IV SA/Wa 1705/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. IV SA/Wa 1705/20 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym przez M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] maja 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy R. z [...].04.2020 r. nr [...] (dalej Wójt) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez Wnioskodawcę treści, a mianowicie o prowadzeniu przez niego gospodarstwa rolnego, położonego w miejscowości K., gm. R. obejmującego okres od przejęcia tego gospodarstwa 3 września 1992 r. do chwili obecnej. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. O wydanie przedmiotowego zaświadczenia Skarżący ubiega się od października 2019 r. Wyjaśnił, że zaświadczenie o prowadzeniu tego gospodarstwa rolnego jest mu konieczne w związku z ustalaniem warunków umowy o pracę, zawieranej na podstawie ustawy o systemie oświaty. Dwukrotnie decyzja odmowna I. instancji została uchylona przez SKO, m. in. z uwagi na brak wezwania Strony do dokładnego sprecyzowania treści żądania. Kolejny raz rozpatrując tę sprawę Wójt dopełnił tego wymogu. Z doręczonego aktu notarialnego wynika, że gospodarstwo to o łącznym obszarze 5,05 ha nabył umową darowizny od rodziców H. i A. B.. Przedłożył kopię decyzji Wójta Gminy z [...].01.2019 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok. Dołączył też kopie dokumentu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydanego przez Kierownika Biura Powiatowego w W. informującego, z którego wynika, że M. B., zam. K., składał wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich i ONW w latach 2004-2019. Następnie 28 marca 2020r. do Urzędu Gminy pocztą e-mailową wpłynęło od Pana M. B. potwierdzenie operacji z dnia 25.10.2017 r. na kwotę 400,65 PLN - Gmina R. - zwrot podatku akcyzowego od paliwa. Po raz kolejny rozpatrując tę sprawę w I. instancji ustalono, że w Urzędzie Gminy R. znajdują się rejestry, ewidencje i inne dokumenty, które mogą zawierać istotne w sprawie dane. Na ich podstawie stwierdzono, że: 1) z ewidencji podatkowej prowadzonej dla celów naliczenia podatku rolnego wynika, że M. B. jest podatnikiem podatku rolnego gruntu położonego w miejscowości K. o powierzchni 5,0590 ha fizycznych, w tym 2,3135 ha przeliczeniowych. Jak wyjaśnił Organ, opodatkowanie podatkiem rolnym nie potwierdza jednak osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego, gdyż w postępowaniu w sprawie wymiaru podatku rolnego ustaleniu podlega wyłącznie fakt, czy dana nieruchomość stanowi gospodarstwo rolne. Podatek rolny jest podatkiem majątkowym. Przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym są grunty odpowiednio sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że obowiązek podatkowy nie powstaje w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, lecz wiąże się z faktem posiadania gruntu (Dowód: Zaświadczenie z [...].10.2019 r. nr [...] Urzędu Gminy R. o posiadaniu gospodarstwa rolnego, hektarach fizycznych i przeliczeniowych). Te dokumenty – jak zaznaczono - nie zawierają poszukiwanych danych na temat osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego przez Wnioskodawcę; 2) z akt postępowań dotyczących ulg w podatku rolnym (zweryfikowano dokumenty z lat 2011- 2019) - na podstawie tych akt ustalono, że M. B. nie występował z wnioskiem w sprawie udzielenia ulgi w podatku rolnym: ulgi inwestycyjnej, ulgi z tytułu zakupu gruntów ani też ulgi w postaci umorzenia podatku (Dowód: wykaz księgowań z dnia 13.03.2020 r. za lata 2011-2019). Niniejsze dokumenty nie zawierały poszukiwanych danych na temat osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego przez Wnioskodawcę; 3) z akt postępowań w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju wykorzystywanego do produkcji rolnej (zweryfikowano dokumenty z lat 2006-2019) - na ich podstawie ustalono, że M. B. jeden raz wystąpił z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju wykorzystywanego do produkcji rolnej - 8.08.2017 r. (Dowód: Wniosek o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej wraz z załącznikami oraz decyzja Wójta Gminy R. z [...].09.2017 r. nr [...] ze