II SA/Rz 142/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant referent Katarzyna Kubik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu Ł. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Ł. H. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną sprzeciwem decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania Spółki A. w [...], uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "zespół pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo - handlową, garażami, zespołem miejsc postojowych oraz mury oporowe" na działkach nr [...] oraz na części terenu działek nr [...] Obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak wynika z akt sprawy, 21 czerwca 2021 r. Spółka A. z siedzibą w [...] wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Początkowo Prezydent pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym poinformował pismem z dnia 19 lipca 2021 r. W reakcji na powyższe Wnioskodawca złożył ponaglenie z dnia 18 sierpnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] stwierdziło, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się bezczynności; stwierdziło, że nie załatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązało Prezydenta Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 21 czerwca 2021r. w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Następnie Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "zespół pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo - handlową, garażami, zespołem miejsc postojowych oraz mury oporowe" na działkach nr [...] oraz na części terenu działek nr [...] Obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...]. Organ I instancji dokonał analizy złożonych wniosków oraz wydanych decyzji dotyczących ustalenia warunków zabudowy na działkach zlokalizowanych przy ul. [...] wniesionych przez: 1. P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Spółka A., z siedzibą w [...], na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami, garażem podziemnym, stanowiskami postojowymi na terenie wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (układ komunikacji wewnętrznej tj. drogi, chodniki, miejsca postojowe, miejsca gromadzenia odpadów oraz oświetlenie terenu i zbiornik retencyjny)" na części terenu działek nr [...] Obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...] (wydana decyzja jest decyzją ostateczną); 2. P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Spółka A., z siedzibą w [...], na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "zespół sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, stanowiskami postojowymi na terenie oraz zbiorniki retencyjne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (układ komunikacji wewnętrznej tj. drogi, chodniki, miejsca postojowe, miejsca gromadzenia odpadów, oraz oświetlenie terenu)" na działkach nr [...] oraz na części terenu działek nr [...] Obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...] (decyzja została uchylona i jest ponownie rozpatrywana); 3. Spółki A. z siedzibą w [...], na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "zespół siedmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo - handlową, garażami nadziemnymi i podziemnymi, zespołami miejsc postojowych, zbiornikami retencyjnymi, stacjami transformatorowymi, murami oporowymi" na działkach nr [...] Obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...] (decyzja wydana); 4. P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Spółka A. z siedzibą w [...], na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "miejsca postojowe" na części działek nr [...] Obr. [...], położonych w [...] przy ul. [...] (postępowanie zostało zawieszone na 9 miesięcy z powodu kolizji z projektem planu). Organ I instancji stwierdził, że z uwagi na wielkość powierzchni terenów objętych kolejnymi wnioskami, powierzchni zabudowy oraz powierzchni zabudowy garaży i stanowisk postojowych określonych we wnioskach oraz powiązań technologicznych należy uznać, że wniosek wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o art. 72 ust. 1 pkt 3, ust. 5 w powiązaniu z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko ( Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm., dalej: u.u.i.o.ś.). Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Organ I instancji wskazał, że na podstawie dołączonej informacji o przedsięwzięciu ustalono, że w ramach planowanego zadania inwestor zaplanował budowę pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią handlowo - usługową oraz niezbędną infrastrukturą. Na potrzeby przedsięwzięcia zaplanowano również budowę garażu o powierzchni około 0,8 - 0,9 ha. Wobec powyższego stwierdzono, że budowa garażu o powierzchni przekraczającej 0,5 ha osiąga próg określony w 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839, dalej: rozporządzenie), a tym samym jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym przeprowadzenia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Końcowo Prezydent Miasta [...] zwrócił uwagę na informację planistów Biura Rozwoju Miasta [...], opracowujących projekt Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] "[...]" na osiedlu [...] w [...] (uchwała Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2012 r.), która, m. in. wskazuje, że analizowany teren położony jest na kierunku przeważających wiatrów, w obrębie głównego klina nawietrzającego miasta. Lokalizowane