IV SAB/Wr 185/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół zawodowych w B. D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. A. C. pismem z dnia 9 kwietnia 2020 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych w B. w udostępnieniu informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 stycznia 2020 r. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 13 ust. 1 u.d.i.p. – przez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego. Wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze i nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącej. W uzasadnieniu podała, że w dniu 10 stycznia 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej o treści: "Dzień dobry, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej wnoszę o link do strony BiP i statutu. Informacje proszę wysłać na niniejszy adres email". Organ jest zobowiązany do udzielenia informacji na gruncie u.d.i.p. a wnioskowana informacja jest informacją publiczną. Ponieważ organ nie udostępnił skarżącej żądanej przez nią informacji skargę niniejszą należy uznać za uzasadnioną i zasługującą na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły podała, że do dnia wpłynięcia skargi, nie miała świadomości wpłynięcia wniosku skarżącej. Po doręczeniu organowi skargi podjęto działania w celu rozpoznania przedmiotu sprawy. Przeszukano zasoby poczty elektronicznej szkoły pod adresem [...] W zasobach nie znaleziono e-maila o wskazanym w treści e-maila brzmieniu w wiadomościach archiwalnych pod datą 10 stycznia 2020 r. W zasobach nie znaleziono żadnej innej wiadomości od skarżącej wysłanych w terminie wcześniejszym lub późniejszym. Stwierdziła, że trudno oceniać co było przyczyną takiego faktu. Dodała, że dzień 10 stycznia 2020 r. był dniem pisemnych egzaminów zewnętrznych potwierdzających kwalifikacje w zawodzie i serwer poczty był znacznie obciążony. Możliwe również, że wiadomość została przekierowana do folderów "Spam" lub "Niechciane", które pracownicy szkoły starają się przeglądać. Zauważyła też, że ma świadomość, iż szkoła ma obowiązek udzielać informacji publicznej i takich informacji udziela w terminie. W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżąca podała, że bez wątpienia skierowała do organu wniosek o treści przytoczonej w skardze. Podała, że na dowód załącza wydruk wiadomości e-mail oraz wydruk logów poczty elektronicznej potwierdzający doręczenie tej wiadomości. Stwierdziła, że przeoczenie otrzymanej wiadomości obciąża organ. W ocenie skarżącej nie można mówić aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów. W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 – dalej ustawa u.d.i.p.). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Art. 13 powołanej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniania na wniosek, a informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Z przepisu powyższego wynika, że wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać określonym wymogom formalnym. Jednakże podstawą do udzielenia informacji jest wniesienie zapytania do organu, złożenie wniosku. Dalej wnioskowana informacja musi mieć charakter informacji publicznej. W niniejszej sprawie organ twierdził, że nie udzielił informacji wskazanej w skardze z tej przyczyny, że nie otrzymał od skarżącej wniosku z dnia 10 stycznia 2020 r. Dalej organ podnosił, że po sprawdzeniu poczty elektronicznej nie znalazł wskazanego w skardze wniosku nie tylko pod datą 10 stycznia 2020 r., ale również nie odnotowano wniosku od skarżącej przed tą datą, jak również po powyższej dacie. W ocenie Sądu skoro skarżąca wyprowadza w skardze w stosunku do organu określone skutki prawne na niej spoczywa obowiązek wykazania, że skutecznie doręczyła organowi wniosek z dnia 10 stycznia 2020 r. Organ nie może przedstawić na nieistnienie pewnych faktów dowodów. Według Sądu skarżąca nie wykazała, iż opisany w skardze wniosek został skutecznie doręczony. Dokumentem potwierdzającym ten fakt jest potwierdzenie odbioru przesyłki przez adresata. Takiego dokumentu skarżąca nie przedstawiła. Do pisma z dnia 9 kwietnia 2020 r. zainteresowana dołączyła wiadomość oryginalną, która takim dowodem nie jest. W związku z powyższym należy uznać, że skarżąca nie wykazała że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.