I SA/Bd 13/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Torunia ustalił dla K. K. ("Skarżąca", "Strona") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2021 r. w wysokości [...] zł, przyjmując do opodatkowania nieruchomość (lokal mieszkalny) położony w Toruniu przy ul. [...] o pow. użytkowej 75,33 m2 wraz z udziałem w gruncie o pow. 4.989 m2 wynoszącym 7533/541916. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Strona złożyła odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l." ) oraz art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z § 4 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a uchwały Rady Miasta Torunia nr 666/13 z dnia 19 grudnia 2013r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości nowo wybudowanych budynków mieszkalnych (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 24 grudnia 2013r. poz. 4198). Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem Strony, przysługuje jej zwolnienie od podatku od nieruchomości na okres 6 lat (2021-2026) na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały Rady Miasta Torunia nr 666/13. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że w przedmiotowej sprawie Strona nabyła aktem notarialnym z dnia [...] r. lokal mieszkalny nr [...] w budynku dopuszczonym do użytkowania w 2019 roku, położonym w Toruniu przy ul. [...] o pow. użytkowej 75,33 m2 wraz z udziałem w gruncie o pow. 4.989 m2 wynoszącym 7533/541916, przy czym budynek dostał dopuszczony do użytkowania w 2019 roku. W związku z powyższym, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstał w stosunku do strony w dniu 1 grudnia 2020 r. Strona w dniu [...]. złożyła w organie podatkowym wypełniony formularz zgłoszenia zamiaru korzystania ze zwolnienia stanowiący załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta Torunia nr 503/20 Rady Miasta Torunia dnia 22 października 2020 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości nowo wybudowanych budynków mieszkalnych (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 24 grudnia 2020 r. poz. 5141). Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 i 3 tej uchwały, zwalnia się od podatku od nieruchomości lokale mieszkalne w nowo wybudowanych budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, za wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej i grunty pod tymi budynkami. Stosownie do § 3 ust. 2, warunkiem nabycia prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 uchwały jest nabycie lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, którego budowa została zakończona lub rozpoczęto jego użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem, po dniu wejścia w życie niniejszej uchwały, nie później jednak niż do [...] r. Skoro uchwała Rady Miasta Torunia nr 503/20 Rady Miasta Torunia dnia 22 października 2020 r. weszła w życie (zgodnie z § 8) z dniem 1 stycznia 2021 r., a budynek, w którym znajduje się nabyty przez stronę lokal został dopuszczony do użytkowania w 2019 roku, to brak było podstaw do zastosowania zwolnienia wynikającego z tej uchwały. Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom odwołującej, brak było również podstaw do zastosowania zwolnienia wynikającego z uchwały nr 666/13 Rady Miasta Torunia dnia z 19 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości nowo wybudowanych budynków mieszkalnych (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 24 grudnia 2013 r. poz. 4198) zmienionej uchwałą nr 374/20 z dnia 23 kwietnia 2020 r.(Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Poz. 2287). Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 i 3 tej uchwały, zwalnia się od podatku od nieruchomości lokale mieszkalne w nowo wybudowanych budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, za wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej i grunty pod tymi budynkami. W myśl § 3 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały, warunkiem nabycia prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości w przypadku lokalu mieszkalnego jest nabycie lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wybudowanym po dniu wejścia w życie uchwały, nie późnej niż do dnia [...] r. Podatnik ubiegający się o zwolnienie zobowiązany jest do złożenia w terminie 14 dni od dnia nabycia lokalu mieszkalnego wniosku o udzielenie zwolnienia, dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości objętej zwolnieniem oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości (§ 4 ust. 3 ww. uchwały). Termin, o którym mowa powyżej a wynikający z § 4 ust. 3 uchwały w okresie stanu epidemii COVID-19 został wydłużony na podstawie Uchwały nr 374/20 zmieniającej uchwałę 666/13. