na niej zobowiązań tak, by nie doprowadzić do naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych oraz do sytuacji zadłużenia spółki czy stanu jej niewypłacalności. Taka jest bowiem rola osób, którym powierzono prowadzenie spraw spółki. Prawidłowo ustalił WSA, że dowody zgromadzone w aktach sprawy (por. odpis pełny z Krajowego Rejestru Sądowego nr (...) z dnia 21 czerwca 2018 r. ) wskazują, że wpisem z dnia 10 listopada 2011 roku (wpis nr [...]) został wpisany jako prezes zarządu M. C., jednocześnie został wykreślony z dniem 5 lipca 2013 r. (wpis nr [...]) i w tym dniu wpisany jako likwidator (wpis nr [...]), a następnie wykreślony z Rejestru z dniem 21 czerwca 2018 r. (wpis nr [...]). Ze wskazanego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika również, że wpisem z dnia 10 listopada 2011 roku (wpis nr [...]) została wpisana jako członek zarządu E. W., jednocześnie została wykreślona z dniem 5 lipca 2013 r. (wpis nr [...]) i w tym dniu wpisana jako likwidator (wpis nr [...]), a następnie wykreślona z Rejestru z dniem 21 czerwca 2018 r. (wpis nr [...]). Zatem w terminach płatności z tytułu wpłat na PFRON wynikających z deklaracji składanych przez Spółkę za miesiąc marzec i kwiecień 2013 r., w zarządzie Spółki były wskazane osoby. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia art. 108 § 2 pkt 3 o.p. wskazać należy, że z literalnego brzmienia cytowanego przepisu, obowiązującego w brzmieniu sprzed dnia wejścia w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1649 ze zm.), postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3. Z kolei z art. art. 108 § 3 o.p. wynika, że w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a. Powyższe należy rozumieć, że w sytuacji w której organ nie podważa wysokości zobowiązania wynikającego z deklaracji, to brak jest podstaw do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania. W takim przypadku, przed wszczęciem postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej — co do zasady — wymagane będzie wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w oparciu o deklarację podatkową. Jednakże warunek ten uznaje się za spełniony także w razie wszczęcia egzekucji uniwersalnej (postępowania upadłościowego) - zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2019 r. sygn. akt I FSK 1146/17 (publ. CBOSA). Pismem z 19 listopada 2014 r. organ podatkowy I instancji zgłosił do masy upadłości swoje wierzytelności, w tym m. in. z tytułu wpłat na PFRON za marzec 2013 r. i kwiecień 2013 r. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej Skarżącego zostało wszczęte z urzędu 27 sierpnia 2018 r. Prawidłowo więc WSA skonstatował, że warunki dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności członka zarządu zostały spełnione. Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 21 ust. w zw. z art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. W przekonaniu autora skargi kasacyjnej, WSA nieprawidłowo przyjął że moment powstania niewypłacalności Spółki przypadał na dzień wymagalności zapłaty za zobowiązanie podatkowe na rzecz PFRON za m-ce marzec i kwiecień 2013 r. W treści uzasadnienia skargi kasacyjnej Skarżący nie wskazuje, z jakich przyczyn uznaje za błędne ustalenia faktyczne odnoszące się do daty powstania niewypłacalności Spółki. Jednocześnie Skarżący przyznał, że w owym czasie istniały niezapłacone zaległości Spółki, przy czym zarzucał brak dokonania oceny relacji owego długu, na sytuację majątkową Spółki czy też posiadania w tym czasie zaległości także wobec innych podmiotów. Okoliczności te są jednak irrelewantne, albowiem jak wynika z treści przytoczonych orzeczeń, istotny jest sam fakt braku regulowania wymagalnych zobowiązań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 249/13, publ. CBOSA). Tymczasem sam Skarżący brak regulowania bieżących należności ("dwóch należności podatkowych" – s. 7 skargi kasacyjnej), potwierdza. Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznaje również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa przez WSA, sformułowane w skardze kasacyjnej. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 art. 188 § 1, art. 191, art. 197 o.p. polegający na tym, że Sąd pierwszej instancji przyjął, że organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności niniejszej sprawy, podczas gdy organy, nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, nie uwzględniając zgłaszanych przez Skarżącego wniosków dowodowych pomimo, że miały one istotny wpływ na ustalenie okoliczności faktycznych sprawy. Tymi okolicznościami w analizowanej sprawie było ustalenie istnienia przesłanki niewypłacalności Spółki i określenia momentu jej powstania. WSA – w ocenie autora skargi kasacyjnej – oparł rozstrzygnięcie na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego tego rodzaju zarzuty są całkowicie bezzasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie przyjął WSA, że, w momencie powstania niewypłacalności Spółki, w okresie pod koniec kwietnia i na początku maja 2013 r., pełnił funkcję członka zarządu Spółki (Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie od 17 lutego 2011 r. do 28 maja 2013 r.) i był z tego tytułu zobowiązanym do wystąpienia ze stosownym wnioskiem o ogłoszenie upadłości, czego nie uczynił. Całkowicie bezzasadne pozostają zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 o.p., art. 188 o.p., art. 197 o.p., art. 199 o.p. Skarżący zarzucił zaniechanie przez organy przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania upadłościowego dotyczącego Spółki, a także odmowę przeprowadzenia dowodu z dokumentów wnioskowanych przez Skarżącego, odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz wyjaśnień Skarżącego pomimo, że były to dowody istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jak również braku powołania biegłego na okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że nie było potrzeby zarówno przeprowadzania wnioskowanych przez Skarżącego dowodów jaki i sporządzania opinii biegłego rewidenta, albowiem w niniejszej sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że skoro w sprawie Spółka niewątpliwie nie regulowała wymagalnych zobowiązań, to nie było potrzeby badania dokumentów, przesłuchiwania świadków czy zwracania się o opinię biegłego. Skarżący nawet nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Słusznie wywodził WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że Spółka już od 29 marca 2013 r. nie regulowała wymagalnych zobowiązań wynikających z decyzji o rozłożeniu na raty. Oznacza to, że brak realizacji zobowiązań począwszy od wskazanej daty, w tym zaległości wynikających z wpłaty na PFRON za marzec 2013 r. (płatnej do 20 kwietnia 2013 r.), to stan niewypłacalności nastąpił już 21 kwietnia 2013 r. Termin na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, tj. termin 14 dni, mijał z początkiem maja 2013 r. Okoliczność tego rodzaju, wynikająca z upływu ustawowych terminów na dokonanie określonej czynności prawnej oznacza, że członka zarządu należy uznać za ponoszącego odpowiedzialność za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości na czas. Samo zaś podjęcie przez Zgromadzenie Wspólników w dniu 28 maja 2013 r. uchwały o rozwiązaniu Spółki z dniem 1 czerwca 2013 r. nie miało wpływu na istnienie ciążącego na Skarżącym obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Podjęcie przedmiotowej uchwały nie spowodowało bowiem, że przestały istnieć przesłanki do wszczęcia postępowania upadłościowego. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Mirella Łent Sławomir Presnarowicz (spr.) Bogusław Dauter