I SA/Op 228/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Bystrzyca Kłodzka na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 9 kwietnia 2018 r., nr WR.ZUO.4.470.260.2018.OS w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 190,00 zł (słownie złotych: sto dziewięćdziesiąt 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Informacją roczną z dnia 27 lutego 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Dyrektor PGWWP Zarząd Zlewni w Nysie", "organ"), na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej jako: "Prawo wodne" "ustawa") oraz pozwolenia wodnoprawnego Starosty Kłodzkiego nr OŚR.6341.26.2011.ŚW7 , ustalił Nadleśnictwu Bystrzyca Kłodzka (dalej jako: "skarżący", "strona") za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 331,00 zł za pobór wód powierzchniowych. Opłata miała zostać uiszczona w czterech równych ratach kwartalnych. W złożonej od tej informacji reklamacji strona podniosła, że wysokość rocznej opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych na podstawie wskazanego pozwolenia wodnoprawnego nie powinna być naliczona, gdyż stosowne pozwolenie zostało wydane w na budowę zbiorników retencji wodnej, których celem jest przeciwdziałanie skutkom suszy, a to jest zgodnie z art. 186 Prawa wodnego zadanie należące do organów administracji rządowej oraz samorządowej, a także Wód Polskich. Skarżący podkreślił też, że zbiorniki te pełnią też funkcje nawadniania gruntów leśnych, co zgodnie z art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, stanowi podstawę do nienaliczania opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 9 kwietnia 2018 r. nr WR.ZUO.4.470.273.2018.OS określił stronie za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych w wysokości 351,00 zł. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ administracji wskazał przepisy art. 273 ust. 6, w związku z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy Prawo wodne oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) – dalej jako: kpa. Uzasadniając te rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności podniósł, że nie uznał reklamacji strony, gdyż zgodnie art. 271 ust. 3 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń. Wyjątkiem od naliczenia opłaty może być przepis art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Dalej wskazano, że Nadleśnictwo korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę Kłodzkiego nr OŚR.6341.26.2011.ŚW7 na pobór wód powierzchniowych w ilościach 21.6 m3/d i 12,96 m3/h, a to oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego strona obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne. Określenia wysokości opłaty stałej organ dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego oraz § 6, 7, 10 i 15 i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502) – dalej określane jako "rozporządzenie". Opłata stała za pobór wód powierzchniowych została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 PLN na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru wód określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilościach 21,6 m3/d, wynoszącej po przeliczeniu 0,00025 m3/s i 12,96 m3/h, wynoszącej po przeliczeniu 0,0036 m3/s, na kwotę 351,00 zł . Strona w skardze do tut Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, zarzuciła jej naruszenie : - art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez niezebranie materiału dowodowego i w konsekwencji brak jego rozpatrzenia, - art. 188 ust 2 ustawy Prawo wodne poprzez obciążanie skarżącego opłatą za pobór wody w sytuacji, gdy w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, uczestniczy ten ,kto ponosi z nich korzyści, - art. 270 ust. 2 ustawy Prawo wodne poprzez naliczenie opłaty w sytuacji, gdy ewentualny pobór wody dotyczy wyłącznie celów leśnych, - art. 271 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez naliczenie opłaty w sytuacji, gdy zbiornik napełniany jest z cieków naturalnych, - art. 163 ustawy Prawo wodne poprzez naliczenie opłaty w sytuacji, gdy zbiornik wybudowany został w celu przeciwdziałania skutkom suszy, co należy do zadań organów administracji rządowej oraz samorządowej, a także Wód Polskich, - naruszenie art. 271 ust 3 Prawa wodnego poprzez nieprawidłowe naliczenie opłaty stałej w wysokości 351,00 zł za pobór wód powierzchniowych. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności odniesiono się do wskazywanych naruszeń przepisów postępowania, zwracając uwagę, iż w myśl art. 7 i 77 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a działania te zmierzać mają do ustalenia przez organ prawdy obiektywnej. Tych zaś wymogów nie spełniało przeprowadzone postępowanie organu , poprzedzające wydanie zaskarżonych decyzji.. Dodatkowo, podkreślono, iż organ prowadząc postępowanie administracyjne nie uwzględnił faktu, iż ewentualny pobór wód jako służy potrzebom leśnym skarżącego, jest zwolniony z opłat stałych, ponieważ opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, o czyn stanowi art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Strona dodała również, że głównym celem budowy każdego ze zbiorników było przeciwdziałanie skutkom suszy, a są to zadania organów administracji rządowej oraz samorządowej, a także Wód Polskich (odpowiednio art. 163 i art. 186 ustawy Prawo wodne). Końcowo skarżący nie zgodził się z samym sposobem obliczenia opłaty stałej i przyjętych przez organ założeniach do jej wyliczenia wskazując, że z pozwolenia wodnoprawnego wynika, że całkowite opróżnienie zbiornika na czas jego konserwacji, a następnie jego ponowne napełnienie, ma miejsce jedynie raz na 5 lat, a nie każdorocznie jak przyjął organ w swoich wyliczeniach. Zatem ujęta w decyzji ilość poboru wody 21,6 m3/d do napełnienia zbiornika nie występuję codziennie i każdego roku. Dlatego też, nawet gdyby uznać, że Nadleśnictwo ponosiłoby opłatę stałą, to winna ona wynosić 328,50 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podkreślił, że w sprawie zostały w pełni zachowane wszystkie przepisy proceduralne zawarte w ustawie Prawo wodne. Dalej stwierdzono, iż zastosowane w sprawie przepisy Prawa wodnego stanowią przepisy szczególne względem kodeksu postępowania administracyjnego. Sama bowiem ustawa Prawo wodne, chociaż w swojej istocie stanowi zbiór przepisów prawa materialnego, zawiera także normy ustrojowe, jak też normy odnoszące się do postępowania przed organami i to one w pierwszym rzędzie winny mieć zastosowanie. Postępowanie reklamacyjne uregulowane w ustawie Prawo wodne nie jest typowym ogólnym postępowaniem administracyjnym kończącym się każdorazowo wydaniem decyzji. Ustawodawca celowo wprowadził do Prawa wodnego odrębne postępowanie reklamacyjne inne niż postępowanie odwoławcze co oznacza, że w tym zakresie przepisy Prawa wodnego mają pierwszeństwo, a ewentualne zastosowanie rozwiązań przewidzianych w kpa charakterystycznych dla postępowania administracyjnego także odwoławczego w takim przypadku musi wynikać z wyraźnego przepisu ustawy Prawo wodne. Postępowanie określone w art. 1 pkt 1 i 2 kpa jest tzw. ogólnym postępowaniem administracyjnym, którego celem bezpośrednim jest wiążące ustalenie konsekwencji norm prawa materialnego, w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej, przez organ administracji publicznej w formie decyzji. Przyjęcie, że złożenie reklamacji zgodnie z art. 273 Prawo wodne nakazuje stosować wszystkie instytucje z kodeksu postępowania administracyjnego oznaczałoby konieczność ich uwzględnienia także w przypadku o którym mowa w ust. 5 art. 273 Prawo wodne zgodnie z którym w razie uznania reklamacji Wody Polskie przekazują nową informację, która nie stanowi decyzji w rozumieniu kpa. Stanowi to konsekwencję przyjęcia specyficznego charakteru prawnego postępowania reklamacyjnego, które w istocie nabiera cech typowego postępowania administracyjnego i podlega kontroli sądu administracyjnego dopiero w momencie wydania decyzji administracyjnej. Ustawodawca wprowadzając instytucję reklamacji uprościł to postępowanie z uwagi m.in. na ekonomikę procesową, a wprowadzając kontrolę sądu administracyjnego jednocześnie zachował ochronę administrowanego przed niewłaściwym stosowaniem prawa przez organy. Stanowisko , że w postępowaniu mającym na celu wymiar opłaty - także reklamacyjnym organ powinien stosować wprost wszystkie wskazane przez skarżącego przepisy kpa jest bezpodstawne i gdyby taki był cel ustawodawcy to niewątpliwie wprowadziłby odesłanie do przepisów postępowania administracyjnego, nie wyodrębniając postępowania reklamacyjnego. Nieuzasadniane są również twierdzenia skargi, że organ nie zebrał materiału dowodowego, czy też nie wyjaśnił stanu faktycznego. Wyliczenie opłaty stałej nastąpiło na podstawie dokumentów związanych z przedmiotową sprawą tj. pozwolenia wodnoprawnego, zaś brak jest przepisu prawnego, który obligowałby organ do poszukiwania jeszcze jakiś innych dowodów w sprawie. Fakt naliczenia i wysokość opłaty stałej uzależniona jest od treści pozwolenia wodnoprawnego lub zintegrowanego, a dokładniej: od przewidzianej w nim maksymalnej ilości poboru wody powierzchniowej. Jest ona zatem ustalona na podstawie wartości maksymalnych określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, które stanowią niejako treść rozstrzygnięcia ujętego w kategorię pozwolenia wodnoprawnego. Organ przywołując treść art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 270 i 271 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego stwierdził, że zobowiązany był naliczyć opłatę, a ewentualne odstępstwo w tym zakresie mogłoby wynikać jedynie z wyraźnego przepisu ustawy. Zdaniem organu, przewidziane w ustawie zwolnienia przedmiotowe jak i podmiotowe nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Dalej podkreślił, że w ustawie Prawo wodne brak jest także przepisu, który pozwoliłby organowi fakultatywnie zwolnić w określonych sytuacjach np. "z uwagi na wyjątkowe okoliczności" podmioty z opłat za usługi wodne. A zatem organ dla wypełnienia dyspozycji norm Prawa wodnego zobligowany był do wymierzenia spornej opłaty. Ponadto zwrócił uwagę, że wskazywany przez skarżącego art. 270 ust. 2 Prawa wodnego nie dotyczy przedmiotowej sprawy, gdyż dyspozycja w nim ujęta nie znajduje odzwierciedlenia w treści pozwolenia wodnoprawnego. Art. 403 ustawy Prawo wodne wskazuje, że w pozwoleniu określa się cel korzystania z wód, a zatem dla zastosowania zwolnienia z ust. 2 art. 270 w decyzji zezwalającej na pobór wód winno wyraźnie być wskazane, że pobór ten dotyczy celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz potrzeby chowu i hodowli ryb. W treści pozwolenia wodnoprawnego, które stanowiło podstawę przedmiotowej opłaty, nie wskazano takiego celu. Ponadto, co istotne, w art. 35 pkt 12 Prawa wodnego wskazane zostało expressis verbis, że nawadnianie gruntów lub upraw wodami w ilości większej niż średniorocznie 5m3 na dobę stanowi "szczególne korzystanie z wód", tymczasem treść pozwolenia wodnoprawnego stanowiącego podstawę spornej opłaty wskazuje, że skarżący korzysta z tzw. usług wodnych, o których mowa w art. 35 ust. 3 Prawa wodnego. Skutkuje to przyjęciem stanowiska, że art. 270 ust. 2 nie znajduje zastosowania w przedmiotowych sprawach. Organ dodał, że fakty, które podnosi skarżący znajdują pośrednio potwierdzenie w materiale dowodowym, który organ przeanalizował i wziął pod uwagę. W ocenie organu nie są to jednak dokumenty, które mogą stanowić podstawę zwolnienia z opłaty. Zdaniem organu, nadużyciem prawa jest odwoływanie się przez stronę do wskazanego w uzasadnieniu skargi art. 163 Prawa wodnego., który stanowi, że ochrona przed powodzią jest zadaniem Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej, gdyż nie można powiązać tej normy z postępowaniem mającym na celu wymierzenie opłaty. Skarżący dowolnie i bezpodstawnie przenosi normy prawne między odrębnymi instytucjami prawnymi. Zadania organów, a normy odnoszące się do opłat za usługi wodne stanowią odrębne instytucje prawne i łączne stosowanie tych norm może mieć miejsce tylko za zgodą ustawodawcy wyrażoną w konkretnym przepisie ustawy, którego jednakże brakuje w ustawie Prawo wodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że narusza ona przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy - i w związku z tym podlega uchyleniu. Zaskarżoną decyzją organ określił opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. w wysokości 351,00 zł. Na wstępie dalszych rozważań wskazać należy, że wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy Prawo wodne było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275). Z art. 9 ww. Dyrektywy wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. W przepisach ustawy Prawo wodne wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który przyczynić ma się do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości. Zgodnie z art. 267 pkt 1 ustawy jednym, z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne, w tym za usługi w postaci poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). Stosownie do art. 270 ust. 1 Prawa wodnego opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. W myśl art. 271 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty (art. 273 ust. 1 ustawy). Reklamację składa się do Wód Polskich w terminie nie dłuższym niż 14 dni. W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji administracyjnej. Nie budzi wątpliwości, iż organem właściwym do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty stałej za pobór wód na podstawie art. 273 ust. 3 Prawo wodne. jest dyrektor zarządu zlewni, co wynika z treści art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 tej ustawy. Natomiast od decyzji ustalającej opłatę podmiot korzystający z wód na mocy art. 273 ust. 8 ustawy ma prawo złożyć skargę do sądu administracyjnego, domagając się kontroli jej legalności. Niewątpliwie też, co mocno podkreślono w odpowiedzi organu na skargę, uregulowane w ustawie Prawo wodne postępowanie reklamacyjne nie jest typowym ogólnym postępowaniem administracyjnym kończącym się każdorazowo wydaniem decyzji. Jednakże nie można się już zgodzić z dalszymi twierdzeniami organu, iż ustawodawca celowo wprowadził do Prawa wodnego odrębne postępowanie reklamacyjne inne niż postępowanie odwoławcze co ma oznaczać, że przepisy Prawa wodnego regulujące tryb postępowania reklamacyjnego mają pierwszeństwo, w stosunku do rozwiązań przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, charakterystycznych dla postępowania administracyjnego, w tym także odwoławczego. Jak bowiem podkreślił organ, jeżeli taka sytuacja miałaby miejsce, to w takim przypadku musi to wynikać z wyraźnego przepisu ustawy Prawo wodne. W tym miejscu Sąd zauważa, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie toczącego się postępowania w przedmiocie określenia skarżącemu opłat za pobór wód powierzchniowych, zgodnie z art. 14 ust 2 Prawa wodnego do postępowania przed organami, o których mowa w ust. 1 pkt 3-6, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Dopiero w ustawie z dnia 20 lipca 2018r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (opublikowanej dopiero w dniu 5 września 2018 r. w Dz.U. poz. 1772) w art. 1 pkt 17) po art. 273 dodano art. 273a w brzmieniu: "W przypadku złożenia reklamacji, o której mowa w art. 273 ust. 1, przepisów art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się". Jak wynika z uzasadnienia rządowego projektu tej ustawy "celem wprowadzenia przepisu art. 273a jest usprawnienie procedury rozpoznawania reklamacji, w przypadku, gdy podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne nie zgadza się z wysokością opłaty ustaloną w przekazanej informacji. Ze względu na fakt, że wniesienie reklamacji może skutkować ustaleniem przez Wody Polskie, w drodze decyzji, wysokości opłaty za usługi wodne, z punktu widzenia ekonomiki procesowej zasadne wydaje się wyłączenie stosowania wskazanych przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi ma możliwość przedstawienia w treści reklamacji kompleksowej argumentacji dlaczego nie zgadza się z ustaloną w informacji wysokością opłaty. Tym samym wyłączenie stosowania przepisu art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego nie będzie skutkowało narażeniem strony na ograniczenie prawa do aktywnego udziału w ewentualnym postępowaniu administracyjnym, albowiem z tego prawa korzysta już na etapie składania reklamacji. Jednocześnie w przypadku prowadzenia postępowania administracyjnego katalog stron jest ograniczony wyłącznie do podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazana została informacja o wysokości opłaty, zawierająca również sposób jej obliczenia. Właściwe stosowanie przepisów ustawy powoduje, że każdy podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne ma pełną informację o praktyce stosowania przepisów ustawy przez właściwą jednostkę organizacyjną Wód Polskich na potrzeby ustalania opłat za usługi wodne. Jednocześnie wyłączenie stosowania przepisów art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego nie będzie skutkowało brakiem możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w związku z wniesieniem reklamacji (pokreślenie Sądu). Nadmienić również należy, że przepisy ustawy zapewniają sądową kontrolę decyzji wydawanych przez jednostki organizacyjne Wód Polskich właściwe w sprawach ustalania opłat za usługi wodne. Niezbędne wydaje się zatem wprowadzenie przepisu w proponowanym brzmieniu, który nie tylko usprawni proces rozpoznawania reklamacji, lecz również pozwoli na dotrzymanie ustanowionego w przepisach ustawy 