II SA/Wa 912/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.) Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa Asesor WSA Michał Sułkowski Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 912/21 w sprawie ze skargi O.S. i P.S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej 1. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 912/21; 2. oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. P.S. w dniu 29 stycznia 2020 r. zwrócił się do Prezydenta [...] z wnioskiem o najem lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony. Wnioskodawca podał, że wraz z żoną O.S. oraz dziećmi A.S. i R.S. mieszka w mieszkaniu przy ul. [...] w [...], do którego spółdzielcze własnościowe prawo posiada jego ojciec J.S. Wnioskodawca podał, że J.S. pozwem z 6 czerwca 2019 r. wniósł do Sądu Rejonowego [...] w [...][...] Wydział [...] o eksmisję jego oraz O.S. z zajmowanego lokalu. Wyjaśnił, że obecnie J.S. nie mieszka w tym mieszkaniu, ponieważ Sąd Rejonowy [...] w [...][...] Wydział [...] postanowieniem z [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...] nakazał mu opuszczenie wspólnie zajmowanego lokalu, na podstawie art. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (J.S. wniósł apelację od tego postanowienia). P.S. dodał, że Sąd Rejonowy [...][...] Wydział [...] prawomocnym wyrokiem nakazowym z [...] maja 2019 r. (sygn. akt [...]), uznał że J.S. w okresie od 2015 r. do sierpnia 2018 r. w mieszkaniu przy ul. [...], znęcał się fizycznie i psychicznie nad O.S. (art. 207 § 1 k.k.), natomiast w dniu [...] lutego 2018 r. naruszył nietykalność cielesną P.S. (art. 217 § 1 k.k.) i wymierzył oskarżonemu łączną karę grzywny. W dniu 9 marca 2020 r. skarżący P.S. złożył w Urzędzie Dzielnicy [...] kopię postanowienia z [...] marca 2020 r. (sygn. akt [...]), którym Sąd Okręgowy [...] Wydział [...], po rozpoznaniu apelacji, zmienił postanowienie Sądu Rejonowego [...] a w [...][...] Wydział [...] z [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...], w ten sposób, że oddalił wniosek P.S. i O.S. o nakazanie J.S. opuszczenia mieszkania. W piśmie dołączonym do wyroku skarżący oświadczył, że jego żona pozostaje pod opieką Poradni Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oraz że cały czas jest prowadzona procedura Niebieskiej Karty. W tych okolicznościach faktycznych, Komisja Mieszkaniowa w dniu [...] października 2020 r. negatywnie zaopiniowała wniosek skarżących o najem lokalu z mieszkaniowego z zasobu [...], a Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z [...] grudnia 2020 r. (nr [...]), podjętą na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1817) oraz § 50 ust. 1 i § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik Nr [...] do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 8814 ze zm.) oraz § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725) oraz § 4 w związku z § 5 i § 7 ust. 1 oraz § 35 ust. 1 Uchwały Nr XXIll/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 14836 ze zm.), odmówił O. S. i P.S. kwalifikacji do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Organ podał, że stosownie do § 4 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają warunki określone w § 5 (kryterium dochodowe) oraz w § 7 (trudne warunki mieszkaniowe ze względu na powierzchnię mieszkalną lokalu), z zastrzeżeniem § 8 i § 9 uchwały. Z § 7 ust. 1 uchwały wynika, że trudne warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4, występują wówczas, gdy gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna na osobę w nim zamieszkującą wynosi nie więcej niż 10 m2 w przypadku zamieszkiwania 1 osoby w lokalu, a w przypadku zamieszkiwania 2 osób w lokalu nie więcej niż 14 m2, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu. Zdaniem organu, warunki mieszkaniowe skarżących, opisane przez zarządcę budynku nie mogą być uznane za trudne, w rozumieniu § 7 ust. 1 uchwały (pow. użytkowa