I SA/Kr 327/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na czynność Zarządu Województwa [...] z dnia 2 marca 2021 r., znak [...], Nr [...] w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków i sprostowania oczywistych omyłek we wniosku o przyznanie pomocy na realizację operacji postanawia odrzucić skargę. B. M. (dalej: Skarżący) pismem z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę w której wskazał "W oparciu o pismo z dnia 30.03.2021 r., dostarczone dnia 12.04.2021 r., opatrzone znakiem; [...] Nr ARiMR: [...] wnoszę skargę na wniosek opatrzony klauzulą; pozostawiony bez rozpatrzenia, a także na pismo opatrzone znakiem [...] z dnia 02.03.2021r., [...], Nr ARiMR: [...]" która została zarejestrowana pod sygnaturą akt I SA/Kr 666/21. Ponieważ w jednej skardze zaskarżono dwie czynności, Sąd zarządził rozdzielenie tych skarg. Skarga na pismo z dnia 2 marca 2021 r., [...], Nr ARiMR: [...], [...] została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Kr 332/22. Wskazanym w skardze pismem z dnia 2 marca 2021 r. (karta nr [...] akt sądowych) Zarząd Województwa (dalej: ZWM, organ) poinformował Skarżącego, że złożony przez Niego wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014-2020, tytuł operacji: "Rozwój F. P. H. F. B. M. poprzez zakup urządzeń, sprzętu oraz narzędzi w celu ulepszenia wykonywania innowacyjnych usług montażowych oraz wzrost zatrudnienia" zawiera braki i oczywiste pomyłki szczegółowo wymienione w załączniku nr [...] do tego pisma i jednocześnie wezwał Skarżącego do usunięcia tych braków i poprawienia oczywistych omyłek we wniosku. Organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że wezwanie to nie może być przedmiotem samodzielnej kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: P.p.s.a.). W ramach tej wstępnej kontroli dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl § 2a w/w przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest czynność Zarządu Województwa w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków i sprostowania oczywistych omyłek we wniosku o przyznanie pomocy na realizację operacji. Jako podstawę prawną wezwania organ wskazał przepis art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1167; dalej: ustawa o rozwoju lokalnym). Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki, jest wypełniony nieprawidłowo lub zawiera oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub nieprawidłowości lub poprawienia oczywistych omyłek w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Dokonując wykładni przepisu art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym, Sąd wskazuje, że stanowi on samodzielną podstawę prawną do wezwania podmiotu ubiegającego się o wsparcie, po przekazaniu przez [...] (zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym) wniosków o udzielenie wsparcia dotyczące wybranych operacji wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji, w celu dokonania oceny, czy operacja spełnia warunki udzielenia wsparcia. Przepis ten jest również samodzielną podstawą do wydania formalnego rozstrzygnięcia, jakim jest czynność pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Ta ostatnia możliwość zachodzi jedynie w sytuacji, gdy podmiot ubiegający się o wsparcie w terminie wyznaczonym przez organ w żaden sposób nie uzupełni wniosku. Jeżeli natomiast w wyznaczonym terminie ubiegający się o pomoc uzupełni wniosek choćby w niepełnym zakresie organ winien rozpoznać sprawę merytorycznie Zatem wezwanie do uzupełnienia braków jest czynnością, której organ dokonuje w trakcie weryfikacji wniosku. Ustawa o rozwoju lokalnym nie przewiduje żadnego środka odwoławczego od takiego wezwania. Zdaniem Sądu zaskarżonej czynności wezwania nie można zaliczyć do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. O ile przyczyny niezaliczenia ww. wezwania do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej z art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a-8 są oczywiste - przedmiotowe wezwanie nie jest ani decyzją, ani postanowieniem a także pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego, ani którymkolwiek z aktów wymienionych w pkt 4a-7 tego przepisu, ani przejawem bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego artykułu, to wyjaśnienia wymaga przyczyna jego niezaliczenia do "innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych, a więc ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Koniecznym jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązki oznaczonego podmiotu. Powyższe implikuje istnienie związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu, przez "czynność", o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań, czynność w postaci pisemnego wezwania podjęta na podstawie przepisu art. 22 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym nie mogła być zaliczona do kategorii prawnych form działania administracji publicznej objętej przepisem art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., gdyż nie rozstrzyga co do uprawnień i obowiązków Skarżącego. Natomiast takie kryteria spełnia przewidziana w tym przepisie czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przypadku nie wykonania wezwania, gdyż ma wpływ na uprawnienia wnioskującego o przyznanie pomocy. Powyższe stanowisko potwierdza również wyrok tutejszego Sądu z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt o sygn. akt I SA/Kr 666/21, w sprawie ze skargi Skarżącego na czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wyroku tym Sąd przyjął, że czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, której podstawą prawną był przepis art. 22 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Podsumowując Sąd wskazuje, że zaskarżone wezwanie nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a, dlatego Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi.