II SA/Po 796/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma (spr) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skarg P. Ł. na decyzje Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] oraz [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych z rejestru mieszkańców oraz z rejestru PESEL oddala skargi Na wstępie Sąd zaznacza, że wyrokiem, którego dotyczy niniejsze uzasadnienie, rozstrzygnięto sprawy z dwóch skarg P. Ł.: ze skargi na decyzję Wojewody (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] lipca 2021 r., [...] (II SA/Po [...]) oraz ze skargi kolejną decyzję tegoż organu z dnia [...] lipca 2021 r., [...] (II SA/Po [...]). Sąd połączył sprawy postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), gdyż pozostawały ze sobą w związku, jak też przemawiała za tym ekonomika procesowa. Obecnie obie sprawy z połączonych skargi objęte są sygnaturą II SA/Po [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. Ł., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza W. (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] czerwca 2021 r., [...] o odmowie udostępnienia odwołującemu się z rejestru mieszkańców danych dotyczących zameldowania na pobyt stały J. S.. Drugą z zaskarżonych decyzji z dnia [...] lipca 2021 r., [...] Wojewoda, także po rozpatrzeniu odwołania P. Ł., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2021 r., [...], tym razem o odmowie udostępnienia odwołującemu się danych dotyczących numeru PESEL J. S. pochodzących z rejestru PESEL. Powyższe rozstrzygnięcia wydano następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Wnioskami datowanymi na [...] kwietnia 2021 r. P. Ł. wystąpił do Burmistrza o wskazanie od kiedy J. S. jest zameldowany na pobyt stały pod adresem ul. [...], [...] oraz podanie jego numeru PESEL. W obu przypadkach uzasadnił potrzebę uzyskania danych wskazując na art. 140 w zw. z art. 195 Kodeksu cywilnego (ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm. – uw. Sądu, dalej "K.c."). Pismami z dnia [...] maja 2021 r., [...] oraz [...] Burmistrz wyjaśnił wnioskodawcy, że zgodnie z art. 46 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 510 z późn. zm., dalej "u.e.l.") dane z rejestru PESEL oraz rejestrów mieszkańców mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny lub, jeżeli wykażą interes faktyczny w otrzymaniu danych, pod warunkiem uzyskania zgody osób, których dane dotyczą. Organ zaznaczył, że jeżeli zachodziłby pierwszy z wymienionych przypadków, to wnioskodawca powinien wskazać przepis prawa materialnego, na podstawie którego jest uprawniony do żądania wskazanych we wnioskach danych. Na powyższe wezwania P. Ł. odpowiedział pismami z dnia [...] maja 2021 r. Wyjaśnił, że żądanie przez niego danych z rejestru PESEL oraz z rejestru mieszkańców wynika z prawa współwłasności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (skarżący posiada [...] udziału w prawie własności – uw. Sądu). Jego interes prawny opiera się na art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji i jest on aktualny, indywidualny, własny, konkretny i sprawdzalny. P. Ł. zaznaczył, że powinien mieć on prawo do ustalenia, kto w jego budynku mieszka i kto jest zameldowany. Uzasadnia to także dostęp do danych jednostkowych z rejestru PESEL oraz z rejestru mieszkańców. Wspomnianymi na wstępie decyzjami z dnia [...] czerwca 2021 r., [...] oraz [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 47 ust. 3, art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l., odmówił udostępnienia żądanych przez P. Ł. danych. Organ zaznaczył, że dysponowanie udziałem we współwłasności nieruchomości nie upoważnia do uzyskiwania danych osobowych osób zameldowanych w tej nieruchomości. Dostęp indywidualny do ewidencyjnych danych osobowych osób trzecich musi być powiązany z wykazaniem obiektywnej i usprawiedliwionej przepisami prawa materialnego konieczności dysponowania nimi. Zdaniem Burmistrza interes prawny mógłby być wykazany przez przedstawienie dokumentu wskazującego na obowiązek przedstawienia takich danych (w domyśle: w sądzie, innej instytucji – uw. Sądu). Takiego dokumentu P. Ł. nie przedstawił. Na marginesie Burmistrz zasygnalizował, że pełnomocnik P. Ł. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie danych o osobach zameldowanych w jego nieruchomości i takie dane osobowe (imiona i nazwiska) wcześniej już otrzymał (sprawa [...]). W odwołaniach od wskazanych wyżej decyzji P. Ł. zarzucił naruszenie art. 10, art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 79a i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 47 ust. 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 46 ust. 2 pk1 t u.e.l. Skarżący podkreślił, że jako właściciel nieruchomości ma prawo wiedzieć, kto w jego lokalu mieszka i kto jest w nim zameldowany. Z tym prawem wiąże się uzasadnione prawo do żądania także danych jednostkowych z rejestru PESEL osoby zameldowanej oraz danych z rejestru mieszkańców. Gdy chodzi datę zameldowania J. S. (argumentacja z odwołania od decyzji [...]), to P. Ł. wyjaśnił, że ma ona znaczenie dla właściciela, gdyż dzięki danych o momencie zameldowania współwłaściciel ustala od kiedy osoba trzecia korzysta z jego nieruchomości w celach meldunkowych, co z kolei przekłada się na roszczenie w zakresie pożytków z tego tytułu. Natomiast w odniesieniu do numeru PESEL (argumentacja z odwołania od decyzji [...]) P. Ł. wywodził, że numer ten indywidualizuje osobę (w odróżnieniu od imienia i nazwiska, które – jako tak samo brzmiące – mogą dotyczyć wielu osób). Właściciel nieruchomości może więc żądać więc numeru PESEL osób posługujących się adresem jego nieruchomości jako adresem zamieszkania. Jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, decyzjami z dnia [...] i [...] lipca 2021 r., [...] i [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Organ odwoławczy zajął takie samo stanowisko jak Burmistrz akcentując, że interes prawny, o którym mowa w art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. powinien być sprawdzalny obiektywnie, indywidualny i konkretny. Oznacza to, że zainteresowany dostępem do danych z rejestru PESEL i rejestru mieszkańców powinien wykazać związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. W skardze P. Ł. ponownie zarzucił naruszenie art. 10, art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 79a i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 47 ust. 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 46 ust. 2 pk1 t u.e.l., przy czym dodatkowo wskazał na uchybienie przepisom dotyczącym działania organu odwoławczego art. 140 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Odnosząc się do danych o dacie zameldowania skarżący wywodził, że nie wie, od kiedy J. S. korzysta z jego nieruchomości w celach meldunkowych, co bezpośrednio przekłada się na roszczenie w zakresie pożytków z tego tytułu. Dodał, że może to mieć znaczenie chociażby dla przygotowania procesu sądowego, gdzie przy braku wiedzy o okresie zameldowania konkretnej osoby istnieje groźba przeszacowania wierzytelności i poniesienia kosztów procesu albo niedoszacowania jej i narażenia się na przedawnienie roszczenia. W odniesieniu do danych o numerze PESEL zameldowanego P. Ł. zwrócił uwagę, że chociażby składając jako właściciel deklarację dotyczącą odbioru odpadów, podać musi numery PESEL. Poza tym na właścicielu ciąży obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa obiektów budowlanych i ich kontroli. Numer PESEL służy także ustaleniu roszczenia wobec osób zamieszkujących za bezumowne korzystanie z nieruchomości oraz do ustalenia daty urodzenia w celu wykluczenia, że w lokalach zamieszkują osoby małoletnie objęte ochroną na podstawie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmienia Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W pismach procesowych z dnia [...] listopada 2021 r. P. Ł. przedstawił dodatkowe argumenty na poparcie skargi, w kontrze do odpowiedzi na skargi nadesłane przez organ. Wykazywał w nich, że jego interes prawny jest sprawdzalny obiektywnie, indywidualny i konkretny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargi nie mają usprawiedliwionych podstaw. Spór w niniejszej sprawie dotyczy spełnienia przez P. Ł. przesłanki, o której mowa w art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. Zgodnie z tym przepisem dane, o których mowa w ust. 1 [to jest dane z rejestru PESEL oraz rejestrów mieszkańców – uw. Sądu], mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. Istotne znaczenie ma również unormowanie art. 47 ust. 2 u.e.l., w myśl którego dane jednostkowe udostępnione na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie mogą być wykorzystane w innym celu niż wskazany w tym wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie przyjmuje się, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. określeniem "wykaże" oznacza, iż legitymowanie się przez wnioskodawcę interesem prawnym musi zostać udowodnione, a nie tylko uprawdopodobnione. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia istnienia interesu prawnego oraz udokumentowania, że uprawnienie to odnosi się do konkretnej osoby. Organy nie są bowiem zobowiązane do prowadzenia własnego postępowania dowodowego w przedmiocie koniecznej indywidualizacji osób wskazanych we wniosku, albowiem uwiarygodnienie interesu, którego elementem jest wspomniana indywidualizacja, spoczywa na osobie, która udostępnienia danych się domaga. Pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w u.e.l. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że interes prawny powinien być sprawdzalny obiektywnie, indywidualny, konkretny, a także aktualny. Wskazane powyżej cechy interesu prawnego prowadzą do wniosku, że powinien on być interesem rzeczywistym, a nie hipotetycznym. Tylko bowiem interes rzeczywisty jest interesem indywidualnym, aktualnym i konkretnym, a także nadaje się do obiektywnego sprawdzenia. Nie można zatem uznać legitymacji prawnej podmiotu, który uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami mającymi nastąpić w przyszłości, do których dąży lub zamierza podjąć w przyszłości. Zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie niepewne, nie mogą stanowić o interesie prawnym, ponieważ ten powinien być aktualny. Prowadzi to do konkluzji, że wnioskodawca ubiegający się o udostępnienie danych ma interes prawny w uzyskaniu danych dopiero po wytoczeniu powództwa przed sądem powszechnym, i to dodatkowo w sytuacji, gdy sąd powszechny zobowiązał powoda do podania konkretnych danych, albo jest to uzasadnione innymi okolicznościami toczącego się procesu. Dopiero wówczas dochodzi bowiem do konkretyzacji, aktualizacji i urealnienia się interesu prawnego w pozyskaniu danych z rejestru PESEL czy rejestru mieszkańców. Skargi rozpatrywane w niniejszej sprawie dotyczą dwóch rodzajów danych odnoszących się do osoby J. S. zameldowanego w nieruchomości, której jednym ze współwłaścicieli (1/8 udziału) jest P. Ł.. Skarżący domaga się po pierwsze podania daty zameldowania J. S.. Zdaniem Sądu nie ma on interesu prawnego w uzyskaniu takiej danej. Zgodnie z art. 28 ust. 4 u.e.l. zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Dodatkowo stosownie do art. 28 u.e.l. i pozostałych przepisów meldunkowych rejestrowane dane służą państwowemu zaewidencjonowaniu pobytu ludności. P. Ł. podnosi natomiast, że może mieć hipotetyczne roszczenia z tytułu korzystania z jego nieruchomości, a zakres tych roszczeń chciałby ustalić na podstawie daty meldunku. Skarżący w istocie ma zamiar posłużyć się danymi z ewidencyjnego meldunku jako środkiem dowodowym na ustalenie i poparcie swoich roszczeń. W ocenie Sądu dane meldunkowe nie powinny być wykorzystywane do takiej funkcji, do jakiej chce je wykorzystać P. Ł., a już na pewno pozyskanie takich danych nie może następować w sposób abstrakcyjny. Przede wszystkim jeżeli skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości, to w zakresie jego odpowiedzialności oraz odpowiedzialności pozostałych współwłaścicieli, jest dbać o posiadanie danych o osobach nią zamieszkujących pozyskanych w momencie zawarcia stosunku prawnego z osobami wprowadzającym się do budynku/lokali. Warto też zaznaczyć, że zgodnie z art. 28 ust. 2 u.e.l. zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje za potwierdzeniem właściciela lokalu (lub innego dysponenta tytułem prawnym). Jeżeli J. S. jest zameldowany w nieruchomości przy ul. [...] w W., to oznacza, że albo skarżący albo inni współwłaściciele, zarządca albo poprzedni właściciele bądź zarządcy udzielili na to zgody. Jest to więc w gestii uprawnionych właścicieli