III OSK 3976/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Powiatowego Policji w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt II SAB/Bk 86/20 w sprawie ze skargi M.D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II SAB/Bk 86/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.D. (dalej jako skarżący) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Powiatowego Policji w S. (dalej jako Komendant PP lub organ) w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego, zobowiązał Komendanta PP do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] 2018 r. w sposób przewidziany prawem, w terminie 1 – go miesiąca od daty zwrotu akt organowi (pkt 1); stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 2); stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3); przyznał od Komendanta PP na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości [...] zł (pkt 4). Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Skarżący pismem z dnia [...] 2018 r. zwrócił się do Komendanta PP z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie wysokości i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 165 dni w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, orzekającym, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 miesięcznego uposażenia jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Wniosek swój skarżący ponowił w dniu [...] 2018 r. Komendant PP pismem z dnia [...] 2018 r. poinformował skarżącego, że jego wniosek z dnia [...] 2018 r. w sprawie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie może być obecnie rozpatrzony z uwagi na brak uregulowań prawnych. Wskazał, że stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu przekłada się na ukształtowanie nowego stanu prawnego. Jednakże z mocy art. 6 k.p.a. organy administracji posiadają uprawnienie do działania jedynie na mocy obowiązujących przepisów. W dniu [...] 2020 r. skarżący wniósł na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ponaglenie, w którym wskazał, iż jego wiosek złożony w dniu [...] 2018 r. w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie został rozpoznany w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku postanowieniem z dnia [...] 2020 r., nr [...], uznał, że Komendant PP nie pozostawał w bezczynności i przewlekłości w rozpatrywaniu sprawy. W skardze z dnia [...] 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skarżący domagał się: 1. zobowiązania organu do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i dokonania wypłaty należnego wyrównania ekwiwalentu z odsetkami w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy pomimo upływu przeszło 1 roku i 7 miesięcy od daty złożenia wniosku (listopad 2018 r.) w sprawie nie zostało wydane rozstrzygnięcie merytoryczne, 3. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, 4. przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty maksymalnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 5. zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Komendant PP w odpowiedzi na skargę przedstawił jakie czynności zostały podjęte przez niego po wpłynięciu wniosku, a które jego zdaniem świadczą, że nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania. Odnosząc się do przywołanego przez skarżącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego organ podkreślił, że wskutek wyeliminowania z porządku prawnego art. 115a ustawy o Policji w części i zaniechania legislacyjnego przez ustawodawcę wprowadzenia normy ustawowej, która określałaby mechanizm naliczania ekwiwalentu według wskazań Trybunału Konstytucyjnego, brak było podstawy prawnej do działania przez organ. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględnił skargę podnosząc w jego uzasadnieniu, iż nie podziela argumentów organu, wskazujących na brak możliwości rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] 2018 r., w którym wnosił on o ustalenie wysokości i wypłaty należnego mu wyrównania w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za 165 dni niewykorzystanego urlopu w prawidłowej wysokości, uwzględniającej rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Sąd Wojewódzki powołując się utrwalone orzecznictwo wskazał, że realizacja prawa funkcjonariuszy policji do świadczenia pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy następuje w drodze czynności materialno-technicznej, tj. poprzez wypłatę ekwiwalentu, natomiast odmowa jego wypłaty w drodze decyzji administracyjnej. Organ powinien zatem albo naliczyć ekwiwalent przysługujący skarżącemu i dokonać jego wypłaty, albo w terminie określonym przepisami kodeksu wydać odmowną decyzję administracyjną. Te same zasady odnieść należy do żądania wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego w omawianym zakresie, gdyż jest to również roszczenie finansowe funkcjonariusza, dla którego, jak i dla pozostałych roszczeń związanych z uposażeniem policjanta i innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, przewidziana jest droga administracyjna. Sąd pierwszej instancji podzielił także ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, że skutkiem wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest utrata z dniem 6 listopada 2018 r. mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji, ale tylko w zakresie, w jakim ustalał wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego jako orzeczenie zakresowe nie powoduje utraty mocy obowiązującej całego art. 115a ustawy o Policji. Przepis ten nadal obowiązuje z tym, że należy traktować go jako pozostający w sprzeczności z Konstytucją RP, ale tylko w granicach określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W pozostałym zakresie przepis należy stosować i interpretować zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez Trybunał Konstytucyjny, co oznacza, że brak jest prawnych przeszkód do rozpoznania wniosku o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Oznacza to, że organ administracji publicznej orzekający na podstawie art. 115a ustawy o Policji powinien zrekonstruować jego treść zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, czego nie uczynił w niniejszej sprawie przez prawie 2 lata. Tym samym podnoszone przez organ argumenty o braku przed datą zmiany przepisów podstaw prawnych do załatwienia sprawy były niezasadne i nie mogły one stanowić usprawiedliwionej przyczyny przewlekłości. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki stwierdził, że skoro Komendant PP - do dnia orzekania przez Sąd - nie odniósł się w sposób prawem przewidzianym do wniosku skarżącego, to tym samym niewątpliwie doszło do zarzucanej skargą przewlekłości prowadzonego postępowania, o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Komendanta PP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] 2018 r. w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akta sprawy mając na względzie, że taki termin będzie wystarczający do rozpoznania sprawy. Jednocześnie Sąd Wojewódzki stwierdził, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., iż przewlekłość organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ wniosku skarżącego nie rozpoznał prawie dwa lata, przy czym nie podjął nawet formalnych działań, aby termin rozpoznania sprawy przedłużyć, pozostając w błędnym przekonaniu, iż bez ingerencji ustawodawcy w treść art. 115a ustawy o Policji nie jest możliwe załatwienie sprawy mimo, że liczne orzecznictwo sądów administracyjnych wskazywało kierunki dla organów przy rozpoznawaniu takich wniosków. W ocenie Sądu pierwszej instancji przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie [...] zł uzasadniają szczególne okoliczności sprawy, w tym okres zwłoki organu nie uzasadniony żadnymi obiektywnymi okolicznościami. Z wydanym wyrokiem nie zgodził się organ, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zakwestionował go w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, a to: - art. 6 k.p.a. w drodze przyjęcia, że organ nie jest zobowiązany do stosowania przyszłych zmienionych przepisów prawa w zakresie ustalenia wskaźnika niezbędnego do określenia wysokości należnego ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy, a ich brak nie stanowi przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie wyrównania skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby, należy zaś stosować art. 115a ustawy o Policji zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez Trybunał Konstytucyjny, - art. 107 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy roszczenie skarżącego z tytułu wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy jako roszczenie pieniężne uległo przedawnieniu, skarżący został zwolniony z Policji z dniem [...] 2016 r., a zatem 3-letni termin na dochodzenie roszczeń upłynął, 2) przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 oraz art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie kontroli oraz niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w szczególności z uwagi na nieskonfrontowanie zarzutów skargi ze stanowiskiem organu administracji oraz zgromadzonym materiałem dowodowym. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie Komendant PP wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy bez przeprowadzania rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów, a także dołączono odpis decyzji Komendanta PP nr [...] z dnia [...] 2020 r. odmawiającej skarżącemu wyrównania ekwiwalentu z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wyrok WSA w Białymstoku w jego sprawie jest sprawiedliwy, daje namiastkę poczucia sprawiedliwości, Sąd nie wykorzystał drastycznych sankcji wobec organu, a jedynie przychylił się do jego wniosków w stopniu minimalnym, uzasadniając wyrok skutecznie i zrozumiale, zaś skarga kasacyjna nie zawiera dostatecznych argumentów merytorycznych i opiera się na ogólnym szablonie zarzutów nie zasługujących na uznanie. Skarżący wniósł także o oddalenie wniosków organu, w tym zasądzenia kosztów postępowania i zastępstwa, oraz wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie rozpatrzenia sprawy na rozprawie oraz niewniesienia przez drugą stronę w ustawowym terminie wniosku o jej przeprowadzenie, skarga kasacyjna – na zasadzie art. 182 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) – podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co ma miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero gdy postawiony zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego zostanie uznany za nieusprawiedliwiony, Naczelny Sąd Administracyjny może przystąpić do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, przy czym ocenia je w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny. Zwrócić należy uwagę, iż w tej grupie zarzutów, które z natury swojej winny mieć charakter procesowy, w sposób całkowicie nieuprawniony postawiono zarzut naruszenia art. 1 oraz 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, dalej jako p.u.s.a.). Otóż po pierwsze wskazany art. 1 p.u.s.a. dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne, t.j. na paragrafy. Tymczasem przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony jedynie wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, przez co należy rozumieć dokładne podanie nie tylko numeru artykułu, ale także dalszych jednostek redakcyjnych tego przywoływanego przepisu, a wiec odpowiednio ustępu, paragrafu czy punktu. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd pierwszoinstancyjny przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego, tym bardziej, iż autorem skargi kasacyjnej jest profesjonalny pełnomocnik strony. Po drugie przepisy art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. mają charakter ustrojowy i mogą stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, iż strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższych przepisów. Zwłaszcza, że przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a profesjonalny pełnomocnik organu nie wskazał w skardze kasacyjnej jakie to inne kryteria kontroli (celowość, rzetelność, gospodarność itd.), zamiast kryterium zgodności z prawem (legalności) stosował Sąd Wojewódzki w niniejszej sprawie. Z oczywistych względów za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.u.s.a. zgodnie, z którym sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. W przedmiotowej sprawie kierując się wskazaną kompetencją orzekał w pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, jako sąd, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ, którego przewlekłe prowadzenie postępowania zostało zaskarżone. Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu Wojewódzkiego. Nie ulega wątpliwości, że samo sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Nie można bowiem zapominać, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia bądź uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej. Żadna z wymienionych sytuacji w niniejszym postępowaniu jednak nie zachodzi. Sąd pierwszej instancji w wystarczającym zakresie odniósł się do okoliczności faktycznych sprawy oraz jasno i przejrzyście wskazał podstawy prawne wydanego orzeczenia, wyjaśniając jednocześnie w sposób klarowny, na czym miało polegać ich zastosowanie. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku bez problemu można prześledzić motywy, jakimi kierował się Sąd Wojewódzki przy orzekaniu oraz poznać jego stanowisko w odniesieniu do regulacji prawnych istotnych z punktu widzenia niniejszej sprawy. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać wypada, że zupełnie wadliwie przypisano do tej kategorii zarzutów przepisy art. 6 k.p.a., który nie dość, że expressis verbis odnosi się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, to jeszcze sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. W istocie wojewódzki sąd administracyjny posługuje się tymi przepisami jedynie jako matrycą porównawczą, której zadaniem jest ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z przyjętym porządkiem prawnym. W tej sytuacji uchybienie przez Sąd pierwszej instancji przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z naruszenia przepisów p.p.s.a. Oznacza to zatem, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił. Za równie nietrafny należało ocenić zarzut naruszenia art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecny t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1882, dalej jako u.oP.) w kontekście przedawnienia roszczenia pieniężnego skarżącego z tytułu wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Już na samym wstępie można ponownie przywołać uwagi co do braku wyraźnego wskazania przepisu w sytuacji gdy składa się on z kilku jednostek redakcyjnych. Przepis art. 107 u.oP. zawiera trzy ustępy, z czego pierwszy określa generalnie 3-letni termin przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych liczonych od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, w drugim mowa jest o możliwości nieuwzględnienia przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, w trzecim natomiast uregulowano kwestie przerwy biegu przedawnienia. Rację ma jednak skarżący twierdząc w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż kwestia przedawnienia roszczenia do wypłaty ekwiwalentu za urlop (analogicznie również wypłaty wyrównania tego ekwiwalentu) nie miała znaczenia w kontrolowanej sprawie, gdyż skarga nie była wniesiona na odmowę wypłaty wyrównania takiego ekwiwalentu, lecz na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego. Tymczasem w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych przyczyn nie mogły osiągnąć zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.