VI SA/Wa 384/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w [...], Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na decyzję Ministra Energii z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty zapasowej (za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2016 r.) oddala skargę Minister Energii decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), dalej k.p.a. oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1899, ze zm.), dalej "ustawa o zapasach", po rozpatrzeniu odwołania R. z siedzibą w L. od decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych, z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej za miesiące: styczeń 2016 r., za luty 2016 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r. oraz czerwiec 2016 r.: 1. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił przedmiotową decyzję w części określonej w pkt 1, 2 i 3; 2. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 74a i art. 73 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), dalej "o.p.", w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach: 2.1. określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej za styczeń 2016 r. w kwocie 1 155 zł (tysiąc sto pięćdziesiąt pięć złotych); 2.2. określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej za luty 2016 r. w kwocie 3 303 zł (trzy tysiące trzysta trzy złote); 2.3. określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej za marzec 2016 r. w kwocie 30 845 zł (trzydzieści tysięcy osiemset czterdzieści pięć złotych); 3. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymuję w mocy przedmiotową decyzję w części określonej w pkt 4, 5 oraz 6; 4. na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych w przytoczonej definicji handlowca na str. 51 w drugim akapicie w zdaniu drugim i trzecim, zastępując słowa: "samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw." słowami: "działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw.". Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: W dniu 26 lutego 2016 r. do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych (dalej Prezes Agencji) wpłynęła informacja, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach, za miesiąc styczeń 2016 r., w której Spółka wskazała kwotę opłaty zapasowej za paliwa w wysokości 42 608,00 zł, a podstawą do jej naliczenia był przywóz olejów napędowych w ilości 1 118,284 m3. W dniu 24 marca 2016 r. do Prezesa Agencji wpłynęła Informacja za miesiąc luty 2016 r., w której R. z siedzibą w L., prowadząca działalność w Polsce poprzez R. sp. z o.o. oddział w Polsce z siedzibą w W. (dalej Spółka) wskazała kwotę opłaty zapasowej za paliwa w wysokości 310 817,00 zł, a podstawą do jej naliczenia był przywóz olejów napędowych w ilości 8 157,618 m3. W dniu 22 kwietnia 2016 r. do Prezesa Agencji wpłynęła Informacja za miesiąc marzec 2016 r., w której Spółka wskazała kwotę opłaty zapasowej za paliwa w wysokości 493224,00 zł, a podstawą do jej naliczenia był przywóz olejów napędowych w ilości 12 861,924 m3 oraz benzyny silnikowej w ilości 93,293 m3. W dniu 20 maja 2016 r. do Prezesa Agencji wpłynęła Informacja za miesiąc kwiecień 2016 r., w której Spółka wskazała kwotę opłaty zapasowej za paliwa w wysokości 425 345,00 zł, a podstawą do jej naliczenia był przywóz olejów napędowych w ilości 10 701,111 m3 i benzyny silnikowej w ilości 519,164 m3. W dniu 17 czerwca 2016 r. do Prezesa Agencji wpłynęła Informacja za miesiąc maj 2016 r., w której Spółka wskazała wysokość opłaty zapasowej za paliwa w wysokości 344495,00 zł, a podstawą do jej naliczenia był przywóz olejów napędowych w ilości 8 515,563 m3 oraz benzyny silnikowej w ilości 590,560 m3. W dniu 21 lipca 2016 r. do Prezesa Agencji wpłynęła Informacja za miesiąc czerwiec 2016 r., w której Spółka wskazała wysokość opłaty zapasowej za paliwa w wysokości 986 696,00 zł, a podstawą do jej naliczenia był przywóz olejów napędowych w ilości 25 443,341 m3 oraz benzyny silnikowej w ilości 508,879 m3. W dniu 29 lutego 2016 r., Spółka uiściła opłatę zapasową za