budynku dbać o dane osób, które w nim zamieszkują. Skarżący chce się natomiast posłużyć danymi gromadzonymi w publicznym rejestrze na potrzeby ewidencji ludności w celu ustalenia stanu zamieszkania jego budynku. Kolejną kwestią, na którą należałoby zwrócić uwagę w odniesieniu do powyższego zagadnienia, to to, że P. Ł. wnioskuje o dane o dacie zameldowania J. S. nie zarysowując nawet ogólnie zakresu roszczeń wobec zameldowanego i w oderwaniu od wytoczonego powództwa. Pomijając fakt, że zameldowanie ewidencyjne na pobyt stały wcale nie jest równoznaczne z ciągłym faktycznym zamieszkiwaniem (innymi słowy zameldowanie nie oznacza automatycznie powstania roszczenia o korzystanie z budynku/lokalu), podkreślić należy, że skarżący nie wskazuje, czy na J. S. ciąży jakiekolwiek zobowiązanie z tytułu korzystania z budynku/lokalu. Nie można na przykład wykluczyć, że wymieniony J. S. reguluje wszystkie należności z tytułu zamieszkania w nieruchomości przy ul. [...] w W., tyle tylko że czyni to wobec innych współwłaścicieli. Z tych wszystkich przyczyn w ocenie Sądu na stan obecny trudno uznać, że po stronie P. Ł. występuje realna i aktualna potrzeba pozyskania danych z rejestru mieszkańców o dacie zameldowania J. S. w nieruchomości przy ul. [...] w W.. Gdy chodzi o żądanie podania numeru PESEL, to również w tym przypadku – wbrew wywodom skargi – nie ma żadnej aktualnej i realnej potrzeby posiadania tego numeru przez współwłaściciela budynku w stosunku do osoby zameldowanej. Nie jest w szczególności tak, że numer PESEL osób zameldowanych czy zamieszkujących budynek jest potrzebny jego właścicielowi na potrzeby deklaracji odpadowych uregulowanych w art. 6m i nast. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm.). Z przepisów tych nie wynika, aby taki numer właściciel musiał podawać w odniesieniu do innych osób. Numer PESEL osób zameldowanych (a nawet szerzej mieszkańców) budynku nie jest też potrzebny do realizacji obowiązków właściciela obiektu budowlanego stosownie do art. 61 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.). Żaden z przepisów P.b. nie wymaga bowiem jego posiadania przez właściciela obiektu. Trudno także usprawiedliwić potrzebę pozyskania przez właściciela budynku numeru PESEL osób w nim zameldowanych przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 172). Taki wymóg nie wynika w szczególności z rozdziału 2 tej ustawy "Prawa i obowiązki właścicieli i lokatorów". W skardze P. Ł. wyjaśnił, że PESEL służyć ma mu także do zindywidualizowania osoby zamieszkującej w jego budynku w kontekście naliczania opłat za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W odniesieniu do tej ostatniej kwestii należy wskazać, że zgodnie z art. 126 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1805 z późn. zm.) w piśmie procesowym będącym pierwszym pismem w sprawie podać należy numer PESEL powoda. Natomiast jeśli chodzi o numer PESEL pozwanego, to zgodnie z art. 2081 K.p.c., to numer ten Sąd ustala z urzędu. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, że P. Ł. z powodu nie posiadania numeru PESEL J. S. nie doznaje ograniczeń w zakresie dostępu do sądu. Ubocznie można dodać, że P. Ł. otrzymał już wcześniej potwierdzenie zameldowania J. S. w budynku przy ul. [...] w W. (sprawa [...]) i wyraża przeświadczenie, że osoba ta zamieszkuje w miejscu zameldowania. Skarżący posiada zatem wystarczające dane do wytoczenia ewentualnego powództwa o roszczenia wynikające z korzystania z lokalu (zob. art. 126 § 2 pkt 1 K.p.c.) Przechodząc od rozważań natury ogólnej – P. Ł. w niniejszej sprawie wyraża przekonanie, że jest dla niego oczywistym, iż jako właściciel powinien mieć dostęp do danych z rejestru PESEL i rejestru mieszkańców osób zamieszkujących jego nieruchomość. W jego ocenie związek pomiędzy prawem własności a prawem do dostępu do tych danych jest jednoznaczny. Zdaniem Sądu rozumowanie skarżącego nie jest właściwe. Sąd przyznaje, że wymóg posiadania "interesu prawnego" z art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. może sugerować, że chodzi o prostą relację wynikania jednego prawa osoby z innego jej prawa podmiotowego. Przywodzi to na myśl praktykę przykładowo z postępowań administracyjnych