III SA/Wa 212/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Gurba po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz D.F. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. D.F. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego. Z ewidencji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych wynika, że Skarżący uiścił wymagany wpis sądowy w kwocie 100 zł. (słownie: sto złotych). Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 24 stycznia 2022 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 16 lutego 2022 r. (k. 28 akt sądowych). Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie swojego numeru PESEL. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji, gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru. Jak natomiast stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie swojego numeru PESEL i pouczony o skutkach niezastosowania się do wezwania. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczona Skarżącemu w dniu 16 lutego 2022 r. (k. 28 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do usunięcia w/w braków formalnych skargi rozpoczął zatem bieg dnia 16 lutego 2022 r. i upłynął dnia 23 lutego 2022 r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. D.F. do tego dnia nie uczynił zadość wezwaniu Sądu w zakresie braków formalnych skargi, uzasadniając w odpowiedzi, że Skarżący w przedmiotowej skardze opisany został numerem identyfikacji podatkowej i tym samym skarga spełnia wymogi stawiane art. 46 p.p.s.a. Skarżący jednocześnie załączył wydruk z CEiDG, który nie zwierał informacji w zakresie wymaganego dla Sądu nr PESEL. Również w aktach administracyjnych brak było nr PESEL Skarżącego. Ustawodawca nie pozostawił swobody Skarżącemu, a także Sądowi, co do identyfikacji Skarżącego, będącego osobą fizyczną, dopuszczając w tym zakresie jedynie numer PESEL. Ponieważ D.F. nie usunął braków formalnych skargi, podlegała ona odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.