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu nadzwyczajnego, ogłoszonych w związku z COVID-19 termin na zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3 ulega przedłużeniu do 30 dni następujących po ich odwołaniu (§ 4 ust. 3a uchwały). Organ podkreślił, że termin ten nie mógł przekroczyć [...]. bowiem po [...] r. Uchwała nr 666/13 utraciła moc (tym samym również zależna od niej uchwała zmieniająca nr 374/20). Wnioski złożone po tym terminie są więc bezprzedmiotowe, albowiem wygasła podstawa prawna pozwalająca na ubieganie się o zwolnienie. W przedmiotowej sprawie podatnik wniosek o zwolnienie z podatku od nieruchomości złożył w dniu [...] tj. już po utracie mocy obowiązywania ww. uchwały. W skardze Strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz także uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 1 u.p.o.l.; art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 3 i ust. 3a uchwały Rady Miasta Torunia nr 666/13 z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości nowo wybudowanych budynków mieszkalnych (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2020 r., poz. 3214); art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 2a oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p."). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że spór stanowiący istotę niniejszej sprawy został wywołany przez całkowicie niezgodne z obwiązującymi przepisami prawa pozytywnego i regułami jego interpretacji przyjęcie przez organ I instancji, a następnie organ II instancji, że wniosek o zwolnienie został złożony po terminie, podczas gdy termin do jego wniesienia został jednoznacznie zachowany w świetle § 4 ust. 3a uchwały Rady Miasta Torunia nr 666/13. Zgodnie z tym przepisem: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu nadzwyczajnego, ogłoszonych w związku z COVID-19 termin na zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3, ulega przedłużeniu do 30 dnia następującego po ich odwołaniu". Przepis § 4 ust. 3a został wprowadzony do uchwały Rady Miasta Torunia nr 666/13 w drodze nowelizacji - uchwałą nr 374/2020 z dnia 23 kwietnia 2020 r. Tak określony termin do złożenia wniosku o zwolnienie dotyczył więc wszystkich podatników, których obowiązek podatkowy powstał w okresie począwszy od 1 czerwca do 1 grudnia 2020 r., a więc również i Skarżącej. Biorąc pod uwagę, że stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) nadal nie został odwołany, termin określony w § 4 ust. 3a uchwały nr 666/13 wciąż biegnie dla wszystkich podatników tak identyfikowalnej grupy, którzy jeszcze nie skorzystali z tego uprawnienia. W ocenie Skarżącej, oba organy ustaliły stan prawny w sprawie w sposób całkowicie nie do pogodzenia z literalnym brzmieniem § 4 ust. 3a uchwały nr 666/13, ani z jego wykładnią celowościową. Okoliczność, że sama uchwała nr 666/13 obowiązywała do dnia [...] r. niczego w tym zakresie nie zmienia. Organy podatkowe obu instancji, zdaniem strony, całkowicie zignorowały obowiązujące reguły prawa międzyczasowego, przyjmując że uchwała nr 666/13 z upływem dnia [...] r. przestała wywoływać jakiekolwiek skutki prawne wobec sytuacji będących "w toku". W tym wypadku przez pojęcie "interesów w toku" należy bowiem rozumieć sytuację zaistnienia obowiązku podatkowego i jednocześnie działanie przez podatnika w prawnie uzasadnionym przekonaniu, że termin do skorzystania ze zwolnienia biegnie do 30 dnia po upływie stanu epidemii. Oczywiste jest więc, że uchwała pomimo utraty mocy nadal wywołuje skutki prawne dla wszystkich stanów objętych oddziaływaniem § 4 ust. 3a uchwały nr 666/13. Dla wszystkich bowiem podatników, których obowiązek podatkowy powstał w okresie od 1 czerwca do 1 grudnia 2020 r., i którzy nadal nie złożyli wniosku o udzielenie zwolnienia w podatku od nieruchomości za okres 2021-2026 - termin do złożenia takiego wniosku wciąż biegnie, gdyż wciąż trwa stan epidemii. W tym sensie więc prawo dawne, jak należy zakwalifikować uchwałę nr 666/13, nadal wywiera skutki zgodnie z wolą prawodawcy lokalnego, gdyż okoliczności które uzasadniały w jego przekonaniu konieczność wydłużenia pierwotnego terminu nadal trwają. Opierając się więc na zupełnie jednoznacznym i jasnym brzmieniu §4 ust. 3a uchwały nr 666/13 Skarżąca stwierdziła, że działała jako podatnik w zaufaniu do państwa i stanowionego przez nie prawa, gdy w dniu [...]