IV SAB/Po 232/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w dniu 05 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Po 232/19 Wyrokiem z 27 maja 2020 r., IV SAB/Po 232/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Postanowieniem z 30 marca 2021 r. Sąd stwierdził prawomocność powyższego orzeczenia od dnia 27 sierpnia 2020 r. Pismem z 17 października 2021 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Po 232/19 i "przydzielenie pełnomocnika". Prawomocnym zarządzeniem z 22 lutego 2022 r., IV SPP/Po 236/21, starszy referendarz tut. Sądu pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej w skrócie "p.p.s.a."), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Zgodnie z art. 285f § 1p.p.s.a., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. W myśl art. 285f § 3 p.p.s.a., skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Przepis § 2 art. 175 p.p.s.a., stanowi, iż przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ponadto zgodnie z § 2a art. 175 p.p.s.a. przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę w niniejszej sprawie sporządził i wniósł osobiście skarżący, który nie jest ani adwokatem, ani radcą prawnym. Skarga ta zatem nie spełnia wymogów określonych w art. 175 § 1 p.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Jak wskazuje się w doktrynie, niesporządzenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym skargi i uzasadnia jej odrzucenie a limine bez wzywania do uzupełnienia braku (art. 285f § 3 p.p.s.a.; por. np. post. NSA z 11.7.2012 r., II ONP 3/12, Legalis oraz post. NSA z 19.7.2017 r., I GNP 15/17, Legalis). Dodać warto, że taka regulacja nie narusza Konstytucji RP, w tym prawa do sprawiedliwej procedury (por. np. uzasadnienie wyr. TK z 12.7.2011 r., SK 49/08, OTK-A 2011, Nr 6, poz. 55 oraz uzasadnienie wyr. TK z 8.4.2014 r., SK 22/11, OTK-A 2014, Nr 4, poz. 37) – zob. J. Drachal, A. Wiktorowska, G. Rząsa, Komentarz do art. 285f [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2021, Nb 6. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.