II SA/Po 682/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2022 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r., nr SKO. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Kolegium" lub "organ"), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] listopada 2020 r., znak [...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., znak [...], Wójt Gminy G. nakazał G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich magazynowania lub składowania na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] w miejscowości P., Gmina G.. Organ wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji, decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu [...] listopada 2020 r. Organ wskazał, iż odwołanie od niniejszej decyzji nadano przesyłką pocztową [...] grudnia 2020 r. (w aktach sprawy koperta, w której nadano odwołanie). Dalej Kolegium podniosło, iż w myśl art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. - dalej k.p.a.), odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Zgodnie z § 2. tego przepisu odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jak wyżej wskazano, w decyzji Organ I instancji prawidłowo pouczył o terminie i trybie wniesienia odwołania. W związku z tym, że decyzja została doręczona w dniu [...] listopada 2020 r., a co za tym idzie - w dniu 1 grudnia rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin na złożenie od niej odwołania i zakończył swój bieg w dniu [...] grudnia 2020 r. Organ wskazał, iż nie umknęło tut. Kolegium także to, że odwołanie nie zostało podpisane. Zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a., podanie (odwołanie) wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Wzywanie wnoszącego podanie do uzupełnienia braku formalnego - braku podpisu pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (art. 134 k.p.a.) , w ocenie Kolegium byłoby niecelowe. Nawet uzupełnienie tego braku nie spowodowałoby bowiem możliwości rozpoznania odwołania z uwagi na to, że zostało one wniesione po terminie. Organ wyjaśnił, iż G. Sp. z o.o. nie złożyło także żadnego wniosku o przywrócenie terminu. Dodatkowo nie znajduje także w tej sytuacji zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.) , ponieważ przepisy te bowiem zostały dodane do ww. ustawy z dniem 16 grudnia 2020 r. w związku z czym nie mogą regulować stanów faktycznych przed ich wejściem w życie, a uchybienie terminowi nastąpiło w dniu [...] grudnia 2020 r., czyli jeszcze przed datą obowiązywania ww. przepisu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło G. Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. zarzucając: - przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu na każdym jego etapie, w szczególności braku zawiadomienia w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a., w zw. z art. 81 k.p.a.co doprowadziło do błędnego ustalenia, że odwołanie zostało złożone po upływie ustawowego terminu, bez zapewnienienia stronie realnej możliwości złożenia przez nią dowodów wskazujących na odmienne okoliczności, dla niej korzystne, - nie zastosowanie domniemania z art. 81a § 1 k.p.a. co do faktu doręczenia decyzji skarżącemu w dniu [...] grudnia 2020 r., - zaniechanie wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych odwołania, - błędną wykładnię, prowadząca do wniosku, że art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach (...) (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.), nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, pomimo, że z jego treści wynika, że zakres czasowy jego obowiązywania obejmuje stan epidemii, obowiązujący w dacie wniesienia odwołania. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że w aktach sprawy znajduje się niebudzące wątpliwości zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji na której wyraźnie widnieje data [...] listopada 2020 r. Jest to data zarówno naniesiona pieczęcią przez placówkę pocztową jak i data skreślona ręcznie przez panią M. G., której podpis widnieje na pieczęci Skarżącego. Wobec powyższego, brak jakichkolwiek wątpliwości, co do daty doręczenia decyzji. Pieczęć, która widnieje na egzemplarzu Skarżącego nie pochodzi od Organu i być może jest wynikiem błędu popełnionego w sekretariacie Skarżącego. Co więcej, Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że decyzja została doręczona w innym terminie. Organ wskazał, iż zarzuty naruszenia art. 10 k.p.a. i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu także nie mogą być uznane za celne. Na tym etapie postępowanie odwoławcze nie było jeszcze wszczęte, albowiem warunkiem jego wszczęcia jest prawidłowo wniesiony środek odwoławczy. W ślad za postanowieniem organ wskazał, iż za niecelowe Kolegium uznało wzywanie Odwołującego do uzupełnienia braku formalnego - braku podpisu oraz, iż nie znajduje także w tej sytuacji zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 zwanej dalej: "P.p.s.a.".) Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Ocena zachowania terminu do wniesienia odwołania należy wyłącznie do organu odwoławczego. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 134 K.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu nie zależy więc od swobodnego uznania organu administracji publicznej, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Równocześnie ocena, czy dochowano terminowi do wniesienia odwołania opiera się na dacie doręczenie kwestionowanego orzeczenia, gdyż datą tą wiążą się doniosłe skutki prawne. Oznacza to, że dokonując pokwitowania odbioru pisma osoba dorosła powinna mieć świadomość, że bieg terminu do złożenia odwołania rozpoczyna się od wskazanej na pokwitowaniu daty, z zastrzeżeniem, że informacja o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach ich wnoszenia zawarta jest w pouczeniu decyzji. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru jak i wydruku ze strony internetowej http://www.poczta-polska.pl dotyczącego śledzenia przesyłki o nr [...], że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2020 r. została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] listopada 2020 r.. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd podziela poglądy orzecznictwa, że o dacie doręczenia nie przesądza wyłącznie data umieszczona na dowodzie doręczenia. Data ta ma znaczenie wówczas, gdy w sprawie nie istnieją dowody wskazujące na inna datę doręczenia decyzji. Jak wskazał NSA w wyroku z [...] lutego 2012 r., II OSK [...], gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje inna data aniżeli wskazywana przez stronę, organ zobowiązany jest do wyjaśnienia tej rozbieżności. Co do zasady możliwe jest ustalenie innej daty doręczenia decyzji niż wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że została ona podana omyłkowo (zob. też postanowienie SN z 11 stycznia 1995 r., III ARN 73/94, opubl. OSNP z 1995 r., nr 9, poz. 105). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, taka rozbieżność wystąpiła. Sąd miał przy tym na uwadze, iż oprócz odręcznie wpisanej daty przez osobę odbierająca korespondencję na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się również datownik placówki wskazujący również datę [...] listopada 2020 r. Powyższe znajduje również potwierdzenie w wydruku ze strony internetowej http://www.poczta-polska.pl dotyczącego śledzenia przesyłki o nr [...], w której doręczono skarżącemu decyzję organu I instancji. Natomiast uwadze organu całkowicie uszło, iż we wniesionym odwołaniu strona jednoznacznie wskazała jako datę doręczenia dzień [...] grudnia 2020 r. Pomimo powyższego organ ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, iż decyzja została skutecznie doręczona dnia [...] listopada 2020 r., a próba uzasadnienia swojego stanowiska dopiero w odpowiedzi na skargę uznać należy za nieprawidłowe. W takiej sytuacji tj. w sytuacji rozbieżności między datą widniejąca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a datą wskazywaną przez stronę, organ mając na uwadze ogólne zasady posterowania, w tym art. 7 i 8 K.p.a., winien podjąć działania mające na celu wyjaśnienie tych rozbieżności albo co najmniej odnieść się do twierdzeń zawartych w odwołaniu co do daty doręczenia decyzji tak aby sprostać wymaganiom stawianym uzasadnieniu orzeczeń określonych w art. 11 i 107 § 3 K.p.a. Sąd miał przy tym na uwadze, iż Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie twierdzenia, iż w dzienniku korespondencyjnym jak i na decyzji pracownik wpisał datę [...] grudnia 2020 r., to jednakże powyższe nie ma wpływu na ocenę zapadłego w niniejszej sprawie postanowienia. Z powyższych względów zarzut naruszenia przepisów postępowania zasługiwał na uwzględnienie. Wobec powyższego organ w toku postępowania winien podjąć działania celem jednoznacznego ustalenia daty doręczenia decyzji choćby poprzez wezwanie strony do wypowiedzenia się w tym przedmiocie i ewentualnego przedłożenia dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a następnie dokonać ich oceny. W niniejszej sprawie organ nie podjął powyższych działań. Przy czym należy mieć na względzie, iż obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego w oczywisty sposób ciąży na organie i wynika z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Niemniej jednak obowiązek ten nie może być nieograniczony i organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów, które mogłyby przyczynić się do rozstrzygnięcia sprawy po myśli strony zwłaszcza, gdy ona sama dowodów takich nie dostarcza. Z tych też względów strona dbająca należycie o własne interesy powinna podjąć działania mające na celu uzyskania przez organ dowodów potwierdzających twierdzenia Strony, co do faktycznej daty doręczenia decyzji. Następnie w razie ustalenia, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu organ winien mieć na uwadze, że ustawą z dnia 09 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255), która weszła w życie dnia [...] grudnia 2020 r. dodany został art. 15zzzzzn2, do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., obecny tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm. dalej jako "ustawa COVID-19"), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (ust. 1). W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3). Sąd podkreśla, że powołana regulacja nie oznacza wyłączenia ogólnych reguł postępowania administracyjnego odnośnie do zasad wnoszenia środków odwoławczych, w tym stwierdzania uchybienia terminu do wniesienia odwołania lub przywracania terminu do wniesienia odwołania lecz nową, dodatkową procedurę w okresie trwania pandemii i licznych zakażeń wirusem SARS-CoV-2. Wymaga ona od organu administracji podjęcia dodatkowych czynności. Dotychczas - co uczynił organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem z dnia - stwierdzano uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jednakże obecnie odnośnie do terminów, którym uchybiono "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19", organ zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19), wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2 powołanej powyżej ustawy). Tym samym zaskarżone postanowienie jest co najmniej przedwczesne, gdyż jak wynika z akt sprawy organ, przed podjęciem zaskarżonego postanowienia organ nie wywiązał się z obowiązku nałożonego na niego art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, iż art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 nie dotyczy stanów faktycznych przed dniem wejścia w życie wskazanego przepisu tj. przed dniem 16 grudnia 2020 r. W tym miejscu wskazać należy, iż brak przepisów intertemporalnych w przepisach nowelizacyjnych, oznacza na gruncie orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek stosowania przepisów nowego prawa, w tym również do zaistniałych już stanów faktycznych sprawy. Interpretacja przyjęta przez organ wypaczała by częściowo sens regulacji art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 i zawartego tam sformułowania ""w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". W ocenie Sądu omawiany przepis wszedł w życie od dnia 16 grudnia 2020 r., lecz niewątpliwie obejmuje również zdarzenia, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Stan epidemii ogłoszono od 20 marca 2020 r. (§1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii; Dz. U. poz. 491). Sąd podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie tutejszego Sadu pogląd, iż "omawiana regulacja niejako koryguje nowelizację ustawy COVID-19 dokonaną ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875), w wyniku której m.in. uchylono przepis art. 15zzr ustawy COVID-19 obowiązujący od 31 marca 2020 r., który przewidywał w ust. 1 pkt 2, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres (zob. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Po 887/20, III SA/Po 855/20, z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Po 105/21, dostępne CBOSA). Ponadto należy mieć na uwadze, iż w wyroku z dnia [...] października 2021 r., sygn. akt I GSK [...] (CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd w niniejszym składzie w całości podziela i uznaje za swój, iż " nowa regulacja wymaga zatem od organu szczególnej rozwagi we wszelkich sprawach, które w normalnych okolicznościach byłyby rozpatrywane negatywnie dla strony z uwagi na przekroczenie przez nią terminu. Istotne jest również to, że ustawodawca nie zadbał o przepis przejściowy w przypadku tej regulacji, więc należy dopuścić złożenie, że terminy którym uchybiono przed wejściem w życie omawianego przepisu, ale w okresie obowiązywania stanu epidemii, mogą zostać przywrócone". W ocenie Sądu, gdyby intencją ustawodawcy było ograniczenie stosowania art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19, tylko do zdarzeń zaistniałych po [...] grudnia 2021 r., to dałby temu wyraz w odpowiednich przepisach intertemporalnych przykładowo wskazując, iż regulacja ta odnosi się do terminów, którym uchybiono po dniu wejścia w życie przepisów nowelizujących. Z powyższych względów zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie uznać należy co najmniej za przedwczesne. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględni wyrażone w niniejszym wyroku stanowisko, a w razie ustalenia, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu uwzględni przedstawione zapatrywania w zakresie stosowania i wykładni art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, a więc zawiadomi stronę o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i pouczy ją o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Organ powinien przy tym pamiętać, iż wniesione w sprawie odwołanie nie zostało podpisane, który to brak w zależności od ustaleń organu winien zostać uzupełniony. W tym miejscu podkreślić należy, iż powyższe orzeczenie nie przesądza, że odwołanie zostało wniesione w terminie, a jedynie nakazuje podjęcie działań celem jednoznacznego ustalenia daty doręczenia decyzji organu I instancji. Przy czym pamiętać należy, iż nałożone na organ obowiązki ustalenia stanu faktycznego nie mogą prowadzić do całkowitej bierności strony w dowodzeniu korzystnych dla niej faktów. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania (pkt 2 wyroku), obejmujących wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej (480 zł), będącego radcą prawnym, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, z późn. zm.).