. złożyła wniosek. Tym samym zachowała termin określony tym przepisem uchwały i podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości za lata 2021-2026. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wstępnie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada2020r. ( sygn. akt II OPS 6/19 i II OPS 1/20) stwierdzono, że powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329.; dalej: "p.p.s.a."), dający podstawę do odstąpienia od rozpoznania sprawy w sposób jawny. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, co przewiduje także art. 31 ust. 3 Konstytucji, który stanowi o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz gdy jest to konieczne ze względu na ochronę zdrowia. Należy mieć również na uwadze, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o zwalczaniu COVID-19 jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego, a stan pandemii nakazuje ich uwzględnianie w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...]. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że strona Skarżąca została poinformowana o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, a także o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż pomimo zgody Skarżącej na przeprowadzenie rozprawy zdalnej, zgody takiej nie wyraził organ. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Jak wynika z akt sprawy Strona nabyła aktem notarialnym z dnia [...]. lokal mieszkalny nr [...] w budynku dopuszczonym do użytkowania w 2019 roku, położonym w Toruniu przy ul. [...] o pow. użytkowej 75,33 m2 wraz z udziałem w gruncie o pow. 4.989 m2 wynoszącym 7533/541916, przy czym budynek dostał dopuszczony do użytkowania w 2019 roku. A zatem, co również nie budzi wątpliwości stron, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstał w stosunku do Skarżącej w dniu 1 grudnia 2020 r. Strona w dniu [...]. złożyła w organie podatkowym wypełniony formularz zgłoszenia zamiaru korzystania ze zwolnienia stanowiący załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta Torunia nr 503/20 Rady Miasta Torunia dnia 22 października 2020 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości nowo wybudowanych budynków mieszkalnych (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 24 grudnia 2020 r. poz. 5141). W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Strona jednoznacznie wskazała, że ubiegała się o zwolnienie na mocy uchwały Nr 666/13 a nie uchwały Nr 503/20 albowiem jak wyjaśniła obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał dla niej w dniu 01 grudnia 2020r. zaś uchwała Nr 503/20 weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021r. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie czy w związku z utratą mocy obowiązywania uchwały Rady Miasta Torunia Nr 666/13 z dnia 19 grudnia 2013r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości nowo wybudowanych budynków mieszkalnych, Skarżąca miała prawo do skorzystania ze zwolnienia wynikającego z treści powyższej uchwały, mimo że wniosek o udzielenie zwolnienia od podatku został złożony dopiero w dniu [...]. tj. już po utracie przez wskazaną uchwałę mocy obowiązującej. Strona stoi na stanowisku, iż mając na uwadze jasne brzmienie § 3a uchwały Nr 666/13 przedłużającego terminu na złożenie wniosku (do 30 dnia następującego po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu nadzwyczajnego), jej wniosek z dnia [...]. został złożony w terminie. W ocenie organu termin określony w § 3a uchwały Nr 666/13 nie mógł przekroczyć [...]. bowiem po tym dniu uchwała ta utraciła swoją moc. W ocenie Sądu stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy narusza art. 6 ust. 1 u.p.o.l. , art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z § 3 i § 4 ust. 3a uchwały Rady Miasta Torunia Nr 666/13. Rację ma więc Strona skarżąca. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały Nr 666/13 zwalnia się od podatku od nieruchomości lokale mieszkalne w nowo wybudowanych budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, za wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej i grunty pod tymi budynkami. W myśl § 3 ust. 2 uchwały warunkiem nabycia prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości w przypadku lokalu mieszkalnego jest nabycie lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wybudowanym po dniu wejścia w życie uchwały, nie późnej niż do dnia [...]