III OSK 1553/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Federacji [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2677/21 w sprawie ze skargi [...] Federacji [...] na decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia 21 czerwca 2021 r., nr OPS.DA.0143.4.2021.AAD w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę kasacyjną II. zasądza od [...] Federacji [...] na rzecz Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wyrokiem z 16 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2677/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), oddalił skargę [...] Federacji [...] (dalej: "skarżący", "Federacja") na decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej [...] (dalej: "organ", "Dyrektor") z 21 czerwca 2021 r., nr OPS.DA.0143.4.2021.AAD w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Federacja w piśmie z 13 kwietnia 2021 r. wniosła do Dyrektora o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie: 1) ile projektów ze środków własnych lub zewnętrznych realizował Ośrodek Pomocy Społecznej [...] w 2020 r. Federacja wniosła o wskazanie nazwy projektu wraz z przyporządkowaną komórką (komórkami) organizacyjną (organizacyjnymi) odpowiedzialną ze realizację projektu; 2) czy pracownicy realizujący projekty, o których mowa w pkt 1) wniosku otrzymali z tego tytułu w 2020 r. dodatkowe składowe do wynagrodzenia np. w formie odrębnych dodatków motywacyjnych lub specjalnych? Jeśli tak, to Federacja zwróciła się o wskazanie w odniesieniu do każdego z projektów liczby pracowników dodatkowo wynagrodzonych, ich stanowisk pracy, formy dodatkowego wynagrodzenia wraz z przyporządkowaną otrzymaną w 2020 r. łączną kwotą z tego tytułu dla każdego odrębnie pracownika; 3) na jakich stanowiskach pracy w Ośrodku Pomocy Społecznej [...] w 2020 r. i odrębnie w 2021 r. wypłacany był/jest dodatek specjalny. Federacja wniosła o wskazanie w odniesieniu do każdego ze stanowisk pracy: a) liczby pracowników otrzymujących ten dodatek, b) informacji, przez które miesiące był on wypłacany dla poszczególnych stanowisk, c) kwoty dodatku specjalnego otrzymywanego przez każdego z pracowników na danym stanowisku w poszczególnych miesiącach i uzasadnienia dla przyznania dodatku specjalnego na poszczególnych stanowiskach pracy, tj. wskazania, jakie konkretnie zadania były/są realizowane przez poszczególnych pracowników otrzymujących ten dodatek. Organ w piśmie z 26 maja 2021 r. przedstawił w formie tabelarycznej odpowiedź na wniosek. W pierwszej tabeli zawarł informacje o: 1) nazwie projektu, 2) komórce organizacyjnej; 3) wynagrodzeniu za projekt; 4) formie wynagrodzenia. W kolejnych dwóch tabelach podał informacje o dodatkach specjalnych wypłaconych w 2020 r. i w 2021 r. (odrębna tabela za każdy rok). Wskazano w nich: a) nazwę stanowiska, b) kwotę wypłaconego dodatku, c) okres za jaki został wypłacony oraz d) zadanie, za którego realizację go przyznano. W tabelach zawierających informacje o dodatkach specjalnych cześć nazw stanowisk pracy (1. w tabeli za 2020 r.: a. informatyk, b. instruktor terapii zajęciowej, c. kierowca, d. starszy konserwator, e. terapeuta; 2. w tabeli za 2021 r.: a. instruktor operacji zajęciowej, b. kierowca, c. sekretarka, d. starszy konserwator, e. technik fizjoterapii i f. terapeuta) została zacieniona. W odniesieniu do stanowisk kierowcy i starszego konserwatora w tabeli zawarto informację, że pracownicy wyrazili zgodę na podanie informacji. W odniesieniu do stanowisk: 1) informatyka, 2) sekretarki, 3) technika fizjoterapii, 4) instruktora terapii zajęciowej oraz 5) terapeuty w tabeli zawarto informację, że pracownicy nie wyrazili zgody na podanie informacji. Dyrektor decyzją z 28 maja 2021 r., nr OPS.DA.0143.3.2021.AAD, działając m.in. na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej pracowników zatrudnionych na stanowiskach: informatyka, sekretarki, technika fizjoterapii, instruktora terapii zajęciowej, terapeuty, z uwagi na ochronę ich prawa do prywatności. Organ stwierdził, że zakres wnioskowanej informacji umożliwi identyfikację pracowników zatrudnionych na ww. stanowiskach, wywiódł, dlaczego w jego ocenie pracownicy zatrudnieni na tych stanowiskach nie pełnią funkcji publicznych, a także zaznaczył, że osoby zatrudnione na tych stanowiskach nie wyrażają zgody na udostępnienie informacji o otrzymanym dodatku specjalnym. Federacja w piśmie z 8 czerwca 2021 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdziła, że na żadnym z etapów postępowania nie zgłaszała potrzeby ujawnienia wysokości dodatku specjalnego konkretnych, identyfikowanych osobowo pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej. Zaznaczyła, że już samo brzmienie wniosku dowodzi, że jej intencją jest uzyskanie zbiorczych, generalnych, statystycznych informacji dotyczących poziomu wynagrodzeń określonych grup zawodowych (także jednoosobowych) zatrudnionych u danego pracodawcy. Dlatego, jak stwierdziła strona, nie może być w odniesieniu do jej żądania mowy o ochronie danych osobowych. Dyrektor decyzją z 21 czerwca 2021 r. nr OPS.ZD.0143.4.2021.AAD, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 28 maja 2021 r. Organ stwierdził, że pracownicy zatrudnieni na pojedynczo występujących stanowiskach są możliwi do zidentyfikowania w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO. Wywiódł, że o możliwości identyfikacji przesądza nie tylko charakter posiadanych informacji, ale także kontekst, w jakim informacje te występują. Jeśli zatem informacja ma dotyczyć osoby zatrudnionej w konkretnej jednostce na jednoosobowym stanowisku pracy osoba taka jest możliwa do zidentyfikowania, tym bardziej, że znane są wnioskodawcy dane pracowników tej jednostki. Dyrektor zauważył, że dodatkowymi czynnikami, pozwalającymi na zidentyfikowanie osoby w przedmiotowej sprawie są zadania, za które został przyznany dodatek i uzasadnienia przyznania. W szczególności zadania związane z pojedynczo występującymi stanowiskami stanowią zdaniem organu dodatkowe kryterium identyfikujące osobę. Federacja w piśmie z 6 lipca 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora z 21 czerwca 2021 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 28 maja 2021 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że wniosek z 13 kwietnia 2021 r. obejmuje informację publiczną dotyczącą osób prywatnych (fizycznych), a także, że dostęp do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prawo do prywatności. Dyrektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę Federacji na decyzję z 21 czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że osoby zajmujące w Ośrodku Pomocy Społecznej [...] stanowiska informatyka, sekretarki, technika fizjoterapii, instruktora terapii zastępczej i terapeuty są możliwe do zidentyfikowania przez skarżącego z imienia i nazwiska, po pierwsze z uwagi na to, że organizacja związkowa wchodząca w skład Federacji zrzesza pracowników tego Ośrodka, zaś przewodniczący tej organizacji jest przewodniczącym Federacji, a po drugie dlatego, że stanowiska te są stanowiskami jednoosobowymi. Zatrudnienie na stanowiskach objętych zaskarżoną decyzją nie wiąże się z pełnieniem funkcji publicznych. WSA uznał, że skoro zatem możliwe do zidentyfikowania przez skarżącego osoby zatrudnione w Ośrodku Pomocy Społecznej [...]na stanowiskach niezwiązanych z pełnieniem funkcji publicznych, nie wyraziły zgody na udostępnienie informacji o kwotach przyznanych im dodatków specjalnych oraz o tym, z jakiego tytułu przyznano im te dodatki, to Dyrektor prawidłowo, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Udostępnienie danych wbrew woli tych pracowników naruszałoby ich prawo do ochrony dóbr osobistych, a więc chronionej sfery prywatności. Sąd pierwszej instancji stwierdził zatem, że kontrola zaskarżonej decyzji nie dała powodów do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Brak jest – zdaniem WSA - podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja jest zgodna z prawidłowo zinterpretowanymi i zastosowanymi przepisami prawa materialnego. Uzasadnienie decyzji odpowiada prawu. Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku - zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 5 ust 2 u.d.i.p. polegające na uznaniu, iż informacja o kwocie środków publicznych wydatkowanych na dodatki specjalne pracowników samorządowych (z wyłączeniem innych składników wynagrodzenia, w tym wynagrodzenia zasadniczego) z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań narusza sferę prywatności tych pracowników w sytuacji, gdy wysokość przedmiotowych dodatków nie pozwala na określenie konkretnej kwoty brutto czy netto wynagrodzenia zasadniczego pracownika (jak również innych stałych składników wynagrodzenia), a dodatkowo jest to świadczenie krótkookresowe lub jednorazowe, w konsekwencji udostępnienie takiej informacji nie narusza prawa do prywatności żadnej osoby fizycznej, 2. art. 5 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p; poprzez bezpodstawne dokonanie oceny co do istnienia/nieistnienia podstaw do ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej przez pryzmat osoby wnioskodawcy, a w niniejszej sprawie de facto jednej z kilku osób wchodzących w skład zarządu kolegialnego podmiotu, jakim jest Federacja w sytuacji gdy u.d.i.p. nie uzależnia w żaden sposób dokonywania oceny czy zaistniały podstawy do ograniczenia dostępu do informacji publicznej od osoby wnioskodawcy (jeżeli taka informacja nie stanowi informacji przetworzonej) z czym bezspornie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. 3. art. 5 ust 2 u.d.i.p. poprzez niezasadne uznanie, że zajmowanie stanowiska którego nazwa określona jest odmiennie od innych stanowisk w zakładzie pracy (stanowisko jednoosobowe) samoistnie świadczy o tym, iż informacje co do tego stanowiska podlegają ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych w sytuacji, gdy stanowisko na którym zatrudniony jest pracownik nie powinno być przesłanką uwzględnianą przy dokonywaniu tej oceny, nadto stanowi to nieuzasadnione uprzywilejowanie sytuacji osób zatrudnionych na stanowiskach jednoosobowych wobec innych pracowników jednostki, których wynagrodzenia pozostają jawne. 4. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niezasadne uznanie, że informacja dotycząca wysokości kwot przeznaczonych na niespersonifikowane stanowiska pracy może podlegać ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych, w sytuacji gdy informacje te dotyczą wyłącznie dysponowania majątkiem publicznym j.s.t., a nie są związane z jakąkolwiek osobą piastującą dane stanowisko. II. naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez poczynienie przez WSA ustaleń faktycznych na podstawie danych niewynikających z akt sprawy, tj. samodzielne ustalenie na podstawie informacji uzyskanych z KRS oraz strony internetowej [...], że p. P. M. jest przewodniczącym [...] Federacji [...] oraz Związku Zawodowego [...], w sytuacji gdy ustalenia faktyczne winny być dokonywane wyłącznie na podstawie akt sprawy, 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo w/w naruszenia proceduralnego oraz naruszeń prawa materialnego, których dopuścił się WSA, tj. w sytuacji w której Sąd pierwszej instancji powinien był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz na podstawie art. 145a p.p.s.a. zobowiązać organ do udostępnienia spornych informacji. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi i zobowiązanie Dyrektora do rozpoznania wniosku Federacji z 13 kwietnia 2021 r. w zakresie w jakim organ odmówił udostępnienia informacji w/w podmiotowi w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku sądu oraz stwierdzenie bezczynności Dyrektora ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Wniósł nadto w każdym przypadku o zasadzenie od organu zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Dyrektor wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec oświadczenia skarżącego kasacyjnie o zrzeczeniu się rozprawy, sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza, że to podmiot który ją wnosi decyduje o tym, jakiego rodzaju wadliwości orzeczenia sądu pierwszej instancji zostaną zweryfikowane w postępowaniu kasacyjnym. Ustalenia faktyczne i oceny prawne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, których nie zakwestionowano w skardze kasacyjnej pozostają wiążącej dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy nie jest sporne, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną. Nie kwestionuje się również, że osoby zatrudnione w Ośrodku Pomocy Społecznej [...] na stanowiskach: informatyka, sekretarki, technika fizjoterapii, instruktora terapii zajęciowej, terapeuty nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i nie wyraziły zgody na udostępnienie dotyczących ich informacji publicznych. Strona skarżąca kasacyjnie nie podważa również ustalenia, że wszystkie wymienione stanowiska są jednoosobowe. Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają do obalenia sformułowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny, że dostęp do informacji publicznej o dodatkach specjalnych wypłaconych pracownikom organu zatrudnionych na jednoosobowych stanowiskach pracy: informatyka, sekretarki, technika fizjoterapii, instruktora terapii zajęciowej, terapeuty podlega ograniczeniu w trybie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z uwagi na ochronę prywatności tych pracowników. Ocena podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wymaga uwzględnienia przedstawionych uwarunkowań procesowych. I. Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 5 ust 2 u.d.i.p. polegającego na uznaniu, iż informacja o kwocie środków publicznych wydatkowanych na dodatki specjalne pracowników samorządowych (z wyłączeniem innych składników wynagrodzenia, w tym wynagrodzenia zasadniczego) z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań narusza sferę prywatności tych pracowników w sytuacji, gdy wysokość przedmiotowych dodatków nie pozwala na określenie konkretnej kwoty brutto, czy netto wynagrodzenia zasadniczego pracownika (jak również innych stałych składników wynagrodzenia), a dodatkowo jest to świadczenie krótkookresowe lub jednorazowe, w konsekwencji udostępnienie takiej informacji nie narusza prawa do prywatności żadnej osoby fizycznej. Skarżąca kasacyjnie federacja wychodzi z błędnego założenia, że wyłącznie informacja o pełnym wynagrodzeniu identyfikowalnego pracownika może naruszać jego prywatność. Takiej mocy oddziaływania nie mają natomiast informacje o elementach składowych tego wynagrodzenia, na które składa się dodatek specjalny. Naczelny Sąd Administracyjny takiej oceny nie podziela. Każdy składnik wynagrodzenia, jeżeli pochodzi ze środków publicznych, jest elementem treściowym informacji publicznej, albowiem dotyczy majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p. W konsekwencji informacja publiczna o dodatku specjalnym przyznanym osobie fizycznej może być informacją, której udostępnienie będzie skutkowało naruszeniem prawa do prywatności tej osoby. Treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie pozwala na czynienie dystynkcji, w oparciu o którą udostępnienie niektórych informacji publicznych dotyczących osób fizycznych z założenia nie może wiązać się z naruszenie prawa do prywatności tych osób. Kwestia ta zawsze podlega ocenie kauzalnej, uwzględniającej uwarunkowania konkretnej sprawy. Niewątpliwie dane o wynagrodzeniu konkretnej osoby fizycznej, która nie pełni żadnej funkcji publicznej narusza jej prywatność, a więc wartość chronioną konstytucyjnie – art. 47 Konstytucji. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej może zostać ustawowo ograniczone z uwagi na ochronę praw i wolności osób fizycznych – art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji. Ograniczenie takie wprowadza art. 5 ust. 2 u.d.i.p. II. Negatywnego zweryfikowania wymagał zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. W jego ramach skarżąca kasacyjnie federacja usiłuje wykazać, że Sąd pierwszej instancji dokonał nieuprawnionej oceny podstaw do ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej przez pryzmat osoby wnioskodawcy, pomimo że przepisy u.d.i.p. takiej możliwości nie dają. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ogólnosystemowe uwagi skarżącej kasacyjnie federacji, że co do zasady domaganie się udostępnienia informacji publicznej o wynagrodzeniu bądź części wynagrodzenia osoby fizycznej zatrudnionej na stanowisku jednoosobowym, bez podawania jej danych identyfikujących jest wyłączone z zakresu stosowania ograniczenia dostępowego przewidzianego postanowieniami art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji o środkach publicznych przeznaczanych na wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na jednoosobowym stanowisku pracy, bez możliwości zidentyfikowania tej osoby fizycznej nie może naruszać jej prawa do prywatności w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie wyłącza to jednak ex cathedra możliwości sformułowania oceny, że w konkretnych skonfigurowaniach faktycznych podmiot domagający się udostępnienia takiej informacji ma możliwość zidentyfikowania osoby fizycznej, której ta informacja dotyczy, co będzie uzasadniało stosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wnioskodawca – niezależnie od źródła – może dysponować danymi identyfikującymi konkretne osoby fizyczne zatrudnione na jednoosobowych stanowiskach pracy w podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Pominięcie tej okoliczności przez pracodawcę, do którego skierowano wniosek dostępowy i udostępnienie informacji publicznej o wynagrodzeniu (elementach wynagrodzenia) takiej osoby skutkowałoby naruszeniem chronionej sfery jej prywatności. Podmiot wnioskujący mógłby bowiem zestawić z założenia anonimową informację o wynagrodzeniu przypisanym do danego jednoosobowego stanowiska pracy z posiadaną już uprzednio wiedzą o tym, jaka konkretnie osoba fizyczna to stanowisko zajmuje i tym samym odtworzyć informację o wynagrodzeniu osoby fizycznej niepełniącej funkcji publicznej. Takie działanie byłoby zaprzeczeniem gwarancyjnej funkcji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Należy wyeksponować, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano, iż zrzeszający pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej [...] Związek Zawodowy Pracowników OPS [...] jest zakładową organizacją członkowską skarżącej kasacyjnie federacji. Nie podważono również ustalenia, że przewodniczący federacji – P. M. - jest równocześnie przewodniczącym Związku Pracowników OPS [...] i posiada informacje o osobach zatrudnionych w tym podmiocie na jednoosobowych stanowiskach informatyka, sekretarki, technika fizjoterapii, instruktora terapii zajęciowej, terapeuty. W tym stanie rzeczy nie można kwestionować, że skarżąca kasacyjnie federacja poprzez uzyskanie informacji o dodatkach specjalnych wypłaconych osobom zatrudnionym na stanowiskach określonych w zaskarżonej decyzji, uzyskałaby de facto informację wynagrodzeniach konkretnych osób fizycznych niepełniących funkcji publicznych, co wiązałoby się z naruszeniem klauzuli ograniczeniowej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie można wobec powyższego z aprobatą odnieść do stawianych w skardze kasacyjnej tez, że Sąd pierwszej instancji potwierdził zasadność zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. względem informacji publicznych, które nie pozwalają na zidentyfikowanie konkretnych osób fizycznych, których one dotyczą – zarzuty I.3. i I.4. skargi kasacyjnej. Rozważając podstawy do ograniczenia dostępu do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano wniosek nie musi, a nawet nie może, opierać się wyłącznie na danych zawartych w tym wniosku. Powinien uwzględniać całe dostępne dla niego tło faktyczne i prawne kształtujące warunki dostępu do informacji publicznej, a zatem również i te jego składowe, które pozostają poza treścią wniosku dostępowego. III. Naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie federacja upatruje w poczynieniu przez WSA ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o materiał nieznajdujący się w aktach sprawy - samodzielne ustalenie na podstawie informacji uzyskanych z KRS oraz strony internetowej [...], że p. P. M. jest przewodniczącym [...] Federacji [...] oraz Związku Zawodowego OPS [...]. Zasadnicze znaczenie dla oceny przedmiotowego zarzutu ma fakt, że skarżąca kasacyjnie wzmiankowanych ustaleń faktycznych nie kwestionuje. Oznacza, to iż analizowany zarzut kasacyjny nie mógł mieć istotnego znaczenia w sprawie, albowiem niezależnie od jego skuteczności, ustalenia faktyczne sprawy nie mogą ulec zmianie. Niezrealizowana pozostaje więc wymagana treścią art. 174 pkt 2 p.p.s.a. kwalifikacja, aby zarzucone w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. IV. Nieuwzględnienie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów przesądza o nieskuteczności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. Powołany przepis ma charakter wynikowy, określa kompetencje orzeczniczą sądu administracyjnego w razie braku podstaw do uwzględnienia skargi. Zarzut błędnego zastosowania art. 151 p.p.s.a. musi więc być związkowo skumulowany z zarzutami naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego lub prawa materialnego. Jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględni żadnego zarzutu kasacyjnego skierowanego wobec wyroku WSA oddalającego skargę, to z założenia nie można przyjąć, że doszło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. Uwzględniając wyłożone oceny prawne Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r. poz. 1935).