I SA/Wa 1377/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej jako "Minister/organ") decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju z [...] września 2020 r., nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] stycznia 2013 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1969 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z [...] listopada 1968 r., nr [...] o przyznaniu na rzecz spadkobierców J. M. odszkodowania z tytułu wywłaszczenia części nieruchomości oznaczonej jako I. kat. [...] lwh [...] o pow. [...] m2 z całego obszaru o pow. [...] m2, stanowiącej własność J. M. Zaskarżona decyzja Ministra została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z [...] listopada 2013 r., nr [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2013 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1969 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] listopada 1968 r., nr [...] o przyznaniu na rzecz spadkobierców J. M. odszkodowania z tytułu wywłaszczenia części nieruchomości oznaczonej jako I. kat. [...] lwh [...] o pow. [...] m2 z całego obszaru o pow. [...] m2, stanowiącej własność J. M. Wyrokiem z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 301/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prezydenta Miasta K. ww. decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrokiem z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2846/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Prezydenta Miasta K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 301/14. Pismem z [...] czerwca 2015 r., Prezydent Miasta K., wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wniósł o wznowienie, na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, postępowania nadzorczego zakończonego wydaniem przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Decyzją z [...] listopada 2013 r., nr [...] i uchylenie ww. decyzji. Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa wznowił postępowanie w niniejszej sprawie. Decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], Minister Rozwoju odmówił uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] listopada 2013 r., nr [...]. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Prezydent Miasta K. Decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], Minister utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju z [...] września 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister wyjaśnił, powołując się przy tym na stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 8 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2631/15), że powołany jako podstawa wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, dotyczącego art. 156 § 2 k.p.a., ma charakter interpretacyjny, zawiera bowiem wskazówki, jak należy rozumieć badany przepis z uwzględnieniem wskazanych przez Trybunał zasad konstytucyjnych, a jego skutkiem nie jest zatem wyeliminowanie przepisu z obrotu prawnego. Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał wskazał na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji RP, zasad pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Minister wyjaśnił także, że do czasu dokonania zmian legislacyjnych organ nie ma podstaw prawnych do samodzielnego ustalenia terminu, po upływie którego niedopuszczalne będzie stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, w szczególności zaś do oceny, czy przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin, który ogranicza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu innych wad prawnych niż rażące naruszenie prawa, można uznać za "znaczny upływ czasu" w rozumieniu uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Uwzględniając powyższe Minister uznał, że decyzja Ministra Rozwoju z [...] września 2020 r., nr [...] jest prawidłowa, ponieważ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. nie ma charakteru prawotwórczego, nie ingeruje w tekst przepisu art. 156 § 2 k.p.a., nie eliminuje go z porządku prawnego, ani nie zmienia obowiązującego przepisu. Brak było zatem podstaw do uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] listopada 2013 r., nr [...][...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu wniósł Skarb Państwa – Prezydent Miasta K. (dalej jako "Skarżący"), zarzucając jej naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1969 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. z [...] listopada 1968 r., nr [...] - mimo, iż zgodnie z normą wyrażoną przez powołane przepisy kompetencja organu do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa dezaktualizuje się w przypadkach równoczesnego (kumulatywnego) spełnienia dwóch przesłanek: a to gdy od wydania decyzji - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/12 - upłynął znaczny okres czasu oraz gdy decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy; 2) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1969 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. z [...] listopada 1968 r., nr [...] na skutek nieustalenia czy w przedmiotowej sprawie powstały nieodwracalne skutki prawne; 3) art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy przejawiający się brakiem pełnego i rzeczowego uzasadnienia faktycznego, tj. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności powodów, dla których pomimo znacznego upływu czasu od wydania stwierdzono nieważność decyzji, jak również nie wyjaśnienie kwestii dotyczących decyzji jako podstawy nabycia prawa oraz nieodwracalnych skutków prawnych, zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw wyrażonej w art. 8 § 2 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia decyzji skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1969 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. z [...] listopada 1968 r., nr [...] poprzez wydanie w takim samym stanie faktycznym i prawnym - bez uzasadnionej przyczyny - odmiennego orzeczenia; 4) zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. w związku z art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę uchylenia decyzji skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1969 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. z [...] listopada 1968 r., nr [...] na skutek nieuwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/12 (Dz. U. z 2015 r. poz. 702), w którym Trybunał wskazał na konieczność wyinterpretowania z przepisów prawa terminu "znacznego upływu czasu", a w konsekwencji niewypełnienia obowiązku zbadania czy zachodzi przesłanka znacznego upływu czasu i zastosowania przepisu art. 156 § 2 k.p.a. z uwzględnieniem ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego; 5) zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, z uwzględnieniem wynikających z art. 2 Konstytucji zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa, poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni przepisu art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. skutkującym przyjęciem możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1969 r., nr [...]oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. z [...] listopada 1968 r., nr [...] po upływie znacznego okresu czasu. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto natomiast argumentację na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. W piśmie z [...] marca 2022 r. uczestnicy postępowania E. G. oraz T. Z. wnieśli o oddalenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 lutego 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), o czym strony zostały powiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając niniejszą sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Ministra nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podkreślić należy przede wszystkim, iż niniejsze postępowanie przed Ministrem prowadzone było w trybie nadzwyczajnym - w trybie wznowienia postępowania w sprawie ostatecznie zakończonej - art. 145 k.p.a., którego przedmiotem jest jedynie weryfikacja prawidłowości ustalenia stanu faktycznego z punktu widzenia wykluczenia ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa (B. Adamiak [w:] System Prawa Administracyjnego, t. 9, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, wyd. 3, s. 360 i nast.). Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 16 k.p.a., ma ono charakter nadzwyczajny, odrębny od postępowania zwykłego. Stąd też, jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, ale tylko w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła ta decyzja, dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia w sposób wyczerpujący przesłanki wznowienia postępowania, które są związane z kwalifikowaną wadliwością postępowania, powodującą możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść decyzji i w konsekwencji wyeliminowanie wadliwego rozstrzygnięcia. Niniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącego, który wskazał na istniejącą w sprawie – jego zdaniem – podstawę wznowienia postępowania wynikającą z art. 145a § 1 k.p.a., który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Wskazana przez Skarżącego podstawa wznowienia dotyczy wyroku Trybunał z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/12 (Dz. U. z 2015 r. poz. 702).Zdaniem Skarżącego wyrok ten ma zastosowanie i znaczenie dla sprawy niniejszej. Jak wskazuje doktryna, przepis art. 145a § 1 k.p.a. nie uzasadnia możliwości żądania wznowienia przez sam tylko fakt wydania orzeczenie Trybunału o niezgodności przepisu z Konstytucją RP. Muszą tutaj bowiem wystąpić dwie przesłanki: zarówno wydanie takiego orzeczenia przez Trybunał, jak i utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, opublikowano: LEX/el. 2022). Mając zatem na uwadze powyższe stanowisko, które Sąd orzekający w pełni aprobuje, zgodzić się należy z organ, że w przypadku wyroku Trybunał z 12 maja 2015 r. nie mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w art. 145a § 1 k.p.a., mianowicie na podstawie wspomnianego orzeczenia Trybunał nie orzekł o utracie mocy obowiązującej art. 156 § 2 k.p.a. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie można bowiem pominąć, że Trybunału Konstytucyjnego wyrokiem z 12 maja 2015 r. stwierdził jedynie, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że niedookreślony charakter przesłanki rażącego naruszenia prawa powoduje - zdaniem Trybunału - iż z czasem wzrasta ryzyko prawne, polegające na możliwości wykształcenia się odmiennej linii orzeczniczej zarówno w stosunku do norm materialnych jak i procesowych, które legły u podstaw wydanej decyzji, jak i samej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zwrócono też uwagę, że działanie organów państwa na podstawie prawa, będące przejawem zasady praworządności, nie oznacza bezwzględnego obowiązku eliminowania z obrotu wadliwych decyzji, na podstawie których strona nabyła prawo (...), po upływie znacznego czasu od wydania tego aktu administracyjnego. Jedynie (pkt 8.4) w szczególnych okolicznościach, gdy przemawia za tym inna zasada konstytucyjna, jest dopuszczalne odstąpienie od zasady bezpieczeństwa prawnego (...). Należą tu sytuacje nadzwyczaj wyjątkowe, gdy ze względów obiektywnych zachodzi potrzeba dania pierwszeństwa określonej wartości chronionej bądź znajdującej (...) oparcie w przepisach Konstytucji. Przytaczając dotychczasowe swe orzecznictwo Trybunał podkreślił, że owe ograniczenia czasowe są konieczne z uwagi na wartość, którą jest stabilność stosunków prawnych, służąca porządkowi publicznemu, oraz ze względu na rosnące z czasem trudności dowodowe w prowadzeniu ewentualnego nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, a także ze względu na ochronę praw nabytych przez osoby trzecie. Trybunał wyraził też pogląd, że trwałość decyzji organów władzy nie może być pozorna. Ostatecznie Trybunał pozostawił ustawodawcy do rozstrzygnięcia czy właściwe byłoby zastosowanie dziesięcioletniego terminu prekluzyjnego z art. 156 § 2 k.p.a., czy też innego terminu. W celu dostosowanie systemu prawa do powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., ustawodawca zdecydował się dokonać zmian w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zmianę brzmienia art. 156 § 2 k.p.a. (zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.1491), dalej jako "ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r.") oraz dodanie § 3 w art. 158 k.p.a. (dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r.). W obecnym stanie prawnym, obowiązującym od dnia 16 września 2021 r. (dzień wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r.), nie stwierdza się już zatem nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.), jak też nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat (art. 158 § 3 k.p.a.). Abstrahując zatem od kwestii, że powyższa zmiana normatywna nie miała żadnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia wznowionej sprawy nadzorczej – wszak znowelizowane brzmienie art. 156 § 2 k.p.a. weszło w życie już po wydaniu zaskarżonej decyzji przez Ministra, a tym bardziej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] listopada 2013 r., nr [...], to stwierdzić należy przede wszystkim, że prawidłowe jest stanowisko Ministra, który uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145a § 1 k.p.a. w postaci utraty mocy obowiązującej konkretnego unormowania będącego podstawą decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] listopada 2013 r. Dodatkowo wskazać należy, czego zdaje się nie dostrzegać Skarżący, że analogiczne stanowisko w zakresie charakteru wyroku Trybunału z 12 maja 2015 r. wyraził również orzekający w sprawie nadzorczej Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2846/15), który stwierdził, że co do zasady powyższy wyroku Trybunału ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym, i wskazuje na konieczność podjęcia działań ustawodawczych w tej materii. NSA wyjaśnił przy tym, że "(...) w sytuacji, w której decyzja korzystała przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem, wywołała skutki w zakresie nabycia praw przez adresatów, a dodatkowo przesłanka stwierdzenia nieważności ma charakter prawnie niedookreślony, zasada praworządności i zasada stabilizacji stosunków prawnych, sprzeciwiają się dopuszczalności stwierdzenia nieważności takiej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie budzi on kontrowersje, lecz wyrażone w jego motywach poglądy są przywoływane i stosowane w praktyce. Jednakowoż w ocenie obecnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie nie mają one zastosowania. Co prawda kontrolowane orzeczenia zapadły dawno temu, bo w 1968 i 1969 roku, wszak powyższe zasady nie wymagają udzielenia ochrony ukształtowanym przezeń stosunkom prawnym. Chodzi przecież o odszkodowanie, i to pieniężne, które z zasady jest odwracalne, a nie o prawo wymagające stabilizacji. Nie zostały przeto wypełnione przesłanki, jakimi kierował się Trybunał wydając to orzeczenie." Jak wskazuję przy tym judykatura, postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych i tylko w razie potwierdzenia istnienia takich wad postępowanie to ma ustalić, czy miały one wpływ na kwestionowane rozstrzygnięcie. Wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera zatem możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 279/20). Z analizy uzasadnienia postawionych w skardze zarzutów wynika, że Skarżący w istocie zmierza właśnie w tym kierunku, mianowicie wykazania istnienia wady nieważności, co nie mogło jednak znaleźć akceptacji Sądu. Nie ma zatem racji Skarżący, która zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz 156 § 2 k.p.a. W tej sytuacji organ słusznie uznał, że brak było podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie doszło przy tym do naruszenia wskazanych w skardze art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Co prawda ocena okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie dokonana przez organ różni się od oceny Skarżącego, ale ocena ta była swobodna, a nie dowolna, i nie doszło w tym przypadku do naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. Należy też podkreślić, że "słusznego interesu strony" nie można utożsamiać z rozstrzygnięciem zgodnym z oczekiwaniami osoby zainteresowanej, w celu osiągnięcia osobistych korzyści. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Nie sposób przy tym skutecznie zarzucić Ministrowi naruszenia innych zasad procedury administracyjnej, w tym wskazanych w skardze zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), a tym bardziej norm konstytucyjnych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.