V SA/Wa 4306/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor sądowy Tomasz Grzybowski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. P. i M. P. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: 1) odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi, 2) odrzucić skargę, 3) zwrócić W. P. kwotę 100 (słownie: stu) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Skarżący złożyli skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z [...] września 2020 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec M. P., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Sporne postanowienie organu doręczono bowiem stronie 18 września 2020 r., tymczasem skargę złożono 26 października 2020 r. Okoliczność uchybienia terminowi określonemu w art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który upływał 18 października 2020 r., jest zatem bezsporna. Natomiast opóźnienie w złożeniu skargi wiązało się z jej błędnym zaadresowaniem, a to wobec "nawału pracy i dużego stresu" skarżących. Skład orzekający zauważa wobec tego, że w świetle art. 86 § 1 ww. ustawy, aby możliwe było przywrócenie terminu do wniesienia skargi, konieczne jest ustalenie, że jego uchybienie nie zostało zawinione przez stronę. Przy czym przez jako zachowanie zawinione traktuje się, zgodnie z ugruntowanymi zapatrywaniami orzecznictwa oraz doktryny, nie tylko działanie intencjonalnie naruszające terminy procesowe, ale też wiążące się z brakiem należytej staranności (niedbalstwem, choćby lekkim) w dokonaniu czynności. Natomiast z wniosku strony wprost takowy brak staranności wynika, bowiem złożono oświadczenie co do omyłkowego zaadresowania przesyłki ze skargą. Obciążenie obowiązkami zawodowymi, czy stres, nie stanowią w tym względzie okoliczności ekskulpujących. O braku winy w uchybieniu terminowi można bowiem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, np. ciężkiej choroby uniemożliwiającej skorzystanie z pomocy domowników, tj. okoliczności niezależnych od strony (por. np. B. Dauter, Komentarz do art. 86 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el. 2021 oraz powołane tamże orzecznictwo). Skoro więc brak jest podstaw do przywrócenia terminu w niniejszej sprawie, to skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nawiasem mówiąc zaś, w odniesieniu do skarżącego zachodzi ponadto przesłanka niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy. Należy bowiem zauważyć, że wobec skarżących prowadzone są odrębne postępowania egzekucyjne. Tymczasem skarżący wnieśli skargę na postanowienia organu wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec M. P.(por. k. 4-8 akt sąd. i wskazane tamże numery zaskarżonych postanowień, a także numery postanowień wydanych odpowiednio w sprawach egzekucyjnych M.P. j – k. 230 i 242 akt adm. oraz W. P.– k. 212 i 224 akt adm.). Analogiczne postanowienia (z tej samej daty) wydane wobec W. P. nie zostały zaskarżone. Zdaniem składu orzekającego W. P. nie ma przy tym interesu prawnego (legitymacji procesowej) w kwestionowaniu rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec M. P., w rozumieniu art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a co najwyżej interes faktyczny. W. P. mógł kwestionować postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec jego osoby, lecz z tej możliwości nie skorzystał. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w zakresie pkt. pierwszego formuły sentencji), jak też art. 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy (w zakresie pkt. drugiego). O zwrocie wpisu uiszczonego przez W. P. (k. 92 akt sąd.) postanowiono mając na względzie treść art. 232 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy.