II SA/Gd 561/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Dobek- Rak Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Referent Dagmara Szymańska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Budownictwa Jednorodzinnego "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Skarga Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2021r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 19 lutego 2021r. o ustaleniu warunków zabudowy i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej wraz z przebudową parkingu w G. przy ul. B. na dz.nr [..] w obrębie [..], została wniesiona w następującym stanie sprawy: Inwestor S.N. wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej wraz z przebudową parkingu w G. przy ul. B. na dz. nr [..] w obrębie [..]. Przedmiotowa działka znajduje się w obszarze miasta, na którym brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarządca drogi pozytywnie uzgodnił projekt decyzji w zakresie komunikacji, dodatkowo na lokalizację zjazdu została wydana decyzja z 4 sierpnia 2020r. Szczegółowe parametry techniczne drogi, jak też ostateczny jej przebieg i usytuowanie uściślone będzie na etapie pozwolenia na budowę i tam też badana będzie zgodność z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. W punkcie 6 decyzji wskazano położenie terenu inwestycji w strefie ograniczeń od linii napowietrznych 110kV oraz konieczność eliminowania wszelkich kolizji z istniejącym i projektowanym uzbrojeniem na warunkach gestorów sieci. Zatem na etapie projektu budowlanego inwestor winien uzgodnić planowane rozwiązania projektowe oraz uzyskać warunki na jakich zasadach może prowadzić budowę. Istniejąca linia napowietrzna nie wyklucza lokalizacji pod nią dróg, przebiega ona również nad istniejącą ulicą R. Wobec zakwestionowania decyzji odwołaniem przez skarżącą, w którym podniesiono brak kontynuacji funkcji i sprzeczność z funkcją istniejącą, zbyt małe odległości pomiędzy skrzyżowaniami oraz niewystarczające parametry drogi wewnętrznej, pominięcie strefy ograniczeń od linii napowietrznej sprawa został ponownie rozpoznana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Kolegium wskazało w pierwszej kolejności, że budowa drogi wewnętrznej stanowi obiekt liniowy toteż na mocy przepisu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2020 r., poz.293, dalej u.p.z.p.) nie mają w tym przypadku zastosowania przepisy określone art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt. 2 u.p.z.p. dotyczące wymogu kontynuacji funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (tj. Dz.U poz. 1333 z 2020r.,) obiekt liniowy jakim jest droga zaliczany jest do budowli. W rozumieniu zaś kolejnego przepisu art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane przez obiekt budowlany rozumieć należy obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. W ustawie tej brak jednak legalnej definicji drogi. Należy zatem przyjąć, że na potrzeby tego aktu prawnego ustawodawca posłużył się terminem "droga" w takim samym jak w innych aktach prawnych, znaczeniu. W ocenie Kolegium najbardziej miarodajnym aktem normatywnym dla ustalenia znaczenia tego terminu jest ustawa z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 470). W myśl art. 4 pkt 2 tej ustawy przez drogę należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W art. 1 ustawodawca sformułował ponadto definicję drogi publicznej, dzieląc w art. 2 drogi publiczne na cztery kategorie (drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne). Nie jest to jednak podział wyczerpujący, bowiem zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Pod pojęciem "droga" (zaliczanym do budowli zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) należy zatem rozumieć nie tylko drogi publiczne, ale wszystkie inne stanowiące wytyczoną trasę wyposażoną w urządzenia techniczne, dostosowaną do ruchu środków transportu, ewentualnie poruszania się ludzi i zwierząt (tak wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. OSK1400/04). Przyjęło zatem Kolegium, że w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane drogę może stanowić budowla, która nie jest drogą publiczną. Przychylając się do stanowiska organu I instancji, Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja spełnia pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt. 3- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z przepisem § 3 w/w rozporządzenia. Planowana inwestycja ma polegać w podjęciu robót budowlanych w celu wybudowania drogi wewnętrznej wraz z przebudową parkingu na dz.nr [..]. Teren pod planowaną inwestycję jest zabudowany parkingiem wraz z zielenią wysoką i niską. Działka nr [..] stanowi tereny mieszkaniowe oznaczone w rejestrze gruntów symbolem B. Organ I instancji w oparciu o ustalenia i wyniki analizy sporządzonej przez osobę posiadającą kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium RP w uzasadnieniu wydanej decyzji stwierdził, że wymagane przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ustawy zostały zachowane. Co istotne z ustaleń postępowania pierwszoinstancyjnego w tym załączonej do decyzji organu I instancji analizy wynika, że przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. została zachowana. W pkt 6 decyzji zawarto ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji i organ I instancji wskazał, że wszelkie kolizje z istniejącym i projektowanym uzbrojeniem technicznym należy eliminować na warunkach gestorów sieci. Odnośnie zachowania przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. zgodnie z rejestrem gruntów działka nr [..], obejmuje grunty oznaczone symbolem B. W związku z czym teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z ustaleń postępowania pierwszoinstancyjnego w sprawie wynika, że przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. również została zachowana, ponieważ inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ I instancji zaskarżoną decyzją określił rodzaj inwestycji, ustalenia w zakresie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich, granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Zdaniem Kolegium organ I instancji rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o wyniku przeprowadzonej analizy wykazał, że w niniejszej sprawie warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem określone i wymagane przepisem art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 u.p.z.p. zostały spełnione, ponieważ planowana na danym terenie przez inwestora inwestycja nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi w związku z czym zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika też, że decyzja organu I instancji zapadła po uzyskaniu i uwzględnieniu uzgodnień wymaganych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania I instancyjnego organ zapewnił stronom czynny udział oraz możliwość zapoznania się z dokumentacją zebraną w sprawie przed wydaniem decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkował się również do zgłoszonych obaw i sprzeciwów dotyczących realizacji planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów wniesionego odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że z wyników przeprowadzonych ustaleń postępowania pierwszoinstancyjnego wynika, że w sprawie nie mogła zapaść decyzja inna od zaskarżonej, ponieważ w sprawie zachowane zostały ustawowe przesłanki warunkujące wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Zgodnie z wymogami określonymi art. 60 ust. 4 u.p.z.p. projekt niniejszej decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę. Decyzja ta jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa i jest kompletna z punktu widzenia celu któremu ma służyć. Ponadto organ I instancji w pkt 7 zaskarżonej decyzji określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. I tak organ wskazał, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności- zapewnienie dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności. Określone też zostały warunki ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz warunki ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Wobec powyższego na inwestora nałożone zostały pewne obowiązki, które inwestor będzie musiał uwzględnić ubiegając się o pozwolenie budowlane na realizację planowanej inwestycji. Odnośnie zgodności funkcji planowanej inwestycji z funkcją zabudowy zastanej organ I instancji przywołując przepis art. 2 pkt. 13 u.p.z.p. słusznie wyjaśnił, że drogi wewnętrzne, jak i miejsca postojowe są powiązane z funkcją mieszkaniową stanowią bowiem jej uzupełnienie jako urządzenia budowlane związane z budynkami co wynika z dyspozycji art. 3 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane. Ponadto na mocy załączonej do akt sprawy ostatecznej decyzji zarządcy drogi z 4 sierpnia 2020r., wynika, że organ ten zezwolił na lokalizację zjazdu o szerokości zjazdu wynoszącej 5m z ul. B. do planowanej budowy budynków wielorodzinnych na dz.nr [..]-[..] przy ul. B. w G., która posiada pośredni dostęp do swoich terenów poprzez działkę nr [..]. Szczegółowe parametry techniczne planowanej drogi, jak i jej ostateczny przebieg i lokalizacja zostaną szczegółowo ustalone na etapie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ I instancji wskazał też, iż godnie z pkt 6 decyzji położenie terenu w strefie ograniczeń od linii napowietrznych 110kV oraz konieczność eliminowania wszelkich kolizji z istniejącym i projektowanym uzbrojeniem na warunkach gestorów sieci co oznacza, że na etapie projektu budowlanego inwestor winien uzgodnić planowane rozwiązania projektowe oraz uzyskać warunki na jakich zasadach może prowadzić budowę. Istniejąca linia napowietrzna nie wyklucza lokalizacji pod nią dróg. Linia ta rozbiega także nad istniejącą ulicą R. We wniesionej skardze pełnomocnik skarżącej Spółdzielni zarzuciła naruszenie: art 7, art 8, art. 77 i 80 kpa poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co objawiało się zupełnym pominięciem twierdzeń podniesionych przez stronę skarżącą, dokonaniem przez organ II instancji, jak i I instancji błędnej oceny analizy stanu faktycznego i prawnego terenu -analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu czego skutkiem było błędne uznanie: iż zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy ochroni interesy skarżących i osób trzecich, iż zaskarżona decyzja spełnia kryteria dobrego sąsiedztwa, iż planowany sposób zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy stanowi