I SA/Wa 1518/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 4 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu opieki społecznej postanawia umorzyć postępowanie sądowe Pismem z [...] czerwca 2021 r. K. M. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2020 r. nr [...] nr [...], którą to decyzją nałożono na niego obowiązek zwrotu kwoty 3178.70 złotych, z tytułu opłaty za pobyt swojego ojca H. M. w domu pomocy społecznej za okres od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2012 r. i od [...] stycznia 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. Przy piśmie z [...] listopada 2021 r. córka skarżącego nadesłała odpis aktu zgonu, z którego wynika że skarżący zmarł [...] listopada 2021 r. Córka skarżącego nadesłała ponadto odpis aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłym i wskazała, że chce kontynuować niniejszą sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 124 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej jako ppsa) nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 2 sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Sprawa niniejsza dotyczyła zobowiązania skarżącego do poniesienia odpłatności za pobyt jego ojca w domu pomocy społecznej. Zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej są następujące: w pierwszej kolejności zobowiązanym jest mieszkaniec placówki, w następnej kolejności zobowiązanymi są jego małżonek oraz zstępni przed wstępnymi, a końcowo - gdy nie ma osób zobowiązanych w bliższej kolejności lub nie spełniają kryteriów pozwalających obciążyć ich tymi opłatami - gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Powyższe wynika z art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2268). Oznacza to, że obciążyć kosztami odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, także po śmierci osoby zobowiązanej, można wyłącznie osoby wymienione w powyższym przepisie i tylko we wskazanej w tym przepisie kolejności, co prowadzi do wniosku, że do należności za pobyt w domu pomocy społecznej nie stosuje się cywilnych zasad dziedziczenia. Ustawodawca bowiem w sposób wyczerpujący wskazuje krąg podmiotów wyłącznie zobowiązanych do uiszczenia tej należności. W takiej sytuacji należy uznać, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie obowiązku zmarłego skarżącego, a wynik postępowania nie dotyczy interesu prawnego jego córki. Uzasadnia to umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ppsa.