II SA/Po 815/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone postanowienie II. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...]([...]) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium" albo "organ II instancji"), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], którym organ odmówił wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania hali magazynowej zlokalizowanej na działce nr geod. [...] położonej we W. z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XXVIII/367/2009 Rady Miejskiej we Wrześni z dnia 15 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2010 r., Nr 71, poz. 1450, dalej również jako: "uchwała"). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że wnioskodawca – F. Sp. z o.o. (dalej również jako: "inwestor" albo "skarżący") zwrócił się w dniu [...] grudnia 2020 r. do Burmistrza Miasta i Gminy W. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania hali magazynowej zlokalizowanej na działce nr [...] położonej we W. na halę, w której odbywać się będzie przetwarzanie mieszanych tworzyw sztucznych na granulat, przeznaczony do ponownego użycia. Inwestor we wniosku wskazał, że wysegregowane tworzywa sztuczne będą dostarczane do hali za pomocą samochodów dostawczych i rozładowywane w dokach rozładunkowych. Następnie, tworzywa sztuczne, przy pomocy przenośników będą ponownie segregowane myte i suszone, a w końcowym etapie, tworzywa będą poddawane rozdrabnianiu i granulacji. W ramach inwestycji zakłada się wykonanie wewnętrznej instalacji oczyszczania wody użytej w linii technologicznej. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, poprzez dokładne określenie nazwy zamierzonego sposobu użytkowania, a także wyjaśnienia czy przetwarzane tworzywa sztuczne stanowić będą odpady w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. 2021 r., poz. 797 ze zm.). Odpowiedzi na powyższe wezwanie Wnioskodawca udzielił pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, a zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka F. Sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione zażalenie przywołało treść przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), wskazując następnie, że przedmiotem wydania zaświadczenia w niniejszej sprawie jest zgodność zamierzonego sposobu użytkowania hali magazynowej zlokalizowanej na działce nr geod. [...] położonej we W. z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod aktywizację gospodarczą w G. , obszar działek o nr [...], cz. [...], [...] oraz zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej we W. w rejonie ulicy [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Zgodnie z ustaleniami powyższego planu teren, na którym znajduje się istniejąca hala magazynowa, przeznaczony jest pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, oznaczone symbolem P i kolorem fioletowym na rysunku, stanowiącym załącznik do powyższej uchwały. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 5 uchwały ustalił dla terenu P przeznaczenie podstawowe jako obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz przeznaczenie dopuszczalne jako funkcję usługową w powiązaniu z obiektami o przeznaczeniu podstawowym, infrastrukturę techniczną, drogi wewnętrzne z zakazem budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2 000 m2. Zgodnie z definicją zawartą w przedmiotowej uchwale poprzez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie, wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Natomiast poprzez przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe. W § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie P wprowadził zakaz lokalizacji punktów zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu. Kolegium zauważyło, że wnioskodawca we wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r. wskazał, że planuje zmianę sposobu użytkowania hali magazynowej zlokalizowanej na działce nr [...] położonej we W. na halę, w której odbywać się będzie przetwarzanie mieszanych tworzyw sztucznych na granulat, przeznaczony do ponownego użycia. Inwestor we wniosku wskazał, że wysegregowane - tworzywa sztuczne będą dostarczane do hali za pomocą samochodów dostawczych i rozładowywane w dokach rozładunkowych. Następnie, tworzywa sztuczne, przy pomocy przenośników będą ponownie segregowane myte i suszone, a w końcowym etapie, tworzywa będą poddawane rozdrabnianiu i granulacji. W ramach inwestycji zakłada się wykonanie wewnętrznej instalacji oczyszczania wody użytej w linii technologicznej. Organ I instancji dokonując oceny, czy przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznał że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zaliczać się będzie do gospodarowania odpadami w rozumieniu ustawy z dnia o odpadach. Poprzez odpad bowiem rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Z kolei posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. W związku z tym niewątpliwie surowce, które wnioskodawca zamierza przetwarzać zaliczyć należy do odpadów. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że poprzez gospodarowanie odpadami rozumie się zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Poprzez przetwarzanie odpadów rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Natomiast zgodnie z definicją recyklingu zawartą w powyższej ustawie przez recykling rozumie się odzysk w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje to ponowne przetwarzanie materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk. Kolegium w pełni podzieliło stanowisko zaprezentowane przez Burmistrza Miasta i Gminy W. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskazując dodatkowo, że Burmistrz Miasta i Gminy W. w dniu [...] grudnia 2020 r. wydał decyzją nr [...], którą odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do recyklingu na działce o nr geod. [...] we W. z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu F. Sp. z o.o. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 1 i § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały Rady Miejskiej we W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. poprzez błędne, nieznajdujące oparcia w świetle prawa, a nade wszystko pozbawione jakiejkolwiek głębszej analizy, naruszające przywołane przepisy postępowania, przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w ślad za Burmistrzem Miasta i Gminy W., że: na podstawie § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały wyłączono możliwość prowadzenia działalności związanej z gospodarowaniem odpadami, uciążliwej dla środowiska, podczas gdy z przepisu tego wynika wyłącznie zakaz lokalizacji punktów zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu, którego to działania spółka nie będzie prowadziła; błędną wykładnię planu, polegającą na bezwzględnym przyjęciu, że jakakolwiek działalność związana z gospodarowaniem odpadami nie może mieć miejsca na terenie P, bowiem w planie miejscowym dla tego terenu nie przewidziano takiej możliwości, podczas gdy z zapisów planu powyższe nie wynika, w szczególności, nie wprowadza on jakiegokolwiek ograniczenia co do materiałów produkcyjnych, które mogą być wykorzystywane w zakładach lokalizowanych na tymże obszarze i w konsekwencji błędne przyjęcie, że planowany sposób użytkowania hali zlokalizowanej na działce nr [...] we W., sprzeczny jest z ustalonym w planie przeznaczeniem i przyjętymi dla niego zasadami planowania przestrzennego; 2. § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 34 ustawy o odpadach poprzez dokonanie błędnej wykładni postanowień planu miejscowego przez organy obu instancji, polegającej na utożsamianiu zakazu prowadzenia punktów zbierania i przeładunku z zakazem prowadzenia jakiejkolwiek działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami, podczas gdy w świetle definicji legalnych, zbieranie odpadów stanowi tylko jeden z możliwych procesów gospodarowania odpadami, wobec czego z wynikającej z § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały normy, nie można wyprowadzać wniosków o zakazie prowadzenia jakiejkolwiek działalności związanej z wykorzystaniem jako surowców, odpadów – taka wykładnia, sprzeczna jest z przepisami prawa, nadto narusza konstytucyjnie chronione wartości; 3. § 5 ust. 1 i § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 140 Kodeksu cywilnego a także art. 20, art. 21, art. 22 i art. 64 Konstytucji RP, poprzez dokonanie błędnej wykładni postanowień planu miejscowego przez organy obu instancji, a przy tym niezastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, co doprowadziło do niezgodnego z prawem, nieuzasadnionego interesem publicznym ograniczenia przysługującego Spółce prawa do zagospodarowania działki zgodnie z jej zamierzeniem; 4. art. 11 K.p.a. z zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym % wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przesłanek jakimi kierował się organ drugiej instancji przy jego wydawaniu; 5. art. 8 § 1 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz obowiązku dbałości przez organy administracji publicznej o interes stron postępowania, wyrażające się w odmowie wydania zaświadczenia o zgodności z planem miejscowym, w sytuacji gdy zgodność ta jest i była oczywista; 6. art. 6 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności polegające na wydaniu postanowień noszących cechy dowolności i rażąco naruszających przepisy prawa; 7. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 219 K.p.a. w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez Kolegium rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia, podczas gdy okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy powinny doprowadzić co najmniej do uchylenia zaskarżonego postanowienia, co pozwoliłoby uniknąć inicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę wskazując, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] października 2021 r., nr [...], w sposób jednoznaczny potwierdziło słuszność wyrażonego w skardze stanowiska skarżącej, co do interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Jak wskazano, w decyzji z dnia [...] października 2021 r. Kolegium na tle podobnej sprawy dotyczącej odmowy wydania decyzji środowiskowej dla instalacji do przetwarzania (recyklingu) butelek PET i mieszanych tworzyw sztucznych na granulat przeznaczony do ponownego użycia, wskazało, że planowana inwestycja została zaplanowana na terenie P objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] grudnia 2009 r., tj. spornym § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały. Tym razem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pochyliło się jednak nad analizą prawną przedmiotowego zapisu i doszło do zupełnie odmiennych wniosków niż zaprezentowane w skarżonym postanowieniu. Przede wszystkim organ odwoławczy zasadnie przyjął, że z § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały można wyprowadzić wyłącznie zakaz lokalizacji punktów zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu, wskazując wprost, że przywołany przepis jak i cały plan nie zabrania prowadzenia działalności związanej z przetwarzaniem odpadów P. Następnie rozważył on, czy w analizowanym przypadku można mówić o punkcie zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu. W przedmiotowej sprawie Kolegium wskazało, że na objętym wnioskiem terenie zaplanowane zostało wyłącznie magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów prowadzone w ramach przetwarzania odpadów, które nie spełnia definicji zbierania odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach). Wobec tego nie można uznać aby w planowanej instalacji miało dochodzić do zbierania odpadów i w konsekwencji funkcjonowania, zakazanego § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały punktu zbierania odpadów. Tak samo, nie można również uznać aby w instalacji objętej wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej miał mieć miejsce przeładunek odpadów w ramach stacji przeładunkowej, której funkcjonowanie również zostało zakazane przywołanym przepisem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], którym organ odmówił wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania hali magazynowej zlokalizowanej na działce nr geod. [...] położonej we W. z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie nie są sporne – skarżąca wystąpiło