II SAB/Sz 58/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Prezesa Sądu R. w D. P. w przedmiocie wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2022 r. D. J. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w D. wskazując, że sędzia Sądu Rejonowego B. M. w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt [...] naruszyła zasadę obiektywizmu, poświadczyła nieprawdę oraz wykazała brak bezstronności. Do skargi skarżący załączył m.in.: - wniosek z dnia [...] marca 2022 r. o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu Sądu Rejonowego [...] w którym podał, że brak potwierdzenia nadania biegu wnioskowi skutkować będzie wniesieniem skargi do WSA na bezczynność, - ponaglenie z dnia [...] marca 2022 r. w sprawie przekazania wniosku i zawiadomienia dot. SSR [...] B. M., - uzasadnienie wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wniosek stanowi również zawiadomienie do Prokuratora z zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 271 kk oraz, że ponaglono do potwierdzenia nadania biegu wnioskowi. W piśmie z dnia [...] marca 2022 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, Prezes Sądu wyjaśnił, iż analiza nadesłanych dokumentów dowodzi, że D. J. w dniu [...] marca 2022 r. napisał wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec SSR B. M., w dniu [...] marca 2022 r. - ponaglenie, zaś w dniu [...] marca 2022 r. - skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w D. . Przy czym treść skargi na bezczynność jest identyczna jak treść wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, któremu nadano stosowny bieg, przekazując go do zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przez Sądzie Okręgowym w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych regulacji wynika, że kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania prowadzona być może tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 p.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W takiej sytuacji również bezczynność w takim zakresie nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Odnosząc treść przywołanych przepisów do materii objętej badaną skargą należy przyjąć, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kategorii bezczynności podlegających kognicji sądów administracyjnych. Analiza złożonej skargi jak i jej załączników dowodzi, że skarżący bezczynności Prezesa Sądu upatruje w braku podjęcia czynności w sprawie złożonego przez niego wniosku, o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego Sądu Rejonowego w D. . Tryb rozpatrywania skarg i wniosków kierowanych do sądów powszechnych określają przepisy art. 41a – 41e ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2072 ze zm.- dalej "u.s.p."). Zgodnie z art. 41b § 1 u.s.p. organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu, jest prezes sądu, natomiast w myśl art. 41d u.s.p. skarga, w zakresie w jakim zawiera wniosek o pociągnięcie sędziego lub asesora sądowego do odpowiedzialności dyscyplinarnej, podlega niezwłocznie przekazaniu właściwemu rzecznikowi dyscyplinarnemu. Niewątpliwie działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami u.s.p. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., zatem niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Oznacza to zatem, że zaskarżona bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie złożonego przez skarżącego wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego, pozostaje poza zakresem kontroli sądu administracyjnego. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.