powinny być w jego obrębie budynki o wysokości ograniczonej do 12 m, w formie niepowodującej zakłóceń przepływu mas świeżego powietrza, tj. zabudowa w formie rozczłonkowanej (punktowej), niestwarzająca bariery dla przepływu powietrza (sytuowana równolegle do kierunku wiatru), co nie ograniczy napływu powietrza na sąsiadujące tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z uwagi na powyższe oraz ze względu na charakter zagospodarowania terenu w rejonie ul. [...] i ul. [...], wydane decyzje administracyjne i oczekiwania mieszkańców i właścicieli działek, wyrażone w złożonych wnioskach do projektu planu i studium, w projekcie Studium przewiduje się kierunek zagospodarowania tego obszaru nieodbiegający od sposobu zagospodarowania terenu i gabarytów istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, m. in. w zakresie intensywności zabudowy i wysokości budynków. Od powyższej decyzji Spółka A. w [...] wniosła odwołanie, w którym zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Spółka zarzuciła naruszenie art. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.); art. art. 56, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741; dalej: u.p.z.p.); art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 72 ust. 5 u.u.i.o.ś. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, że z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 21 czerwca 2021 r., z treści wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 5 lipca 2021 r., a także z treści złożonego ponaglenia i dołączonych do niego dokumentów (plan zagospodarowania terenu i rzut garaży) jednoznacznie wynika, że ze względu na charakterystykę inwestycji, uzyskanie przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest konieczne w niniejszej sprawie. Ponadto podniosła, że planowana powierzchnia garaży oraz parkingów samochodowych nie przekroczy 0,5 ha, wobec czego objęta wnioskiem inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jako taka nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Spółki, organ I instancji w zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do wymienienia przepisów, na podstawie których oparł swe rozstrzygnięcie oraz streszczenia przebiegu postępowania, pomijając treść dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę i podnoszonych przez niego twierdzeń i wyjaśnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki A. w [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta [...] została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy warunkujących rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Kolegium motywy wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy planowanego przedsięwzięcia są niejasne. Na wstępie zaskarżonej decyzji organ I instancji stwierdził, że z uwagi na wielkość powierzchni terenów objętych kolejnymi wnioskami, powierzchni zabudowy oraz powierzchni zabudowy garaży i stanowisk postojowych określonych we wnioskach oraz powiązań technologicznych należy uznać, że wniosek wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o art. 72 ust. 1 pkt 3, ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ I instancji nie wykazał przesłanek zakwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji powinien ustalić powierzchnię zabudowy oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia dla w/w planowanych przez P. K. inwestycji. Ustalona w taki sposób powierzchnia może stanowić podstawę do zastosowania w/w przepisu rozporządzenia. W aktach sprawy znajdują się dane obrazujące parametry planowanych przez P. K. inwestycji, jednak nie mogą one zastąpić danych przedstawionych w uzasadnieniu decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Prezydent Miasta nie podał danych dotyczących powierzchni zabudowy i infrastruktury, nie przedstawił sposobu wyliczenia w/w powierzchni i podstaw prawnych zaliczenia przedmiotowej inwestycji do mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji po analizie wniosku inwestora uznał, że powierzchnia zaplanowanych garaży przekracza próg określony w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b Rozporządzenia, co kwalifikuje planowane przedsięwzięcie do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem SKO, do inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy zaliczyć: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54 - 57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Na podstawie dołączonej informacji o przedsięwzięciu ustalono, że w ramach planowanego zadania inwestor zaplanował budowę pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią handlowo - usługową oraz niezbędną infrastrukturą. Na potrzeby przedsięwzięcia zaplanowano również budowę garaży o powierzchni około 0,8 - 0,9 ha. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że budowa garażu o powierzchni przekraczającej 0,5 ha przekracza próg określony w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b Rozporządzenia. Organ I instancji nie wyjaśnił sprzeczności wynikającej z niejednoznacznego określenia powierzchni garaży przez Spółkę. We wniosku inwestor określił powierzchnie garaży na około 0,8 - 0,9 ha, jednak w ponagleniu z dnia 18 sierpnia 2021 r. podał powierzchnię garaży o wartości nie przekraczającej 0,5 ha. Zaskarżoną decyzję organ I instancji wydał bez wyjaśnienia powyższej wątpliwości. Realizując zasadę zaufania do władzy publicznej określoną w art. 8 k.p.a., organ I instancji powinien wezwać inwestora do jednoznacznego sprecyzowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, poprzez określenie planowanych powierzchni garaży. Organ I instancji nie zrealizował także gwarancji procesowych strony wynikającej z art. 79a § 1 w zw. z art. 10 k.p.a. Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaleciło, aby organ I instancji, prowadząc ponownie postępowanie administracyjne uwzględnił poczynione przez organ odwoławczy uwagi, dotyczące prawidłowego i jednoznacznego ustalenia parametrów planowanych inwestycji oraz uzasadnienia zakwalifikowania planowanej inwestycji do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W efekcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy, wydać decyzję spełniającą wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Ł. H. wniósł sprzeciw od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W sprzeciwie Ł. H. zarzucił naruszenie: ­ art. 138 § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo, że brak było jednej z przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., w szczególności nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, istotne okoliczności sprawy w całości lub w znacznej części przez organ I instancji, a wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia przesłanek do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy mogły być wyjaśnione przez organ odwoławczy w uzupełniającym postępowaniu dowodowym na podstawie art. 136 k.p.a; ­ art. 136 k.p.a., przez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a., w zakresie ustalenia istnienia bądź nieistnienia przesłanek do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 u.u.i.o.ś. dla zamierzonej inwestycji. W uzasadnieniu sprzeciwu Ł. H. stanął na stanowisku, że kwestia potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy została wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Organ ten ustalił, w oparciu o dokumentację załączoną do wniosku, opisującą parametry planowanej inwestycji oraz w oparciu o opinię Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...], że decyzja taka jest wymagana zarówno na podstawie § 1 ust. 3 pkt. 55 lit. b rozporządzenia, a także na podstawie § 1 ust. 3 pkt. 58 lit. b tego rozporządzenia. Zdaniem Skarżącego, nawet jeżeli zachodziła konieczność wyjaśnienia rozbieżności między powierzchnią garaży podaną przez inwestora we wniosku o wszczęcie postępowania o wydanie warunków zabudowy (powierzchnia 0,8 - 09 ha) a powierzchnią podaną przez niego w toku postępowania w ponagleniu z dnia 18 sierpnia 2021 r., to organ odwoławczy miał możliwość wyjaśnienia tej rozbieżności w trybie art. 136 K.p.a. bez potrzeby uchylania decyzji w celu ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji. Z kolei dokumentacja określająca powierzchnię zabudowy mieszkaniowej wraz z infrastrukturą (w celu ustalenia czy ta zabudowa stanowi pod względem powierzchni przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) również znajdowała się w aktach sprawy i była dostępna organowi odwoławczemu. Na stronie szóstej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że: "Co prawda w aktach sprawy znajdują się dane obrazujące parametry planowanych przez Pana P. K. inwestycji (przekazywane głownie do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa UM [...]) to jednak nie mogą one zastąpić danych przedstawionych w uzasadnieniu decyzji." Organ odwoławczy mógł więc w oparciu o te dane sam ustalić czy powierzchnia zabudowy mieszkalnej wraz z infrastrukturą kwalifikuje przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a tym samym czy inwestor miał obowiązek przedłożyć organowi decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. W przekonaniu Skarżącego, zaistniałe przez stronie Kolegium wątpliwości organ ten mógł wyjaśnić w trybie art. 136 k.p.a. W odpowiedzi na sprzeciw SKO wniosło o jego oddalenie, wskazując, że przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podyktowane było obowiązkiem respektowania zasady dwuinstancyjności postępowania celem zagwarantowania stronom prawa do uczestniczenia w postępowaniu z możliwością kwestionowania ustaleń organu I instancji, składania wniosków procesowych, wyjaśnień. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie może naruszać powyższej zasady. Wskazane w zaskarżonej decyzji uchybienia mają charakter fundamentalny do określenia trybu i zakresu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Zatem sąd administracyjny rozpatrując sprzeciw ogranicza się jedynie do oceny, czy ziściły się przesłanki, umożliwiające organowi odwoławczemu wydanie decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Ustawodawca wyłączył tym samym na tym etapie możliwość oceny przez sąd problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co zostało uregulowane w wyodrębnionym obecnie art. 138 § 2a K.