o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania hali magazynowej zlokalizowanej na działce nr [...] położonej we W. na halę, w której odbywać się będzie przetwarzanie mieszanych tworzyw sztucznych na granulat, przeznaczony do ponownego użycia. Inwestor we wniosku wskazał, że wysegregowane tworzywa sztuczne będą dostarczane do hali za pomocą samochodów dostawczych i rozładowywane w dokach rozładunkowych. Następnie, tworzywa sztuczne, przy pomocy przenośników będą ponownie segregowane myte i suszone, a w końcowym etapie, tworzywa będą poddawane rozdrabnianiu i granulacji. W ramach inwestycji zakłada się wykonanie wewnętrznej instalacji oczyszczania wody użytej w linii technologicznej. Nie kwestionowaną przez strony okolicznością pozostaje również, że działka objęta wnioskiem znajduje się na działce o nr geod. [...] położonej we W. z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod aktywizację gospodarczą w G. , obszar działek o nr [...], cz. [...], [...] oraz zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej we W. w rejonie ulicy [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] grudnia 2009 r. I tak, teren, na którym znajduje się istniejąca hala magazynowa, przeznaczony jest pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, oznaczone symbolem P i kolorem fioletowym na rysunku, stanowiącym załącznik do powyższej uchwały. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 5 ustalił dla terenu P przeznaczenie podstawowe jako obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz przeznaczenie dopuszczalne jako funkcję usługową w powiązaniu z obiektami o przeznaczeniu podstawowym, infrastrukturę techniczną, drogi wewnętrzne z zakazem budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2 000 m2. Równocześnie w § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie P wprowadził zakaz lokalizacji punktów zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu. Powyższe zapisy planu nie wykluczają więc możliwości realizacji planowanej inwestycji, którą można zakwalifikować jako inwestycję o charakterze produkcyjny. W istocie zawisły spór sprowadza się do ustalenia, czy wyłączenie, o jakim mowa w § 5 ust. 3 pkt 9 uchwały, a więc zakaz lokalizacji punktów zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu obejmuje również inwestycję planowaną przez skarżącego. Odnosząc się do powyższej kwestii należy w pierwszej kolejności zauważyć, że wszelkie wynikające z planu miejscowego ograniczenia w zakresie wykonywania prawa własności muszą być interpretowane zgodnie z zasadami wykładni wyjątków, a zatem nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej co w tym przypadku znajduje swój wyraz w zasadzie in dubio pro libertate. Innymi słowy, wszelka rozszerzająca wykładnia planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu (por. S. Zwolak, Wykładnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ST 2020, nr 5, s. 44-53, wraz z podanym tam orzecznictwem). Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ślad za organem I instancji przyjęło, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie polegającą na gospodarowaniu odpadami, którym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach jest zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Poprzez zbieranie odpadów rozumie się z kolei gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b (art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach). Zgodnie z wnioskiem skarżącego planowana inwestycja ma dotyczyć przetwarzanie mieszanych tworzyw sztucznych na granulat, przeznaczony do ponownego użycia. Taki proces wyczerpuje definicję recyklingu określoną w art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy o odpadach, gdzie wskazano, że pod pojęciem tym rozumie się odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje to ponowne przetwarzanie materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obęjmu je odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk. Natomiast przez przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie (art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach). Równocześnie – choć planowane przedsięwzięcie zakłada magazynowanie odpadów przed ich przetworzeniem to zauważyć należy, że magazynowanie nie jest zbieraniem odpadów. I tak, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach mówiąc o magazynowaniu odpadów - rozumie się przez to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę; tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów; magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Natomiast jak wyżej wskazano, przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b ustawy o odpadach. Ustawa o odpadach nie definiuje natomiast pojęcia przeładunku odpadów, takiej definicji nie zawiera również kwestionowana uchwała, co powoduje, że pojęcie powyższe musi być rozumiane dosłownie jako "przeładowywanie odpadów". Innymi słowy w ocenie Sądu "przeładunek" oznacza przeniesienie towaru bezpośrednio z jednego środka transportu na drugi, bez okresu składowania na wyodrębnionej przestrzeni typu plac. Przenosząc powyższe definicje do opisu procesu przetwarzania mieszanych tworzyw sztucznych na granulat, przeznaczony do ponownego użycia, wskazać należy, że działalność, która ma być podjęta przez skarżącego nie będzie stanowiła ani zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu, a tylko tego rodzaje działalność jest w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazane. Posłużenie się przez organy administracji szerszym pojęciem – "gospodarowania odpadami" nie wymiennym bezpośrednio w uchwale, stanowi tym samym niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą, co w ocenie Sądu stanowi o wadliwości wydanego postanowienia. W tym stanie rzeczy, z powodów opisanych wyżej, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane jest do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając na rzecz skarżącej kwotę [...]- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się opróz uiszczonego wpisu w wysokości 100,- zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz uiszczona opłata od pełnomocnictw w wysokości 34,- zł.