II OSK 2031/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2625/21 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2022 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2625/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę P. R. na decyzję nr 1318/2021 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 października 2021 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, który na podstawie art. 174 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w całości zaskarżył wyrok Sądu I instancji i zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 7 oraz art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego - polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo niezebrania i nierozważenia całego niezbędnego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji wydanej bez podstawy prawnej (z powołaniem się na nieobowiązujący art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r, poz. 1333) oraz wydanie decyzji reformacyjnej orzekającej na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane; - § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640) poprzez stwierdzenie, że norma ta nie ma zastosowania do gazociągu wybudowanego przed 2001 r. W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślić należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Stosowanie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Dla uznania za usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie wystarczy samo wskazanie przepisów, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie upatruje w "niezebraniu i nierozważeniu całego materiału dowodowego", tymczasem Sąd I instancji wyjaśnił, że niesporna w sprawie jest okoliczność, że budynek gospodarczy o wymiarach 6,90 m x 6,35 m zlokalizowany jest w strefie kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700. W konsekwencji zatem legalizacja spornego obiektu nie jest możliwa, a więc zasadnie orzeczono nakaz rozbiórki. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640), wskazać należy, że Sąd prawidłowo wyjaśnił, że gazociąg przebiegający przez działkę nr [...] został wybudowany w roku 1986 r. (jest to nie kwestionowane). W tych okolicznościach należało sięgnąć do § 110 rozporządzenia, na co słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę. Zgodnie z tym przepisem, dla gazociągów wybudowanych: (1) przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę, (2) w okresie od dnia 12 grudnia 2001 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub dla których w tym okresie wydano pozwolenie na budowę, - stosuje się szerokość stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wśród obiektów terenowych wymienionych w załączniku 2 do rozporządzenia wskazano "wolno stojące budynki niemieszkalne (stodoły, szopy garaże). Budynek gospodarczy skarżącego bezspornie leży w 15-metrowej strefie kontrolowanej gazociągu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.