VI SA/Wa 1872/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 7 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2018 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE") utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie, którym odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z [...] stycznia 2018 r. Jako podstawę prawną skarżonego postanowienia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 144 oraz art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a." w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1907 ze zm.), dalej "Pt". Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktyczno-prawnym. Prezes UKE w dniu [...] stycznia 2018 r. wydał decyzję (dalej "Decyzja SMP"), o treści: I. Określam rynek właściwy jako krajowy hurtowy rynek świadczenia usługi transmisji programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym; II. Ustalam, że na krajowym hurtowym rynku świadczenia usługi transmisji programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej; III. Wyznaczam E. sp. z o.o. z siedzibą w W., jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej na krajowym hurtowym rynku świadczenia usługi transmisji programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym; IV. Nakładam na E. sp. z o.o. z siedzibą w W. następujące obowiązki regulacyjne w zakresie niezbędnym do zapewnienia przez Spółkę dostępu do infrastruktury, służącej do świadczenia usługi transmisji programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym: 1. obowiązek, o którym mowa w art. 34 ust. 1 i ust. 2 Pt, polegający na uwzględnianiu uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego, w tym użytkowania elementów infrastruktury, sieci oraz udogodnień towarzyszących, polegający w szczególności na: a. zapewnieniu określonych elementów sieci telekomunikacyjnej, w tym linii i łączy, systemów transmisyjnych oraz urządzeń telekomunikacyjnych, a także innych zasobów, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną; b. zapewnieniu dostępu do usługi dosyłu do sieci telekomunikacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na potrzeby świadczenia usługi transmisji programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym; c. zapewnieniu infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym masztów, słupów, wież lub innych obiektów i urządzeń technicznych w celu umieszczenia, montażu i podłączenia na obiektach E. sp. z o.o. z siedzibą w W. sprzętu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego chcącego współkorzystać z infrastruktury E. sp. z o.o. z siedzibą w W.; d. zapewnieniu kolokacji polegającej na udostępnianiu przestrzeni fizycznej oraz innych form wspólnego korzystania z budynków; e. zapewnieniu udogodnień towarzyszących usłudze transmisji telewizyjnych; f. prowadzeniu w dobrej wierze negocjacji w sprawie dostępu telekomunikacyjnego; 2. obowiązek, o którym mowa w art. 36 Pt, polegający na równym traktowaniu przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie dostępu telekomunikacyjnego, w szczególności przez: a. oferowanie jednakowych warunków w porównywalnych okolicznościach, a także oferowanie usług oraz udostępnianie informacji na warunkach nie gorszych od stosowanych w ramach własnego przedsiębiorstwa lub w stosunkach z podmiotami zależnymi, w szczególności w zakresie opłat za wykorzystywanie infrastruktury telekomunikacyjnej, linii światłowodowych oraz radiolinii należących do E. sp. z o.o. z siedzibą w W. w celu uniknięcia dyskryminacji w zakresie warunków świadczonych usług, opłat oraz jakości usług; b. stosowanie, w zakresie realizacji usług na rzecz przedsiębiorców telekomunikacyjnych, kluczowych wskaźników efektywności KPI (ang. Key Performance Indie ators); 3. obowiązek, o którym mowa w art. 37 ust. 1 i 2 Pt, polegający na ogłaszaniu lub udostępnianiu informacji w sprawach zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego dotyczących informacji księgowych, specyfikacji technicznych sieci telekomunikacyjnej i urządzeń telekomunikacyjnych, charakterystyki sieci telekomunikacyjnej, zasad i warunków świadczenia usług oraz korzystania z sieci, obiektów i infrastruktury, a także opłat, w szczególności: a. zakres informacji obejmuje wszystkie informacje dotyczące specyfikacji technicznych sieci telekomunikacyjnej i urządzeń telekomunikacyjnych, charakterystyki i architektury sieci, lokalizacji i przebiegu elementów infrastruktury oraz ich zajętości, zasad i warunków świadczenia usług oraz korzystania z sieci telekomunikacyjnej, a także opłat, dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w W. niezbędnej do wnioskowania o dostęp oraz świadczenia usługi transmisji programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym; b. ogłaszanie co najmniej raz na kwartał, na oficjalnej stronie internetowej E. sp. z o.o. z siedzibą w W., wartości wskaźników efektywności (KPI), liczonych odrębnie dla E. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz odrębnie dla poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie realizacji usług na rzecz przedsiębiorców telekomunikacyjnych; c. udostępnianie zestawienia wartości wskaźników KPI, o których mowa w pkt IV ppkt 3 lit. b decyzji każdemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, któremu E. sp. z o.o. z siedzibą w W. świadczy usługi hurtowe, zawierającego wartości indywidualnych KPI dla danego przedsiębiorcy oraz zestawienia KPI dla wszystkich zdarzeń, na podstawie którego ten przedsiębiorca będzie w stanie zweryfikować swój indywidualny wskaźnik KPI; d. publikacja informacji wskazanych w pkt IV ppkt 3 lit. a-b decyzji nastąpi w formie elektronicznej na oficjalnej stronie internetowej E. sp. z o.o. z siedzibą w W.; e. informacje, o których mowa w pkt IV ppkt 3 lit. a decyzji należy ogłosić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia niniejszej decyzji; w przypadku zmiany zakresu bądź treści publikowanej informacji należy ją ogłosić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 1 tygodnia od dnia wprowadzenia zmiany; f. informacje dotyczące wskaźników KPI należy udostępnić na wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 1 (jednego) tygodnia od dnia jego wpływu do E. sp. z o.o. z siedzibą w W.; 4. obowiązek, o którym mowa w art. 38 ust. 1 Pt, polegający na prowadzeniu rachunkowości regulacyjnej w sposób umożliwiający identyfikację przepływów transferów wewnętrznych, związanych z działalnością w zakresie dostępu telekomunikacyjnego zgodnie z przepisami art. 49-54 Pt i odpowiednimi aktami wykonawczymi do ustawy Prawo telekomunikacyjne; 5. obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 1 Pt, polegający na ustalaniu opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w celu świadczenia dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty przez E. sp. z o.o. z siedzibą w W.. W celu oceny prawidłowości wysokości opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, Prezes UKE będzie mógł zastosować następujące sposoby weryfikacji i ustalania opłat: • retail minus (cena detaliczna minus). • cost orientation (orientacja kosztowa), • benchmarking (uwzględnienie wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych); 6. obowiązek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 Pt, polegający na przygotowaniu i przedstawieniu w terminie 3 (trzech) miesięcy od dnia doręczenia decyzji projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, jaka ma być stosowana przez E. sp. z o.o. z siedzibą w W. zgodnie z zakresem wskazanym w Załączniku nr 1 do decyzji; V. Załącznik nr 1 - Zakres oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym obejmującej świadczenie usługi transmisji programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym – stanowi integralną część decyzji; VI. Załącznik nr 2 zawierający dane stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, stanowi integralną część decyzji. Podstawę prawną Decyzji SMP stanowiły art. 24 pkt 1 i pkt 2 lit. a) w zw. z art. 21 oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2, art. 34 ust. 1 i ust. 2, art. 36, art. 37 ust. 1 i ust. 2, art. 38 ust. 1. art. 40 ust. 1 i art. 42 ust. 1 Pt oraz art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt. W lutym 2018 r. E. SA z siedzibą w W. - następca prawny E. sp. z o.o. z siedzibą w W., (dalej "Skarżąca"), zgłosiła do Prezesa UKE wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. Decyzji SMP poprzez wskazanie: 1. czy w skład rynku właściwego określonego w pkt I Decyzji SMP wchodzi hurtowe świadczenie programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym stanowiących odpłatne programy telewizyjne; 2. czy obowiązki regulacyjne nałożone w pkt IV Decyzji SMP dotyczą hurtowego świadczenia programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym stanowiących odpłatne programy telewizyjne. Postanowieniem z [...] maja 2018 r. Prezes UKE odmówił Skarżącej wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji SMP, gdyż uznał, że nie zachodzą sygnalizowane przez nią niepewności co do sposobu rozumienia tej treści. Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom Skarżącej, z uzasadnienia Decyzji SMP, na str. 34 i 35, nie wynika, że ustalając udziały na rynku na szczeblu detalicznym oraz oceniając czy Skarżąca sprawuje kontrolę nad infrastrukturą trudną do powielenia, uwzględniał również usługi świadczone jako operator sieci nadawczej na rzecz operatora multipleksu MUX4. Zauważył, że określając udziały na rynku na podstawie kryterium przychodowego, w Tabeli 3 na str. 34, działalność Skarżącej została wyraźnie wyodrębniona od działalności prowadzonej przez INFO-TV-FM sp. z o.o., będącej operatorem multipleksu MUX4. Nadto, w tym samym fragmencie decyzji, dotyczącym udziałów operatorów w rynku właściwym, wskazując liczbę emisji i obiektów, z których są one prowadzone, podano, że chodzi o emisje DVB-T. Skrót ten pochodzi od anglojęzycznego określenia Digital Video Broadcasting-Terrestrial, czyli telewizji cyfrowej DVB nadawanej droga naziemną. Jednocześnie organ wskazał, że z DVB, oprócz DVB-T, wyróżnia się standard DVB-H, którego nazwa pochodzi od słów Digital Video Broadcasting-Handheld, czyli naziemnej telewizji cyfrowej przeznaczonej dla urządzeń mobilnych. Odniesienie się w Decyzji wyłącznie do standardu DVB-T w kontekście wskazania liczby obiektów nadawczych i liczby prowadzonych z nich przez Skarżącą emisji, wyraźnie wskazuje, że ustalając zakres infrastruktury kontrolowanej przez Skarżącą na rynku właściwym, Prezes UKE nie uwzględnił infrastruktury wykorzystywanej do świadczenia usług na MUX4. W takiej sytuacji wskazane zostałyby w decyzji zarówno obiekty i emisje prowadzone w standardzie DVB-T, jak i DVB-H. Prezes UKE podniósł, że liczba obiektów wykorzystywanych do świadczenia usług na rynku właściwym przez Skarżącą i prowadzonych przez nią emisji, jakie zostały przywołane w Decyzji SMP, wynika z danych przekazanych mu na potrzeby przeprowadzenia analizy rynku, która doprowadziła do wydania Decyzji SMP. Po za tym liczba prowadzonych przez Skarżącą emisji, przywołana w wersji jawnej Decyzji SMP, jest znana Skarżącej, co powoduje, że poprzez proste zestawienie tych danych i informacji co do liczby prowadzonych emisji wskazanych w Decyzji SMP, miała ona zatem możliwość stwierdzenia, że ustalając jej udział na rynku właściwym nie uwzględniono usług świadczonych przez nią jako operator sieci nadawczej na rzecz operatora multipleksu MUX4. Następnie organ wyjaśnił, że analiza przeprowadzona przez niego w części dotyczącej zasobów infrastruktury wykorzystywanej przez operatorów na rynku właściwym, oparta była wyłącznie na danych przekazanych przez samych operatorów. Podał, że zwracając się do operatorów, w tym do poprzednika prawnego Skarżącej, z wnioskiem o przekazanie danych na potrzeby omawianej analizy, ograniczył zakres zbieranych danych do informacji dotyczących zasobów wykorzystywanych do prowadzenia emisji w standardzie DVB-T. Nie zbierał danych dotyczących emisji w standardzie DVB-H, w praktyce polskiego rynku dotyczących emisji prowadzonych na MUX4. W jego ocenie także z tego faktu powinien był dla Skarżącej wynikać wniosek, że ustalając udziały na rynku na szczeblu detalicznym oraz czy sprawuje ona kontrolę nad infrastrukturą trudną do powielenia, nie uwzględniono usług świadczonych jako operator sieci nadawczej na rzecz operatora multipleksu MUX4. Na koniec Prezes UKE, odnosząc się do stanowisk złożonych w trakcie postępowania konsultacyjnego, potwierdził, że naziemna telewizja mobilna (DVB-H) transmitowana w MUX4 nie stanowi substytutu objętej obowiązkami regulacyjnymi naziemnej telewizji cyfrowej (NTC) realizowanej w standardzie DVB-T. Skarżąca z zachowaniem trybu i terminu wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca stwierdziła, że organ nie odniósł się do żądania dot. wyjaśnienia czy w skład rynku właściwego określonego w pkt I Decyzji SMP wchodzi hurtowe świadczenie programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym stanowiących odpłatne programy telewizyjne, a także czy obowiązki regulacyjne dotyczą tak zdefiniowanego rynku. Prezes UKE w ogóle nie odniósł się do cechy usługi, która - jej zdaniem, przesądzała o niejasności Decyzji SMP, tj. odpłatności lub braku odpłatności programów telewizyjnych. Skoncentrował się wyłącznie na standardzie technicznym transmisji programów telewizyjnych (tj. standardzie DVB-T oraz DVB-H), który nie pozostaje w związku z odpłatnością lub brakiem odpłatności programu telewizyjnego. Prezes UKE w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podtrzymał stanowisko, że w niniejszym przypadku nie zachodzą sygnalizowane przez Skarżącą niepewności co do sposobu rozumienia treści Decyzji SMP. Organ wskazał, że odnosząc się do stanowisk złożonych w trakcie postępowania konsultacyjnego, Prezes UKE potwierdził, że naziemna telewizja mobilna transmitowana w MUX4 nie stanowi substytutu objętej obowiązkami regulacyjnymi naziemnej telewizji cyfrowej (str. 76 Decyzji SMP). Prezes UKE zauważył, że w Decyzji SMP, w sposób wyraźny, wskazana została różnica pomiędzy emisją sygnału naziemnej telewizji cyfrowej, a emisją prowadzoną z wykorzystaniem multipleksu MUX4, w oparciu o kryterium przeznaczenia emisji sygnału emitowanego z wykorzystaniem multipleksu MUX4 do odbioru za pomocą urządzeń przenośnych. Na stronie str. 76 Decyzji SMP w szczególności podano, że "Cyfrowa telewizja mobilna w technologii DVB-T to oferta skierowana do użytkowników smartfonów, tabletów, laptopów, ale też tradycyjnych telewizorów. Użytkownik końcowy może ją odbierać dzięki dedykowanemu dekoderowi (może być to dekoder zwykły lub mały, przenośny dekoder mobilny). Użytkownik końcowy chcący korzystać z usługi naziemnej mobilnej telewizji cyfrowej musi liczyć się z kosztami miesięcznego abonamentu (obecnie ok. 15PLN), kosztami miesięcznymi za udostępnienie dekodera (10-15PLN) oraz kosztami jednorazowymi, np. za aktywację czy przeprowadzenie diagnostyki sprzętu. Użytkownik usługi może wprawdzie obniżyć koszty tej usługi, ale wiąże się to z kupnem w pakiecie innych usług operatora. Należy również brać pod uwagę aspekt dostępności usługi. Jak pokazuje, dostępna na stronie Cyfrowego Polsatu SA, mapa zasięgu naziemnej mobilnej telewizji cyfrowej, jest ona dostępna jedynie w rejonie największych miast w Polsce (pkt. 1.2 decyzji). Prezes UKE nie podziela tez zdania E. sp. z o.o. jakoby naziemna telewizja mobilna, transmitowana w MUX4 była substytutem Naziemnej Telewizji Cyfrowej". Organ przypomniał, że jego pierwotna decyzja rezerwacyjna, dotycząca emisji na multipleksie MUX4, zakładała wykorzystanie wyłącznie technologii DVB-H. Uznając, że jest to jeden z kilku standardów funkcjonujących na rynków telewizji mobilnej, brak pewności, w którym kierunku zmierzały będą technologie działające na tym rynku, a także ograniczona dostępność urządzeń abonenckich działających w standardzie DVB-H, zmienił ową decyzję rezerwacyjną, usuwając z rezerwacji wymóg technologii, która ma być wykorzystywana do świadczenia usług. Prezes UKE nadmienił przy tym, że taka zmiana realizowała również postulat zapewnienia neutralności technologicznej, wynikający z unijnego pakietu dyrektyw łączności elektronicznej, w szczególności dyrektywy 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U.UE.L.108 z dnia 24 kwietnia 2002 r), jak również art. 1 ust. 2 pkt 5 Pt. Zmiana ta nie modyfikowała jednak w żadnym zakresie pierwotnej koncepcji zagospodarowania multipleksu MUX4, albowiem zarówno wprowadzenie do oferty spółki l., będącej dysponentem tego multipleksu, nowego programu wymaga zmiany rezerwacji przez Prezesa UKE w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji, jak i charakter odbioru tych programów musi pozostać mobilny. Jak zostało to wskazane w treści Decyzji SMP, to kryterium stanowiło jedną z głównych podstaw wyróżniających emisję prowadzoną na multipleksie MUX4 od wchodzącej w zakres rynku właściwego emisji sygnału naziemnej telewizji cyfrowej prowadzonej z pozostałych multipleksów. Skarżąca niezgadzając się z odmową Prezesa UKE i wnosząc o jej uchylenie zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności, tj. pominięcie dowodów przedłożonych przez skarżącą wskazujących na to, że w multipleksie MUX4 transmisja programów telewizyjnych jest realizowana w standardzie DVB-T; 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przesłanek, które przesądziły o tym, że pomimo zmiany rezerwacji częstotliwości charakter multipleksu MUX4 musiał pozostać mobilny, a także nieodniesienie się (całkowite pominięcie) dowodów przedłożonych przez Skarżącą, a wskazujących na to, że w multipleksie MUX4 transmisja programów telewizyjnych jest realizowana w standardzie DVB-T; 3. art. 113 § 2 k.p.a. polegające na odmowie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji SMP pomimo, że jej niejednoznaczna treść skutkuje istotnymi wątpliwościami w zakresie produktów wchodzących w skład rynku właściwego oraz zakresu obowiązków regulacyjnych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że na mocy Decyzji SMP zostały nałożone na nią bardzo istotne ograniczenia w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej co powoduje, że decyzja ta musi precyzyjne określać granice rynku właściwego, na którym nałożone zostały obowiązki regulacyjne, gdyż tylko w granicach tego rynku jest ona obowiązana wykonywać obowiązki regulacyjne nałożone Decyzją SMP. Mimo to z Decyzji SMP nie wynika wprost, czy ów rynek obejmuje transmisję programów telewizyjnych odpłatnych, albo nieodpłatnych, albo oba rodzaje tych programów. Treść Decyzji SMP nie daje jednoznacznej odpowiedzi czy multipleks MUX4 (czy transmisja programów telewizyjnych odpłatnych) wchodzi w skład rynku właściwego określonego Decyzją SMP. Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonych postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie zostało wydane z tego rodzaju naruszeniem prawa, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Na wstępie podkreślić należy, że istotą postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie było rozpoznanie wniosku złożonego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Art. 113 § 2 k.p.a. stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości do treści decyzji. Co do zasady, wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji czy postanowienia jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja czy postanowienie jest niejednoznaczne lub tak -zawiłe, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (tak w wyroku NSA z dnia 9 września 2003 r., sygn. akt I SA 1283/01). Mamy tu więc do czynienia z funkcjonowaniem dwóch odrębnych trudności interpretacyjnych. Po pierwsze, wyjaśnienie może nastąpić, gdy treść decyzji jest niejednoznaczna. Niejednoznaczność decyzji występuje, wówczas, gdy możliwe jest rozumienie jej treści na różne, konkurencyjne sposoby. Po drugie, gdy treść decyzji obarczona jest zawiłością. Zawiłość decyzji wiąże się z brakiem możliwości ustalenia jakiegokolwiek sensu rozstrzygnięcia. Niejednoznaczność bądź też zawiłość treści decyzji jest konsekwencją zastosowanych w niej niejasnych wyrażeń, sformułowań lub skrótów. Zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (takie stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01 czy też w wyroku z dnia 27 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA/622/01, LEX nr 137799). W skrócie rzecz ujmując w rozpatrywanej sprawie Skarżąca domagała się wyjaśnienia wątpliwości co do treści punktu I i IV ww. Decyzji SMP poprzez wskazanie czy chodzi o odpłatne czy nieodpłatne programy telewizyjne. Sąd podzielił stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sygnalizowana przez Skarżącą niepewność co do sposobu rozumienia treści Decyzji SMP. Zdaniem Sądu Skarżąca, mimo obszernej argumentacji fachowej zawartej we wniosku a następnie w skardze, dostatecznie nie sprecyzowała źródła swoich