. Stosownie zaś do § 4 ust. 3 podatnik ubiegający się o zwolnienie zobowiązany jest do złożenia w terminie 14 dni od dnia nabycia lokalu mieszkalnego wniosku o udzielenie zwolnienia, dokumentu potwierdzającego tytułu prawny do nieruchomości objętej zwolnieniem oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Termin, o którym mowa powyżej wynikający z § 4 ust. 3 uchwały w okresie stanu epidemii COVID-19 został wydłużony na podstawie Uchwały nr 374/20 zmieniającej uchwałę 666/13. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu nadzwyczajnego, ogłoszonych w związku z COVID-19 termin na zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3 ulega przedłużeniu do 30 dni następujących po ich odwołaniu (§ 4 ust. 3a uchwały). W tym miejscu Sąd chciałby podkreślić, że zgodnie z zacytowanym wyżej § 3 ust. 2 uchwały warunkiem nabycia prawa do zwolnienia (podk. Sądu) jest nabycie lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, którego budowa została zakończona lub rozpoczęto jego użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem, po dniu wejścia w życie uchwały nie później jednak niż do [...]. Skarżąca warunek ten spełniła czego organ nie kwestionował. Zatem z dniem nabycia lokalu [...]. Strona uzyskała prawo do zwolnienia przy czym zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstał z dniem 1 grudnia 2020r. Obowiązki podatnika określone w § 4 ust. 3 uchwały nie warunkują uzyskania prawa do zwolnienia a są jedynie zobowiązaniem podatników do przedłożenia dokumentów potwierdzających chęć skorzystania ze zwolnienia oraz spełnia warunków do jego uzyskania. Również naruszenie terminu który został wyznaczony w § 4 ust. 3 i 3a uchwały nie powoduje utraty prawa do zwolnienia co wynika wprost z § 4 ust. 4 uchwały, zgodnie z którym podatnik, który nie dotrzyma terminu wskazanego w ust. 1 lub ust. 2 nie nabywa prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości na mocy niniejszej uchwały. Sankcją taką nie został objęty termin z ust. 3 i ust. 3a. Nie mniej w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją przekroczenia terminu. Zgodnie z cytowanym już wyżej ust. 3a w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu nadzwyczajnego, ogłoszonych w związku z COVID-19 termin na zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3 ulega przedłużeniu do 30 dna następującego po ich odwołaniu. Rację ma Strona Skarżąca, że literalne brzmienie tej regulacji nie pozostawia wątpliwości, termin na złożenie dokumentów wymienionych w ust. 3 został przedłużony do 30 dna następującego po odwołaniu stanów wymienionych w ust. 3a. A obowiązujące przepisy stanów tych nie odwołały do dnia złożenia przez Stronę wniosku. Co do zasady organ takiej interpretacji też nie kwestionuje uznając jednak, że termin ten nie może być dłuższy niż do [...]. Nie mniej takie brzmienie jak odczytuje organ nie wynika z treści uchwały. Jak zasadnie podniesiono w skardze gdyby ustawodawca chciał aby termin z ust. 3a kończył się z dniem [...]. to dałby temu wyraz wprost w treści tej regulacji. Co więcej zauważyć należy, że rozumowanie organu oznaczałoby , że w sytuacji gdyby nie dodano ust. 3a a obowiązywałby termin określony w ust. 3 (14 dni od dnia nabycia lokalu mieszkalnego) osoby które spełniły warunki określone w § 3 ust. 2 tj. nabyłyby lokal mieszkalny w terminie np. [...]. a wniosek złożyłyby w dniu [...]. (tj. przed upływem 14 dniowego terminu) utraciłyby prawo do zwolnienia z uwagi na utratę mocy obowiązującej uchwały. Osoby te, podobnie jak Skarżąca, utraciłby prawo do uzyskania zwolnienia na mocy uchwały 666/13 i nie miałby prawa do zwolnienia na mocy kolejnej uchwały 503/20. Taka interpretacja przepisów narusza zasady demokratycznego państwa prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd w pełni akceptuje stanowisko Strony, iż wniosek złożony w dniu [...]. został złożony w terminie określonym w § 4 ust. 3a uchwały nr 666/13, wobec czego Skarżącej przysługuje prawo do zwolnienia w podatku od nieruchomości na podstawie tej uchwały. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie związany poglądem wyrażonym przez Sąd w obecnym składzie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.