I SA/Łd 28/22

Dnia 9 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "A." K. S. Z. S. Spółki jawnej z/s w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis oddala skargę. Pismem z 24 listopada 2021 r. A. K. S., Z. S. Spółka Jawna z siedzibą w Z. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] listopada 2021 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Jak wynika z akt sprawy 12 kwietnia 2021 r. spółka zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że wydatek poniesiony 25 marca 2021 r. w kwocie 57.500,00 zł z tytułu zakupu wózka widłowego stanowi pomoc de minimis. Do wniosku dołączono fakturę pro forma nr 7/03/WB/2021 z 25.03.2021 r., potwierdzenie przelewu z 25.03.2021 r., oświadczenie o wielkości otrzymanej pomocy de minimis za lata 2019 - 2021, potwierdzenie otwarcia rachunku w Banku A. S. A. dla Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz wypełniony formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minmis. Postanowieniem z [...] maja 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. na podstawie art. 306c w zw. z art. 217 i art. 219 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j Dz.U. z 2020, poz. 1325 ze zm.), dalej "O.p." odmówił wydania zaświadczenie o pomoc de minimis w kwocie 57.500 zł na zakup wózka widłowego Linde H50T. W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. z 2021r., poz. 573 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1023). W ocenie Naczelnika zakup wózka widłowego Linde H50T nie może zostać uznany za wydatek służący rehabilitacji zawodowej rozumianej jako wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych. Podkreślono, że z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców wynika, iż przedmiotem przeważającej działalności Sawo Recykling Sp. jawnej jest odzysk surowców z materiałów segregowanych. Nabyty pojazd, zgodnie z wyjaśnieniami, ma służyć przystosowaniu stanowiska pracy do potrzeb pracownika zatrudnionego jako belowacz, do obowiązków którego należy m.in.: sortowanie towarów, przenoszenie i układanie na paletach. Wyjaśniono, że zakupiony wózek widłowy spowodował wyeliminowanie wysiłku fizycznego oraz podniesienie ergonomii stanowiska, co z pewnością wpływa na poprawę jakości i warunków pracy niepełnosprawnego pracownika, jednak nie można stwierdzić, że są wystarczające, aby uznać zakup wózka widłowego za wyposażenie stanowiska pracy i przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Wybrany sprzęt ma charakter standardowy, o wyposażeniu porównywalnym do innych pojazdów tego typu. W złożonym wniosku oraz wyjaśnieniach spółka nie określiła, w żaden sposób jak ww. zakup zmienia zasady i formę pracy świadczonej przez pracownika niepełnosprawnego, bądź eliminuje ograniczenia zdrowotne wynikające z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Powołane w wyjaśnieniach zmniejszenie wysiłku fizycznego podnosi jedynie, w ocenie organu, komfort wykonywania zleconych czynności, co w takim samym stopniu dotyczyłoby także pracownika pełnosprawnego realizującego analogiczne zadania. Dokonana inwestycja ma więc charakter uniwersalny, która w równym i identycznym stopniu może służyć zarówno pracownikom pełnosprawnym jak i niepełnosprawnym. Nie wykazano również aby wózek widłowy Linde H50T posiadał jakieś szczególne, ponadstandardowe i dodatkowe, przystosowanie do potrzeb osoby niepełnosprawnej, które umożliwiałoby zmniejszenie jej ograniczeń zawodowych i powodowało wykonywanie pracy w sposób odmienny od pracownika pełnosprawnego. Nie można zatem uznać, aby zakup stanowiący doposażenie techniczne przedsiębiorstwa był zakupem, skutkującym zmniejszeniem ograniczeń zawodowych niepełnosprawnych pracowników. W wyniku rozpatrzenia zażalenia A. Sp. Jawnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że poniesienie przez A. SPÓŁKA JAWNA spornego wydatku na zakup wózka widłowego Linde H50T zostało udokumentowane i nie budzi wątpliwości, iż został on poniesiony ze środków pochodzących z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Jak wynika z akt sprawy, zachowane zostały także wymogi związane z intensywnością pomocy publicznej (de minimis). Spółka przedłożyła bowiem niezbędne dokumenty i oświadczenia wymagane przepisami o dopuszczalności pomocy de minimis. Natomiast oś sporu dotyczy spełnienia wymogów określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 4a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę § 9 ust. 1 i 2 oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 33 ust. 4 i ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych podziela w całości stanowisko wyrażone w postanowieniu organu I instancji, iż przedmiotowego wydatku nie można zakwalifikować jako celowego, który służyłby wyposażeniu stanowisk pracy osób niepełnosprawnych przystosowanych do potrzeb wynikających z ich niepełnosprawności oraz jako wydatku oszczędnego, jako metody rehabilitacji, co jest warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji. W ocenie organu spółka nie wykazała jednak związku przyczynowego związanego z niepełnosprawnością konkretnego pracownika i wynikającymi z niego ograniczeniami a zakupem uniwersalnego wózka widłowego, który obsługiwać może zdaniem organów każdy pracownik (nie tylko niepełnosprawny). Organ podkreślił, iż wydatki z ZFRON mają służyć osobom niepełnosprawnym, a nie każdemu pracownikowi lub pracodawcy i dopiero wówczas będą korzystały z preferencji podatkowych. Skoro z przedstawionych przez podatnika informacji i dokumentów nie wynika, że przedmiotowy wydatek miał związek z niepełnosprawnością zatrudnionego pracownika, a można jedynie wywieść, że wpłynął na przyśpieszenie i unowocześnienie wykonywanej pracy, to brak było podstaw do obciążenia konta ZFRON kwotą 57.500,00 zł, a w konsekwencji do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W skardze do sądu administracyjnego spółka zaskarżyła kwestionowane postanowienie w całości i zarzuciła mu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 8 ust. 1 i art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy i niewydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, na wydatek, na wyposażenie stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej w wózek widłowy Linde H50T, gdy dzięki niemu pracownik podniósł i utrzymał zdolność do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku, co stanowi główny cel rehabilitacji zawodowej pracowników niepełnosprawnych, § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy i niewydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, na wydatek, który stanowił wyposażenie stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej, § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ZFRON poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący ma obowiązek wykazać w jaki sposób zakupiony wózek widłowy został przystosowany do rodzaju niepełnosprawności mającej go używać osoby niepełnosprawnej i z tego tytułu odmówienie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, podczas gdy wydatku dokonano na wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej i przepisy nie przewidują w tych okolicznościach potrzeby jego przystosowania do potrzeb osoby niepełnosprawnej. II. przepisów postępowania, których naruszenie ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: 1) art. 6, 7, 75 § 1, 124 § 2 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego (odpowiednio art. 120,122 związku z art. 180 § 1, 217 § 2 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie bezpodstawnego domniemania, bez przeprowadzenia żadnego postępowania w tym zakresie, że zakupu wózka widłowego zakupionego na wyposażenie stanowiska pracy niepełnosprawnego pracownika służy każdemu pracownikowi lub pracodawcy na przyspieszenie i unowocześnienie wykonywanej pracy, ale nie mający ścisłego związku z niepełnosprawnością pracownika, w sytuacji gdy: po pierwsze organy nawet nie uprawdopodobniły, że zakupu wózka widłowego zakupionego na wyposażenie stanowiska pracy niepełnosprawnego pracownika służy każdemu pracownikowi lub pracodawcy, po drugie nie ma podstaw dla racjonalnie myślącego człowieka do konstruowania domniemań faktycznych prowadzących do wniosku, iż zakup wózka widłowego na wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej - zatrudnionej na stanowisku, na którym wykonuje obciążające fizycznie czynności pracy jest dokonywany pod jakimkolwiek pretekstem, bowiem zmniejsza jej ograniczenia zawodowe, po trzecie, nie ma podstaw prawnych przy wydatkowaniu środków ZFRON na wyposażenie stanowiska pracy do żądania wykazywania ścisłego związku z niepełnosprawnością pracownika, art. 7,77 Kodeksu postępowania administracyjnego (odpowiednio art. 122,187 Ordynacji podatkowej) poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niewskazanie przyczyn, dla których organ uznał, iż zakupu wózka widłowego zakupionego na wyposażenie stanowiska pracy niepełnosprawnego pracownika służy każdemu pracownikowi lub pracodawcy albo na przyspieszenie i unowocześnienie wykonywanej pracy, naruszeniu art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 217 pkt 4 Ordynacji podatkowej) poprzez niewskazanie merytorycznej podstawy prawnej rozstrzygnięcia albowiem w podstawie rozstrzygnięcia zostały podane jedynie przepisy o charakterze kompetencyjnym i to w sposób niepełny. Ponadto strona skarżąca