lokalu - 61,88 m2, powierzchnia mieszkalna - 40,61 m2) i nie ma podstaw do wyłączenia stosowania § 7 ust. 1 uchwały, na podstawie § 7 ust. 4 uchwały (z uwagi na wyjątkowo trudną sytuację zdrowotną, rodzinną lub społeczną). Wnioskodawcy w toku postępowania przedstawili liczne dokumenty starając się udokumentować, że J.S. dopuszcza się wobec nich przemocy psychicznej i fizycznej. Niemniej jednak, postanowieniem z [...] marca 2020 sygn. akt. [...] Sąd oddalił wniosek P.S. i O.S. o nakazanie J.S. opuszczenia mieszkania. Sąd II instancji stwierdził, że wnioskodawcy nie wykazali należycie, że J.S. stosując przemoc w rodzinie, czyni wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym. W ocenie Sądu gdyby zachowania J.S. były dotkliwie uciążliwe i nieznośne, to przy dobrej sytuacji materialnej wnioskodawców powinni podjąć działania celem zmiany lokalu mieszkalnego, także kierując się dobrem dzieci. Sąd w uzasadnieniu wyroku zauważył, że wnioskodawca jest osobą aktywną zawodowo i z tego tytułu osiąga dochód, zaś wnioskodawczyni nie pracuje, bowiem uskarża się na problem z kręgosłupem, jednocześnie nie przedstawiając jakiegokolwiek oparcia w dokumentacji medycznej na swoje deklarowane dolegliwości. O.S. posiada możliwości zarobkowe, tym bardziej, że dzieci chodzą do żłobka i przedszkola, zatem wnioskodawcy mają możliwość, by wybrnąć z sytuacji stanowiącej dla nich uciążliwość, jaką jest mieszkanie z J.S. – właścicielem mieszkania, poprzez wynajęcie odrębnego mieszkania. Reasumując, Sąd Okręgowy w [...][...] Wydział [...] uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie uzasadnia przyjęcia, że wystąpiły przesłanki z art. 11a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. W uzasadnieniu uchwały organ podał, że średni miesięczny dochód rodziny w ostatnich 3 miesiącach poprzedzających dzień złożenia wniosku wyniósł 4.278,35 zł., przy kryterium dochodowym dla czteroosobowego gospodarstwa domowego w przypadku najmu socjalnego lokalu 3.629.73 zł. O.S. i P.S. w piśmie z 11 lutego 2021 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. (nr [...]) o odmowie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Skarżący zarzucili, że uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z [...] grudnia 2020 r. została podjęta z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Skarżący podnieśli, że nie prowadzą z J.S. wspólnego gospodarstwa domowego, ich czteroosobowa rodzina zajmuje dwa mniejsze pokoje o łącznej powierzchni mieszkalnej 21,46 m2. W konsekwencji ich warunki mieszkaniowe, ze względu na powierzchnię mieszkalną lokalu przypadającą na osobę, kwalifikują się do poprawy. Skarżący podali, że na co dzień doświadczają przemocy ze strony J.S., który jest uzależniony od alkoholu, co potwierdzają notatki służbowe pracownika socjalnego oraz wyrok nakazowy Sądu Rejonowego [...][...] Wydział Karny z [...] maja 2019 r. P.S. i O.S. dołączyli do skargi kopie, m. in.: 1) notatek służbowych pracownika opieki społecznej (z [...] lutego 2018 r. i z [...] kwietnia 2018 r.), w których stwierdził "uzasadnione podejrzenie" stosowania przemocy wobec skarżących przez J.S., 2) pisma ośrodka pomocy społecznej z [...] lutego 2018 r. zawiadamiającego Policję o możliwości popełnienia przestępstwa przez J.S., 3) wyroku nakazowego z [...] maja 2019 r., 4) zaświadczenia lekarskiego wystawionego skarżącej w dniu [...] lipca 2019 r. oraz 5) wyniku rezonansu magnetycznego przeprowadzonego u skarżącej. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Zarząd Dzielnicy [...] podał, że okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na przyjęcie, że skarżący spełniają warunek uzyskania pomocy mieszkaniowej z mieszkaniowego zasobu [...], o którym mowa w § 7 ust. 1 uchwały, związany z trudnymi warunkami mieszkaniowymi ze względu na powierzchnię mieszkalną lokalu, przypadającą na osobę. Nie wykazano ponadto, aby w przypadku skarżących zachodziła podstawa do zastosowania § 7 ust. 4 uchwały i w konsekwencji wyłączenia stosowania § 7 ust. 1. W piśmie z 23 maja 2021 r. skarżący ponowili stanowisko przedstawione w skardze a ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) złożyli wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi, a także zdjęć (na okoliczność poparzenia P.S. przez ojca oraz wyglądu mieszkania), protokołu rozprawy z [...] lipca 2019 r. przed Sądem Rejonowym [...] w [...][...] Wydział [...], w sprawie dotyczącej nakazania J.S. opuszczenia mieszkania w trybie art. 11a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, protokołu badania sądowo-lekarskiego skarżącej z [...] kwietnia 2021 r. wskazującego na obrażenia ciała (art. 157 § 2 k.k.), na okoliczność stosowania przez J.S. przemocy wobec skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 912/21, wydanym na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądził od Prezydenta [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę 300 zł., tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd zarzucił organowi, że odmawiając skarżącym udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu mieszkaniowego miasta nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego i oparł rozstrzygnięcie na treści postanowienia z [...] marca 2020 r., sygn. akt [...], w którym Sąd Okręgowy [...] Wydział [...] podał, że P.S. i jego żona nie wykazali należycie, że J.S. stosując przemoc w rodzinie, czyni wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym, a więc że wystąpiła przesłanka nakazania mu opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania, o której mowa w art. 11a ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. W konsekwencji, zdaniem Sądu, Zarząd Dzielnicy [...] nieprawidłowo przyjął, że skoro skarżący nie wykazali w postępowaniu przed sądem cywilnym, że ojciec P.S. czyni wspólnie zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym, to nie ma podstaw do stwierdzenia, że ich sytuacja zdrowotna, rodzinna lub społeczna jest wyjątkowo trudna (§ 7 ust. 4 uchwały). Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do utożsamiania tych dwóch określeń i sytuacji. Występują one w dwóch różnych aktach prawnych i służą różnym celom. Wyprowadzanie więc wniosków ze stanowiska sądu cywilnego, że P.S. i jego żona nie wykazali należycie, że J.S. stosując przemoc w rodzinie, czyni wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym, nie wynika, że wspólne zamieszkanie tych osób w rzeczywistości nie jest dla małżeństwa [...] szczególnie uciążliwe. Nie można tracić z pola widzenia okoliczności podnoszonych przez skarżących odnośnie ich sytuacji życiowej (stosowania przemocy przez J.S.), a znajdujących potwierdzenie, m. in. w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego [...][...] Wydział [...] z [...] maja 2019 r. o uznaniu J.S. winnym fizycznego i psychicznego znęcania się nad O.S. (art. 207 § 1 k.k.) oraz naruszenia nietykalności cielesnej P.S. (art. 217 § 1 k.k.), wyjaśnień skarżących odnośnie trwającej procedury tzw. Niebieskiej Karty, mającej zapewnić bezpieczeństwo osobie, wobec której stosowana jest przemoc w rodzinie. Zarząd Dzielnicy [...] w piśmie z 24 stycznia 2022 r. zaskarżył skargą kasacyjną powyższy wyrok sądu I instancji, zarzucając że został wydany z naruszeniem § 7 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy z 5 grudnia 2019 r. i art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ nie zgodził się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że w rozpatrywanej sprawie nie przeprowadził dostatecznego postępowania wyjaśniającego, nie dokonał analizy warunków mieszkaniowych skarżących i oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na treści postanowienia Sądu Okręgowego - [...] Wydział [...], w którym Sąd podał, że skarżący nie wykazali należycie, że J.S. stosując przemoc w rodzinie, czynił wspólne zamieszkiwanie szczególne uciążliwym. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej, J.S. nie mieszkał w lokalu przy ul. [...]. Jak wynika z oświadczenia P.S. z [...] lipca 2019 r., sporządzonego w toku wizji lokalnej mieszkania na potrzeby postępowania sądowego apelacyjnego od postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] [...] Wydział [...] z [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...], wydanego w trybie art. 11a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, J.S. w dniu 26 lipca 2019 r. "spakował swoje rzeczy i opuścił lokal" (organ dołączył do skargi kasacyjnej oświadczenie P.S. z [...] lipca 2019 r oraz notatkę urzędową z wizji lokalnej z dnia [...] lipca 2019 r.). Organ dodał, że w momencie procedowania wniosku skarżących o udzielenie pomocy mieszkaniowej, przeprowadzanie wizji lokalnych w ich miejscu zamieszkania było niemożliwe, z uwagi na epidemię wywołaną Covid-19. Zarząd Dzielnicy [...] podniósł, że w dniu [...] sierpnia 2020 r. wystąpił do Komendanta Komisariatu Policji [...] o udzielenie informacji, czy w lokalu zamieszkiwanym przez skarżących w ostatnim czasie były podejmowane interwencje w związku z przemocą domową. W odpowiedzi na to pismo, Komendant Komisariatu Policji [...] poinformował, że w ostatnich 6 miesiącach nie odnotowano żadnych interwencji pod wskazanym adresem. Z tego wynika, że na dzień składania wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej i w momencie przeprowadzenia oceny warunków bytowych i mieszkaniowych, ich sytuacja zdrowotna, rodzinna, społeczna nie była wyjątkowo trudna. Z tych względów Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 września 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 912/21 i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. O.S. i P.S. w piśmie procesowym z 24 stycznia 2022 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, podnieśli, że organ w toku postępowania w tej sprawie nie ustalił ich warunków mieszkaniowych oraz zaprzeczyli, że w dniu [...] lipca 2019 r. odbyła się wizja lokalna w ich mieszkaniu. Podkreślili, że z wnioskiem o udzielenie pomocy mieszkaniowej wystąpili pół roku później ([...] stycznia 2020 r.). O.S. i P.S. dodali, że od [...] stycznia 2022 r. ponownie została wszczęta procedura "Niebieskiej Karty" oraz że J.S. od 2016 r. nieustannie znęca się nad nimi psychicznie i fizycznie i ten stan trwa nadal. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście uzasadnione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie, rozstrzygając na wniosek strony o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Powołany przepis przyznaje sądowi administracyjnemu I instancji prawo do rozpoznania skargi kasacyjnej w dwóch sytuacjach: stwierdzenia przyczyny nieważności postępowania oraz uznania, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Według § 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 (kryterium dochodowe) oraz w § 7 (zamieszkują w trudnych warunkach), z zastrzeżeniem § 8 i 9. Przepis § 7 ust. 1 powołanej uchwały stanowi, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna wynosi nie więcej niż 7 m2 w przypadku zamieszkiwania w tym lokalu 1 osoby, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną zamieszkującą w tym lokalu osobę, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Jeżeli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w ust. 1 (§ 7 ust. 4 powołanej uchwały). Po analizie skargi kasacyjnej wywiedzionej przez organ od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 912/21, Sąd uznał, że zaszła druga z przesłanek tzw. autokontroli, tj. zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są oczywiście uzasadnione. Okoliczność ta uprawniała Sąd do uruchomienia procedury autokontrolnej, która skutkowała uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz ponownym rozpoznaniem sprawy. W wyniku powyższego Sąd I instancji podzielił zapatrywanie wnoszącego skargę kasacyjną, że nieprawidłowo przyjął, że organ nie ustalił wyczerpująco istotnych okoliczności faktycznych sprawy, ponieważ pominął, że J.S. nie mieszka wspólnie ze skarżącymi w mieszkaniu od 26 lipca 2019 r. Sąd stwierdza, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie we wniosku skarżącego ze stycznia 2020 r. o przyznanie pomocy mieszkaniowej, w którym P.S. wyjaśnił, że J.S. obecnie nie mieszka w mieszkaniu przy ul. [...] w [...], ponieważ Sąd Rejonowy [...] w [...] nieprawomocnym postanowieniem z [...] lipca 2019 r. (sygn. akt [...]) nakazał mu, w trybie art. 11a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. z 2021 r., poz. 1249) opuszczenie tego lokalu. Sąd nie wziął również pod uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Komendanta Komisariatu Policji [...] z [...] września 2020 r., z którego wynika, że w ostatnich sześciu miesiącach nie odnotowano żadnych interwencji w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z tego powodu należy przyznać rację organowi, że skarżący nie spełniają warunku uzyskania pomocy mieszkaniowej z mieszkaniowego zasobu [...], związanego z trudnymi warunkami mieszkaniowymi, ze względu na powierzchnię mieszkalną lokalu przypadającą na osobę oraz że nie wykazano, aby w ich przypadku zachodziła podstawa do zastosowania § 7 ust. 4 uchwały i w konsekwencji wyłączenia stosowania § 7 ust. 1 uchwały. Z akt sprawy (oświadczenia zarządcy budynku w którym znajduje się lokal zamieszkiwany przez skarżących i ich dwoje dzieci) wynika, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] ma 40 m2 powierzchni mieszkalnej. Trzeba podkreślić, że w uchwale odwołano się do powierzchni lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1182 ze zm.). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, należy przez to rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób. Jak już powiedziano, z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organ administracji wynika, że skarżący w związku z warunkami mieszkaniowymi nie znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej. Ich sytuacja rodzinna w chwili złożenia wniosku ([...] stycznia 2020 r.) nie była wyjątkowo trudna, mając na uwadze że ojciec skarżącego nie mieszkał wówczas w lokalu, a przedłożone orzeczenia sądowe wskazywały na stosowanie przez niego przemocy wobec współlokatorów w 2018 r. Zdaniem Sądu nie ma też dostatecznych podstaw do przyjęcia, że sytuacja zdrowotna czy społeczna skarżących jest wyjątkowo trudna. Jak zauważył Sąd Okręgowy w postanowieniu z [...] marca 2020 sygn. akt. [...], wnioskodawca jest osobą aktywną zawodowo i z tego tytułu osiąga dochód. O.S. nie pracuje, mimo że posiada możliwości zarobkowe, tym bardziej, że dzieci chodzą do żłobka i przedszkola. Należy dodać, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedłożyła żadnych dowodów na to, że problemy z kręgosłupem uniemożliwiają jej podjęcie zatrudnienia. Dla wyniku postępowania nie ma także znaczenia, że w [...] stycznia 2022 r., a więc ponad rok po wydaniu przez Zarząd Dzielnicy [...] zaskarżonej uchwały z [...] grudnia 2020 r. została wszczęta procedura "Niebieskiej Karty". Z tego wynika, że skoro nie ma podstaw do zastosowania § 7 ust. 4 uchwały i odstąpienia od stosowania warunku o którym mowa w § 7 ust. 1, to nie można zarzucić zaskarżonej uchwale Zarządu Dzielnicy [...] z [...] grudnia 2020 r., że została podjęta z naruszeniem prawa (147 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 179a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok z 29 września 2921 r. sygn. akt II SA/Wa 912/21 (pkt 1 wyroku), natomiast na podstawie art. 179a w zw. z art. 151 powołanej ustawy oddalił skargę O.S. i P.S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z [...] grudnia 2020 r. (pkt 2 wyroku). Sąd odstąpił od zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w oparciu o art. 207 § 2 ustawy procesowej.