I OSK 1190/21

Dnia 17 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1334/20 w sprawie ze skargi H.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od H. M. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 8 marca 2021 r. (sygn. akt III SA/Kr 1334/20) – orzekając na skutek skargi H. M. i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") – uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok zapadł w oparciu o następujące okoliczności sprawy: Burmistrz [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] - po rozpoznania wniosku H. M. z dnia 21 lutego 2020 r. - odmówił przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad mężem – A. M.. Rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało H. M., że jedyną przeszkodą do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt pobierania przez nią specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz wezwało wnioskodawczynię do złożenia jednoznacznego oświadczenia, czy rezygnuje ona z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i wnosi o uchylenie decyzji przyznającej to ostatnie świadczenie. W dniu 31 sierpnia 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło oświadczenie H. M. o rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W związku z tym, Kolegium pismem z 2 września 2020 r. przekazało przedmiotowe oświadczenie Burmistrzowi [...], celem jego rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Następnie w dniu 1 października 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło pismo Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 24 września 2020 r., przy którym przesłana została m.in. decyzja Burmistrza [...] z dnia 7 września 2020 r. o uchyleniu - w trybie art. 155 k.p.a. - decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] przyznającej stronie specjalny zasiłek opiekuńczy oraz oświadczenie H. M. z dnia 24 września 2020 r. o zrzeczeniu się przez nią prawa do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W związku z tym, decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] i orzekło o przyznaniu H. M. dochodzonego świadczenia pielęgnacyjnego na okres od dnia 24 września 2020 r. do dnia 28 lutego 2021 r. W uzasadnieniu w/w decyzji Kolegium wskazało, że uprawnienie strony do otrzymywania specjalnego zasiłku opiekuńczego wygasło na skutek decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2020 r. o uchyleniu decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2019 r. Decyzja z dnia [...] września 2020 r. stała się zaś prawomocna na skutek oświadczenia skarżącej, złożonego w dniu 24 września 2020 r. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji. Organ odwoławczy był zatem związany treścią w/w dnia [...] września 2020 r. W rezultacie, zdaniem Kolegium, skoro dopiero z dniem 24 września 2020 r. ustała negatywna przesłanka przyznania H. M. świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, to dopiero począwszy od tej daty, strona mogła mieć przyznane wnioskowane świadczenie. Skarżąca bowiem, składając pierwotny wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, który wpłynął do organu 27 lutego 2020 r., nie zrezygnowała w sposób jednoznaczny z przysługującego jej specjalnego zasiłku opiekuńczego. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] H. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji organu odwoławczego w zakresie określenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres od dnia 1 lutego 2020 r. ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. – zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2020 r.– Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga była zasadna. Zdaniem bowiem Sądu, uszło uwadze Kolegium, iż od samego początku intencją skarżącej była rezygnacja ze specjalnego zasiłku opiekuńczego. Organ odwoławczy błędnie więc ocenił stan faktyczny, co doprowadziło do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dopiero od dnia 24 września 2020 r. Sąd Wojewódzki wskazywał, że z akt sprawy wynikało, iż już we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca twierdziła, że (cyt.): "w przypadku wydania decyzji przyznającej w/w świadczenie pielęgnacyjne z dniem jej wydania wnoszę o uchylenie decyzji dotyczącej przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego". W tym kontekście za datę złożenia takiego oświadczenia należało, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, przyjąć dzień 27 lutego 2020 r. (data faktycznego złożenia wniosku), a co za tym idzie - zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczenia należało ustalić, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Sąd Wojewódzki zwracał przy tym uwagę, iż przepisy art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych winny być wykładane łącznie, a zatem należało je rozumieć w ten sposób, że w sytuacji spełnienia przez beneficjenta uprawnień do obu świadczeń, których jednoczesne pobieranie zostało wykluczone przez przepisy prawa, ustawodawca daje uprawnionemu możliwość wyboru jednego z nich, tj. takiego, które uprawniony uważa za bardziej korzystne dla siebie. Dokonany przez uprawnionego wybór świadczenia dla niego korzystniejszego powinien przy tym odnosić swój skutek na osi czasu zgodnie z ogólną regułą