wniosła na podstawie art. 106 § 3 ppsa o dopuszczenie dowodów w postaci zakresu obowiązków i oświadczenia o dolegliwościach, na które się uskarżał Z. D., protokołu zdawczo-odbiorczego przekazania pracownikowi wózka widłowego, a także Zarządzenia wspólnika Spółki i przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność wyposażenia jego stanowiska pracy w wózek, a ponadto na okoliczność, że zakup wózka widłowego nie służy każdemu pracownikowi, co wyjaśni istotne wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Pismem procesowym z 24 stycznia 2022 r. strona skarżąca przedstawiła dodatkowe argumenty na poparcie zarzutów skargi oraz odniosła się do stanowiska organu administracji zawartego w odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. pismem z 8 lutego 2022 r. podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż niniejszą sprawę rozpoznano w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: "p.p.s.a.") sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Co do zasady zauważyć należy, że to na skarżącej spoczywał ciężar dowodu w zakresie dostarczenia pełnego materiału dowodowego, z którego wynikałoby, że wydatki poniesione z funduszu przyczynią się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracownika niepełnosprawnego, bądź też będą służyły jego rehabilitacji. Rola organu podatkowego w tym postępowaniu ogranicza się do oceny przedłożonego materiału dowodowego i wyjaśnienia kwestii istnienia związku zgłoszonego żądania z rodzajem poniesionego wydatku, którego ma dotyczyć zaświadczenie, bez obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, które mogłyby uzasadniać wydanie żądanego przez pracodawcę zaświadczenia. Natomiast organ tak pojmowanym obowiązkom sprostał, odnosząc do przedstawionej dokumentacji w zakresie niezbędnym do oceny zasadności wniosku skarżącej. W tym kontekście należy odnieść się do zarzutu braku przeprowadzenia przez organy stosownego postępowania wyjaśniającego w sprawie. To na skarżącej jako domagającej się wydania zaświadczenia spoczywa ciężar dowodu i to skarżąca, chcąc osiągnąć zamierzony cel postępowania winna wskazać dowody uzasadniające prawidłowość jej żądania. Powyższej oceny nie mogą zmienić załączone do skargi dowody, świadczące zdaniem strony skarżącej, że poniesiony wydatek miał za cel wyposażenie stanowiska pracy dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Po pierwsze dowody te zostały złożone zbyt późno, bo na etapie postępowania sądowego, a więc już po wydaniu zaskarżonego aktu, co uniemożliwia badanie ich wpływu na legalność zaskarżonego postanowienia. Po drugie dowody te, w tym zwłaszcza niepełnosprawność osoby mającej wykonywać pracę przy pomocy zakupionego wózka widłowego, jest wykazana jedynie na podstawie pisemnego oświadczenia tej osoby, bez urzędowego poświadczenia jej stanu zdrowia. Dlatego też powyższe dowody nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia sądu w rozpoznawanej sprawie. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, środki z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych przeznacza się na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej osób niepełnosprawnych. Natomiast stosownie do § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji, warunkiem uznania pomocy za pomoc de minimis, jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przez właściwy organ. Rozporządzenie w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji reguluje między innymi rodzaj wydatków oraz sposób ich ponoszenia, w tym w ramach pomocy de minimis. Katalog tych wydatków zawiera § 2 ww. rozporządzenia. Podkreślić należy, ze środki z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych muszą być zgodnie z § 4a ww. rozporządzenia wydatkowanie sposób celowy i oszczędny, z uwzględnieniem doboru metod i środków realizacji, w stosunku do zamierzonych efektów. Nadto, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, wydatkowanie środków funduszu musi mieć na celu wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowania jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Sąd podziela pogląd organów, iż zakup wózka widłowego nie mógł zostać uznany za wydatek służący rehabilitacji, rozumianej jako wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb niepełnosprawności osoby zatrudnionej na tym stanowisku. W świetle regulacji z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji, niezbędnym dla uznania wydatku za służący rehabilitacji jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych pracownika niepełnosprawnego, objętego programem. Związek taki w rozpoznawanej sprawie nie został wykazany. Zakup wózka widłowego, nie mógł być bowiem zostać uznany za wydatek służący rehabilitacji, o którym mowa § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, w sytuacji braku przesłanek do uznania, iż wózek ten jest konieczny do przystosowania otoczenia i wyposażenia stanowiska pracy, do stopnia niepełnosprawności pracownika. Z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika bowiem, że przesłanką uznania danego wydatku za spełniający wymagania w nim zawarte jest przystosowanie stanowiska pracy oraz jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Przesłanka ta jest dopełnieniem ogólnego celu, jakim jest rehabilitacja zawodowa nakierowana na ułatwienie osobom niepełnosprawnym uzyskania oraz utrzymania odpowiedniego zatrudnienia oraz awansu zawodowego (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1519/10). Zauważyć również należy, iż zgodnie z § 4a rozporządzenia warunkiem wykorzystania zakładowego funduszu rehabilitacji jest dokonywanie wydatków w sposób celowy oraz oszczędny, z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów. Oznacza to, że przy uwzględnieniu wynikającego z § 2 rozporządzenia otwartego katalogu wydatków możliwych do finansowania ze środków funduszu, nie można pochodzącymi z niego środkami finansować wszelkich wydatków wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej oraz przystosowania jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej, lecz jedynie te, które spełniają cele określone w ustawie oraz w rozporządzeniu, a także są wydatkami oszczędnymi. Oceniając zakup wózka widłowego pod tym kątem, nie można było takiego wydatku zakwalifikować jako celowego, to jest służącego wyposażeniu stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej oraz wydatku oszczędnego, jako metody rehabilitacji, co jest warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji (§ 4a rozporządzenia). Jedynie bowiem zakup w celu, jak już wskazano, zmniejszenia ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności mógłby zostać uznany za spełniający warunki pomocy de minimis. Zdaniem sądu I instancji organ dokonał prawidłowej wykładni art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 4a rozporządzenia i zasadnie uznał, że przedmiotowy zakup nie uprawnia do otrzymania pomocy de minimis. Odnosząc się do treści skargi należy zauważyć, że zaprezentowana w niej wykładnia § 2 ust. 1 punkt 1 litera a rozporządzenia nie może zostać zaakceptowana. Rozumienie treści cytowanego przepisu przez stronę skarżącą prowadziłoby do wniosku, że dla otrzymania pomocy de minimis wystarczające jest zakupienie, remontowanie lub modernizacja urządzenia stanowiącego wyposażenie stanowiska pracy oraz zatrudnianie przez wnioskodawcę osób niepełnosprawnych. Zdaniem sądu niezbędne w celu otrzymania rzeczonej pomocy jest spełnienie celu poniesienia wydatku w postaci przystosowania stanowiska do potrzeb osób niepełnosprawnych z uwzględnieniem rodzaju i stopnia niepełnosprawności, co strona skarżąca zignorowała. Nie ma też racji strona skarżąca podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej. Zważyć należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przez organ II instancji. Rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego są enumeratywnie wymienione w art. 233 O.p. Sąd stwierdza, że wydając zaskarżone postanowieni organ odwoławczy nie uchybił wymienionemu przepisowi a wskazana podstawa prawna odpowiada treści rozstrzygnięcia. W tej sytuacji zarzut strony o oparciu rozstrzygnięcia o przepisy kompetencyjne jest chybiony. Nie inaczej wygląda sytuacja w zakresie postanowienia wydanego w I instancji. Pamiętać należy, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem strony skarżącej o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis (k. 11 akt administracyjnych). Rozstrzygając o odmowie wydania zaświadczenia organ powołał prawidłowo art. 306c O.p. Przepis art. 306c O.p. stanowi, że gdy stan rzeczy, którego potwierdzenia w formie zaświadczenia żąda wnioskodawca, jest sporny, to uzyskanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę nie jest możliwe. Stanowi on zatem wystarczającą podstawę prawną dla przyjętego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei argumentacja strony skarżącej zawarta w piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2022 r. dotycząca znaczenia koniunkcyjnego i enumeracyjnego spójników użytych przez ustawodawcę jest bezprzedmiotowa, jako że istotą rozstrzygnięcia organów była odmowa dostrzeżenia celu zakupu w postaci zmniejszenia ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności, a nie analiza użytego w cytowanym przepisie prawa spójnika. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. AKE.