miesiąc styczeń 2016 r. w kwocie 42608,00 zł. Za miesiąc luty 2016 r. w dniu 31 marca 2016 r., Spółka uiściła opłatę zapasową w kwocie 310 817,00 zł. Za miesiąc marzec 2016 r. Spółka uiściła opłatę zapasową w dniu 5 maja 2016 r. w wysokości 260 000,00 zł oraz w dniu 24 maja 2016 r., w wysokości 233 224,00 zł. (razem 493 224,00 zł). Za miesiąc maj 2016 r. w dniu 19 lipca 2016 r., Spółka uiściła opłatę zapasową w kwocie 344 495,00 zł. Pismem z dnia 18 sierpnia 2016 r., które zostało doręczone Spółce w dniu 24 sierpnia 2016 r., Prezes Agencji zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w opłacie zapasowej za miesiące: styczeń 2016 r., luty 2016 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r. oraz czerwiec 2016 r. Jednocześnie Prezes Agencji wezwał Spółkę do przedstawienia dokumentów źródłowych dotyczących przywozu oleju napędowego i benzyny silnikowej za okres objęty wszczętym postępowania administracyjnego. W dniu 5 września 2016 r. do Prezesa Agencji wpłynął wniosek Spółki o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów źródłowych. Pismem z dnia 6 września 2016 r. Prezes Agencji przychylił się do prośby Spółki, wydłużając termin na dostarczenie dokumentów do dnia 18 września 2016 r. W dniu 19 września 2016 r. Spółka przesłała do Prezesa Agencji dokumenty źródłowe w postaci elektronicznej, zeskanowane i zapisane na płytę DVD, dotyczące przywozu oleju napędowego i benzyny silnikowej za miesiące: styczeń 2016 r., luty 2016 r., marzec 2016 r. oraz maj 2016 r. Jednocześnie Spółka poinformowała, że brakujące dokumenty za kwiecień 2016 r. i czerwiec 2016 r. zostaną niezwłocznie przekazane do Prezesa Agencji. W dniu 23 września 2016 r. Spółka przesłała do Prezesa Agencji dokumenty źródłowe w postaci elektronicznej, zeskanowane i zapisane na płytę DVD, dotyczące przywozu oleju napędowego i benzyny silnikowej za miesiące: kwiecień 2016 r. oraz czerwiec 2016 rok. Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. Prezes Agencji zwrócił się do Spółki z prośbą o udzielenie informacji odnośnie różnic w wielkościach przywozu oleju napędowego i benzyny silnikowej, wykazanych przez Spółkę w comiesięcznych informacjach przekazywanych Prezesowi Agencji, a ilościami wynikającymi z dokumentów źródłowych przekazanych przez Spółkę, oraz do dosłania brakujących dokumentów źródłowych: W związku z tym, że Spółka nie odniosła się do przedmiotowego pisma i nie udzieliła informacji odnośnie różnic w wielkościach przywozu oraz nie dosłała dokumentów źródłowych, przesłane przez Spółkę dokumenty źródłowe na początku postępowania Prezes Agencji uznał za wiarygodne i prawdziwe, należycie potwierdzające zaistnienie zdarzeń w zakresie obliczania podstaw do wyliczenia należnej opłaty zapasowej za miesiące: styczeń 2016 r., luty 2016 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r. oraz czerwiec 2016 rok. Natomiast w pozycjach gdzie brakowało dokumentów źródłowych Prezes Agencji przyjął ilości z faktur. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Prezes Agencji dopuścił w toczącym się postępowaniu dowody z pozyskanych w ramach swoich kompetencji wynikających z art. 48 ust. 10 i ust. 11 oraz art. 59 ust. 10 i ust. 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 752, z późn. zm.), informacji o dokonanych na rzecz Spółki przywozach oraz informacji pozyskanych z Urzędów C. Pismem z dnia 21 czerwca 2017 r., które zostało doręczone Spółce w dniu 12 lipca 2017 r., Prezes Agencji zawiadomił Spółkę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej za miesiące: styczeń 2016 r., luty 2016 r., marzec 2016 r., kwiecień 2016 r., maj 2016 r. oraz czerwiec 2016 r. Organ poinformował Spółkę o możliwości zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pouczył o możliwości składania wniosków dowodowych, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, stosownie do art 10 § 1 k.p.a., wyznaczając stronie 7-dniowy termin do wykonania tych czynności. W dniu 30 czerwca 2017 r. do Agencji Rezerw Materiałowych zgłosił się pełnomocnik Spółki w celu zapoznania się z całością materiału dowodowego. W tym dniu pełnomocnik Spółki złożył pismo do Prezesa Agencji w sprawie wyrażenia zgody na dodatkowy termin 7-dniowy do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Pismem z dnia 4 lipca 2017 r. Prezes Agencji wyraził zgodę na dodatkowy 7-dniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W dniu 19 lipca 2017 r. pełnomocnik Spółki ponowił prośbę do Prezesa Agencji, w sprawie wyrażenia zgody na dodatkowy termin 7-dniowy do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego z uwagi na obszerność materiału dowodowego, z którą musi się zapoznać. Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. Prezes Agencji wyraził zgodę na dodatkowy 7-dniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W dniu 4 sierpnia 2017 r. do Prezesa Agencji wpłynęło pismo od pełnomocnika Spółki, w którym wskazano, że w okresie objętym postępowaniem prowadzonym przez Prezesa Agencji za 2016 r. Spółka zadeklarowała przywóz oleju napędowego o kodzie [...] na poziomie wyższym od faktycznie zrealizowanego o 5,682,928 m3. W związku z tym, Spółka na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach, złożyła do Prezesa Agencji informację miesięczną o ilości produkcji paliw oraz przywiezionej i wywiezionej ropie naftowej lub paliw od tej wyższej niż właściwa wielkości przywozu oleju napędowego, oraz dodatkowo utworzyła od tego wolumenu zapas obowiązkowy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zapasach, a także uiściła z tego tytułu zawyżoną opłatę zapasową, o której mowa w art. 21 b ust. 1 ustawy zapasach, która również została ujęta w stosownej informacji złożonej do Prezesa ARM. Ostatecznie paliwa te nie były przedmiotem zrealizowanego przez Spółkę przywozu w rozumieniu ustawy o zapasach obowiązkowych. Pełnomocnik stwierdził, że przywóz został przez Spółkę zadeklarowany nienależnie i w toku obecnie trwającego postępowania okoliczność ta powinna zostać uwzględniona. Prezesa Agencji powinien więc pomniejszyć ewentualne zobowiązanie Spółki wynikające z ustawy o zapasach - w odniesieniu do wysokości opłaty zapasowej. W ramach toczącego się podstępowania Prezes Agencji zwracał się również do urzędów celnych w celu potwierdzenia pozyskanych informacji o dokonanych transakcjach na rzecz Spółki przez inne podmioty gospodarcze. Dnia 4 października 2016 r. Prezes Agencji otrzymał odpowiedź z Urzędu Celnego w B. Naczelnik Urzędu potwierdził dane pozyskane przez Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych o ilości nabyć wewnątrzwspólnotowych oleju napędowego i benzyny silnikowej dokonane przez A. Sp. z o.o. w miesiącach od stycznia do lipca 2016 r. na rzecz Spółki. Dnia [...] listopada 2016 r. Prezes Agencji otrzymał odpowiedź od Urzędu Celnego w S. Naczelnik Urzędu potwierdził dane pozyskane przez Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych o ilości nabyć wewnątrzwspólnotowych oleju napędowego dokonanych przez L. w miesiącach od kwietnia do lipca 2016 r. na rzecz Spółki. Jednocześnie Urząd poinformował, że jeżeli chodzi o nabycia w miesiącu marcu 2016 r., to Spółka L. zadeklarowała odprawienie na rzecz Spółki 509 336 litrów - czyli o 22 045 litrów więcej, niż wynikało z danych pozyskanych przez Prezesa ARM. W dniu 30 listopada 2016 r. Prezes Agencji wystosował do Urzędu Celnego I w Warszawie pismo informacyjne o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie zobowiązania w opłacie zapasowej wobec R. Urząd w ww. piśmie został również poinformowany, że przedmiotowe postępowanie może skutkować powstaniem zobowiązania finansowego Spółki w stosunku do Agencji Rezerw Materiałowych. W dniu 29 grudnia 2016 r. Prezes Agencji ponownie zwrócił się z prośbą do Naczelnika Urzędu Celnego w Z. o potwierdzenie pozyskanych informacji dokonanych na rzecz Spółki przez O. Sp. z o.o. W dniu 27 lutego 2017 r. Prezes Agencji otrzymał odpowiedź. od Urzędu Celnego w Z. Naczelnik Urzędu Celnego poinformował, że zarejestrowany odbiorca - Spółka O. Sp. z o.o. dokonała nabyć wewnątrzwspólnotowych na rzecz Spółki: - za miesiąc kwiecień 2016 r. benzyny silnikowe - 211 985 litrów oleje napędowe - 62 853 litrów; - za miesiąc maj 2016 r. - oleje napędowe - 185 830 litrów; - za miesiąc czerwiec 2016 r. benzyny silnikowe - 181 686 litrów. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2017 r. Prezes Agencji określił dla Spółki wysokość zobowiązania w opłacie zapasowej: 1. za styczeń 2016 r. w kwocie 41 453,00 zł; 2. za luty 2016 r. w kwocie 307 496,00 zł; 3. za marzec 2016 r. w kwocie 462 379,00 zł; 4. za kwiecień 2016 r. w kwocie 403 645,00 zł; 5. za maj 2016 r. w kwocie 349 683,00 zł; 6. za czerwiec 2016 r. w kwocie 456 357,00 zł. Od ww. decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. Spółka wniosła odwołanie do Ministra Energii, zarzucając jej naruszenie: - art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez długotrwałe i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy, a także niezawiadamianie skarżącej o niezałatwieniu sprawy i niewskazywaniu nowych terminów jej załatwienia; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie dowodów złożonych przez skarżącą; - art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezawarcie w decyzji uzasadnienia prawnego. Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Minister Energi w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. stwierdził, że wielkości przywozu oleju napędowego na rzecz Spółki w lutym 2016 r. powinny zostać odpowiednio skorygowane w oparciu o wielkości wynikające z dokumentów ewidencji akcyzowej nr [...] oraz nr [...] (30,241+30,339=60,580m3) zamiast wielkości, określonych we wskazanych przez Prezesa Agencji fakturach (30,019 m3 + 30,100 m3 = 60,119 m3). Zatem przywóz oleju napędowego, który został ustalony w decyzji Prezesa Agencji za miesiąc luty 2016 r., w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy należało ustalić na poziomie o 0,461 m3 wyższym, co z kolei oznacza, że wysokość opłaty zapasowej należało obliczyć z uwzględnieniem przywozu oleju napędowego w ilości 8 070,916 m3. Podstawa obliczenia opłaty zapasowej w uwzględnieniem współczynnika określającego gęstość wynosi: 8 070,916 m3x 0,832 t/m3 = 6 715,002 ton. Wysokość opłaty zapasowej wynosić będzie 6 715,002 x 1,065 x 43 zł= 307 513,51 zł. Oznacza to, że z uwzględnieniem zaokrąglenia na podstawie art. 63 § 1 o.p., wysokość należnej opłaty zapasowej za luty 2016 r. wynosić będzie 307 514 zł. Organ biorąc pod uwagę fakt, że Spółka dokonała wpłaty 310 817 zł tytułem opłaty zapasowej za miesiąc luty 2016 r., określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej za luty 2016 r. w kwocie 3 303 zł na podstawie art. 74a w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach. Wysokość nadpłaty została określona jako różnica kwoty wpłaconej przez Spółkę w wysokości 310 817 zł oraz wysokości należnej opłaty zapasowej w kwocie 307 514 zł. Organ zaznaczył, że powyższe określenie wysokości nadpłaty nie narusza zasady zakazu reformationis in peius. Wydanie decyzji co do istoty sprawy w części, która określa wysokość nadpłaty, przy jednoczesnym uchyleniu w odpowiedniej części decyzji organu I instancji, w której określona została wysokość zobowiązania w opłacie zapasowej, nie może bowiem być uznane za wydanie decyzji na niekorzyść strony. W rozpatrywanym przypadku, Prezes Agencji wydał bowiem decyzję określającą wysokość opłaty zapasowej (decyzja deklaratoryjna) bez podstawy prawnej, ponieważ powołane przez Prezesa Agencji przepisy art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 w zw. z art. 21 § 4 oraz art. 47 § 3 op. nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji deklaratoryjnej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie opłaty zapasowej, w przypadku, gdy Spółka uiściła tę opłatę w kwocie wyższej, niż była do tego zobowiązana. Z uwagi na powyższe, Minister Energii uchylił decyzję w przedmiotowym zakresie i wydał decyzję w uchylonej części w oparciu o inną podstawę prawną - art. 74a w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach. A zatem powyższe rozstrzygniecie nie może w ocenie organu naruszać