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu błędne jest w niniejszej sprawie zapatrywanie Kolegium co do zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium przyjęło, że organ I instancji nie wykazał przesłanek do zakwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą: a) objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: — 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, — 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, b) nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: — 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art, 6 ust. I pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 usto 1 pkt 1-3 tej ustawy, - 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze; Zgodnie z 1 ust.2 pkt.2 cyt. rozporządzenia przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Z analizy tych przepisów wynika, że organ, celem zaliczenia przedmiotowej inwestycji do mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko winien ustalić powierzchnię zabudowy oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia dla wymienionych w decyzji organu I instancji inwestycji P. K. Tak ustalona powierzchnia może być podstawą do zastosowania ww. przepisu rozporządzenia. Należy podkreślić, że organ I instancji ustalił powierzchnię zabudowy oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w ramach inwestycji, które przez Prezydenta Miasta [...] zostały uznane za powiązane technologiczne w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. W piśmie z dnia 15 października 2021r., skierowanym do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa UM [...], Prezydent Miasta [...] przedstawił dla każdej z czterech inwestycji, które następnie uznano za powiązane z inwestycją objętą przedmiotowym wnioskiem: powierzchnię terenu objętą wnioskiem, powierzchnię zabudowy określoną we wniosku, powierzchnię sprzedaży oraz powierzchnię parkingów i garaży. Kolegium w zaskarżonej decyzji przyznało, że w aktach sprawy znajduje się ww. dokument, określający parametry inwestycji planowanych przez P. K. Kolegium uznało jednak, że dane przedstawione w ww. piśmie nie mogą zastąpić danych przedstawionych w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do tej argumentacji, która miała uzasadniać zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. należy wskazać, że istotnie, z perspektywy wymogów, jakie powinno spełniać uzasadnienie decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., poszczególne parametry powiązanych inwestycji powinny były znaleźć się w uzasadnieniu odmownej decyzji organu I instancji. Jednakże uchybienie to w okolicznościach niniejszej sprawy nie stanowiło podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przypomnieć należy, że przesłankami do zastosowania ww. przepisu jest po pierwsze naruszenie przepisów postępowania a po drugie, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przesłanki te, w celu zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. powinny zostać spełnione łącznie. Uzasadnienie decyzji organu I instancji w powiązaniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie daje podstaw do przyjęcia, że nie został wyjaśniony istotny zakresu sprawy oraz, że ewentualnych wątpliwości organ odwoławczy nie jest w stanie usunąć w trybie art. 136 k.p.a. Prezydent Miasta [...] we wskazanym powyżej piśmie z dnia 15 października 2021r. przedstawił istotne dla zastosowania § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia parametry (powierzchnię zabudowy) kolejnych inwestycji P. K. na sąsiadujących ze sobą działkach. W aktach sprawy znajduje się również wyrys z mapy wraz z adnotacją służbową z dnia 22 czerwca 2021r., na których przedstawiono, jakie inwestycje P. K. uznano za powiązane technologicznie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. Końcowo Prezydent w decyzji z dnia [...] października 2021r. przedstawił stanowisko, że wskazane przez niego inwestycje, które zostało poddane analizie również we wcześniej wskazanych pismach stanowią inwestycje powiązane technologicznie, a przez to wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na względzie treść uzasadnienia decyzji organu I instancji w powiązaniu ze zgromadzonym przez Prezydenta materiałem dowodowym należało uznać, że Kolegium powinno było zając w tym zakresie stanowisko merytoryczne co do prawidłowości takiego zakwalifikowania spornej inwestycji, w szczególności, czy zasadna jest ocena co do powiązania technologicznego inwestycji objętych łącznie pięcioma wnioskami o wydanie warunków zabudowy. Natomiast ewentualne wątpliwości powstałe w tym obszarze organ odwoławczy może wyjaśnić w trybie art. 136 k.p.a. Uzasadnienia dla zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 k.p.a. nie mogły również stanowić wątpliwości co do powierzchni garaży w ramach analizowanej inwestycji, które rzutowały bezpośrednio na możliwość zastosowania § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia. Należy podkreślić, że inwestor w opisie charakterystyki inwestycji, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wprost wskazał, że powierzchnia garaży ma wynosić od 8000 do 90000 m2. Należy wskazać, że to inwestor decyduje o parametrach inwestycji przedstawionych we wniosku wraz z jego załącznikami, wyznaczając tym samym zakres przedmiotowy postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Sama treść ponaglenia z dnia 18 sierpnia 2021r., w której inwestor wspomniał, że powierzchnia garaży i parkingów samochodowych nie przekracza 0,5 ha powierzchni nie może mieć przesądzającego znaczenia. Niemniej jednak zauważone przez Kolegium rozbieżności należało wyjaśnić w ramach art. 136 k.p.a. Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja kasatoryjna została wydana mimo braku spełnienia przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. O zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., na które składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł.