II OSK 1782/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. M. i M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1095/20 w sprawie ze skargi H. M. i M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1095/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. M. i M. M. na decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 2 kwietnia 2020 r. znak DOA.7110.415.2019.KKO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 14 sierpnia 2019 r., nr 698/OPON/2019, znak: WI-II.7840.22.20.2019.KG, Wojewoda Mazowiecki odmówił stwierdzenia – na wniosek H. i M. M. – nieważności decyzji Starosty Piaseczyńskiego z 9 listopada 2012 r., nr 1323/2012, znak: ARB-K.6740.281.2012.AZ, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Janowi Wiśniewskiemu pozwolenia na przebudowę budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...], obręb [...] położonej przy ul. D. w m. K.. Od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego z 14 sierpnia 2019 r., odwołanie w ustawowym terminie złożyli H. M. i M. M.. Po rozpatrzeniu ww. odwołania GINB stwierdził, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 – wg. stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ II instancji zważył, że inwestor - J. W. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...], obręb [...] położona przy ul. D. w K.) na cele budowlane. Tym samym GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym przepisom art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Działka, na której usytuowany jest sporny budynek mieszkalny jednorodzinny, w którym zaprojektowano zmiany, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była postanowieniami uchwały Rady Miejskiej K. z 17 października 2005 r., Nr 435/IV/27/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gruntów osiedla G. i terenów przyległych. Obszar, na którym znajduje się działka nr ew. [...] oznaczony został w powyższym akcie prawa miejscowego symbolem C2MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej intensywnej (w przewadze szeregowej) z możliwością adaptacji istniejącej zabudowy z dopuszczeniem przebudowy (§ 14 ww. uchwały). Wobec powyższego organ II instancji uznał, że inwestycja (przebudowa budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej) nie narusza ustaleń ww. planu miejscowego w zakresie przeznaczenia podstawowego. W ocenie GINB, decyzja Starosty Piaseczyńskiego z 9 listopada 2012 r., nr 1323/2012, nie narusza też rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r, Nr 75, poz. 690 – wg. stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Nadto Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z 30 lipca 2012 r., nr 760/2012, znak: WN.5152.516.2012, zezwolił inwestorowi na prowadzenie prac remontowych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...], przy ul. D. [...] w K.. Organ II instancji zauważył, że zakresem projektowanych zmian objęta jest wyłącznie część budynku znajdująca się od strony granicy z działką nr ew. [...] (Projekt budowlany - str. 55 - Nr rys. A2). Na piętrze natomiast projektuje się wymianę barierki balkonu od strony wejściowej budynku, przy granicy z działką nr ew. [...]. (zob. Projekt budowlany - str. 56 - Nr rys. A3). Na poddaszu zakres zmian obejmuje wymianę barierki loggi, od strony wejściowej budynku, przy granicy z działką nr ew. [...], należącą do skarżących. Projektowana barierka o długości 3,94 m usytuowana została w odległości 41 cm od granicy z działką nr ew. [...]. (zob. Projekt budowlany - str. 57 - Nr rys. A4). Wymiana barierki loggi, od strony wejściowej budynku to jedyna część inwestycji zaprojektowana od strony działki nr ew. [...]. W związku z powyższym GINB uznał, że projektowane w ramach inwestycji roboty nie obejmują swym zakresem działki należącej do skarżących. Odnosząc się do zarzutu skarżących wskazujących na inną powierzchnię zabudowy budynku w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Piaseczyńskiego z 9 listopada 2012 r., nr 1323/2012, niż w projekcie budowlanym pierwotnym zatwierdzonym decyzją Naczelnika Miasta i Gminy K. z 22 grudnia 1982 r., znak: GKML-8381-3A/3/32/82, organ II instancji wskazał, że ewentualne zmiany powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego mogą stanowić przedmiot kontroli w postępowaniu nadzorczym, prowadzonym przez właściwego miejscowo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Mazowieckiego z 14 sierpnia 2019 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. i M. M. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, w której organ I instancji nie rozpoznał istoty sprawy i w zupełności pominął wskazaną we wniosku podstawę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. polegającą na tym, że Starosta Piaseczyński wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu przebudowy budynku, w którym to projekcie powierzchnia zabudowy wskazana była jako 100,15 m2 (przy czym przebudowa nie polegała na przesunięciu ścian zewnętrznych budynku i powiększeniu jego wymiarów), podczas gdy pierwotny projekt budowlany na podstawie którego budynek został wzniesiony przewidywał powierzchnię zabudowy jako 95 m2, tym samym wydając przedmiotową decyzję rażąco naruszono art. 36a ust. 5 pkt. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania spornej decyzji), albowiem w konsekwencji przedmiotowego naruszenia doszło do zalegalizowania samowoli budowlanej, 2. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, w której doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania spornej decyzji) polegającego na tym, że organ wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (przebudowę) mimo, że uczestnik przedstawił projekt budynku o innych wymiarach niż wymiary budynku wskazane w projekcie, na podstawie którego organ udzielił pozwolenia na budowę z dnia 22 grudnia 1982 r., znak: GKML-8381-A/3/32/82 a zatem organ zatwierdził decyzję o przebudowie budynku na podstawie projektu który podawał inne wymiary zewnętrzne budynku niż projekt, na podstawie którego przedmiotowy budynek został zbudowany; zważywszy, że wniosek o pozwolenie na przebudowę budynku nie dotyczył zwiększenia wymiarów zewnętrznych budynku a jedynie przebudowę ścian wewnętrznych, otworów okiennych itd., nie było podstaw aby projekt przebudowy zawierał inne wymiary zewnętrzne budynku niż projekt pierwotny. Zatem wydając przedmiotową decyzję organ doprowadził do nieformalnego "zalegalizowania" wcześniejszej samowoli budowlanej, tj. pobudowania budynku o wymiarach większych niż zakładał projekt budowlany, co w konsekwencji oznacza, że doszło do wydania decyzji oczywiście błędnej, 3. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji z pominięciem wyjaśnienia, dlaczego naruszenie art. 36a ust. 5 pkt. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania spornej decyzji) nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, bez wyjaśnienia i odniesienia wskazanych przez organ przesłanek rażącego naruszenia prawa do tego przepisu. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1095/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżących na decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 2 kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o oczywistym charakterze naruszenia prawa, a tym bardziej o spełnieniu dwóch pozostałych przesłanek przesądzających o rażącym naruszeniu prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., tj. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji Starosty Piaseczyńskiego o pozwoleniu na budowę), w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji weryfikując wniosek inwestora w trybie przepisów art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, uznał, że spełnia on wszystkie stawiane przez prawo wymogi, co uzasadniało zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu z ustaleń dokonanych w sprawie wynikało, że zakres robót budowlanych polegających na przebudowie budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, posadowionego na działce o nr ew. [...] przy ul. D. [...] w m. K., objętych zatwierdzonym projektem budowlanym i udzielonym przez Starostę Piaseczyńskiego pozwoleniem na budowę, nie wykraczał poza granice działki o nr ew. [...] należącej do inwestora (zob. Projekt budowlany - str. 55-57 - Nr rys. A2-A4). Z dokumentacji projektowej faktycznie można wywieść, że projekt przebudowy w istniejącym budynku mieszkalnym, nie wprowadza zmian w zagospodarowaniu terenu, nie wpływa na konstrukcję budynku lecz na jego estetykę, a zakres obejmuje jedynie roboty budowlane w części budynku zlokalizowanego na działce inwestora. Projektowane roboty polegają na zmianach w układzie funkcjonalnym pomieszczeń na parterze, a zatem wewnątrz budynku i nie obejmują części domu mogącej wykraczać poza obszar działki inwestora o nr ew. [...]. Prace te obejmują również powiększenie otworu okiennego i drzwi, wymianę stolarki okiennej w salonie i kuchni, wymianę starej konstrukcji aluminiowo szklanej wiatrołapu i zastąpienie jej nową konstrukcją. Zaprojektowano nowe barierki na schodach wejściowych, od strony ogrodu, wprowadzenie na tarasie nowych barierek oraz ekranów ażurowych. Zakres zmian obejmuje także wymianę barierki loggi na poddaszu, od strony wejściowej budynku, przy granicy z działką nr ew. [...], należącą do skarżących. Projektowana barierka usytuowana została jednak w odległości 41 cm od granicy z ww. działką nr ew. [...], (zob. Projekt budowlany - str. 57 - Nr rys. A4). Tym samym, organy trafnie uznały, że projektowane w ramach przedmiotowej inwestycji roboty nie obejmują swym zakresem działki skarżących o nr ew. [...]. Zdaniem Sądu, prawidłowo ustalono, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdził też, że biorąc pod uwagę zakres robót budowlanych objętych inwestycją nie sposób dopatrzeć się niezgodności decyzji Starosty Piaseczyńskiego z 9 listopada 2012 r., nr 1323/2012, z przepisami technicznymi, tj. m.in. normami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r, Nr 75, poz. 690 – w brzmieniu na dzień wydania badanej decyzji). Sąd stwierdził również, że nie zakwestionowano, iż na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych inwestor uzyskał pozwolenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – decyzja z 30 lipca 2012 r., nr 760/2012, znak: WN.5152.516.2012. Sąd zauważył, że skarżący upatrują wadliwości decyzji o pozwoleniu na przebudowę z 9 listopada 2012 r. w istocie wyłącznie w rażącym naruszenia prawa, a to art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż jak podnoszą, w projekcie budowlanym zatwierdzonym kontrolowaną decyzją Starosty Piaseczyńskiego z 9 listopada 2012 r., nr 1323/2012, wskazano inną powierzchnię zabudowy (100,15 m2), niż wynika to z pierwotnego projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy K. z 22 grudnia 1982 r., znak: GKML-8381-3A/3/32/82 (95 m2). Odnosząc się do tego argumentu, Sąd stwierdził, że jak wynika z badanej decyzji Starosty Piaseczyńskiego z 9 listopada 2012 r. i zatwierdzonego projektu przebudowy, wskazana tam wartość 100,15 m2 dotyczy istniejącej powierzchni zabudowy. Oznacza to, że powyższa wartość została ustalona przez projektanta w oparciu o dokonane pomiary budynku na dzień opracowywania projektu i odpowiadała jego rzeczywistej powierzchni zabudowy. Sąd wskazał, że w badanej decyzji, wskutek zamierzonych prac budowlanych nie przewidziano zmiany powierzchni zabudowy budynku przy ul. D. [...] w m. K.. Potwierdza to zakres robót budowlanych wynikający z zatwierdzonego projektu budowlanego, które nie przewidywały jakichkolwiek prac zwiększających powierzchnię zabudowy ww. obiektu. W konsekwencji, zdaniem Sądu, uznać należy, że nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżących, iż decyzja Starosty Poznańskiego z 9 listopada 2012 r. rażąco narusza prawo, poprzez zalegalizowanie zmiany charakterystycznego parametru technicznego istniejącego obiektu budowlanego, tj. powierzchni jego zabudowy. W ocenie Sądu, słusznie wyjaśnił organ II instancji, że skoro istnieje rozbieżność pomiędzy powierzchnią zabudowy, która została określona w pozwoleniu na budowę udzielonym decyzją Naczelnika Miasta i Gminy K. z 22 grudnia 1982 r., znak: GKML-8381-3A/3/32/82, a rzeczywistą wartością tego parametru budynku na działce o nr ew. [...], obręb [...] w K., ustaloną na potrzeby opracowania projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Poznańskiego z 9 listopada 2012 r., to nieprawidłowość ta powinna być przedmiotem kontroli organów nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, decyzji Starosty Piaseczyńskiego z 9 listopada 2012 r. nie można zarzucić rażącej obrazy art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji). Przepis ten dotyczy bowiem sytuacji, w której doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, w trakcie realizacji robót budowlanych, nie zaś podczas procedury administracyjnej zmierzającej do udzielenia kolejnego pozwolenia budowlanego. Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 K.p.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 K.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla skarżących. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wnieśli H. M. i M. M. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej Sąd nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i nie stwierdził nieważności decyzji nr 1323/2012 znak ARB-K.670.281.2012.AZ z dnia 9.11.2012 r. Starosty Piaseczyńskiego, w sytuacji gdy ujawnione zostały przesłanki świadczące o rażącym naruszeniu prawa budowlanego w postaci art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego, polegającego na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że wnioskodawca nie złożył oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania działką nr [...] z obrębu położonej przy ulicy D. [...] w K., w okolicznościach, w których z załączonego projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie będącej częścią projektu budowlanego, wynikało, że część istniejącego budynku leży na działce nr [...] z obrębu [...] położonej przy ulicy D. [...] w K., w związku z czym decyzja o pozwoleniu na przebudowę dotknięta była wadą nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; 2. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w art. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i nie stwierdził nieważności decyzji nr 1323/2012 znak ARB -K.670.281.2012.AZ z dnia 9.11.2012 r. Starosty Piaseczyńskiego. w sytuacji gdy ujawnione zostały przesłanki świadczące o rażącym naruszeniu prawa budowlanego w postaci art. 36a w zw. z art. 48 i art. 51 prawa budowlanego (w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji), w zakresie w jakim wydano wskazaną wyżej decyzję o pozwoleniu na przebudowę budynku, mimo iż w przedmiotowym postępowaniu ujawnione zostały okoliczności świadczące, że budynek został postawiony niezgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 22.12.1982 r. znak GKML- 8381-3A/3/32/82, na podstawie którego został wzniesiony, a przedmiotowa niezgodność miała charakter istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 1 prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji), co winno skutkować uprzednim wszczęciem i pozytywnym dla inwestora zakończeniem postępowania legalizacyjnego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na przebudowę budynku, natomiast wydanie decyzji o pozwoleniu na przebudowę bez uprzedniej legalizacji samowoli budowlanej świadczy o rażącym naruszeniu wskazanych wyżej przepisów (art. 36a w zw. z art. 48 i art. 51) przez ich nie zastosowanie, oraz rażące naruszenie art. 36 prawa budowanego (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji) przez jego nieuprawnione zastosowanie, w związku z czym decyzja o pozwoleniu na przebudowę dotknięta była wadą nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżących kasacyjnie, przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, że skarżący kasacyjnie zrzekli się przeprowadzenia rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a., rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez H. M. i M. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny sporządził szczegółowe uzasadnienie wyroku, w którym precyzyjnie wyjaśnił dlaczego nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę Piaseczyńskiego w dniu 9 listopada 2012 r. Można jedynie powtórzyć za Sądem I instancji, że bezpodstawne jest twierdzenie, iż inwestor nie złożył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny wszystkie roboty budowlane, których dotyczy wydane pozwolenie zlokalizowane zostały na działce o nr ew. [...] i oświadczenie o prawie do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane inwestor złożył. To, że budynek inwestora znajduje się na działce [...] oraz częściowo na działce o nr [...] nie oznacza, że inwestor ma obowiązek złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania na cele budowlane tymi dwoma działkami. Inwestor ma obowiązek złożyć takie oświadczenie tylko w stosunku do tej działki, na której planuje wykonywanie robót budowlanych. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że w związku z wydaniem przez Starostę Piaseczyńskiego decyzji z dnia 9 listopada 2012 r. o pozwoleniu na budowę doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej, który sprowadza się do stwierdzenia, że pozwolenie na budowę z dnia 9 grudnia 2012 r. nie powinno być wydane, gdyż dotyczy budynku zrealizowanego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego i przed wydaniem pozwolenia na budowę powinno być przeprowadzone postępowanie legalizacyjne. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania pozwolenia na budowę, właściwy organ wydawał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczył projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajdował się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Starosta nie miał tym samym podstawy do odmowy wydania pozwolenia na budowę z tego powodu, że jak twierdzą skarżący kasacyjnie, budynek został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od projektu budowalnego ani wstrzymywać się z wydaniem pozwolenia na budowę do czasu przeprowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na przebudowę budynku obarczona jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.