II SA/Wa 2967/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane w nim w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2021 r.; 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz T. L. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydał w dniu [...] czerwca 2021 r. postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...]o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia Szef KAS nadmienił, że pismem z dnia [...] lutego 2021 r. T. L. zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie czynności określonych w § 4 w zw. z § 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno- Skarbowej i Służby Więziennej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1611), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy". Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu DIAS stwierdził, że funkcjonariusz posiada interes prawny w wydaniu zaświadczenia, gdyż zgodnie z decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] zostanie zwolniony ze służby z dniem [...] czerwca 2021 r., w związku z przejściem na emeryturę z zaopatrzeniowego systemu emerytalnego. Organ I instancji wskazał, że na podstawie dokumentacji przebiegu służby, zgromadzonej w aktach osobowych wnioskodawcy, nie można stwierdzić, iż podczas wykonywania obowiązków służbowych zaistniały warunki, których wystąpienie powodowałoby szczególne zagrożenie dla życia i zdrowia, o których mowa w § 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Organ I instancji, z uwagi na brak w aktach osobowych informacji niezbędnych do wydania zaświadczenia żądanej treści, wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] o przekazanie informacji, czy w latach 1998-2020 był prowadzony rejestr czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Organ I instancji zwrócił się o przekazanie informacji, czy istnieją inne niż ww. rejestr dokumenty, zawierające zapisy lub adnotacje potwierdzające, że wnioskodawca realizował czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia, które nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W odpowiedzi, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego poinformował, że w latach 1998-2020 nie był prowadzony rejestr czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Ponadto wskazał, że nie istnieją inne niż ww. rejestr dokumenty, zawierające zapisy lub adnotacje potwierdzające, że Wnioskodawca realizował czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 wymienionego rozporządzenia. W końcowej części uzasadnienia skarżonego postanowienia DIAS podkreślił, że również wnioskodawca nie podał konkretnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o podejmowaniu czynności realizowanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. T. L. wniósł do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na ww. postanowienie, w którym zarzucił: 1) naruszenie art. 217 § 3 k.p.a. z uwagi na wydanie zaświadczenia po upływie 7-dniowego terminu do jego wydania; 2) brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego/dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia sprawy i wydania stosownego zaświadczenia; 3) niedokonanie czynności w przedmiocie ustalenia charakterystyki zakresu pracy pracowników poszczególnych działów Urzędu, w jakich był zatrudniony skarżący, które to działy w strukturze organizacyjnej i zadaniowej urzędu miały za zadanie zwalczanie przestępczości, w tym przestępczości skarbowej w bezpośrednim zagrożeniu życia i zdrowia; 4) obciążenie nieprawidłowościami w zakresie prowadzenia przez organ dokumentacji osobowej skarżącego, który nie był odpowiedzialny za prace Działu Kadr; 5) pominięcie istotnych dla sprawy materiałów dowodowych znajdujących się w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] w postaci: Elektronicznego Rejestru Ujawnień prowadzonego przez Wydział [...] oraz dokumentów znajdujących się prowadzonych przez skarżącego i innych funkcjonariuszy Działu [...], jak też dokumentów znajdujących się Wydziale [...]; 6) pominięcie treści miesięcznych sprawozdań przesyłanych do Ministerstwa Finansów za pośrednictwem Kierownika Działu [...] z wykonywanych przez skarżącego czynności; 7) pominięcie sporządzanych i znajdujących się w urzędzie planów działań, notatek służbowych, protokołów zatrzymania osób, protokołów likwidacji szkody ubezpieczeniowej powstałej na pojeździe służbowym uczestniczącym podczas podjętych przez skarżącego działań operacyjnych; 8) pominięcie treści protokołów zatrzymania osób i rzeczy w ramach współdziałania z CBŚP wraz z wykonanym spisem i opisem czynności. Funkcjonariusz zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2021 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie T. L. wnosi o wystawienie zaświadczenia o tym, że realizował czynności służbowe w szczególnych warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, co umożliwiłoby mu podwyższenie emerytury. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 723 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy", emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Jednocześnie, w ust. 6 tego przepisu zawarto delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno- rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Przepis ten, na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. U 12/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 736), w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, został uznany za niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Niekonstytucyjna norma § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, straciła moc obowiązującą zgodnie z art. 190 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, tj. z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Stwierdzenie niezgodności w określonym wyżej zakresie przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy z Konstytucją RP oraz z ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powoduje skutek w postaci braku możliwości zastosowania zakwestionowanej regulacji w zakresie objętym