zwrotką); Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2188) zwanej dalej "ustawą" Wójt właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego przyznaje, na wniosek tego producenta, w drodze decyzji, zwrot podatku. Natomiast zgodnie z art. 3. ust. 1 i ust. 2 ustawy zwrot podatku akcyzowego przysługuje producentowi rolnemu. Za producenta rolnego zaś w myśl ustawy uważa się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Składający wniosek o zwrot podatku akcyzowego wykorzystywanego do produkcji rolnej musi być zatem producentem rolnym oraz posiadaczem lub współposiadaczem użytków rolnych, określonych w ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień 1 lutego danego roku (art.3 ust. 1 i 2, art.4 ust.2 pkt. 1 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej). Jak zaznaczył Wójt, przy rozpatrywaniu wniosku o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej weryfikacji podlegają m. in. następujące fakty: - czy składający wniosek jest producentem rolnym (jest rolnikiem) w rozumieniu przepisów o podatku rolnym w dniu składania wniosku; - czy grunty na dzień 1 lutego br. były użytkami rolnymi; - czy użytki rolne wykazane we wniosku nie znajdują się w posiadaniu zależnym/ dzierżawie; - czy złożone razem z wnioskiem faktury stanowiące dowód zakupu oleju napędowego wystawione są na wnioskodawcę i dotyczą wymaganego okresu zakupu. Nie weryfikuje się natomiast prowadzenia gospodarstwa rolnego lub też tego, czy zakupiony olej napędowy na pewno został wykorzystany do uprawy gruntów rolnych, gdyż podatnik w złożonym wniosku oświadcza pod odpowiedzialnością karną, że jest posiadaczem użytków rolnych i dane w nim zawarte są zgodne z prawdą. Zatem złożenie wniosku o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej nie potwierdza osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego; 4) z dokumentów dotyczących występowania strat w uprawach rolnych oraz strat w budynkach gospodarczych w wyniku występowania klęsk żywiołowych (zweryfikowano dokumenty z lat 2015-2019) – M. B. nie składał protokołów oraz innych dokumentów dotyczących występowania strat w uprawach oraz strat w budynkach gospodarczych, w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych (Dowód: Pismo z dnia 13.03.2020r - przewodniczącego Komisji ds. szacowania szkód dotyczące wnioskowania o szacowanie szkód spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi). Niniejszy dokument nie zawiera poszukiwanych danych na temat osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego przez Wnioskodawcę; 5) z dokumentów dotyczących gospodarki odpadami od właścicieli nieruchomości zamieszkałych w gospodarstwach domowych. M. B. w dniu 17.06.2013 roku złożył deklarację o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla jednej osoby. 30.01.2014 r. została złożona deklaracja, w której wskazano, że na nieruchomości K. nikt nie zamieszkuje. Od 1.01.2014 r. dla przedmiotowej nieruchomości nie jest naliczana opłata z tytułu gospodarowania odpadami (Dowód: Pismo Zakładu Gospodarki Komunalnej w R. z dnia 13.03.2020 r. dotyczące odbierania odpadów komunalnych właścicieli nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy oraz deklaracja o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z 17.06.2013 r. i z dnia 29.01.2014 r. złożona przez M. B.). Jak podano w decyzji, zgodnie z art. 6j ust. 2. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w Gminie R. jest ustalona stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego. Ze złożonej przez M. B. deklaracji wynika, że w nieruchomości stanowiącej własność składającego deklarację było jedno gospodarstwo domowe, w którym zamieszkiwała jedna osoba. Posiadane dokumenty, jak zaznaczono, nie potwierdzają osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego przez Wnioskodawcę, gdyż zgodnie z art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ponoszą właściciele nieruchomości. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Opłata jest ponoszona na rzecz gminy, na terenie której jest położona nieruchomość. Przy ustalaniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnemu ważne są m.in. następujące fakty: - po pierwsze, czy nieruchomość jest zamieszkała; - po drugie, w zależności od przyjętej przez gminę metody naliczania opłaty komunalnej - liczba mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, gospodarstwo domowe do 2 osób i powyżej 2 osób; 6) z ewidencji ludności wynika, że M. B. jest zameldowany pod adresem: K., [...] R. od dnia 10.02.1971 roku. Pod tym adresem są zameldowane 4 osoby (Dowód: dokumenty z ewidencji ludności Urzędu Gminy R. - poświadczenie o adresach i okresach zameldowania z dnia 01.04.2020r. nr [...] oraz pismo z dnia 01.04.2020r nr [...] o zameldowaniu). Organ zauważył, że samo zameldowanie nie przesądza o miejscu zamieszkania. Miejscem zamieszkania jest miejscowość, w której się przebywa z zamiarem stałego pobytu, a dana osoba jest powiązana z tym miejscem i koncentruje się tam jej aktywność życiowa. Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenie ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z art. 25 k.c. Zameldowanie i wpisanie do rejestru wyborców nie potwierdza osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego. Konkludując, Wójt stwierdził, że wymienione dokumenty, rejestry i ewidencje znajdujące się w Urzędzie Gminy R. nie zawierają poszukiwanych danych na temat osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego przez Wnioskodawcę. Podkreślił też, że niedopuszczalne jest kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaznaczył, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy. Przedmiotowe postępowanie ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bądź istniejących już faktów lub praw. Niedopuszczalne jest natomiast dokonywanie w nim nowych ustaleń faktycznych i prawnych. Na skutek wniesionego zażalenia SKO ponownie rozpatrując tę sprawę, przy uwzględnieniu art. 15 k.p.a., podzieliło ustalenia I. instancji i stwierdziło, że istotnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie było możliwe wydanie zaświadczenia o prowadzeniu gospodarstwa rolnego przez M. B. w okresie od 3.09.1992 r. do chwili obecnej, ponieważ brak jest niebudzących wątpliwości dowodów, potwierdzających okoliczność prowadzenia przez niego gospodarstwa rolnego we wskazanym czasie. Urząd Gminy w R. wykazał bowiem, że nie posiada i nie prowadzi ewidencji ani rejestrów umożliwiających wydanie zaświadczenia o treści zgodnej z żądaniem Strony. SKO przyznało, że w tym postępowaniu w sposób jednoznaczny wykazano, że dokumentacji pozwalającej na wydanie zaświadczenia żądanej treści nie odnaleziono, a sama nieruchomość jest niezamieszkała, o czym świadczy zwolnienie z opłat za gospodarowanie odpadami. 30 stycznia 2014 roku została złożona deklaracja, w której wskazano, że na nieruchomości K. - nikt nie zamieszkuje. We wniesionej skardze zarzucił, że wszystkie trzy dotychczasowe rozstrzygnięcia Wójta były wadliwe. Naruszają obowiązujące przepisy prawa, a przede wszystkim art. 1 i 3 ustawy z 20 lipca 1990r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Zawierają ono szereg nieścisłości, błędów w treści, a przede wszystkim naruszają jego interes prawny. Poza tym zauważył, że prowadzenie gospodarstwa rolnego nie musi polegać na własnoręcznej pracy w tym gospodarstwie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz.2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Stwierdzić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie, ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. nie wynikają żadne warunki wstępne skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu w myśl art. 120 p.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie z [...] maja 2020 r., nr [...], którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy R. z [...].04.2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez Wnioskodawcę treści, a mianowicie o prowadzeniu przez niego gospodarstwa rolnego, położonego w miejscowości K., gm. R. obejmującego okres od przejęcia tego gospodarstwa 3 września 1992 r. do chwili obecnej. Należy nadmienić, że w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z 20 lipca 1990 roku o wyliczeniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu (Dz. U. z 1990 roku, Nr 54, poz.310) pracownikowi