art. 139 k.p.a. z uwagi na wystąpienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - tzn. braku podstawy prawnej do wydania decyzji. W przypadku powstania nadpłaty z dniem uiszczenia opłaty zapasowej w wysokości wyższej niż należna, organ I instancji powinien był wydać decyzję określającą wysokość nadpłaty w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, z którego oceny wynika prawidłowa wysokość zobowiązania. Organ II instancji nie znalazł podstawy do kwestionowania ustaleń faktycznych, które Prezes Agencji uznał za podstawę do wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie zapasowej w rozpatrywanym zakresie. Minister Energii podzielił stanowisko Prezesa Agencji, że okoliczności te w sposób niebudzący żadnych wątpliwości zostały ustalone na podstawie przesłanych przez Spółkę dokumentów źródłowych potwierdzających przywóz oleju napędowego i benzyny silnikowej. Organ wyjaśnił, że faktycznie dostarczone zostało 14.239,077 m3, tzn. taka ilość została przepompowana ze statku do zbiorników O. W czerwcu 2016 r. przedmiotowy olej napędowy został przetransportowany do portu morskiego w [...] statkiem na rzecz innego podmiotu mającego siedzibę w Unii Europejskiej. Podmiot ten rozliczył się ze swoim dostawcą w wyniku czego stał się właścicielem przywiezionego paliwa. W kwietniu 2016 r. podmiot ten zawarł ze Spółką kontrakt na dostawę oleju napędowego. Zgodnie z warunkami kontraktu dostawa miała się odbyć na warunkach CIF jeden bezpieczny port/jedno bezpieczne nabrzeże G., Polska, w terminalu O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (O.) w D. przez statek wyznaczony przez sprzedającego. Zgodnie z tym kontraktem ryzyko związane z dostawą oleju napędowego przeszło z dostawcy na Spółkę w momencie przekazania oleju napędowego przez stałe połączenie statku w porcie wyładunku, tj. w G. Jednocześnie zapisy umowy między dostawcą a Spółką stanowiły, że dostawca zastrzega sobie pełne prawo wynikające z własności oleju napędowego do czasu aż na konto bankowe dostawcy przyjdzie pełna i całkowita kwota płatności i odsetek, jeżeli będą należne. Jako, że kontrakt ów podlegał i był interpretowany zgodnie z ca prawem angielskim, zastrzeżenie dotyczące przejścia prawa własności z dostawcy na Spółkę były skuteczne i prawnie wiążące. W ramach tego kontraktu Spółka zobowiązała się do odbioru z Bazy paliw O. w D. partiami zgodnie z płatnościami za olei napędowy. Dostawca sukcesywnie zwalniał odpowiednie ilości oleju napędowego, po dokonywaniu stosownych płatności przez Spółkę. Różnica pomiędzy 14.239,077 m3, jakie faktycznie zostały przepompowane do zbiorników O. w D., a 8.556,149 m3, jakie przeszły na własność Spółki i zostały wydane przez O., wynosi 5.682,928 m3 czyli takiej ilości oleju napędowego Spółka nigdy nie nabyła na własność, a zatem nigdy nie dokonała jego przywozu w rozumieniu ustawy o zapasach obowiązkowych. Organ podkreślił, że pełnomocnik nie wniósł żądania przeprowadzenia dowodu w rozumieniu art. 79 § 1 k.p.a. ani na etapie postępowania przed organem I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, w celu wykazania prawdziwości powyższych okoliczności. Zdaniem organu Prezes Agencji wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, co było podstawą do ustalenia wysokości zobowiązania w opłacie zapasowej za miesiąc kwiecień 2016 r., maj 2016 r. oraz czerwiec 2016 r. R. z siedzibą w L. powyższą decyzję uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości. Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez jednoznacznego oznaczenia strony, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz 136 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnieniu dowodów mimo istnienia okoliczności których wyjaśnienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji Prezesa ARM w sytuacji, gdy zawierała ona następujące naruszenia prawa: - art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 § 11 § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez długotrwałe i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie mające wpływ na wynik sprawy, a także niezawiadamianie Skarżącej o niezałatwieniu sprawy i niewskazywaniu nowych terminów jej załatwienia. - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów złożonych przez Skarżącą oraz nieuzasadnienie tego nieuwzględnienia, - art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie w decyzji przez Prezesa ARM uzasadnienia prawnego, - błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 19 w zw. z art, 2 pkt 14 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez uznanie, że Spółka dokonała przywozu oleju napędowego w ilości 5,682,928 m3, a w konsekwencji błędne uznanie, że w stosunku do tego paliwa Spółka występowała w roli handlowca i była zobowiązana do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARM. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła poszczególne zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Energii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracyjny orzekając w sprawie nie naruszył prawa materialnego i obowiązujących przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja Ministra Energii nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ administracji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w tym w części o charakterze reformatoryjnym. W sprawie zasadnie zastosowano art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 19 w zw. z art, 2 pkt 14 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez uznanie, że Spółka dokonała przywozu oleju napędowego w ilości 5,682,928 m3. W stosunku do tego paliwa Spółka występowała w roli handlowca i była zobowiązana do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych. Organ prawidłowo ustalił wysokości nadpłat za miesiące styczeń, luty i marzec 2016r. Organ stwierdził, że wielkości przywozu oleju napędowego na rzecz Spółki w lutym 2016 r. powinny zostać odpowiednio skorygowane w oparciu o wielkości wynikające z dokumentów ewidencji akcyzowej nr [...] oraz nr [...] (30,241+30,339=60,580m3) zamiast wielkości, określonych we wskazanych przez Prezesa Agencji fakturach (30,019 m3 + 30,100 m3 = 60,119 m3). Zatem przywóz oleju napędowego, który został ustalony w decyzji Prezesa Agencji za miesiąc luty 2016 r., w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy należało ustalić na poziomie o 0,461 m3 wyższym, co z kolei oznacza, że wysokość opłaty zapasowej należało obliczyć z uwzględnieniem przywozu oleju napędowego w ilości 8 070,916 m3. Podstawa obliczenia opłaty zapasowej w uwzględnieniem współczynnika określającego gęstość wynosi: 8 070,916 m3x 0,832 t/m3 = 6 715,002 ton. Wysokość opłaty zapasowej wynosić będzie 6 715,002 x 1,065 x 43 zł= 307 513,51 zł. Oznacza to, że z uwzględnieniem zaokrąglenia na podstawie art. 63 § 1 o.p., wysokość należnej opłaty zapasowej za luty 2016 r. wynosić będzie 307 514 zł. Organ biorąc pod uwagę fakt, że Spółka dokonała wpłaty 310 817 zł tytułem opłaty zapasowej za miesiąc luty 2016 r., określił wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej za luty 2016 r. w kwocie 3 303 zł na podstawie art. 74a w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach. Wysokość nadpłaty została określona jako różnica kwoty wpłaconej przez Spółkę w wysokości 310 817 zł oraz wysokości należnej opłaty zapasowej w kwocie 307 514 zł. Organ wskazując konkretne ilości przywiezionego paliwa prawidłowo ustalił wysokości należnej opłaty zapasowej za poszczególne miesiące. Dokonane przez Ministra Energii określenie wysokości nadpłat nie narusza zasady zakazu reformationis in peius. Wydanie decyzji co do istoty sprawy w części, która określa wysokość nadpłaty, przy jednoczesnym uchyleniu w odpowiedniej części decyzji organu I instancji, w której określona została wysokość zobowiązania w opłacie zapasowej, nie może bowiem być uznane za wydanie decyzji na niekorzyść strony. W rozpatrywanym przypadku, Prezes Agencji wydał bowiem decyzję określającą wysokość opłaty zapasowej (decyzja deklaratoryjna) bez podstawy prawnej, ponieważ powołane przez Prezesa Agencji przepisy art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 w zw. z art. 21 § 4 oraz art. 47 § 3 op. nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji deklaratoryjnej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie opłaty zapasowej, w przypadku, gdy Spółka uiściła tę opłatę w kwocie wyższej, niż była do tego zobowiązana. Z uwagi na powyższe, Minister Energii uchylił decyzję w przedmiotowym zakresie i wydał decyzję w uchylonej części w oparciu o inną podstawę prawną - art. 74a w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach. Badane rozstrzygniecie organu naczelnego nie może w ocenie Sądu być uznane za wydane z naruszeniem art. 139 k.p.a. W przypadku powstania nadpłaty z dniem uiszczenia opłaty zapasowej w wysokości wyższej niż należna, organ I instancji powinien był wydać decyzję określającą wysokość nadpłaty w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, z którego oceny wynika prawidłowa wysokość zobowiązania. Sąd stwierdza, że słusznie organ naczelny nie zakwestionował ustaleń faktycznych, które Prezes Agencji uznał za podstawę do wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie zapasowej w rozpatrywanym zakresie. Sąd stwierdza, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynika, że skarżąca Spółka w związku z prowadzoną działalnością była obowiązana do ponoszenia opłaty zapasowej. Powyższe wynika z przesłanych przez Spółkę dokumentów źródłowych potwierdzających przywóz oleju napędowego i benzyny silnikowej. Organ wyjaśnił, że faktycznie dostarczone zostało 14.239,077 m3, tzn. taka ilość została przepompowana ze statku do zbiorników O. w D. W czerwcu 2016 r. przedmiotowy olej napędowy został przetransportowany do portu morskiego w [...] statkiem na rzecz innego podmiotu mającego siedzibę w Unii Europejskiej. Podmiot ten rozliczył się ze swoim dostawcą w wyniku czego stał się właścicielem przywiezionego paliwa. W kwietniu 2016 r. podmiot ten zawarł ze Spółką kontrakt na dostawę oleju napędowego. Zgodnie z warunkami kontraktu dostawa miała się odbyć na warunkach CIF jeden bezpieczny port/jedno bezpieczne nabrzeże [...], Polska, w terminalu O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (O.) w D. przez statek wyznaczony przez sprzedającego. Zgodnie z tym kontraktem ryzyko związane z dostawą oleju napędowego przeszło z dostawcy na Spółkę w momencie przekazania oleju napędowego przez stałe połączenie statku w porcie wyładunku, tj. w [...]. Jednocześnie zapisy umowy między dostawcą a Spółką stanowiły, że dostawca zastrzega sobie pełne prawo wynikające z własności oleju napędowego do czasu aż na konto bankowe dostawcy przyjdzie pełna i całkowita kwota płatności i odsetek, jeżeli będą należne. Jako, że kontrakt ów podlegał i był interpretowany zgodnie z prawem angielskim, zastrzeżenie dotyczące przejścia prawa własności z dostawcy na Spółkę były skuteczne i prawnie wiążące. W ramach tego kontraktu Spółka zobowiązała się do odbioru z Bazy paliw O. w D. partiami zgodnie z płatnościami za olei napędowy. Dostawca sukcesywnie zwalniał odpowiednie ilości oleju napędowego, po dokonywaniu stosownych płatności przez Spółkę. Różnica pomiędzy 14.239,077 m3, jakie faktycznie zostały przepompowane do zbiorników O. w D., a 8.556,149 m3, jakie przeszły na własność Spółki i zostały wydane przez O., wynosi 5.682,928 m3 czyli takiej ilości oleju napędowego Spółka nigdy nie nabyła na własność, a zatem nigdy nie dokonała jego przywozu w rozumieniu ustawy o zapasach obowiązkowych. Powyższe ustalenia dokonane przez organ nie budzą zastrzeżeń Sądu. Z akt sprawy wynika, że w sprawie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy, co było podstawą do ustalenia wysokości zobowiązania w opłacie zapasowej za miesiąc kwiecień 2016 r., maj 2016 r. oraz czerwiec 2016 r. oraz do ustalenia wysokości nadpłat z trzy pierwsze miesiące 2016 roku. Nie można także stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 77 kpa poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w oparciu o niewystarczający materiał dowodowy. W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.