14-dniowego terminu na jej rozpatrzenie." W tym stanie rzeczy, nie można w żadnej mierze zgodzić się z argumentacją organu podniesioną w odpowiedzi na skargę, odnośnie braku w dacie toczącego się w sprawie postępowania reklamacyjnego, konieczności stosowania w jego ramach przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie wskazywanym w zarzutach skargi, skoro dopiero w wyniku późniejszej nowelizacji ustawy Prawo wodne, ustawodawca zdecydował się na precyzyjnie wskazane ograniczenia. Już z tego powodu ta część argumentacji skargi zasługiwała na uwzględnienie. Kolejną kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest odniesienie się do podniesionych w skargach zarzutów dotyczących samej zasadność naliczenia jej opłaty stałej, w sytuacji, gdy według strony brak było do tego podstaw z uwagi na zwolnienie przewidziane art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Skarżący podkreślał, że spełnia warunki uprawniające go do takiego zwolnienia, a ponadto zwracał uwagę, że głównym celem budowy zbiorników było przeciwdziałanie skutkom suszy, a to należy do zadań własnych organów administracji rządowej oraz samorządowej, a także Wód Polskich (odpowiednio art. 163 i art. 188 ustawy Prawo wodne). Zatem pod rozwagę poddał zasadność obciążenia go powyższą opłatą stałą. Zgodnie z art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w sytuacji, gdy pobór wód dokonywany jest do celów enumeratywnie określonych w powołanym art. 270 ust. 2 – opłaty stałej nie ponosi się. Zatem z punktu widzenia treści art. 270 ust. 2 Prawa wodnego ważne jest, by organ określając opłatę stałą za pobór wód ustalił, czy pobór wód jest do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb, zwłaszcza w sytuacji podnoszenia takich argumentów przez stronę. Natomiast organ wydając zaskarżoną decyzję w ogóle nie rozważył tej problematyki. Zagadnieniu ewentualnego zastosowania art. 270 ust. 2 Prawa wodnego organ poświęcił jedno zdanie, przy czym wypowiedź ta stanowiła zacytowanie treści art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Z kolei w udzielonej odpowiedzi na skargę, organ odnosząc się do tej kwestii, stwierdził jedynie, iż art. 270 ust. 2 nie dotyczy przedmiotowej sprawy, gdyż dyspozycja ujęta w tym artykule nie znajduje odzwierciedlenia w treści pozwolenia wodnoprawnego. W tym jednakże miejscu Sąd zauważa, iż pozwolenia wodnoprawne, mające charakter decyzji administracyjnej składają się z dwóch nierozłącznych części, o których mowa w art. 107 § 1 pkt 5 i 6 kpa, a mianowicie rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ w swojej argumentacji, co do charakteru poboru wód powierzchniowych odniósł się jedynie do sformułowań samego brzmienia rozstrzygnięcia, nie dokonując dalszej analizy w treści uzasadnienia, w którym to z uwagi na charakter rozpoznawanej sprawy ograniczono się jedynie do skrótowego przestawienia przebiegu postępowania w sprawie. Natomiast w sprawach technicznych odwołano się do znajdującej się w posiadaniu wnioskodawcy i organu dokumentacji, stanowiącej załącznik do samej decyzji. (decyzja Starosty Kłodzkiego nr OŚR.6341.26.2011.ŚW7). Dlatego też, w oparciu o brzmienie samego rozstrzygnięcia pozwolenia wodnoprawnego, bez zapoznania się ze stanowiącą cześć integralną jego uzasadnienia dokumentacją – operatem wodnoprawnym- nie można jeszcze ani potwierdzić, ani zaprzeczyć twierdzeniom strony, o sposobie korzystania z retencjonowanej wody. W ocenie Sądu, w tym stanie rzeczy organ winien w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji strony i ustosunkować się do jej stanowiska, czy w ogóle powinna ponosić opłatę stałą. W uzasadnieniu decyzji, organ pomijając tak istotną kwestię i odstępując od wyjaśnienia okoliczności podnoszonych przez stronę oraz nie wykazując braku podstaw do odstąpienia od naliczania opłaty, nie uzasadnił w sposób należyty zastosowania w sprawie art. 271 ust. 3 Prawa wodnego, co nadaje zaskarżonej decyzji charakter rozstrzygnięcia przedwczesnego i dowolnego. Brak pełnego i rzetelnego merytorycznego odniesienia się do pierwszoplanowej kwestii, czy strona co do zasady powinna być obciążana opłatą stałą – co przecież objęła swymi zarzutami – narusza w istotny sposób przepis art. 107 par. 3 kpa. Podobnie organ w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie odniósł się sygnalizowanej przez stronę kwestii – wyręczania przez stronę czy wspomagania organów administracji rządowej, administracji samorządowej i Wód Polskich w ochronie przed skutkami suszy (art. 163 Prawa wodnego). Powyższe argumenty strony organ pominął milczeniem w uzasadnieniu decyzji, nawet lakonicznie się do nich nie odnosząc. Co więcej w samej decyzji nie wspomniano nawet, co było powodem zwiększenia pierwotnie wskazanej w informacji z dnia 27 lutego 2018 r. opłaty stałej w kwocie 331,00 zł do określonej w decyzji wysokości 351,00 zł. Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej okoliczności uznać trzeba, że organ naruszył w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepis art. 107 § 3 k.p.a. oraz zasady ogólne k.p.a., w tym zwłaszcza zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz zasadę przekonywania określoną w art. 11 k.p.a. Dodatkowo zauważyć należy, że szersze rozważania organu co do zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, w tym odniesienie się do stanowiska strony, zostały zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę. Jednak pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę, nie może sanować wad decyzji, nie może uzupełniać uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez zamieszczenie w tymże piśmie kluczowych dla sprawy treści, rozważań czy ocen, które powinny znajdować się w uzasadnieniu prawnym i faktycznym samej decyzji. W toku ponownego postępowania organ zobowiązany będzie uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia – prawidłowo sporządzić uzasadnienie decyzji odnosząc się do stanowiska strony ukierunkowanego na próbę wykazania, że zachodzi w danym stanie faktycznym przypadek, o jakim mowa w art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Abstrahując w tym miejscu od kwestii samej zasadności ustalenia opłaty stałej za usługi wodne w zaistniałych tu okolicznościach (o czym była mowa powyżej), Sąd wskazuje, że w przypadku ponownego wyliczania opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych organ winien uzasadnić w sposób należyty jej wyliczenie, z uwzględnieniem treści pozwolenia wodnoprawnego. Obowiązany będzie także wyjaśnić treść pojęcia "maksymalna wielkość zsumowana" poboru wody powierzchniowej, którą dotychczas organ brał pod uwagę przy obliczaniu wysokości opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych, a przede wszystkim, jaką podstawę normatywną ono znajduje. Wskazane w zaskarżonej decyzji jako podstawa prawna obliczeń przepisy Prawa wodnego takim pojęciem się nie posługują. Przy wyliczaniu wysokości opłaty (jeśli organ uzna, że brak jest podstaw do zastosowania art. 270 ust. 2 Prawa wodnego – po uprzednim należytym uzasadnieniu tego stanowiska) organ winien uwzględnić szczegółową treść samego pozwolenia wodnoprawnego Zauważyć bowiem należy, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący, że z treści pozwolenia wodnoprawnego wynika, że pobór wody do napełnienia zbiorników dotyczy wyłącznie sytuacji związanej z ich czyszczeniem i konserwacją, co ma miejsce raz na pięć lat. Chodzi tu zatem o pobór wody z cieku do napełnienia (a nie – do corocznego napełniania) zbiornika retencyjnego i jedynie dla takiej czynności przewidziano tu odpowiednie wielkości poboru wód. Następnie w dalszej części pozwolenia wodnoprawnego wskazuje się już na pobór wody do podtrzymania zalewu w okresie eksploatacji ziemnego zbiornika retencyjnego. Organ winien zatem wyjaśnić, czy pobór wody określony w tym pozwoleniu wodnoprawnym (dla napełnienia zbiornika) miał miejsce w roku 2018, którego dotyczy niniejsza opłata, czy też miało to miejsce jeszcze przed wejściem w życie ustawy Prawo wodne z 2017 r. – jeśli tak, to czy, i jakie jest uzasadnienie prawne do obciążenia opłatą stałą w 2018 r. za usługę wodną, która została dokonana wcześniej (por. treść art. 305 Prawa wodnego). Mając na względzie powyższe i uznając, że stwierdzone naruszenia wskazanych przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty składa się: kwota 100,00 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu oraz kwota 90,00 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni przedstawione powyżej uwagi Sądu i wyda stosowne rozstrzygnięcie, poddając w pierwszej kolejności analizie zarzuty strony o braku podstaw do naliczania opłat stałych za pobór wód co do zasady i w dalszej kolejności, w razie potrzeby, uwzględni ocenę prawną w zakresie sposobu obliczenia wysokości tej opłaty rocznej.