z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w myśl którego prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Sąd Wojewódzki wskazywał ponadto, że w orzecznictwie sądowym akcentuje się, iż przyznanie (a nawet pobranie) wcześniej specjalnego zasiłku opiekuńczego, co do zasady, nie wyklucza następnie, w uzasadnionym przypadku, przyznania na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. By temu zapobiec, organ powinien podjąć czynności procesowe zmierzające do rozliczenia obu świadczeń ustalonych za ten sam okres, z których jedno zostało już wypłacone. Rozliczenie to mogłoby zaś zostać dokonane poprzez wzajemną kompensatę świadczeń i wypłacenie beneficjentowi różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego już zasiłku. Skoro więc przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia korzystniejszego, to organ powinien przedsięwziąć odpowiednie czynności procesowe, aby strona mogła z tego prawa wyboru w pełni skorzystać. W tym kontekście powinien więc podjąć działania z urzędu zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego (zmiana lub uchylenie), z mocą wsteczną, decyzji ostatecznych przyznających prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, o ile miałoby to nastąpić za zgodą lub na korzyść zainteresowanego. Zdaniem Sądu, nawet wypłata świadczenia za cały okres zasiłkowy, ani nawet upływ tego okresu, nie czyniły postępowania w przedmiocie zmiany decyzji przyznającej to świadczenie bezprzedmiotowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, Kolegium podniosło zarzuty: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111) - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż za datę złożenia oświadczenia o wyborze świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych należy przyjąć datę złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w związku z art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. oświadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111) - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż przepisy te dają możliwość rozliczenia świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. oświadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111) - przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do ustalenia skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca, w którym złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a nie od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawie wymagającej rezygnacji z innego świadczenia opiekuńczego, od miesiąca, w którym przestanie przysługiwać konkurencyjne świadczenie, podczas gdy w niniejszej sprawie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego przestało przysługiwać skarżącej z chwilą uprawomocnienia się decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2020 r. o uchyleniu decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy to jest: -art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 16 § 1 oraz art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - dalej "k.p.a.") - poprzez uczynienie przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie kwestii oceny decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2020 r. o uchyleniu decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, która została wdana w odrębnej sprawie i podlegała odrębnemu zaskarżeniu, a w konsekwencji przyjęcie, że organ odwoławczy, na etapie rozpatrywania odwołania od decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego mógł dokonać innych ustaleń w zakresie daty uchylenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego niż wynikające z prawomocnej decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2020 r. W oparciu o przedstawione zarzuty Kolegium wnosiło o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 329), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej Spór w rozpoznawanej sprawie - determinowany zarzutami skargi kasacyjnej, tak naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania - dotyczył zaś wyłącznie daty, od której objęte wnioskiem H. M. świadczenie pielęgnacyjne winno zostać jej przyznane, a to z uwagi na zbieg tegoż świadczenia z przyznanym wcześniej stronie z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem, specjalnym zasiłkiem opiekuńczym. W związku z powyższym, skład orzekający pragnie wyjaśnić, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 – dalej "u.ś.r."), świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Po myśli natomiast art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Treść powyższych regulacji prawnych jest jednoznaczna i oczywista. Nie ulega bowiem wątpliwości, że norma zawarta w przepisie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. wyklucza możliwość pobierania przez daną osobę dwóch z w/w świadczeń jednocześnie. Z tego zatem powodu osoba uprawniona do pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i pobierająca ten zasiłek nie może mieć jednocześnie przyznanego prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Aby to ostatnie świadczenie uzyskać osoba taka musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. W świetle przytoczonych wyżej przepisów nie jest bowiem możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero (po jego otrzymaniu) rezygnacja z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia, a o czym winno świadczyć wyraźne oświadczenie osoby uprawnionej. Takiego zaś warunku nie spełnia jedynie hipotetyczne zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zgodzić się więc przede wszystkim należy ze skarżącym kasacyjnie organem, iż H. M., składając w dniu 27 lutego 2020 r. (data wpływu) do organu I instancji, wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem –A. M. nie zrezygnowała w sposób jednoznaczny z przysługującego jej dotychczas specjalnego zasiłku opiekuńczego (gdyż uchylenie decyzji na podstawie której zostało jej przyznane to świadczenie warunkowała przyznaniem w pierwszej kolejności świadczenia pielęgnacyjnego). W związku z czym, Kolegium rozpoznając sprawę na etapie instancji odwoławczej i uznając, iż jedyną przeszkodą do przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego był fakt pobierania przez nią specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawidłowo wezwało ją do złożenia jednoznacznie brzmiącego oświadczenia, czy rezygnuje ona z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i wnosi o uchylenie decyzji przyznającej to świadczenie. Skutkiem zaś złożenia ostatecznie w/w oświadczenia przez H.M. było wydanie przez Burmistrza [...] w dniu [...] września 2020 r. decyzji o uchyleniu - w trybie art. 155 k.p.a. - decyzji Burmistrza [...] z [...] grudnia 2019 r. nr [...] przyznającej zainteresowanej specjalny zasiłek opiekuńczy. Decyzja ta nie została zakwestionowana w trybie instancji a ponadto w dniu 24 września 2020 r. H. M. złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji. W związku z powyższym, powyższa decyzja stała się ostateczna oraz prawomocna. Okoliczność ta – której zdaje się nie dostrzegł Sąd Wojewódzki – miała zaś w rozpoznawanej decydujące znaczenie dla określenia daty początkowej przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazać bowiem należy, iż na mocy art. 16 § 1 k.p.a., ostateczna decyzja organów administracji publicznej korzysta z domniemania legalności i - zgodnie z zasadą trwałości decyzji - dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym, dopóty organ, podobnie zresztą jak i Sąd, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. Zatem - w realiach rozpoznawanej sprawy - to dopiero wydanie przez organ ww. decyzji z dnia 7 września 2020 r. o uchyleniu decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku dla opiekuna, wyeliminowało negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w postaci posiadania prawa do zasiłku dla opiekuna. Skoro zaś organ nie wskazał w ww. decyzji, od kiedy uchyla decyzję w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, to należało przyjąć, że decyzja ta, ze względu na swój konstytutywny charakter, eliminowała negatywną przesłankę, w postaci pobierania wspomnianego zasiłku, od momentu jej uprawomocnienia się, tj. z dniem złożenia przez H. M. oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, a więc z dniem 24 września 2020 r. Co również istotne, ww. decyzja - z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. nakazującego sądowi administracyjnemu orzekanie w granicach danej sprawy – nie mogła być przedmiotem badania przez Sąd w niniejszym postępowaniu, gdyż nie była ona objęta skargą. Z tych też względów Sąd I instancji nie mógł dokonać innych ustaleń w zakresie daty uchylenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, niż wynikających z prawomocnej decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2020 r. W rezultacie prawidłowo skarżące Kolegium wywodziło, że w niekwestionowanym stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było prawnej możliwości przyznania H. M. świadczenia pielęgnacyjnego w okresie, w którym przysługiwało jej prawo do konkurencyjnego świadczenia, bo okoliczność ta wykluczała możliwość jednoczesnego pobierania przez stronę świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z tym wytyczne Sądu Wojewódzkiego, zawarte w zaskarżonym wyroku, nakazujące organom przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnienie intencji strony, zawartej w pierwotnym wniosku z dnia 27 lutego 2020 r., były błędne. Z podanych zaś wyżej względów uznać zatem należało, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 i art. 24 ust. 2 u.ś.r., a także art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 i art. 104 § 2 k.p.a. okazały się uzasadnione. Oznaczało to zaś, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] uchylająca w całości decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] i przyznająca H. M. - w oparciu o treść art. 24 ust. 2 u.ś.r. - świadczenie pielęgnacyjne na okres od dnia 24 września 2020 r. do dnia 28 lutego 2021 r. była zgodna z prawem a co prowadziło do wniosku, że skarga H. M., wniesiona do Sądu Wojewódzkiego, nie zasługiwała na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę i uznając jednocześnie, że istota sprawy została w tym przypadku dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 188 w zw. z art. 151 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 329) - orzekł jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 207 § 2 p.p.s.a., mając na uwadze charakter sprawy.