ww. orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Organ nadmienił, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu [...] marca 2021 r., a postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia zostało wydane w dniu [...] kwietnia 2021 r. Wprawdzie DIAS nie zrealizował przewidzianego w art. 36 k.p.a. obowiązku zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie wraz z podaniem przyczyny zwłoki i wyznaczeniem nowego terminu, to jednak okoliczności sprawy wskazują w istocie, iż opóźnienie nie było wynikiem bezczynności czy celowego lekceważenia skarżącego. Zarzut nieterminowego rozpatrzenia sprawy powinien być rozpatrywany z uwzględnieniem okoliczności, iż w toku postępowania organ I instancji przeprowadził szereg czynności, zmierzających do dogłębnego i wnikliwego zbadania sprawy. Postępowanie prowadzone było w warunkach stanu pandemii, co nie mogło pozostać bez wpływu na tempo realizowanych czynności. Szef Krajowej Administracji Skarbowej uznał, że opóźnienie znajduje racjonalne uzasadnienie w podjętych przez organ I instancji działaniach, zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującym prawem, a także wynika z niezawinionych okoliczności stanu pandemii. Szef KAS zauważył, że podjęte w niniejszej sprawie działania, w tym analiza zgromadzonej dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądanych treści, dotyczących podejmowania przez stronę czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ I instancji przeanalizował dokumentację z akt osobowych, w której nie stwierdził dokumentów poświadczających wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. DIAS wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] o przekazanie informacji związanych z przedmiotowym zagadnieniem. Jednak podjęte czynności nie doprowadziły do ustaleń, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Organ odwoławczy stwierdził, że z samego faktu pełnienia służby z przypisanymi obowiązkami nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiąże się służba na określonym stanowisku a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności służbowej, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym (co najmniej 6 razy w ciągu roku w danym okresie), wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Istotne jest także, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Nie każdy rodzaj czynności operacyjno-rozpoznawczej czy dochodzeniowo-śledczej uzasadnia uznanie, iż dokonana została ona w warunkach szczególnych, zagrażających życiu i zdrowiu funkcjonariusza. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, obiektywne i konkretne a nie potencjalne, czy abstrakcyjne. Musi odnosić się do konkretnych sytuacji zagrożenia, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Takich zaś sytuacji nie potwierdza posiadana przez organ I instancji dokumentacja. Z faktu, że skarżący w toku pełnienia służby wykonywał zadania operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze nie można wywodzić, iż w każdym przypadku występowało w toku ich wykonywania realne zagrożenie zdrowia i życia. Podejmowanie zaś czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury musi niezbicie wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego. Związane jest to z faktem, że przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy przewidują liczbowe ujęcie wymiaru czynności, a zatem poszczególne czynności, w których brał udział funkcjonariusz, muszą zostać określone precyzyjnie. Informacji zaś, ani materiałów potwierdzających udział skarżącego w określonych akcjach, uzasadniających podwyższenie emerytury, organ I instancji nie posiada - co zostało opisane w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Zgromadzona dokumentacja nie zawiera opisu zdarzeń, które miałyby charakter wyjątkowy i szczególnie zagrażający życiu i zdrowiu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku dokonania charakterystyki zakresu pracy poszczególnych działów urzędu, w jakich był zatrudniony skarżący, pominięcia materiałów dowodowych w postaci: Elektronicznego Rejestru Ujawnień, dokumentów znajdujących się w aktach/teczkach prowadzonych przez skarżącego i innych funkcjonariuszy Działu [...], dokumentów znajdujących się w Wydziale [...], miesięcznych sprawozdań przesyłanych do Ministerstwa Finansów, planów działań, notatek służbowych, protokołów zatrzymania osób, protokołów likwidacji szkody ubezpieczeniowej powstałej w pojeździe służbowym, protokołów zatrzymania osób i rzeczy, organ odwoławczy podkreślił, iż postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj postępowania administracyjnego o uproszczonym i odformalizowanym charakterze. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a. zasady dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Trzeba podkreślić, że organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Organ nie ma obowiązku analizowania pełnego materiału dowodowego, wywodzenia z niego wniosków i rozstrzygania spornych kwestii dotyczących okresów zaliczanych do wysługi emerytalnej. W postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia nie można stosować zasady - właściwej dla ogólnego postępowania jurysdykcyjnego - dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające spełnia tylko rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia, główną rolę pełnią dane z ewidencji rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami. Organ wydający zaświadczenie zobowiązany jest do interpretacji przepisów art. 217-219 k.p.a. w sposób ścisły. Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1148/10, wskazał, że zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór, co do ich występowania w konkretnym wypadku. W przypadku zatem gdy problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 k.p.a. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przy ocenie zasadności odmowy wydania zaświadczenia istotne jest, iż stanowi ono wyłącznie przejaw wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie, a zebrany materiał stanowi wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia. W postępowaniu wykazano bowiem, że organ I instancji podjął działania mające na celu ustalenie, czy wnioskodawca pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu. Jednak przeprowadzone czynności nie doprowadziły do ustalenia, że skarżący podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Skoro zaświadczenie, jak wyjaśniono wcześniej, jest wydawane w oparciu o posiadane przez organ ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie. Powyższe nie przesądza jednak o tym, że nie było tak, jak twierdzi skarżący. Zdaniem organu skarżący może - w drodze innego postępowania np. o podwyższenie emerytury (w zakładzie emerytalnym) - dowieść, za pomocą dostępnych w tamtym postępowaniu środków dowodowych, iż pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W związku z powyższym, Szef Krajowej Administracji Skarbowej utrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] i orzekł jak w sentencji. T. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...]. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niedostateczne wyjaśnienie okoliczności oraz przesłanek, odmowy wydania zaświadczenia, 2) art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z materiałów znajdujących się w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] w postaci: - Elektronicznego Rejestru Ujawnień prowadzonego przez Wydział [...], - dokumentów znajdujących się w aktach/teczkach prowadzonych przez skarżącego i innych funkcjonariuszy Działu [...], - dokumentów znajdujących się w Wydziale [...], - książki poboru broni, b) miesięcznych sprawozdań przesyłanych do Ministerstwa Finansów za pośrednictwem Kierownika Działu [...] z wykonywanych przez skarżącego czynności,  c) planów działań, notatek służbowych, protokołów zatrzymania osób, protokołów likwidacji szkody ubezpieczeniowej powstałej na pojeździe służbowym uczestniczącym w podjętych przez skarżącego działaniach operacyjnych, d) treści protokołów zatrzymania osób i rzeczy w ramach współdziałania z CBŚP wraz z wykonanym spisem i opisem czynności na wniosek strony, pomimo iż przedmiotem ww. dowodów były okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 3) art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono, że skarżący wykonywał czynności określone w § 4 w zw. z § 6a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytur, 4) art. 219 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia żądanej treści bez wskazania przez organ w uzasadnieniu jakie konkretnie dokumenty zostały poddane analizie, 5) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów formalnych, w tym w zakresie powołania i omówienia dowodów, które stanowiły podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia, 6) art. 218 § 1 i 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści, chociaż fakty wskazane w żądaniu wynikają z prowadzenia przez organ I instancji ewidencji, rejestrów i innych wskazywanych przez skarżącego danych znajdujących się w posiadaniu organu. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. skarżący wniósł również o rozważenie uchylenia w całości postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznając wniosek strony, ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy, a w szczególności czy ustosunkował się do argumentacji zawartej w zażaleniu. Strona podnosiła w nim bowiem, iż fakt pełnienia służby w warunkach szczególnych znajduje potwierdzenie w dokumentacji takiej jak: Elektroniczny Rejestr Ujawnień prowadzony przez Wydział [...], dokumenty znajdujące się w aktach/teczkach prowadzonych przez skarżącego i innych funkcjonariuszy Działu [...], dokumenty znajdujące się w Wydziale [...] w postaci: miesięcznych sprawozdań przesyłanych do Ministerstwa Finansów za pośrednictwem Kierownika Działu [...] z wykonywanych przez skarżącego czynności, planów działań, notatek służbowych, protokołów zatrzymania osób, protokołów likwidacji szkody ubezpieczeniowej powstałej na pojeździe służbowym uczestniczącym w podjętych przez skarżącego działaniach operacyjnych, książki poboru broni, treści protokołów zatrzymania osób i rzeczy w ramach współdziałania z CBŚP wraz z wykonanym spisem i opisem czynności. Wobec takiego zarzutu, na organie spoczywał przede wszystkim obowiązek wypowiedzenia się na temat tego, czy dysponuje powyżej wskazaną dokumentacją. Następnie organ, o ile jest w posiadaniu tej dokumentacji, winien ją przeanalizować pod kątem istnienia danych istotnych w niniejszej sprawie lub ewentualnie winien wyjaśnić, dlaczego dokonanie takiej analizy byłoby zbędne dla oceny przesłanek z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Powyższemu obowiązkowi organ jednakże uchybił. Pomimo tego, że skarżący w zażaleniu doprecyzował rodzaje różnych rejestrów i dokumentacji, w których mogły znajdować się dane obrazujące pełnienie przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, organ odwoławczy nie podjął próby poczynienia stosownych ustaleń. Nie wyjaśnił przy tym w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia powodów, dla których zaniechał poczynienia ustaleń w w/w zakresie, mimo tego że sam przyznał, iż ciąży na nim obowiązek ustalenia, jakiego rodzaju rejestry czy ewidencje mogą zawierać sporne dane. Powyższe uchybienie, w ocenie tut. Sądu, świadczy niezbicie o naruszeniu dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. Naruszenie to jest zaś na tyle istotne, że rzutuje na poprawność rozstrzygnięcia. Niewyjaśnienie omawianej kwestii przez organ sprawia, że Sąd został pozbawiony możliwości weryfikacji poprawności skarżonego postanowienia. W szczególności Sąd został pozbawiony możliwości oceny tego, czy organ w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie rejestrów, mogących zawierać dokumenty potwierdzające fakty, mające zostać uwzględnione w zażaleniu. W związku z powyższym, uznając że skarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany zastosować się do stanowiska wyartykułowanego przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.