wątpliwości w zakresie odpłatności czy też nie odpłatności usług dotyczących programów telewizyjnych objętych treścią Decyzji SMP. W szczególności nie wskazała, dlaczego uważa, że treść Decyzji SMP powinna uwzględniać usługi w kategorii odpłatnych i nieodpłatnych. Po drugie, słusznie organ podnosi, że Skarżąca będąc stroną postępowania w sprawie rynku właściwego powinna uwzględnić fakt, że organ zwracając się do operatorów, w tym Skarżącej, z wnioskiem o przekazanie danych na potrzeby analizy sprawy, ograniczył zakres zbieranych danych do informacji dotyczących zasobów wykorzystywanych do prowadzenia emisji naziemnej telewizji cyfrowej z wyłączeniem emisji sygnału audiowizualnego przeznaczonego do odbioru za pomocą urządzeń przenośnych. Skarżąca jako operator sieci nadawczej na rzecz operatora multipleksu MUX4, operator techniczny wszystkich multipleksów naziemnej telewizji cyfrowej o zasięgu krajowym oraz jednego multipleksu lokalnego oraz dysponent ogólnokrajowego multipleksu MUX8, posiada wiedzę na temat emisji jakie prowadzi i jakie zostały wzięte pod uwagę na potrzeby ustalenia udziału tej spółki w rynku właściwym. Zdaniem organu z porównania tych informacji jasno wynika, że emisje prowadzone na multipleksie MUX4 nie zostały przypisane Skarżącej przy ustalaniu jej udziałów w rynku właściwym. W tym kontekście, odnosząc się do stanowisk złożonych w trakcie postępowania konsultacyjnego, Prezes UKE potwierdził, że naziemna telewizja mobilna transmitowana w MUX4 nie stanowi substytutu objętej obowiązkami regulacyjnymi naziemnej telewizji cyfrowej (str. 76 Decyzji SMP). W tej sytuacji Sąd podzielił stanowisko Prezesa UKE, że Skarżąca występując o wyjaśnienie treści decyzji zapomina o tym, jakie kwestie były objęte postępowaniem SMP toczącego się z jej udziałem. Skoro jednak uważa, że z tej decyzji powinna wynikać jednoznacznie odpłatność/nieodpłatność tych usług rynku właściwego to strona miała możliwość zaskarżenia Decyzji SMP. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. Celem postanowienia wydanego na mocy art. 113 § 2 k.p.a. jest wyjaśnienie przez organ rozstrzygnięcia sprawy a nie jego korygowanie. Jak trafnie wywodzi organ, składając wniosek o wyjaśnienie treści Decyzji SMP, jak również w toku wszczętego postępowania strona nie wskazała konkretnie jakie wyrażenia lub sformułowania w tej decyzji są niejednoznaczne i rodzą poważne wątpliwości co do treści powyższego rozstrzygnięcia. Ponadto, w świetle ugruntowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska wyjaśnienie treści decyzji nie może wychodzić poza jej granice i wkraczać w kwestie, choć bezpośrednio graniczące, ale nie tożsame jednak z treścią decyzji. Poza tym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można dokonywać ponownej oceny stanu faktycznego oraz brać pod uwagę nowych dowodów (vide powołany przez organ wyrok NSA z 3 marca 2008r., sygn. akt. II GSK 447/07 oraz wyrok NSA z 6 marca 2012r., sygn. akt. II OSK 2372/10). Sąd uznał również, że niezasadny jest zarzut naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności, tj. pominięcie dowodów przedłożonych przez skarżącą wskazujących na to, że w multipleksie MUX4 transmisja programów telewizyjnych jest realizowana w standardzie DVB-T. Podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne w sprawach dotyczących wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji ma ograniczony zakres dowodowy. Przy wyjaśnieniu treści decyzji organ ma uwzględnić stan faktyczny i prawny z chwili wydania decyzji. Postępowanie dowodowe ogranicza się w istocie do badania wątpliwości związanych z treścią decyzji. (w tej sprawie: Decyzji SMP). Nie ulega wątpliwości, że organ ma obowiązek wszechstronnie odnieść się do stanowiska strony składającej wniosek, co też Prezes UKE uczynił w sprawie niniejszej. Wyrazem powyższego jest treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia spełniającego wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd, po analizie treści zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia poprzedzającego doszedł do wniosku, że Prezes UKE, nie naruszył powyższych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.