do stażu pracy wlicza się a) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka; b) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem; c) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy (art. 3 ust. 1 cyt. ustawy). Poprzez użycie w art. 3 ust. 1 zwrotu "właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić" ustawodawca sformułował obowiązek wydania zaświadczenia o okresach pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w oparciu o dokumenty, którymi dysponuje, którym to obowiązkiem obciążył konkretny urząd gminy. Na nim zatem, od dnia wejścia w życie ustawy, czyli od 1 stycznia 1991 r. ciąży obowiązek podjęcia wszelkich działań w oparciu o posiadane ewidencje, rejestry i wydane dokumenty, w celu wywiązania się ze wskazanego obowiązku, o ile dane takie w prowadzonych zasobach się znajdują. Należy również zauważyć, że w sytuacji, gdy zaświadczenia wymaga przepis prawa, zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jednakże, co bardzo istotne, postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ w związku z wydaniem zaświadczenia nie może kreować bądź zastępować danych zawartych w prowadzonych przez właściwy organ ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające nie może tym samym służyć ustalaniu określonego stanu faktycznego, który nie wynika z danych zgromadzonych przez organ w prowadzonych rejestrach i ewidencjach. Jednocześnie zauważyć należy, że przez prowadzenie gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, należy rozumieć samodzielnie wykonywaną lub przy pomocy innych osób (osób bliskich, pracowników najemnych) faktyczną pracę w gospodarstwie rolnym na własny rachunek w charakterze właściciela bądź posiadacza w rozumieniu art. 336 k.p.c. Musi to być praca realizowana w rozmiarach istotnych dla funkcjonowania tego gospodarstwa. Przenosząc przytoczone rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że Wójt Gminy R. wyraźnie wskazał, które zespoły rejestrów i ewidencji w archiwum Urzędu przebadano, w poszukiwaniu dokumentów istotnych dla wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawcę, a więc potwierdzającego prowadzenie przez Wnioskodawcę gospodarstwa rolnego, położonego w miejscowości K., gm. R., obejmujące okres od przejęcia tego gospodarstwa 3 września 1992 r. do chwili wydania zaświadczenia przez Organ. Rozpoznając wniosek M. B, Organy obu instancji prawidłowo oparły się na pozostających w dyspozycji Urzędu Gminy R. rejestrach, ewidencjach oraz dokumentacji odnoszących się do Wnioskodawcy. Wobec nie potwierdzenia przez dane wynikające z tych dokumentów, rejestrów i ewidencji faktu prowadzenia przez Skarżącego przedmiotowego indywidulanego gospodarstwa rolnego od 1992 roku do chwili obecnej, ze względu na brak wystarczających danych o tym przesądzających, konieczne stało się odmówienie wydania w tym przedmiocie zaświadczenia zgodnego z żądaniem Skarżącego. Jak trafnie wskazano, sama okoliczność ponoszenia opłat z tytułu podatków nie stanowi wystarczającego dowodu na prowadzenie gospodarstwa rolnego. Konieczność ponoszenia tych kosztów wynika z posiadania własności gospodarstwa i nie świadczy niezbicie o jego prowadzeniu. Ustalenia I. instancji co do zawartości posiadanych zasobów zostały przeprowadzone kompleksowo, a następnie odnaleziona zawartość została właściwie oceniona, pod kątem przydatności. Sąd uznaje za zbędne ponowne przytaczanie tych ustaleń, a ich ocenę za trafną. Zważywszy, że Wnioskodawca żądał, aby wnioskiem objąć okres od 3 września 1992 r. do chwili wydania rozstrzygnięcia przez Organ, nie bez znaczenia pozostaje fakt jego niezamieszkiwania począwszy od 2014 r. pod adresem zameldowania w Gminie R. (powiat [...], woj. [...]). Adres podawany przez Wnioskodawcę w postępowaniu administracyjnym i sądowym to K. (powiat [...] woj. [...]). Miejscowości te oddalone są od siebie o około 380 km. Nie może więc dziwić, że Wójt nie posiadając w swych zasobach dokumentów pozwalających na wydanie Skarżącemu zaświadczenia żądanej treści, mając na względzie niezamieszkiwanie Wnioskodawcy w Gminie R. od 2014 r., o czym świadczy deklaracja z 30.01.2014 r., w której