dotyczących nieruchomości, gdzie często samo posiadanie prawa własności nieruchomości jest równoznacznie z posiadaniem interesu prawnego w sprawie. Należy jednak zauważyć, że w przypadku art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. zainteresowany ma "wykazać" interes prawny w uzyskaniu danych dotyczących innej osoby. Zwrot ten ma istotne i zasadnicze znaczenie różnicujące i nie jest przypadkowy. Trzeba uświadomić sobie, że w dostępie do rejestru PESEL i rejestru mieszkańców chodzi o dane, które przynależą innej osobie i nie są w obszarze wspólnych interesów wnioskującego i osoby, której dotyczą. Zarazem dane z wymienionych rejestrów są danymi z publicznych ewidencji i podlegają ochronie. Dlatego też – co już wyjaśniono wyżej – od wnioskującego wymaga się udowodnienia i konkretyzacji potrzeby ich uzyskania. W realiach sprawy P. Ł. jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w W. i oczywiście nie można mu odmówić, że posiada prawa umocowane w art. 140 w zw. art. 195 K.c. To jednak jeszcze nie oznacza, że przysługuje mu swobodny dostęp do danych z rejestrów publicznych o dacie zameldowania jednej z osób zameldowanych w budynku, a także jej o numerze PESEL. Data zameldowania ma tylko pośredni związek z faktem przebywania zameldowanego J. S. w budynku, a poza tym P. Ł. nie wytoczył żadnego powództwa, które chociażby uprawdopodobniałoby, że okres zameldowania realnie łączyć się może z jakimikolwiek roszczeniami do korzystającego z lokalu. Gdy chodzi o numer PESEL mieszkańca budynku, to – jak wyjaśniono – żadna z ustaw nie uzasadnia jego posiadania przez właściciela budynku. Brak posiadania numeru PESEL nie jest przeszkodą także do wytoczenia powództwa cywilnego. Zdaniem Sądu decyzje Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r., [...] oraz z dnia [...] lipca 2021 r., [...] nie naruszają prawa. W szczególności uzasadnione było utrzymanie w mocy decyzji odmownych z powodu nie wykazania przez skarżącego interesu prawnego w uzyskaniu danych o dacie zameldowania J. S. w jego nieruchomości oraz danych o numerze PESEL tej osoby. Nie uchybiono więc przepisowi art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. W konsekwencji organy nie naruszyły również wskazanego w skargach art. 47 ust. 3 u.e.l. ("Organ rozpatrujący wniosek, o którym mowa w ust. 1 [o udostępnienia danych z rejestru PESEL oraz rejestru mieszkańców – uw. Sądu], odmawia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia danych jednostkowych, jeżeli nie zostały spełnione warunki określone w art. 46"). W skargach wskazano na naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 2 u.e.l. Jest to przepis o właściwości organów, przy czym w skardze na decyzję [...] przywołano go błędnie, gdyż należało wskazać na art. 50 ust. 2 u.e.l., który stanowi właściwości organu co do udostępnienia danych z rejestru mieszkańców, w przeciwieństwie do art. 50 ust. 1 pkt 2 u.e.l., który dotyczy dysponowania danymi z rejestru PESEL. Tak czy inaczej, przepisów o właściwości nie naruszono, gdyż udostępnianie danych zarówno z rejestru PESEL jak i z rejestru mieszkańców podmiotom wskazanym w art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. realizowane jest przez organy gmin (w niniejszej sprawie był to Burmistrz W.). Zdaniem Sądu nie naruszono także przepisów postępowania wymienionych w skardze: art. 10, art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 79a i art. 107 § 3 i art. 140 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Sprawa nie wymagała rozbudowanego postępowania dowodowego – skarżącego w wymaganym zakresie wezwano do wykazania interesu prawnego i jego stanowisko przesłane w odpowiedzi nie budziło wątpliwości (żądał danych z rejestru mieszkańców i rejestru PESEL jednoznacznie w o oparciu tylko o fakt dysponowania prawem własności nieruchomości). Organy natomiast wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcia pod względem faktycznym i prawnym. Z tych wszystkich względów Sąd – uznawszy, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje odpowiadają prawu – na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargi te oddalił. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 45 akt sądowych).