II SA/Ke 707/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna z siedzibą w N. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 17 września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia z 17 września 2018r. znak: [...] Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka jawna (zwanej dalej Spółką) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kazimierzy Wielkiej (dalej PINB) z dnia 23 lipca 2018r. znak: [...] nakazującej Spółce rozbiórkę wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę "sortowni odpadów selektywnie zebranych" na działce nr ewid. [...], położonej w [...] obejmującą: - demontaż urządzeń linii technologicznej sortowni, - rozbiórkę nadbudowy kubaturowej na ścianach żelbetowych boksów do składowania sortowanych odpadów, - rozbiórkę ścian i fundamentów boksów na odpady, uchylił decyzję organu I instancji w części określającej, że nakazuje się rozbiórkę ścian i fundamentów boksów na odpady i w tym zakresie orzekł, że nakazuje się rozbiórkę ścian i fundamentów boksów na odpady z wyłączeniem muru oporowego istniejącego przed rozpoczęciem budowy przedmiotowej sortowni. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Pismem z dnia 3 kwietnia 2017r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wystąpił do PINB informując, iż podczas kontroli w dniach od 15 lutego 2017r. do 3 marca 2017r. ustalił, że Spółka na działce nr ewid [...] realizuje inwestycję związaną z budową sortowni odpadów selektywnie zebranych, a inwestor nie okazał żadnych dokumentów wymaganych przez Prawo budowlane. Po kontroli organu ochrony środowiska Spółka dokonała w dniu 21 marca 2017r. w Starostwie Powiatowym zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu z istniejącego betonowego ogrodzenia ścianek działowych celem wykorzystywania do selektywnego gromadzenia odpadów. Od powyższego zgłoszenia Starosta, decyzją z dnia 10 kwietnia 2017r. znak: [...], zgłosił sprzeciw wskazując, że Spółka zamierza wybudować obiekt bądź instalacje służące gromadzeniu odpadów, a zatem roboty zawarte w zgłoszeniu będą wymagały pozwolenia na budowę. W związku z powyższym, w dniu 20 kwietnia 2017r. PINB przeprowadził kontrolę w trakcie której ustalono, że na działce wykorzystywanej przez Spółkę jako składowisko odpadów komunalnych rozpoczęto budowę obiektu sortowni odpadów selektywnie zebranych. Obiekt składa się z siedmiu betonowych komór oddzielonych od siebie żelbetowymi ściankami. Wydzielone komory z jednej strony są otwarte, a z drugiej zamknięte murem oporowym stanowiącym ogrodzenie wypełnionego odpadami komunalnymi składowiska. Komory służą do gromadzenia sortowanych odpadów. Komory mają szerokość od 3 do 4 m. Nad czterema komorami, o szerokości 3 m każda, wykonany jest strop żelbetowy, na którym wykonana jest nadbudowa kubaturowa w formie konstrukcji szkieletowej, stalowej, kontenerowej. Natomiast nad trzema komorami, o szerokości 4 m każda, ustawiona jest konstrukcja instalacji przeznaczonej do doczyszczania odpadów. Instalacja ta łączy się z przenośnikiem taśmowym podającym odpady ze stanowiska na poziomie terenu. W tych okolicznościach faktycznych organ I instancji postanowieniem z dnia 8 maja 2017r. znak: [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową obiektu budowlanego pod nazwą "sortownia odpadów selektywnie zebranych", realizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. Jednocześnie w postanowieniu tym nałożył na Spółkę obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 17 sierpnia 2017r.: - zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; - 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 aktualnymi na dzień opracowania projektu; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pismem z dnia 17 sierpnia 2017r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie terminu rozbiórki do dnia 30 października 2017r., a następnie pismem z dnia 30 października 2017r. zadeklarowała, że w terminie do 30 marca 2018r. dokona demontażu urządzeń. Następnie pismem z dnia 29 marca 2018r. Spółka wniosła o przedłużenie terminu rozbiórki do dnia 30 czerwca 2018r. W dniu 26 czerwca 2018r. organ I instancji ponownie przeprowadził kontrolę na działce wykorzystywanej przez Spółkę, podczas której stwierdził, że nadal istnieje na niej obiekt opisany w protokole z dnia 20 kwietnia 2017r. Ponadto w komorach znajdują się odpady, co bezsprzecznie świadczy o jego użytkowaniu. Obecny