wskazano, że na nieruchomości K. nikt nie zamieszkuje oraz fakt, że od 1.01.2014 r. dla przedmiotowej nieruchomości nie jest naliczana opłata z tytułu gospodarowania odpadami – wydał postanowienie odmowne. Poza tym należy zgodzić się z Organami, że incydentalne (jednorazowe) wystąpienie przez Skarżącego z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, nie jest wystarczające do uznania, że w okresie od 3 września 1992 roku do chwili obecnej Skarżący prowadził indywidulane gospodarstwo rolne w Gminie R.. Skarżący argumentuje, że zaświadczenie to powinien otrzymać w oparciu o kopię dokumentu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydanego przez Kierownika Biura Powiatowego w W. informującego, że M. B., zam. K., składał wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich i ONW w latach 2004-2019. Należy się zgodzić ze Skarżącym, że przysługują one tylko faktycznemu użytkownikowi gospodarstwa rolnego, który rzeczywiście wykonuje wszelkie czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Wskazany dokument nie został jednak wytworzony przez Gminę, a przez Agencję i nie pozostaje w gminnych ewidencjach oraz rejestrach. Wobec tego nie mógł być brany pod uwagę przy rozpatrywaniu tego wniosku o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Nie jest też trafna argumentacja Skarżącego, że skoro racjonalny ustawodawca kompetencję do wydania takiego zaświadczenia dał gminie, to dlatego, że tylko ona dysponuje stosownymi dokumentami. W tym kontekście należy zauważyć, że w dacie uchwalania przedmiotowej ustawy z 20 lipca 1990 roku o wyliczeniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu RP nie należała jeszcze do Unii Europejskiej. Możliwość uzyskiwania płatności bezpośrednich i ONW powstała zaś dopiero po wejściu Polski do Unii Europejskiej, a więc po 2004 r. Przepis ten jednak nie uległ zmianie. Co się zaś tyczy art. 3 ust. 3 cyt. ustawy z 20 lipca 1990 roku, to jak trafnie stwierdziło SKO, okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym położone jest dane gospodarstwo rolne. Niejednokrotnie są to oświadczenia składane przez świadków w Urzędzie Gminy, choć nie prowadzi ona postępowania w trybie art. 3 ust. 3 cyt. ustawy. Służą one następnie do przedłożenia w stosownym postępowaniu dotyczącym uprawnień pracowniczych lub emerytalnych. Właściwy Organ ocenia wówczas czy przedłożone zeznania świadków dostatecznie dowodzą okresów prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego. Stąd nadesłanie przez Skarżącego do Sądu wraz ze skargą kilku oświadczeń nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Na marginesie należy zauważyć, że niepoświadczona za zgodność z oryginałem strona zawierająca oświadczenie nabywcy M. B. o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego załączona do skargi nie posiada waloru dokumentu. Wcześniej Skarżący nie powoływał się na to oświadczenie. Jakkolwiek potwierdzone przez pracownika Urzędu Gminy R. 16.06.2020 r., to jednak potwierdza jedynie osobiste prowadzenie gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej 5 lat. Nie wskazuje więc, że ma ono nieprzerwanie miejsce od 3 września 1992 r. do daty rozstrzygania w tej sprawie przez Organ. Odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści nie wiąże się z powagą rzeczy osądzonej. W razie zatem zmiany stanu prawnego lub faktycznego, możliwe jest wydanie nowego zaświadczenia, uwzględniającego zaistniałe zmiany. Wobec tego nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a Organy zbadały wszelkie okoliczności dotyczące niniejszej sprawy. Decyzja odmowna została zaś oparta na dokumentacji posiadanej przez Wójta i przemawiającej za odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ odwoławczy przy tym wnikliwie i szczegółowo przeanalizował akta sprawy i dokonał własnej ich oceny, podzielając zasadność odmowy. Dopełnił więc wymogów dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wynikających z art. 15 k.p.a. Tym samym zaskarżone postanowienie wydane zostało w zgodzie z zasadami wiedzy oraz logiki i nie narusza treści art. 218 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd orzekł jak w sentencji.