III SA/Po 1359/21

Dnia 01 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty od napojów alkoholowych oddala skargę. E. S.A z siedzibą w K. wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2021 r. zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zakresie opłaty od napojów alkoholowych nabytych przed dniem 1 stycznia 2021 r. i sprzedawanych w ramach zezwolenia na obrót hurtowy. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Głównym przedmiotem działalności spółki jest sprzedaż szerokiego asortymentu produktów z branży spożywczej, w tym także napojów alkoholowych do różnych odbiorców - dystrybutorów hurtowych, sklepów detalicznych jak również konsumentów. Spółka posiada zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu i do 18% alkoholu. Ponadto, posiada również zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Spółka nabywa napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml ( dalej napoje alkoholowe w małych formatach) od: - podmiotów krajowych posiadających zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu - podmiotów zagranicznych nieposiadających zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu Wnioskodawca dokonuje sprzedaży napojów alkoholowych w małych formatach na rzecz: - podmiotów posiadających zezwolenie wyłącznie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu - podmiotów posiadających zezwolenie wyłącznie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży lub poza miejscem sprzedaży - podmiotów posiadających jednocześnie jedno lub wszystkie z powyższych zezwoleń na obrót hurtowy i jedno lub wszystkie z powyższych zezwoleń na sprzedaż detaliczną - na rzecz konsumentów oraz podmiotów nieposiadających ww. zezwoleń ( w punktach sprzedaży detalicznej). W związku z powyższym opisem sformułowano następujące pytanie: Czy w sytuacji , gdy spółka zakupiła przed dniem 1 stycznia 2021 r. napoje alkoholowe w małych formatach, które następnie będzie sprzedawać w 2021 r. w ramach zezwolenia na obrót hurtowy, to czy spółka będzie zobowiązana do zapłaty opłaty dodatkowej w zakresie tych napojów. Zdaniem wnioskodawcy, napoje alkoholowe w małych formatach, zakupione w 2020 r. nie podlegają opłacie dodatkowej w żadnej sytuacji ze względu na fakt, iż do zaopatrzenia w te napoje doszło jeszcze w 2020 r. , tj. w czasie, kiedy oplata dodatkowa jeszcze nie obowiązywała. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej w dniu 13 lipca 2021 r. interpretacji indywidualnej uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. W pierwszej kolejności organ wskazał, że na mocy ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021.694 ) od dnia 16 kwietnia 2021 r. organem właściwym w sprawie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów dotyczących opłat, o których mowa w art. 9˛ ust. 11 i 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwołał się do treści art. 9 ust. 1 , art. 9 ust 2, art. 2ą ust 1 pkt 7 i art. 18 ust 1 ustawy z dnia 26 października 1982 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2277 ze zm.). W ocenie organu, z powyższych przepisów wynika, że na podstawie zezwolenia na obrót hurtowy możliwa jest dalsza odsprzedaż napojów alkoholowych na rzecz podmiotów posiadających właściwe zezwolenia, tj. zezwolenie na obrót hurtowy lub zezwolenie na sprzedaż detaliczną. Dalej, wskazując na art. 9˛ ust. 11 ustawy organ wyjaśnił, że opłata za zezwolenie o którym mowa w art. 9 ust 1 lub 2 oraz za zezwolenie na wyprzedaż, o którym mowa w art. 9 ( 5) ust 4 dla przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml wynosi dodatkowo 25 zł za każdy pełny litr 100 % alkoholu w tych opakowaniach. Zgodnie z art. 9˛ ust 12 ustawy – w przypadku, gdy przedsiębiorca posiadający zezwolenie o którym mowa w art. 9 ust 1 lub 2 zaopatruje przedsiębiorcę posiadającego jednocześnie zezwolenie na obrót hurtowy i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, odprowadza opłatę od wszystkich napojów objętych opłatą ustaloną na podstawie ust 11, w które zaopatrzył tego przedsiębiorcę. Stosownie do art. 9˛ ust 13 ustawy przedsiębiorca dokonujący zaopatrzenia w napoje alkoholowe, od których zapłacono opłatę o której mowa w ust 12, nie jest obowiązany do zapłaty opłaty ustalonej na postawie ust. 11. Jak dalej wskazał organ, z wniosku wynika, że spółka posiada zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi oraz zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Spółka nabyła przed 1 stycznia 2021 r. napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml. Napoje te nie podlegały opłacie, o której mowa w art. 9˛ ust. 11 ustawy, ponieważ w momencie zaopatrzenia przepis ten nie obowiązywał. Obecnie tj. w 2021 r. spółka będzie zaopatrywała inne podmioty w ww. napoje alkoholowe w ramach zezwolenia na obrót hurtowy, czyli na rzecz podmiotów posiadających zezwolenie na obrót hurtowy lub zezwolenie na sprzedaż detaliczną. Zdaniem organu, w świetle ww. przepisów ustawy, zaopatrywanie w napoje alkoholowe w małych formatach po 1 stycznia 2021 r. -podmiotów posiadających wyłącznie zezwolenie na obrót hurtowy, -podmiotów posiadających wyłącznie zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży - podmiotów posiadających zezwolenie na obrót hurtowy oraz zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w ogóle nie podlega opłacie. Zatem dokonując zaopatrzenia ww. podmiotów, spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty opłaty, o której mowa w art. 9˛ ust 11 i ust 12 ustawy Inaczej natomiast wygląda sytuacja w przypadku zaopatrywania w napoje alkoholowe w małych formatach po 1 stycznia 2021 r. - podmiotów posiadających zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - podmiotów posiadających jednocześnie zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży - podmiotów posiadających jednocześnie zezwolenie na obrót hurtowy i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - podmiotów posiadających zezwolenie na obrót hurtowy, zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży oraz zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, gdyż są to podmioty, o których mowa w art. 9˛ ust 11 i ust 12 ustawy. Jak wyjaśnił organ, kluczowy w tej sytuacji jest art. 9˛ ust 13 ustawy, z którego wynika, że jedyny wyjątek zwalniający podmiot dokonujący zaopatrzenia z zapłaty opłaty dotyczy napojów alkoholowych, od których zapłacono już opłatę. Zatem, począwszy od 1 stycznia 2021 r. w przypadku zaopatrzenia przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w napoje alkoholowe w małych formatach zakupione w 2020 r., spółka będzie zobowiązana do zapłaty opłaty o której mowa w art. 9˛ ust 11ustawy. Jeżeli bowiem oplata nie została dotychczas zapłacona, a przedsiębiorca dokonuje zaopatrzenia, o którym mowa w art. 9˛ ust 11 i ust 12 ustawy opłata powinna zostać zapłacona. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem spółki, że ponieważ napoje alkoholowe w małych formatach zostały nabyte przed 1 stycznia 2021 r., to ich dalsza odsprzedaż również nie będzie objęta regulacją ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r. Jak wskazał organ, zaopatrzenie , którego dokona spółka będzie miało miejsce w 2021 r., a zgodnie z art. 9˛ ust 11 ustawy podlega ono opłacie. Organ wskazał również, że obowiązek zapłaty opłaty za zezwolenie na obrót hurtowy napojami alkoholowymi przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych do 300 ml, związany jest z rodzajem zezwolenia na sprzedaż alkoholu posiadanego przez nabywcę tych napojów, a nie z datą ich nabycia. E. S.A z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której domagając się jej uchylenia zarzuciła naruszenie: 1 przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 9˛ ust. 11 i 12 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do działalności prowadzonej przez skarżącą, tj. uznanie, że na skarżącej ciąży obowiązek odprowadzenia opłaty alkoholowej od napojów alkoholowych sprzedanych od 1 stycznia 2021 r., w które skarżąca została zaopatrzona przed tym dniem, czyli w czasie, gdy oplata alkoholowa nie obowiązywała; b. art. 9˛ ust. 13 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w odniesieniu do napojów alkoholowych, w które skarżąca została zaopatrzona przed dniem 1 stycznia 2021 r. , a które odsprzedaje od tego dnia, skarżąca jest zobowiązana do zapłaty opłaty alkoholowej, w sytuacji, gdy do zaopatrzenia w napoje alkoholowe doszło jeszcze przed 2021 r. , a zatem obowiązek zapłaty opłaty powstał zanim jeszcze przepis ten obowiązywał; c. art. 2 w zw. z art. 217 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie w procesie wykładni przepisów ustawy, co skutkowało nałożeniem na skarżąca obciążeń publicznoprawnych, które nie obowiązywały w momencie dokonania przez skarżącą czynności uznanych przez ustawę za podlegające opłacie oraz nałożeniem na skarżąca nadmiernych obciążeń i ponoszenia strat, których nie mogła przewidzieć w dacie dokonywania zakupu napojów alkoholowych od swoich dostawców. d. art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 9˛ ust. 11-15 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść skarżącej, skutkujące uznaniem, że skarżąca jest przedsiębiorącą obowiązanym do odprowadzenia opłaty alkoholowej; 2. przepisów postępowania, tj: art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120, 121 § 1 i 14h Ordynacji polegające na niewyczerpującym uzasadnieniu prawnym oceny stanowiska skarżącej co do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji oraz wydaniem interpretacji której treść jest sprzeczna z wyjaśnieniami Ministra Zdrowia z 12 lutego 2021 r., który w analogicznym stanie faktycznym dotyczącym podobnych przepisów znowelizowanej ustawy o zdrowiu publicznym uznał, że sprzedaż przez hurtownika napojów po 1 stycznia 2021 r. ale nabytych przed ta datą nie podlega tzw. opłacie cukrowej z uwagi na zasadę zakazu działania prawa wstecz. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm., dalej jako O.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także sąd administracyjny, w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, jest związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią będącą przedmiotem sporu pomiędzy podatnikiem i organem jest to, czy opłacie dodatkowej, o której mowa w art. 9 ˛ ust. 11 ustawy z dnia 26 października 1982 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277 ze zm.), podlegają zakupione przed dniem 1 stycznia 2021 r. napoje alkoholowe w małych formatach, które będą sprzedawane w 2021 r., w ramach zezwolenia na obrót hurtowy. Jak wynika z przedstawionego we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego stanu faktycznego, przedmiotem działalności spółki E. S.A z siedzibą w K. jest sprzedaż szerokiego asortymentu produktów z branży spożywczej, w tym także napojów alkoholowych do różnych odbiorców - dystrybutorów hurtowych, sklepów detalicznych jak również konsumentów. Spółka posiada zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu i do 18% alkoholu. Ponadto, posiada również zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Spółka nabywa napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml ( dalej napoje alkoholowe w małych formatach) od podmiotów krajowych posiadających zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu oraz od podmiotów zagranicznych nieposiadających zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu. Spółka dokonuje sprzedaży napojów alkoholowych w małych formatach na rzecz: podmiotów posiadających zezwolenie wyłącznie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu, podmiotów posiadających zezwolenie wyłącznie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży lub poza miejscem sprzedaży, podmiotów posiadających jednocześnie jedno lub wszystkie z powyższych zezwoleń na obrót hurtowy i jedno lub wszystkie z powyższych zezwoleń na sprzedaż detaliczną, na rzecz konsumentów oraz podmiotów nieposiadających ww. zezwoleń ( w punktach sprzedaży detalicznej). Zdaniem spółki, napoje alkoholowe w małych formatach, które zostały zakupione przez spółkę przed dniem 1 stycznia 2021 r. nie podlegają opłacie dodatkowej, o której mowa w ww. art. 9 ˛ ust. 11 ustawy, w żadnej sytuacji, ze względu na fakt, iż do zaopatrzenia w te napoje doszło w czasie, kiedy oplata dodatkowa jeszcze nie obowiązywała. W ocenie organu, przedstawionej w zaskarżonej interpretacji, począwszy od 1 stycznia 2021 r., w przypadku zaopatrzenia przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml, spółka będzie zobowiązana do zapłaty opłaty o której mowa w art. 9˛ ust 11ustawy, także w przypadku, gdy napoje te zostały zakupione w 2020 r. , jeżeli opłata ta nie została dotychczas zapłacona. Natomiast, zaopatrywanie w napoje alkoholowe w małych formatach po dniu 1 stycznia 2021 r. podmiotów posiadających wyłącznie zezwolenie na obrót hurtowy, podmiotów posiadających wyłącznie zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży jak i podmiotów posiadających zezwolenie na obrót hurtowy oraz zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, nie podlega opłacie, o której mowa w art. 9˛ ust 11 ustawy. W ocenie Sądu, przedstawione w zaskarżonej interpretacji stanowisko organu jest prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ˛ ust. 11 ustawy z dnia 26 października 1982 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277 ze zm.) opłata za zezwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lub 2, ( tj. zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu i o zawartości do 18% alkoholu ) oraz za zezwolenie na wyprzedaż, o którym mowa w art. 95 ust. 4, dla przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml wynosi dodatkowo 25 zł za każdy pełny litr 100% alkoholu w tych opakowaniach. Zgodnie z art. 9 ˛ ust 12 ww. ustawy w przypadku gdy przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lub 