kontynuację funkcji zagospodarowania terenu objętego analizą; art 107 § 3 kpa, poprzez zaniechanie wskazania przez organ II instancji w uzasadnieniu, na podstawie jakich dowodów organ odwoławczy dokonał ustaleń zawartych w motywach swojego rozstrzygnięcia, a w szczególności na jakiej podstawie uznał, iż zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy chroni interesy skarżących oraz, że spełnia kryteria dobrego sąsiedztwa, jak również organ II instancji w treści uzasadnienia nie wskazał, na jakiej podstawie organ II instancji uznał, iż wydana decyzja jest zgodna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a nadto organ nie wskazał, jakie gabaryty ma mieć przebudowany parking oraz droga, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co objawiało się brakiem uwzględnienia przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a tym samym brakiem sprawdzenia uwarunkowań w przyjętym przez gminę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dla analizowanego obszaru, oraz nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją, jak również poprzez błędne uznanie, iż dla parkingu stanowiącego budowlę nie zachodzi konieczność kontynuacji cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu oraz poprzez brak ustalenia gabarytów przebudowywanego parkingu oraz gabarytów drogi, art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów administracji, § 2 ust. 1 pkt g) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003r. 164.1589) poprzez błędne oznaczenie rodzaju zabudowy w zaskarżonej decyzji, § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003r. 164.1589) poprzez brak określenia gabarytów projektowanego rodzaju zabudowy, art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. polegające na błędnej wykładni przedmiotowego przepisu i błędnego uznania, iż planowana inwestycja harmonijnie współistnieje z funkcją na obszarze analizowanym, tj. z funkcją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w sytuacji, gdy we wniosku nie wskazano gabarytów obiektu budowlanego w postaci przebudowywanego parkingu, oraz gabarytów drogi, art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 60, art. 61 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak było podstaw do jej wydania; art. 64 u.p.z.p. w zw. z jej art. 52 ust. 2 poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełniał wymagań ustawowych tj. nie zawierał on charakterystyki inwestycji, obejmującej: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów oraz braku określenia danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, a nadto wniosek nie zawierał gabarytów przebudowywanego parkingu, oraz gabarytów drogi dla którego organ I i II instancji ustalił warunki zabudowy, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak ustalenia linii zabudowy dla obiektu budowlanego, jakim jest parking; art 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. poprzez dokonania przez organ administracyjny błędnej wykładni wskazanego przepisu prawa materialnego, skutkującego wydaniem zaskarżonej decyzji pomimo, że została ona oparta na analizie urbanistyczno - architektonicznej, która nie spełnia wymagań prawnych określonych w powyższych przepisach, w konsekwencji wydanie decyzji, która nie zapewnia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz intensywności wykorzystania terenu, naruszając tym samym zasadę dobrego sąsiedztwa; art 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie bowiem zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa, ze swej istoty i celu, nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydawana w takim przypadku decyzja dotycząca urządzeń infrastrukturalnych powinna więc umożliwić zabudowę i zagospodarowanie terenu pod warunkiem kontynuacji występującej na danym terenie funkcji podstawowej, celem zapewnienia ładu przestrzennego; art. 61 ust. 7 pkt 1-5 u.p.z.p. poprzez brak określenia w decyzji o warunkach zabudowy gabarytu obiektu budowlanego w postaci przebudowywanego parkingu i drogi, przedmiotowe parametry winny być jednoznacznie określone w decyzji o warunkach zabudowy, gabarytów tych nie można domniemywać, art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu, w zw. z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu oraz w zw. z art. 53 ustawy o planowaniu w zw. z art 64 ust. 1 ustawy o planowaniu poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że orzekające organy nie dostrzegły, że wniosek złożony przez inwestora zawiera braki formalne uniemożliwiające dalsze jego procedowanie. Wniosek inwestora nie spełniał wymagań ustawowych tj. nie zawierał on charakterystyki inwestycji, obejmującej: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów oraz braku określenia danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, a nadto wniosek nie zawierał gabarytów przebudowywanego parkingu. W wydanej decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji nie określił gabarytów obiektów budowlanych będących przedmiotem wniosku inwestora. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż gabaryty obiektu budowlanego w postaci przebudowywanego parkingu, jak i drogi powinny być jednoznacznie określone w decyzji o warunkach zabudowy i gabarytów tych nie można domniemywać. W treści skarżonych decyzji nie określono tychże parametrów. Wskazanie przedmiotowych gabarytów jest niezbędne do przeprowadzenia przez organ administracyjny prawidłowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem organ administracji w oparciu o wyniki tej analizy może dopiero rozważyć, czy możliwe jest wydanie decyzji dla inwestycji o wnioskowanych przez inwestora parametrach. Wniosek taki należy wyprowadzić z treści art 6 ust 2 pkt 1 u.p.z.p., jak i przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., dopuszczającego indywidualne wyznaczenie parametrów inwestycji. Przy odmiennym rozumowaniu zbędne byłoby określenie przez ustawodawcę wymogów wniosku w zakresie określenia przez samego wnioskodawcę parametrów inwestycji. Decyzja i wniosek inwestora dotyczyły przebudowy parkingu natomiast w ustaleniach dotyczących rodzaju zabudowy nie wskazano już parkingu. W związku z powyższym zachodzi sprzeczność pomiędzy treścią decyzji, a jej osnową, czego organ odwoławczy nie dostrzegł. Dodała skarżąca, że organ I instancji w treści zastosował błędne oznaczenia i nazewnictwo dotyczące rodzaju planowanej zabudowy. Zanegowała skarżąca wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie, iż "korzystanie z nieruchomości sąsiednich w tym z działki drogowej ul. B. oraz działek członków SM nie będących w bezpośrednim sąsiedztwie pozostaje bez zmian", podnosząc, iż droga objęta zaskarżoną decyzją ma obsługiwać inwestycje zlokalizowane na działce o nr [..] oraz [..] w postaci osiedla mieszkaniowego - zabudowy wielorodzinnej. Przedmiotowa droga i jej skrzyżowanie z ul. B. położone są w bliskości ze skrzyżowaniem ul. B. i ul. R. oraz także w bliskości skrzyżowania ulic istniejących na osiedlu skarżącej. Usytuowanie zatem w takim miejscu kolejnej drogi ze zjazdem na ul. B., a zatem już trzeciego skrzyżowania na tak krótkim odcinku ul. B. uniemożliwi korzystanie z działki sąsiedniej tj. między innymi działki drogowej ul. B. i działek zamieszkiwanych przez członków Spółdzielni. Na osiedlu SM znajduje się kilkaset domów jednorodzinnych. Ulica B. została wybudowana jedynie dla obsługi tychże domów. Usytuowanie trzeciego skrzyżowania na takim małym odcinku drogi celem obsługi przez ul. B. kilkuset budynków jednorodzinnych oraz projektowanego osiedla mieszkaniowego domów wielorodzinnych całkowicie zakłóci, a wręcz uniemożliwi korzystanie przez mieszkańców SM z działki drogowej ul. B., a tym samym uniemożliwi ono mieszkańcom SM wyjazd i wjazd na teren swojej posesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2021r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 19 lutego 2021r. o ustaleniu warunków zabudowy i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej wraz z przebudową parkingu w G. przy ul. B. na dz.nr [..] w obrębie [..]. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741) – zwana dalej "u.p.z.p.." zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Natomiast art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Część zarzutów skargi dotyczy braku spełnienia przez planowaną inwestycję warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd jednakże zwraca uwagę, iż stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa drogi wewnętrznej wraz z przebudową parkingu. Przepis art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) definiuje obiekt liniowy jako obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Natomiast ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.) wskazuje, iż drogami wewnętrznymi są drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika w ocenie Sądu, iż planowana inwestycja stanowi obiekt liniowy, do którego nie ma zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 2 pkt. 13 u.p.z.p. planowana inwestycja stanowi uzbrojenie terenu występującej w analizowanym obszarze funkcji mieszkaniowej i z tego względu niezrozumiałe jest stanowisko strony skarżącej, iż jest ona sprzeczna z tą funkcją. Odnośnie zarzutu, iż planowana inwestycja całkowicie zakłóci, a wręcz uniemożliwi korzystanie przez mieszkańców SM z działki drogowej ul. B., stwierdzić należy, że w przed wydaniem decyzji przez organ I instancji warunki zabudowy planowanej inwestycji uzgodniono z Zarządem Dróg i Zieleni - opinia nr [..] z dnia 4 stycznia 2021 r. Zauważyć też należy, iż zaskarżona decyzja stanowi wstępny etap określający warunki realizowanej inwestycji. Natomiast określenie konkretnego przebiegu i kształtu planowanego zamierzenia inwestycyjnego nastąpi na kolejnym etapie w decyzji o pozwolenie na budowę. Przedwczesne jest zatem stanowisko skarżącej o skutkach inwestycji dla mieszkańców SM. Niezasadny jest także zarzut strony skarżącej o niezgodności zaskarżonej decyzji z odpowiednimi postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albowiem żaden przepis prawa nie uzależnia ustalenia warunków zabudowy od postanowień studium. W ocenie Sądu zasadnie organy orzekające w sprawie uznały, iż planowana inwestycja spełnia również pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wobec czego koniecznym było wydanie decyzji o warunkach zabudowy stosownie do art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 tej ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329).