III OSK 2430/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia WSA (del.) Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1667/21 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 października 2021 r., nr SKO.OS/41.9/489/2021/11170/AK w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Gl 1667/21 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: Spółka, skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO) z 25 października 2021 r., nr SKO.OS/41.9/489/2021/11170/AK w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Spółka wystąpiła z wnioskiem o zmianę decyzji Prezydenta Miasta M. z 2 grudnia 2014 r., znak OS-I.6233.44.2014.SS - zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] przy ulicy [...] w M. Po przeprowadzeniu wymaganego postępowania decyzją z 5 lipca 2021 r. nr OS-I.6233.14.2020PJ Prezydent Miasta M. (dalej: organ, organ I instancji), działając na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592) i art. 41a ust. 4 i ust. 4a, art. 46 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i § 2, oraz art. 108 § 1 k.p.a. orzekł o odmowie zmiany własnej decyzji z 2 grudnia 2014 r. zezwalającej na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne na wskazanych działkach w M. dla skarżącej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka, reprezentowana na przez fachowego pełnomocnika, domagając się zmiany "zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie decyzji dokonującej zmiany decyzji organu pierwszej instancji znak OS-I.6233.44.20145.SS z dnia 2 grudnia 2014 r. - zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne na wskazanych działkach w M., zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy". SKO po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 25 października 2021 r., nr SKO.OS/41.9/489/2021/11170/AK orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca Spółka, działając przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o uchylenie decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie z uwagi na braku formalne, względnie po uzupełnieniu o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podtrzymało dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji oddalając skargę Spółki w uzasadnieniu wyroku wskazał, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają, w ocenie składu orzekającego, obowiązującego prawa. Sąd I instancji wskazał, że w postanowieniu z 29 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznał, iż instalacja do przetwarzania odpadów eksploatowana przez Spółkę nie spełnia wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Organ ten stwierdził, że Spółka nie posiada technicznych i organizacyjnych możliwości pozwalających na przetwarzanie odpadów zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, wskazując dokładnie dostrzeżone braki, w tym m.in. brak wymaganej umowy, która dla swej ważności wymaga formy aktu notarialnego oraz dokładnego wskazania masy i rodzaju odpadów, które mogą być zbierane i przetwarzane na tej nieruchomości. Nawet przyjmując, że strona skarżąca zrezygnowała z przetwarzania odpadów o kodzie 19 12 12, co wynika ze zmiany pierwotnego wniosku Spółki dokonanego pismem z 21 maja 2021 r. (istotna modyfikacja wniosku) w postanowieniu tym zawarto opis nieprawidłowego magazynowania odpadów o innych kodach. Według Sądu I instancji, organ odwoławczy w decyzji przeprowadził szczegółową ocenę powyższego postanowienia, potwierdzając zasadność podniesionych zastrzeżeń przez przedstawiciela Państwowej Straży Pożarnej zarówno w zakresie braku spełnienia wymagań określonych ogólnie obowiązującymi przepisami, jak i warunkami wskazanymi w operacie przeciwpożarowym. Wskazywana przez stronę okoliczność, iż odrębną decyzją orzeczono nowy termin wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr 77/2018 – czyli obowiązku zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru, nie może zmienić oceny sytuacji, iż w sprawie wydane zostało negatywne postanowienie opiniujące Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, które spowodować musi określone działanie organów orzekających w sprawie. W ocenie Sądu I instancji, modyfikacja złożonego wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów nie miała wpływu na wynik przeprowadzonego przez orzekające w sprawie organy postępowania. Uwzględniając przepis art. 41a ust. 4 i ust. 4a ustawy o odpadach, jak również mając na uwadze naruszenie przepisu art. 25 ust. 1 oraz art. 46 ust. 1 tej ustawy należało odmówić zmiany posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zdaniem Sądu I instancji, akt administracyjnych wynika, że postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, tj. at. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 czy art. 107 § 3 k.p.a. W skardze kasacyjnej Spółka (dalej: skarżąca kasacyjnie), reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji i wniosła o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 14 ust. 4 ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1592 ze zm.) w zw. z art. 7, 8 k.p.a. przez uznanie że organy I i II instancji przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, a skarżący nie spełnił warunków niezbędnych do orzeczenia zmiany decyzji Prezydenta Miasta M. z 2 grudnia 2014 r. - zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne udzielonego Spółce, podczas, gdy skarżący w toku postępowania, działając na podstawie przysługujących mu uprawnień strony istotnie zmienił wniosek z 5 marca 2021 r. w zakresie wymagającym dokonania przez organ aktualizacji przeprawionych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w trybie art. 41a ustawy o odpadach ustaleń z kontroli, a tym samym wydanie orzeczenia przez organ I instancji w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pokrywał swoim zakresem treści protokołów kontroli (oraz uznanie przez organ II instancji, że postępowanie takie jest w pełni prawidłowe); - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z. art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, podczas, gdy skarżący w toku postępowania, działając na podstawie przysługujących mu uprawnień strony istotnie zmienił wniosek z 5 marca 2021 r. w zakresie wymagającym dokonania przez organ aktualizacji przeprawionych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w trybie art. 41a ustawy o odpadach ustaleń z kontroli, a tym samym wydanie orzeczenia przez organ I instancji w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pokrywał swoim zakresem treści protokołów kontroli (oraz uznanie przez organ II instancji, że postępowanie takie jest w pełni prawidłowe); - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., przez oddalenie skargi, pomimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa stanowiącego przesłankę wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej 2. rezygnację, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. z rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wskazało, że zarzuty w niej przedstawione nie zasługują na uwzględnienie. W dniu 1 lipca 2024 r. Prezydent Miasta M. przesłał kopię decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach z 11 czerwca 2024 r. SKO.OS/41.9/1046/2023/24753/BL uchylającą w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku usunięcia odpadów, a w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy decyzję Prezydent Miasta M. z 26 października 2023 r., nr OS-I.6233.11.2021.pt cofającą decyzję Prezydenta Miasta M. z 2 grudnia 2014 r., OS-I.6233.44.2014.SS w przedmiocie zezwolenia skarżącej na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do polemiki z decyzją SKO z 25 października 2021 r., nr SKO.OS/41.9/489/2021/11170/AK w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne, a marginalnie odnoszą się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącej kasacyjnie, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji. Powinno także zawierać argumentację na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania przepisu. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z. art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wyjaśnić należy, że art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, dalej: p.u.s.a.) ma charakter ustrojowy. Sąd administracyjny może naruszyć ten przepis, gdy oceniając działalność administracji publicznej przyjmie inne niż legalność (zgodność z prawem) kryterium kontroli. W skardze kasacyjnej brak jest zarzutów wskazujących na to, że Sąd I instancji mógł naruszyć ww. przepis w sposób odpowiadający jego dyspozycji. O naruszeniu art. 1 § 2 p.u.s.a. można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem. Nie może uchybić temu przepisowi sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. Skoro zatem Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO z 25 października 2021 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne, zaś oceniając skargę Spółki uznał ją za nieuzasadnioną w całości i oddalił, to nie naruszył art. 1 § 2 p.u.s.a. Pozbawione są doniosłości prawnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, podczas, gdy skarżąca w toku postępowania, działając na podstawie przysługujących jej uprawnień strony istotnie zmieniła wniosek z 5 marca 2021 r. w zakresie wymagającym dokonania przez organ aktualizacji przeprawionych przez WIOŚ zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w trybie art. 41a ustawy o odpadach ustaleń z kontroli, a tym samym wydanie orzeczenia przez organ I instancji w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pokrywał swoim zakresem treści protokołów kontroli (oraz uznanie przez organ II instancji, że postępowanie takie jest w pełni prawidłowe). Podkreślić należy, że stosownie do postanowień art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. prowadzenie postępowania dowodowego jest obowiązkiem organu administracji i to ten podmiot odpowiada za prawidłowe przeprowadzenie tego elementu postępowania administracyjnego, jednakże nie można tracić z pola widzenia również i tego, że z przywołanego art. 7 k.p.a. wynika, że organ administracji podejmuje także na wniosek stron działania zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. Wbrew temu co podnosi skarżąca kasacyjnie, decyzje organów I i II instancji nie są niezgodne z prawem. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że z akt administracyjnych wynika, że postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd I instancji prawidłowo nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, tj. at. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Przesądzające w sprawie jest postawienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z 18 marca 2021 r., znak: MZ.5585.3.2021, w którym stwierdził brak spełnienia wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., przez oddalenie skargi, pomimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa stanowiącego przesłankę wznowienia postępowania. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wyjaśnić należy, że z art. 151 p.p.s.a. wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją (zob. wyrok NSA z 26.09.2023 r., II OSK 3215/20, LEX nr 3626861). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu. Nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu). Ma rację Sąd I instancji, że zgodnie z art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach (w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 września 2021 r.) postanowienie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniujące spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie i w przypadku takiego postanowienia właściwy organ może wydać zezwolenie na zbieranie, przetwarzanie lub pozwolenie na wytwarzanie odpadów, jeżeli stwierdzi, że niespełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska nie spowoduje powstania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, ale należy wyraźnie podkreślić, że zastrzeżenia organu ochrony środowiska są na tyle poważne, że nie można ich lekceważyć. Zgodnie bowiem z art. 41a ust. 4a ustawy o odpadach w przypadku postanowienie komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej lub zgodność z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Skoro więc w niniejszej sprawie takie postanowienie zostało wydane, to organ I instancji był zobligowany do odmowy zmiany decyzji Prezydenta Miasta M. z 2 grudnia 2014 r. Pomimo bowiem, iż w treści przywołanego przepisu jest mowa o postanowieniu opiniującym, to ma ono charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie w niniejszej sprawie, co oznacza, że jego wydanie obliguje organ prowadzący postępowanie do wydania odmowy zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W trafnej ocenie Sądu I instancji, nie mogą też wpłynąć na odmienną ocenę sytuacji strony skarżącej, działania pełnomocnika skarżącej, tj. zgłoszenie pismem z 19 maja 2021 r., które wpłynęło do urzędu w dniu 25 maja 2021 r. wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania (uzasadnione, zdaniem skarżącej, zmianą terminu realizacji obowiązku zawartego w wymienionej powyżej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej) czy złożenie, już po zakończeniu postępowania dowodowego, pismem z 20 maja 2021 r., które wpłynęło do Urzędu w dniu 25 maja 2021 r., wniosku o zmianę wniosku na uzyskanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne z uwagi na rezygnację ze zbierania odpadów o kodzie - 19 12 12. W drugiej kolejności wyjaśnić należy, że nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 14 ust. 4 ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592 ze zm.) w zw. z art. 7, 8 k.p.a. przez uznanie że organy I i II instancji przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, a skarżący nie spełnił warunków niezbędnych do orzeczenia zmiany decyzji Prezydenta Miasta M. z 2 grudnia 2014 r. - zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne, podczas, gdy skarżąca w toku postępowania, działając na podstawie przysługujących jej uprawnień strony istotnie zmieniła wniosek z 5 marca 2021 r. w zakresie wymagającym dokonania przez organ aktualizacji przeprawionych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w trybie art. 41a ustawy o odpadach ustaleń z kontroli, a tym samym wydanie orzeczenia przez organ I instancji w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pokrywał swoim zakresem treści protokołów kontroli (oraz uznanie przez organ II instancji, że postępowanie takie jest w pełni prawidłowe). Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wyjaśnić należy, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego. Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego został błędnie sformułowany w skardze kasacyjnej. Przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - iż sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 14 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1592 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu "Jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa". Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie organ I instancji swoje negatywne rozstrzygnięcie wniosku skarżącej oparł o przesłankę z art. 41a ust. 4 i ust. 4a ustawy o odpadach, stwierdzając, iż nie zostały spełnione przez stronę wnioskująca wymagania określone w przepisach ochrony środowiska oraz przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej. Wnioskowana do zmiany w trybie art. 14 ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw decyzja zezwalająca na przetwarzanie odpadów z 2 grudnia 2014 r. wymaga przeprowadzenia odpowiedniego postępowania, uzyskania niezbędnych opinii organów współdziałających oraz przede wszystkim spełnienia określonych w tym przepisie warunków. W celu ustalenia czy wnioskująca Spółka spełnia te wymagania organ I przeprowadził oględziny miejsc magazynowania odpadów w ramach przetwarzania oraz oględziny instalacji do przetwarzania tych odpadów. W ich wyniku organ ustalił, że magazynowane odpady nie były opisane kodami odpadów, oznaczenia na workach były nieaktualne, miejsca magazynowania odpadów nie odpowiadały opisowi zamieszczonemu we wniosku – m.in. nie było wydzielonych sekcji zgodnie z dołączonym do wniosku operatem przeciwpożarowym. Stwierdzono magazynowanie odpadów w big-bagach, a także luzem oraz oznaczenie odpadów błędnymi kodami. Nie można było ustalić, czy teren magazynowania odpadów był utwardzony, nie do sprawdzenia było twierdzenie pracownika Spółki, że podłoże terenu miejsc magazynowania odpadów jest utwardzone. Potwierdzono natomiast, że gromadzone i magazynowane odpady nie są zabezpieczone przed działaniem czynników zewnętrznych, tzn. przed opadami i przenikaniem wód opadowych, co potwierdzono także ustaleniem, iż teren gromadzenia odpadów nie ma systemu odprowadzania wód opadowych. Ustalono, że odpady przetwarzane są w instalacji znajdującej się w hali, a na zewnątrz budynku znajduje się zbiornik z cieczą pochodzącą z przetwarzania odpadów. Potwierdzono fakt odprowadzania pieniącej się cieczy z budynku na grunt nieutwardzony. Ustalono, że system wizyjny przedmiotowego terenu stanowi 6 kamer, które według oświadczenia przedstawiciela Spółki obejmują cały teren magazynowania odpadów. Przypomnieć należy, że niezależnie od samodzielnego przeprowadzenia oględzin miejsc magazynowania odpadów organ pierwszej instancji zwrócił się o przeprowadzenie samodzielnej kontroli przez organy współdziałacze w tym postępowaniu, tj. WIOŚ oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej. Każdy z tych organów po przeprowadzeniu samodzielnej kontroli miejsc magazynowania odpadów, następnie wydał wymagane w toku tego postępowania postanowienie opiniujące spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, czy w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej. W tych okolicznościach nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej kasacyjnie, że zostały wydanie orzeczenia przez organ I instancji w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pokrywał swoim zakresem treści protokołów kontroli (oraz uznanie przez organ II instancji, że postępowanie takie jest w pełni prawidłowe). W niniejszej sprawie Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że wnioskująca Spółka nie posiada możliwości technicznych i organizacyjnych na przetwarzanie odpadów zgodne z wymaganiami ochrony środowiska, a to wobec: braku danych dotyczących masy i rodzajów odpadów, nieprzekazania informacji umożliwiających logowanie się do wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów, nieuregulowanego stanu formalno-prawnego ścieków technologicznych, niedostosowania miejsc magazynowania odpadów o kodzie 19 12 12 i 19 12 10 do warunków uwzględniających właściwości tych odpadów i zagrożenia jakie mogą powodować w związku z możliwości powstawania odcieków. Odnosząc się decyzji do nadesłanych przy piśmie z 1 lipca 2024 r. odnotować należy, że pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem przedmiot kontroli przez Sąd I instancji stanowiła decyzja SKO z 25 października 2021 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.