2, albo zezwolenie na wyprzedaż, o którym mowa w art. 95 ust. 4, zaopatruje przedsiębiorcę posiadającego jednocześnie zezwolenie na obrót hurtowy i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, odprowadza opłatę od wszystkich napojów objętych opłatą, ustaloną na podstawie ust. 11, w które zaopatrzył tego przedsiębiorcę. Jak wynika zaś z art. 9 ˛ ust 13 ustawy przedsiębiorca dokonujący zaopatrzenia w napoje alkoholowe, od których zapłacono opłatę, o której mowa w ust. 12, nie jest obowiązany do zapłaty opłaty ustalonej na podstawie ust. 11. Obowiązek zapłaty opłaty ustalonej na podstawie ust. 11 powstaje w momencie zaopatrzenia w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml, zgodnie z art. 9 ˛ ust 15 ustawy. W świetle wskazanych wyżej przepisów, jak prawidłowo wskazał organ, każdy przedsiębiorca posiadający zezwolenie na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, dokonujący zaopatrzenia w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczajcej 300 ml, przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, zobowiązany jest do uiszczenia opłaty ustalonej na podstawie art. 9 ˛ ust. 11 ustawy. Jedyny zaś wyjątek w tym przypadku stanowi sytuacja, gdy zaopatrzenie dotyczy napojów alkoholowych, od których zapłacono już tę opłatę. Ustawodawca zatem rozróżnił sytuację prawną przedsiębiorcy dokonującego zaopatrzenia przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczajcej 300 ml, w zależności wyłącznie od tego, czy opłata ta została wcześniej uregulowana. W kontrolowanej sprawie, według przedstawionego stanu faktycznego, skarżąca będzie w stosunku do pomiotów posiadających zezwolenie, o którym mowa w art. 9˛ ust 11 i ust 12 ustawy, przedsiębiorcą dokonującym zaopatrzenia w napoje alkoholowe, od których opłata nie została zapłacona. W świetle ww. art. 92 ust. 13 ustawy nie może budzić wątpliwości, że przedsiębiorca działający na kolejnym etapie obrotu napojami alkoholowymi nie jest zobowiązany do zapłaty opłaty alkoholowej od dostarczonych mu napojów alkoholowych, ale jedynie od tych, od których opłata alkoholowa została zapłacona. Skoro zaś w momencie zaopatrzenia przez spółkę w napoje alkoholowe opłata ta nie została uregulowana, to obowiązek ten będzie ciążył na spółce, jako przedsiębiorcy dokonującego zaopatrzenia. Ponadto, co słusznie wskazał organ, obowiązek zapłaty opłaty za zezwolenie na obrót hurtowy napojami alkoholowymi przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych do 300 ml, związany jest z rodzajem zezwolenia na sprzedaż alkoholu posiadanego przez nabywcę tych napojów. Z tego też względu, skarżąca w przypadku zaopatrywania w napoje alkoholowe w małych formatach po dniu 1 stycznia 2021 r. podmiotów posiadających wyłącznie zezwolenie na obrót hurtowy, podmiotów posiadających wyłącznie zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży jak i podmiotów posiadających zezwolenie na obrót hurtowy oraz zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, nie będzie zobowiązana do zapłaty opłaty, o której mowa w art. 9˛ ust 11 ustawy, niezależnie od tego, kiedy sama nabyła te napoje. Niewątpliwie zatem, w przedmiotowej sprawie bez znaczenia pozostaje to, kiedy skarżąca została zaopatrzona w napoje alkoholowe w małych formatach oraz że napoje te w dacie nabycia ich przez spółkę nie podlegały opłacie. Istotne natomiast jest to, kiedy spółka dokonuje zaopatrzenia w ww. napoje alkoholowe, od których nie została zapłacona opłata. W konsekwencji, zdaniem Sądu, ma rację organ, że skarżąca jako przedsiębiorca posiadający zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży nie jest obowiązana do zapłaty opłaty, o której mowa w art. 9˛ ust. 11, jedynie w sytuacji, jeśli opłata ta została odprowadzona na podstawie art. 9˛ ust. 12 ustawy. Jeżeli natomiast opłata nie została dotychczas uregulowana, a przedsiębiorca dokonuje zaopatrzenia, o którym mowa w art. 92 ust. 11 albo ust. 12, opłata powinna zostać zapłacona, odpowiednio zgodnie z treścią ww. przepisów. Co należy również, zdaniem Sądu, podkreślić i co ma znaczenie dla oceny podniesionych w skardze zarzutów, zasadniczym celem ustawy z dnia 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (Dz.U. poz. 1492 ze zm.), którą wprowadzono z dniem 1 stycznia 2021 r. przedmiotowa opłatę, jak wynika z uzasadnienia projektu, jest wykorzystanie polityki fiskalnej jako narzędzia służącego promocji prozdrowotnych wyborów konsumentów. Jak wskazano, wprowadzanie dodatkowej opłaty za zakup tego rodzaju produktów, które są łatwo dostępne pod względem ekonomicznym, może wpływać na indywidualne wybory konsumentów. W przypadku napojów alkoholowych istnieje potrzeba kontrolowania dostępności ww. produktów oraz wprowadzania ograniczeń ekonomicznych oraz fizycznych w ich sprzedaży. Podkreślono również, że w ocenie WHO ograniczenie dostępności ekonomicznej napojów alkoholowych, tj. oddziaływanie na cenę tych produktów, jest uważane za jedną z najskuteczniejszych metod mających na celu ograniczenie nadmiernego spożywania alkoholu, szczególnie w najbardziej wrażliwych grupach społecznych, w tym wśród ludzi młodych i tych, którzy piją najwięcej. Te dwie grupy są najbardziej wrażliwe na zmiany cen alkoholu. Inne alternatywne, mniej restrykcyjne metody osiągnięcia celu, w postaci działalności edukacyjnej i profilaktycznej, w ocenie projektodawcy nie są w odniesieniu do niego adekwatne. Bez wsparcia regulacyjnego i ograniczania dostępności ekonomicznej zmiana zachowań konsumentów jest mało prawdopodobna. W uzasadnieniu wskazano również na to, że w przypadku projektowanej ustawy na tle art. 47 Konstytucji RP Trybunał Konstytucyjny odnosił się do kwestii zdrowia publicznego w zakresie związanym ze zwalczaniem narkomanii, które w ocenie projektodawcy są aktualne w odniesieniu do przedmiotowego projektu. Zgodnie z ww. przepisem Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że ograniczenia mające na celu ochronę zdrowia można z jednej strony usprawiedliwić ochroną praw innych osób w kontekście szeroko rozumianego zdrowia publicznego, z drugiej jednak strony (co ma istotne znaczenie dla projektowanej regulacji) ochroną zdrowia osoby, której to ograniczenie dotyczy. Zdaniem sądu konstytucyjnego, ochrona zdrowia może zmierzać zarówno do usunięcia zewnętrznych zagrożeń zdrowia jednostki (zwalczania chorób zakaźnych, pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych, opieki medycznej), jak również do usunięcia "pokus" skłaniających jednostkę do dobrowolnego niszczenia swojego zdrowia (wyr. TK z 4.11.2014 r., SK 15/13, OTK-A 2014, Nr 10, poz. 111; zob. również cyt. tam L. Garlicki, Artykuł 31, w: Garlicki, Konstytucja, t. 3, s. 26). Z perspektywy proponowanych regulacji, wartości, stojące u podstaw ograniczenia spożycia słodkich napojów i alkoholu (na rzecz m.in. prozdrowotnego stylu życia), uzasadniają wprowadzane projektowaną ustawą ograniczenia ochrony życia prywatnego. Jednocześnie, zdaniem projektodawcy, wartości te stanowią ważny interes publiczny, który w świetle art. 22 Konstytucji RP uzasadnia ograniczenie wykonywania działalności gospodarczej. W świetle powyższego, za prawidłowe i znajdujące uzasadnienie w przedstawionych wyżej przepisach prawa, Sąd uznał stanowisko organu, że dokonując po 1 stycznia 2021 r. zaopatrzenia w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml przedsiębiorców posiadających zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, od których wcześniej nie zapłacono opłaty, spółka będzie zobowiązana do dokonania takiej opłaty. Tym samym za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 9˛ ust. 11,12,13 i 15 ww. ustawy, jak i art. 2 w zw. z art. 217 Konstytucji. Tym samym za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 9˛ ust. 11,12,13 i 15 ww. ustawy, jak również zarzuty dotyczące naruszenia. art. 2a 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120, 121 § 1 i 14h Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, organ odniósł się do wszystkich kwestii poruszonych w stanowisku wnioskodawcy i dokonał analizy stanu faktycznego pod kątem zadanego pytania i obowiązujących przepisów. Uzasadnienie skarżącego rozstrzygnięcia wyjaśniało przedstawiony przez organ pogląd wyczerpująco i nie było sprzeczne z zasadami ogólnymi legalności czy zaufania do organów podatkowych. Sam fakt, że stanowisko organu nie jest zgodne z oceną strony skarżącej, nie uzasadnia zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa, w szczególności nie narusza zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Również wbrew twierdzeniom skargi w rozpoznawanej sprawie nie było też podstaw do wnioskowania in dubio pro tributario (na podstawie art. 2a O.p.), gdyż nie zaistniały, przy prawidłowej wykładni językowej, celowościowej i systemowej, wątpliwości interpretacyjne dotyczące zastosowanych przez organ przepisów. Tym samym nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze norm konstytucyjnych; zauważyć należy w tym kontekście, że treść interpretacji jest pochodną szeregu prawidłowych ustaleń, czynionych zgodnie z wymogami powołanych przez organy aktów prawnych i odpowiada treści przywołanych przez nie przepisów. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę