I SA/Wa 234/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Monika Sawa WSA Mariola Kowalska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz B. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] listopada 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia B. B., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...], odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], z obrębu [...], o powierzchni [...] m2, położonej w [...] przy ul. [...] dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...], XV Wydział Ksiąg Wieczystych, księga wieczysta nr [...]. Zaskarżone postanowienie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. B. B. wnioskiem z [...] kwietnia 2019 r. zwróciła się do Prezydenta [...] o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że z dniem [...] stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu ustanowione dla nieruchomości, która stanowi działkę nr [...], obręb [...] o pow. [...] m2, położonej w [...] przy ul. [...] przekształciło się we własność na mocy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r., poz 916 ze zm), powoływanej dalej jako "ustawa z 20 lipca 2018 r.". Prezydent [...] postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...], odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości. W uzasadnieniu organ wskazał, iż do powstania prawa użytkowania wieczystego wymagany jest wpis w księdze wieczystej. Do dnia wydania postanowienia brak było wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości. Organ zaznaczył, że najpierw musi zaistnieć prawo użytkowania wieczystego, aby mogło nastąpić jego przekształcenie. Zatem skoro prawo to nie istniało 1 stycznia 2019 r., nie mogło się przekształcić w prawo własności. B. B. wniosła zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] listopada 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu wskazało, że przedmiotowa nieruchomość posiada urządzoną księgę wieczystą o nr [...], gdzie w księdze II jako właściciel ujawnione jest Miasto [...], zaś w rubryce 2.4 - użytkownik wieczysty brak jest jakiegokolwiek wpisu. Ustawa o księgach wieczystych wprowadza domniemanie prawne, zgodnie z którym domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Brak ujawnienia użytkownika wieczystego oznacza domniemanie, że użytkowanie wieczyste nie zostało ustanowione. Co prawda możliwe są sytuacje, gdy stan prawny ujawniony w księdze wieczystej nie jest zgodny ze stanem rzeczywistym, jednakże usuwanie takich niezgodności nie może następować w trybie wydawania zaświadczenia. Jedynym sposobem na usunięcie tej niezgodności jest wytoczenie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skoro zatem zaświadczenie potwierdzające przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej to wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawców treści prowadziłoby do obejścia procedury uzgadniania treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Co więcej, zaświadczenie o żądanej treści miałoby charakter prawotwórczy, co z uwagi na charakter zaświadczeń nie jest dopuszczalne. Kolegium zaznaczyło, że organ działając w trybie wydawania zaświadczeń nie powinien dokonywać jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez siebie ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W jego ocenie podstawą wydania zaświadczenia o żądanej treści nie może być inne zaświadczenie organu administracji, tym bardziej, że z treści zaświadczenia nr [...] Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. nie wynika wprost, co do której nieruchomości i w stosunku do kogo prawo użytkowania wieczystego powstało. Z kolei wspomniane przez skarżącą rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...] oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 czerwca 2016 r., I SA/Wa 471/17 nie dotyczyły wyłącznie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, położonej w [...] przy ul. [...], lecz również części działki nr [...] o pow. [...] m2 zajętej pod drogę. Decyzją z [...] lutego 2016 r. utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...], odmawiającą J. M., I. M., A. M., Z. M., B. B., G. S., J. S. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] i nr [...] — część o powierzchni [...] m2. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła B.B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie art. 217 i art. 218 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 z 20 lipca 2019 r., poprzez ich wadliwe niezastosowanie w sprawie mimo braku wyłączenia przez tę ostatnią ustawę spod jej działania gruntów, które znalazły się w użytkowaniu wieczystym na skutek powstania tego prawa z mocy prawa, w tym - jak w sprawie niniejszej - na podstawie art. 41 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 26 stycznia 1962 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 67), wskutek przekształcenia dotychczasowego prawa wieczystej dzierżawy w prawo użytkowania wieczystego, co wynika z rejestrów i innych dowodów w posiadaniu Prezydenta [...]; 2) pominięcie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów pomieszczonych w aktach postępowania dekretowego, a w szczególności kończących to postępowanie: decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2015 r., nr [...], decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2016 r., [...], Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 czerwca 2016 r., I SA/Wa 471/16, ani nie przeprowadzenie tych dowodów z urzędu, na okoliczności istotne w sprawie, tj. że przedmiotowa nieruchomość była w dniu 1 stycznia 2019 r. w wieczystym użytkowaniu m.in. skarżącej i że w tym dniu nastąpiło przekształcenie tego prawa w prawo własności nieruchomości. W konsekwencji tego, lakoniczne i nieadekwatne do treści tych orzeczeń odniesienie się do nich przez SKO w uzasadnieniu skarżonego postanowienia wskazujące, że organ ten nie zapoznał się z w. wym. dokumentami; 3) wadliwe odwołanie się do art. 3 i art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w sytuacji, gdy przepisy te nie miały zastosowania w sprawie, a organ wydający zaświadczenie w trybie art. 4 ust. 1 z 20 lipca 2019 r. miał w swoich danych urzędowych, wszystkie dowody konieczne do uznania, że nieruchomość objęta [...] jest w użytkowaniu wieczystym i podlega przekształceniu w prawo własności, stosownie do art. 1 ustawy z 20 lipca 2019 r. Domniemanie prawne z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece dotyczy wpisów istniejących i praw z nich wynikających, a nie stwarza żadnych domniemań co do praw nie wpisanych do księgi wieczystej, w szczególności w sytuacji, gdy dokumenty urzędowe, korzystające z domniemania prawdziwości, pozwalają niewątpliwie ustalić stan prawny nieruchomości; 4) pominięcie w procedurze wydawania zaświadczenia, posiadanych przez Prezydenta [...]w rejestrach, ewidencji i pozostałych danych (tu: dokumentów z postępowania zwrotowego dotyczącego przedmiotowej nieruchomości dekretowej - decyzji własnych organu, SKO w [...] i WSA w Warszawie) dokumentów - rozstrzygnięć z których wynika jednoznacznie i ostatecznie, że nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia w trybie ustawy przekształceniowej, jest oddana w użytkowanie wieczyste, a więc podlega ustawie przekształceniowej, tj. z dniem 1 stycznia 2019 r. dotychczasowe użytkowanie wieczyste gruntu objętego [...] przekształciło się w prawo własności. Mając na uwadze ww. zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta [...] z [...] lipca 2019r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia SKO w [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, celem ponownego rozpoznania zażalenia. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2019 r. Poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za zasadną. W niniejszej sprawie zaskarżeniu podlegało negatywne postanowienie dotyczące wniosku o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zapadło ono na podstawie ustawy z 20 lipca 2018 r. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r., z dniem 1 stycznia 2019 r., z mocy prawa, dokonuje się przekształcenie w prawo własności dotychczasowego użytkowania wieczystego gruntów zdefiniowanych w ustępie drugim tego przepisu, jako grunty zabudowane na cele mieszkaniowe. Dla ujawnienia w księdze wieczystej i ewidencji gruntów i budynków nowego, powstałego z mocy prawa stanu prawnego tych gruntów, niezbędny jest dokument wydany przez właściwy organ określony w art. 4 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy z 20 lipca 2018 r., nazwany w ustawie zaświadczeniem. Jak z powyższego wynika, rola właściwych organów sprowadzona jest do potwierdzenia zdarzenia następującego z mocy ustawy przekształceniowej w stosunku do ściśle określonej kategorii gruntów. W przypadku gruntu odpowiadającego definicji gruntu zabudowanego pozostającego do dnia 1 stycznia 2019 r. w użytkowaniu wieczystym, potwierdzenie takie powinno zostać wydane, gdyż kwestia przekształcenia nie podlega ocenie organu. Forma potwierdzenia przekształcenia wybrana przez ustawodawcę jest formą znaną w procedurze administracyjnej. "Zaświadczenie", o którym mowa w art. 217- 220 k.p.a w doktrynie scharakteryzowano jako "przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ, na żądanie zainteresowanej osoby" (por Kodeks postepowania administracyjnego B. Adamiak, G. Borkowski wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2011, str. 689). Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w wymienionych przepisach działu VII k.p.a. Celem zaświadczenia, o którym mowa w przepisach postępowania administracyjnego, jest urzędowe poświadczenie tego, co jest organowi wiadome i sprowadza się do opisu sytuacji (faktycznej lub prawnej). Natomiast celem zaświadczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. jest potwierdzenie zaistnienia z mocy prawa nowego stanu prawnego, co odpowiada w rzeczywistości aktowi o charakterze deklaratoryjnym. Bez względu na wskazaną specyfikę postępowania zmierzającego do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art 4 ust. 2 pkt 2, 3 i 2a ustawy z 20 lipca 2018 r., w związku z przyjętą przez ustawodawcę formą dokumentu wydawanego w trybie art. 4 ust. 1 tej ustawy, jego wydanie poprzedza postępowanie uproszczone, ograniczone do zbadania treści danych będących w posiadaniu organu. Jak stwierdza się w uzasadnieniu projektu ustawy przekształceniowej (druk nr 2673 kadencja VIII) "celem zaświadczenia będzie potwierdzenie faktu jedynie zmiany rodzaju prawa do gruntu, która nastąpiła z mocy prawa". Wydający zaświadczenie organ powinien dążyć do potwierdzenia przesłanek przedmiotowych zawartych w art. 1 ust. 1 i 2 analizowanej ustawy z uwzględnieniem wszystkich danych, jakie są w jego posiadaniu. Skład orzekający aprobuje w pełni dotychczasowe stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym organ wydający zaświadczenie w trybie przepisów art. 217 i 218 k.p.a. nie może dokonywać ocen prawnych, bowiem taka ocena w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, toczącym się na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., jest niedopuszczalna. Organ nie może dokonywać nowych ustaleń determinujących zakres uprawnień lub obowiązków podmiotów wnioskujących o wydanie zaświadczenia. Nie powinien także rozstrzygać jakichkolwiek kwestii spornych, gdy stwierdzony zostanie brak zgodności między treścią żądania, a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie to jest ograniczone do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. Nie stoi to jednak na przeszkodzie, by w postępowaniu wyjaśniającym organ przeprowadził postępowanie zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie w zakresie niezbędnym do wydania merytorycznie prawidłowego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku omawianej regulacji prawnej ustawodawca, nakazując organowi wydawanie zaświadczeń o przekształceniu, które stanowią podstawę do dokonania wpisu prawa własności w księdze wieczystej, nadał im charakter zbliżony do decyzji deklaratoryjnych wydawanych w innych podobnych postępowaniach (np. komunalizacji lub uwłaszczenia). Jest to zatem regulacja szczególna, określająca własne zasady postępowania w uregulowanych w niej kwestiach. W przedmiotowej sprawie odmówiono wydania żądanego zaświadczenia, albowiem zdaniem organów do powstania prawa użytkowania wieczystego niezbędny jest wpis w księdze wieczystej, zaś w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości brak jest takiego wpisu. Z kolei skarżąca podnosi, iż użytkownie wieczyste przedmiotowego gruntu powstało z mocy prawa na podstawie art. 41 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach oraz § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 26 stycznia 1962 r., wskutek przekształcenia dotychczasowego prawa wieczystej dzierżawy w prawo użytkowania wieczystego, co wynikać ma z rejestrów i innych dowodów w posiadaniu Prezydenta [...]. Sąd uznał za konieczne uchylenie zaskarżonego postanowienia ponieważ zostało wydane w sytuacji, w której udokumentowane aktami sprawy postępowanie wyjaśniające nie ustaliło wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności stanu faktycznego, które mogłyby ewentualnie uzasadniać wyprowadzenie sformułowanego powyżej wniosku organów. W rezultacie zapadłe rozstrzygnięcie Sąd uznał za co najmniej przedwczesne i oparte o nie w pełni ustalony stan faktyczny a przede wszystkim nie w pełni zebrany materiał dowodowy. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, nie można w sposób niebudzący wątpliwości ustalić jakie prawa do przedmiotowej nieruchomości przysługują skarżącej. W aktach sprawy znajdują się jedynie kserokopie przedłożonych przez skarżącą decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2015 r., nr [...], decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...] oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 471/16 oddalającego skargę na decyzję z 1 lutego 2016. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że Kolegium decyzją z [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] stycznia 2015 r., nr [...] odmawiającą J. M., I. M., A. M., Z. M., B. B., G. S. , J. S. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...], uregulowana w księdze wieczystej nr [...] i nr [...] - część o pow. [...] m2, obydwie z obrębu [...]. Podstawą odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości i nieuwzględnienia wniosku dekretowego z 5 października 1949 r., w części dotyczącej obecnej działki nr [...] był obowiązujący stan prawny tejże działki, tj. istnienie na tymże zabudowanym gruncie praw użytkowania wieczystego, powstałych na rzecz A. P. i T.M. z mocy samego prawa, tj. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159). Grunt ten stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], zabudowany budynkiem (ul. [...]) został oddany w użytkowanie wieczyste zgodnie z umowami odpłatnego użytkowania jako prawa wieczystego zawartymi z A. P. dnia [...] października 1957 r. oraz T. M. dnia [...] października 1957 r. Sąd zaznaczył przy tym, iż jeżeli chodzi o kwestię ujawnienia tych praw w księdze wieczystej to powstanie prawa użytkowania wieczystego z mocy samego prawa nie jest uzależnione od wpisu tego prawa do księgi wieczystej. Wpis taki ma tylko znaczenie deklaratoryjne (por. uchwała SN z dnia 5 grudnia 2002 r., sygn. akt III CZP 71/02). W zgromadzonym przez organ aktach sprawy brak jest ww. umów zawartych przez A. P. z [...] października 1957 r. oraz T. M. z [...] października 1957 r. z Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...]. Nie sposób zatem ustalić bezspornie treści ww. umów, w tym podstawy prawnej ich zawarcia. W konsekwencji niemożliwe jest dokonanie oceny czy faktycznie prawo użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości postało z mocy samego prawa, tj. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159), a w konsekwencji nie jest uzależnione od wpisu tego prawa do księgi wieczystej, czy tez może ww. umowy zwierały w swojej treści np. obowiązek wpisu użytkowania do księgi wieczystej. W ocenie Sądu tego typu weryfikacja ww. umów oraz skutków ich zawarcia, dokonana na podstawie posiadanych przez organ danych (zawartych w aktach postępowania prowadzonego przez Prezydenta [...]), stanowi akt wiedzy i nie przekracza kompetencji organu w procedurze wydawania zaświadczenia. W tym stanie rzeczy, organ zaniechał pełnego rozpoznania sprawy, bowiem w istocie nie dokonał on analizy posiadanych danych, w oparciu o które można by wydać wnioskowane zaświadczenie. Oznacza to, że zapadłe postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 oraz 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji, ponownie rozpatrując sprawę, w pierwszej kolejności zgromadzi materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, w tym przede wszystkim pozyska akta własnościowe przedmiotowej nieruchomości zawierające ww. umowy z [...] października 1957 r. oraz z 26 października 1957 r. oraz rozstrzygnięcia Prezydenta [...] z [...] stycznia 2015 r., Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2016 r. i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 471/16. Następnie organ dokona wykładni treść ww. umów oraz dokona analizy skutków prawnych z nich wynikających, mając na uwadze treść uzasadnienia ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 471/16. W konsekwencji organ zweryfikuje, czy przedmiotowa nieruchomość objęta wnioskiem skarżącej została oddana w użytkowanie wieczyste oraz czy wpis do księgi wieczystej w tym przypadku ma charakter konstytutywny czy deklaratoryjny. Następie rozpatrzy złożone zażalenie, biorąc pod uwagę wykładnię przepisów prawa zawartą w niniejszym orzeczeniu. Po bezspornym ustaleniu stanu faktycznego organ rozstrzygnie merytorycznie zasadność wniosku skarżącej i swoje stanowisko dokładnie wyjaśni w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W postępowaniu uproszczonym orzekano na podstawie art. 119 § 3 w zw. z art. 120 tej ustawy. ----------------------- r.