podczas kontroli współwłaściciel Spółki oświadczył do protokołu, że rozbiórka linii technologicznej sortowni odpadów selektywnie zebranych ostatecznie przewidziana jest do dnia 30 września 2018r. oraz że ze względów ekonomicznych pozostawienie linii jest nieuzasadnione i firma nie rozważa procedury legalizacyjnej. W tych okolicznościach organ I instancji, działając na podstawie art. 48 ust. 1pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1202 - zwanej dalej: ustawą, Prawem budowlanym), decyzją z dnia 23 lipca 2018r. znak: [...] nakazał rozbiórkę przedmiotowej sortowni wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzja ta stała się przedmiotem odwołania Spółki. Organ odwoławczy, dokonując ponownej oceny zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, wskazał, że w przedmiotowym przypadku do istniejącego muru ogrodzenia dobudowane zostały poprzeczne ściany na fundamentach, tworzące boksy na odpady, nad częścią boksów wykonany został strop, na którym wykonana została nadbudowa kubaturowa stanowiąca kabinę do ręcznej segregacji odpadów, a nad pozostałymi boksami zainstalowana została instalacja do doczyszczania odpadów. W związku z tym obiekt sortowni odpadów selektywnie zebranych nie jest zwolniony w myśl przepisów art. 29 ust 1 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania przed rozpoczęciem robót decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że wskazany w odwołaniu przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Nie można uznać zatem, że wybudowana sortownia stanowiąca całość techniczno - użytkową mogłaby stanowić którykolwiek z obiektów określonych w tym przepisie. Nie jest to bowiem ani budynek gospodarczy, garaż, wiata lub przydomowy ganek bądź oranżeria. W konsekwencji organ stwierdził, że Spółka miała obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem budowy przedmiotowej sortowni odpadów. Dalej organ podniósł, że z akt jednoznacznie wynika, że Spółka nie uzyskała pozwolenia na budowę przedmiotowej sortowni. Wprawdzie dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania budowy elementów ścian żelbetowych dzielących boksy, lecz na zgłoszenie to został zgłoszony sprzeciw. Niezależnie od tego, że samo zgłoszenie dokonane zostało po rozpoczęciu budowy obiektu, wobec wydanej decyzji o sprzeciwie, dokonane zgłoszenie nie uprawnia inwestora do realizacji inwestycji. Spółka wykonała zatem samowolną budowę obiektu budowlanego wymagającego dla jego wzniesienia uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że PINB orzekł nakaz rozbiórki przedmiotowej sortowi odpadów, z powodu niewykonania przez Spółkę obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 8 maja 2017r. Wskazał, że nie ulega wątpliwości, że Spółka obowiązków tych nie wykonała, w związku z czym nakaz rozbiórki był zasadny. Mając jednak na uwadze, że przed rozpoczęciem samowolnej inwestycji istniał mur betonowy stanowiący ogrodzenie i zarazem mur oporowy, zaistniała konieczność zreformowania decyzji organu I instancji i nakazania rozbiórki ścian i fundamentów boksów na odpady z wyłączeniem muru oporowego, istniejącego przed rozpoczęciem budowy przedmiotowej sortowni. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że część infrastruktury składającej się na całość sortowni wykonana została przez innego inwestora w bliżej nieustalonym czasie organ wskazał, że właściciel nabywający nieruchomość zabudowaną przejmuje wszelkie prawa i obowiązki z nieruchomością związane, a nadto, iż jedyną częścią inwestycji wskazywaną przez inwestora jako istniejącą przed 2016r. jest mur oporowy, który został wyłączony z zakresu objętego nakazem rozbiórki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję organu II instancji wniosła Spółka zarzucając: - naruszenie art. 48 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki obiektu o nazwie "sortownia odpadów selektywnie zebranych" podczas gdy obiekt ten nie wymaga pozwolenia na budowę; - naruszenie art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji błędne uznanie, że "sortownia odpadów selektywnie zebranych" wymaga pozwolenia na budowę; - naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego i w konsekwencji błędne uznanie, że obiekt stanowiący przedmiot decyzji rozbiórkowej winien uzyskać pozwolenie na budowę; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na wadliwy uzasadnieniu faktycznym decyzji, a przejawiającym się brakiem wykazania i uzasadnienia powodów przyjęcia przez organ, że częściowo wybudowany obiekt pn. "sortownia odpadów selektywnie zebranych" wymaga pozwolenia na budowę, zwłaszcza, iż część elementów tej sortowni była wybudowana przez innego inwestora w bliżej nieokreślonym czasie, zaś Spółka jedynie wykorzystała tę część już istniejącej infrastruktury na własne potrzeby; - art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez uchylenie w części decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, podczas gdy - z uwagi na rażące naruszenia proceduralne - organ winien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, że organ nie wyjaśnił, dlaczego zakwalifikował przedmiotową inwestycję jako obiekt wymagający pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego. Nadto, w sposób lakoniczny, wskazał jedynie, że obiekt ten nie może zostać zakwalifikowany pod urządzenia i instalacje opisane w art. 29 ustawy. W ocenie Spółki, taki obiekt można zakwalifikować jako obiekt z art. 29 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Ponadto autor skargi wskazał, że spółka nie powinna posiadać przymiotu inwestora co do całości obiektu objętego przedmiotem decyzji rozbiórkowej. Część infrastruktury składającej się na całość sortowni odpadów selektywnie zebranych została bowiem wybudowana w bliżej nieustalonym czasie przez zupełnie innego inwestora, zaś zakres tych prac został wadliwie ustalony przez organy obu instancji, co wymaga dodatkowych wyjaśnień. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w zaskarżonej części oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach uchylająca decyzję organu I instancji w części nakazującej Spółce rozbiórkę ścian i fundamentów boksów na odpady i w tym zakresie nakazująca Spółce rozbiórkę ścian i fundamentów boksów na odpady z wyłączeniem muru oporowego istniejącego przed rozpoczęciem budowy sortowni odpadów selektywnie zebranych oraz w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie wskazać należy, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Jak wynika z akt sprawy na przedmiotowej działce, wykorzystywanej przez Spółkę jako składowisko odpadów komunalnych, rozpoczęto budowę obiektu określonego jako sortownia odpadów selektywnie zebranych. Na budowę przedmiotowego obiektu Spółka nie posiadała pozwolenia na budowę, natomiast zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu elementów ścian żelbetowych dzielących boksy do istniejącego ogrodzenia betonowego celem wykorzystania ich do selektywnego gromadzenia odpadów. Od tego zgłoszenia sprzeciw wniósł Starosta podnosząc, że Spółka zamierza wybudować obiekt bądź instalacje służące gromadzeniu odpadów, a zatem roboty zawarte w zgłoszeniu wymagają pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach faktycznych organ wydał postanowienie, w którym wstrzymał roboty budowlane i nałożył na Spółkę obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, wskazując termin ich wykonania do dnia 17 sierpnia 2017r. Skarżąca Spółka trzykrotnie występowała o przedłużenie terminu rozbiórki przedmiotowej sortowni, odpowiednio: do dnia 30 października 2017r., do dnia 30 marca 2018r. oraz do dnia 30 czerwca 2018r. Ponowna kontrola przeprowadzona przez organ w dniu 26 czerwca 2018r. wykazała, że obiekt nadal istnieje. Ponadto, z oświadczenia Spółki złożonego do protokołu kontroli wynika, że obiekt ten jest ostatecznie przewidziany do rozbiórki w terminie do 30 września 2018r., a Spółka nie przewiduje procedury legalizacyjnej. Jest bezsporne, że Spółka nie wykonała obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 8 maja 2017r. Z oświadczenia Spółki z dnia 26 czerwca 2017r. jednoznacznie wynika, że rezygnuje z procedury legalizacyjnej. Istota sporu w sprawie niniejszej koncentruje się wokół kwalifikacji prawnej przedmiotowej sortowni. Organy przyjęły, że stanowi ona obiekt budowlany wymagający do jego wzniesienia pozwolenia na budowę, a wybudowana sortownia stanowi całość techniczno-użytkową. W ocenie Sądu, stanowisko organów jest słuszne. Organy zasadnie uznały, że przedmiotowa sortownia stanowi obiekt budowlany wymagający przed rozpoczęciem jego budowy pozwolenia na budowę. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, w tym w szczególności z materiału fotograficznego i protokołów oględzin jednoznacznie wynika, że obiekt ten składa się z siedmiu betonowych komór oddzielonych od siebie żelbetowymi ściankami. Wydzielone komory z jednej strony są otwarte, a z drugiej zamknięte murem oporowym stanowiącym ogrodzenie wypełnionego odpadami komunalnymi składowiska. Komory służą do gromadzenia sortowanych odpadów i mają szerokość 3 do 4 m. Nad czterema komorami, o szerokości 3 m każda, wykonany jest strop żelbetowy, a na tym stropie wykonana jest nadbudowa kubaturowa w formie konstrukcji szkieletowej stalowej kontenerowej. Natomiast nad trzema komorami, o szerokości 4 m każda, ustawiona jest konstrukcja instalacji przeznaczonej do doczyszczania odpadów, instalacja ta łączy się z przenośnikiem taśmowym podającym odpady ze stanowiska na poziomie terenu. W ocenie Sądu, rozmiar, sposób posadowienia, materiał oraz trwałość związania z gruntem i funkcjonalna zależność poszczególnych elementów tego obiektu pozwala stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym stanowiącym całość techniczno-użytkową. W myśl art. 28 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy. Podkreślić trzeba, że wskazany w zarzutach skargi przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przedmiotowa sortownia nie stanowi jakiegokolwiek obiektu określonego art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy. W związku z powyższym, przed rozpoczęciem budowy inwestor powinien legitymować się pozwoleniem na budowę, którego nie posiadał. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że Spółka dopuściła się samowoli budowlanej. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo rozpoczął procedurę legalizacyjną. Poza sporem jest, że Spółka nie wypełniła obowiązków określonych w prawomocnym postanowieniu z dnia 8 maja 2017r. - co obligowało organ do wydania decyzji rozbiórkowej. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 4 ustawy w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 (tj. przedstawienia określonych w postanowieniu dokumentów), stosuje się przepis ust. 1, czyli nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego. Brzmienie powołanego przepisu jest jednoznaczne i obliguje organ w przypadku niespełnienia obowiązków zawartych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 oraz art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy, do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Bezspornym jest, że Spółka nie przedłożyła wymaganych dokumentów, a wręcz zrezygnowała z procedury legalizacyjnej składając oświadczenia o rezygnacji z procedury legalizacyjnej i wnosząc o przedłużenie terminu rozbiórki obiektu. Konsekwencją tego musiało być - zgodnie z art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy - nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Podkreślić należy, że decyzja wydana na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowalnego ma charakter związany. Procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 ustawy, nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury legalizacyjnej, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia zażądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki (por. m.in. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 listopada 2012r., sygn. II SA/Op 271/12). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji w sposób nie dość szczegółowy uzasadnił zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji, jako obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę, to z uzasadnienia tego da się jednak wywieść, że przedmiotowa sortownia stanowi obiekt budowlany trwale związany z gruntem stanowiący całość użytkową, która wpisuje się w definicję budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, jest to więc uchybienie, które nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut, że Spółka nie powinna posiadać przymiotu inwestora co do całości obiektu objętego przedmiotem decyzji rozbiórkowej, bowiem część infrastruktury składającej się na całość sortowni odpadów selektywnie zebranych została wybudowana w bliżej nieustalonym czasie przez zupełnie innego inwestora. Sąd podziela stanowisko organu, że właściciel nabywający nieruchomość zabudowaną przejmuje wszelkie prawa i obowiązki z nieruchomością związane. Jak wynika z akt sprawy sam inwestor wskazał, że jedynie część inwestycji istniała przed 2016r. (mur oporowy) i w tym zakresie organ zreformował decyzję wyłączając z nakazu rozbiórki przedmiotowy mur. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.