I SA/Gd 1606/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi D.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 10 września 2021 r. nr [....] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS, Organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej jako "k.p.a.", art. 33 § 2 pkt 4 i art. 34 § 3 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.) - dalej jako "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia D.P. (dalej: Strona, Skarżąca) na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia [...] 2021 r. nr [...], którym oddalono zarzuty określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a., braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Naczelnik US wystawił w dniu 7 kwietnia 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należność z tytułu przepadku korzyści majątkowej w wysokości 2.943.809,08- zł. Podstawę wystawienia ww. tytułu wykonawczego stanowił wyrok Sądu Okręgowego XIV Wydział Karny z 21 października 2013 roku sygn. akt [...]. Przedmiotowy tytuł wykonawczy doręczono Stronie 28 stycznia 2021 r. Pismem z 4 lutego 2021 r. Strona złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powołała się na zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a., braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r. Naczelnik US oddalił wniesione przez Stronę zarzuty. Pismem z dnia 30 lipca 2021 r. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i nieprawidłowe rozpoznanie zarzutów oraz naruszenie art. 110c § 2a u.p.e.a. poprzez niedoręczenie wezwania jej małżonkowi, podczas gdy nieruchomość, z której organ prowadzi egzekucję należy do majątku wspólnego. Dyrektor IAS postanowieniem z dnia [...] 2021 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie Naczelnika US. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a. wyjaśnił, że w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 7 kwietnia 2020 r., obejmującym przedmiotową zaległość, prawidłowo wskazano podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Jest to prawomocny wyrok Sądu Okręgowego XIV Wydział Karny z dnia 21 października 2013 roku sygn. akt [...], którym na mocy art. 45 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 roku poz. 1444 ze zm.) - dalej: "k.k." orzeczono przepadek korzyści majątkowej uzyskanej przez Stronę w kwocie 2.943.809,08- zł. W związku z powyższym, Naczelnik US prawidłowo oddalił zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a. Zdaniem Dyrektora IAS prawidłowo Naczelnik US oddalił zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Organ odwoławczy zauważył, że stosownie do § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 roku w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 131) egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nastąpiła, a ostatecznym orzeczeniem jest wyrok SO XIV Wydział Karny z dnia 21 października 2013 r. sygn. akt [...]. W związku z powyższym, zaskarżone postanowienie w powyższym zakresie jest prawidłowe. Ustosunkowując się do zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części poprzez przedawnienie, Dyrektor IAS wyjaśnił, że zgodnie z art. 103 § 1 pkt 3 k.k. nie można wykonać kary, jeżeli od uprawomocnienia się wyroku skazującego upłynęło lat 10 - w razie skazania na inna karę. W przedmiotowej sprawie przedawnienie wykonania kary nastąpi w maju 2023 r. Ponadto, zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek: (1) zapłaty; (2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta; (3) potrącenia; (4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; (5) zaniechania poboru; (6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych; (7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym; (8) umorzenia zaległości; (9) przedawnienia; (10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m; (11) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem na dzień otwarcia spadku. Zdaniem Dyrektora IAS w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła żadna z ww. przesłanek. Z tego względu stwierdził, że zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości został oddalony w sposób prawidłowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych i nieprawidłowe rozpoznanie zarzutów; 2) naruszenie art. 114a u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, w tym brak zawiadomienia małżonka, który jest współwłaścicielem nieruchomości, z której organ wszczął egzekucję; 3) naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności do ustalenia czy orzeczony wobec Niej obowiązek jest zgodny z przepisami, czy Skarżąca jest w stanie w inny sposób uregulować swoją należność.; b) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych praw i niezagwarantowanie Skarżącej możliwości czynnego udziału na każdym etapie postępowania, poprzez brak umożliwienia Skarżącej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy Organ odwoławczy winien był uchylić postanowienie i skierować sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że na żadnym etapie postępowania nie była informowana o prowadzonej sprawie, czym naruszono jej uprawnienia przysługujące w postępowaniu administracyjnym. Przede wszystkim Skarżąca wskazała, że nie była wzywana do wyjaśnienia zaistniałej sprawy, jak też nie mogła złożyć żadnych dowodów w sprawie. Skarżąca podkreśliła ponownie, że nieruchomość, do której prowadzona jest egzekucja administracyjna należy również do jej męża, który nie został poinformowany o ww. prowadzonej egzekucji, a przede wszystkim nie otrzymał upomnienia poprzedzającego egzekucję administracyjną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Skarżąca w niniejszej sprawie zgłosiła zarzuty w oparciu o art. 33 § 2 pkt 2 lit. a), art. 33 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 (pkt 2 lit. a)); brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (pkt 4); wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (pkt 5). Przechodząc do oceny zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia należy wyjaśnić, że w tym przypadku bada się czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że prawidłowe jest stanowisko Dyrektora IAS w zakresie zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że podstawą do wystawienia przez wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego tytułu wykonawczego z dnia 7 kwietnia 2020 r. był prawomocny wyrok Sądu Okręgowego XIV Wydział Karny z 21 października 2013 roku sygn. akt [...]. Skoro podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest ww. wyrok Sądu Okręgowego, to z punktu widzenia wymagań tytułu wykonawczego powołanie go przesądza o poprawności określenia egzekwowanego obowiązku. Ponadto wskazania wymaga, że ww. wyrokiem na mocy art. 45 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 roku poz. 1444 ze zm.) orzeczono przepadek korzyści majątkowej uzyskanej przez Skarżącą w kwocie 2.943.809,08 zł. Jak wynika z pisma Sądu Okręgowego z dnia 21 lutego 2020 r. na dzień 21 lutego 2020 r. Skarżąca zalegała z zapłatą korzyści majątkowej na kwotę 2.943.413,08 zł. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do zniekształcenia w zakresie przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia. Tytuł wykonawczy zarówno pod względem rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów jest zgodny z ww. orzeczeniem Sądu Okręgowego. Tytuł wykonawczy zawiera również prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących zobowiązaną, jak również wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązania. W konsekwencji należało przyjąć, że zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, jest bezzasadny. Z uwagi na powyższe bezzasadny okazał się także zarzut Skarżącej dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego i nieprawidłowego rozpoznania zarzutu w powyższym zakresie. Zasygnalizowania wymaga, że Skarżąca formułując powyższy zarzut nie sprecyzowała w czym upatruje zarzucanej niezgodności określenia obowiązku oraz na czym konkretnie polega błąd w ustaleniach faktycznych. W kwestii zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, należy wskazać, że uznanie zasadności tego zarzutu następuje tylko wtedy, gdy na wierzycielu spoczywał obowiązek dopełnienia tego warunku. Jak wynika z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Upomnienie nie musi w każdym przypadku być bowiem wystawione przez wierzyciela i poprzedzać wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stanowi o tym wyraźnie art. 15 § 1 u.p.e.a., a art. 15 § 5 u.p.e.a. zawiera delegację ustawową skierowaną do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, by ten określił, w drodze rozporządzenia, należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 131) egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Takie sformułowanie przytoczonego przepisu oznacza, że w zakresie którego dotyczy omawiany przepis rozporządzenia egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia jeżeli spełnione są trzy warunki. Po pierwsze, egzekucja musi dotyczyć należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa; po drugie musi być wydane ostateczne orzeczenie (decyzja) dotycząca tych należności; a po trzecie - w tym ostatecznym orzeczeniu musi być określona wysokość tych należności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 746/15, publ. LEX nr 2013505). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nastąpiła, ponieważ Sąd Okręgowy XIV Wydział Karny wyrokiem z dnia 21 października 2013 roku sygn. akt [...], na mocy art. 45 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 ze zm.) - dalej: "k.k." orzekł o przepadku korzyści majątkowej uzyskanej przez Skarżącą w kwocie 2.943.809,08 zł. Wyjaśnienia wymaga, że w świetle art. 45 § 1 k.k. orzeczenie o przepadku korzyści majątkowych lub ich równowartości jest obligatoryjnie. W odniesieniu do powyższej kwestii Sąd Najwyższy wypowiedział się w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt V KK 313/14. W powyższym orzeczeniu SN stwierdził, że przepis art. 45 § 1 k.k. wskazuje na obligatoryjne orzeczenie przepadku korzyści lub jej równowartości. Nie przewiduje żadnego luzu decyzyjnego i nakazuje orzeczenie określonego w nim środka karnego, jeżeli korzyść majątkowa została osiągnięta w wyniku popełnienia przestępstwa, a nie podlega przepadkowi na podstawie art. 44 § 1 i 6 k.k., ani zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi (publ.: LEX nr 1622139). Kwota przepadku korzyści majątkowej wynikająca z orzeczenia sądu karnego stanowi należność pieniężną, której obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a zatem jest należnością o której mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Ponadto w sprawie została spełniona druga z przesłanek, tj. należność pieniężna wynikała z ostatecznego orzeczenia (wyroku SO XIV Wydział Karny z dnia 21 października 2013 r. sygn. akt [...]). Wobec powyższego przesłanki zawarte w § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia zostały spełnione. Z powyższych względów prawidłowe jest stanowisko Dyrektora IAS odnośnie braku obowiązku uprzedniego doręczenia upomnienia. W odniesieniu do zarzutu braku zawiadomienia małżonka – współwłaściciela nieruchomości o prowadzonej egzekucji, wyjaśnienia wymaga, że Skarżąca w złożonych zarzutach z dnia 4 lutego 2021 r. podnosiła jedynie brak uprzedniego doręczenia upomnienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Dopiero w zażaleniu z dnia 30 lipca 2021 r. rozszerzyła ww. zarzut o brak doręczenia małżonkowi wezwania, o którym mowa w art. 110c § 2a u.p.e.a. - w sytuacji prowadzenia egzekucji z nieruchomości należącej do małżonków. Natomiast w skardze w zakresie zarzutu dotyczącego braku uprzedniego doręczenia upomnienia Skarżąca powołuje się na naruszenie art. 114a w zw. z art. 33 § 2 pkt 4 ww. ustawy. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że wynikający z art. 114a u.p.e.a. obowiązek zawiadomienia współwłaściciela nieruchomości o zajęciu ułamkowej części nieruchomości dotyczy czynności organu egzekucyjnego w ramach prowadzonej egzekucji administracyjnej. Tym samym ewentualny brak ww. zawiadomienia mógłby stanowić podstawę do złożenia skargi na czynność egzekucyjną, czyli dotyczy czynności realizowanej w odrębnym trybie niż postępowanie w sprawie zarzutów w egzekucji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca złożyła skargę na czynność egzekucyjną, w której podniosła zarzut niepowiadomienia współwłaściciela nieruchomości o zajęciu ułamkowej części nieruchomości. Zarzut ten został uwzględniony, co wynika z postanowienia Dyrektora IAS z dnia [...] 2021 r. nr [...], którym uznano skargę za zasadną i uchylono postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IAS zalecił organowi egzekucyjnemu przesłanie małżonkowi Skarżącej wezwania o zajęciu nieruchomości. Z tego względu zarzut w powyższym zakresie nie mógł być w niniejszej sprawie kontrolowany z uwagi na to, że podnoszona przez Skarżącą kwestia była już oceniana w odrębnym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, że na żadnym etapie postępowania nie była informowana o prowadzonej sprawie, jak też nie była wzywana do wyjaśnienia sprawy czy złożenia dowodów należy powielić stanowisko zaprezentowane przez Dyrektora IAS w odpowiedzi na skargę, że postępowanie egzekucyjne (w ramach którego rozpatrywane są zarzuty w egzekucji administracyjnej) jest postępowaniem wykonawczym, a nie orzekającym. Wobec tego nie mają zastosowania niektóre zasady dotyczące postępowania administracyjnego, w tym wynikający z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów (por. wyrok WSA z 14 stycznia 2020 roku sygn. akt III SA/Wa 1386/19). Zasada postępowania dotycząca m.in. obowiązku zagwarantowania stronie dostępu do akt odnosi się jedynie do postępowania orzekającego i poprzedzającego wydanie decyzji. Prawidłowe jest także stanowisko Dyrektora IAS, że obowiązek dochodzony w ramach prowadzonej egzekucji administracyjnej nie wygasł. Zgodnie bowiem z art. 103 § 1 pkt 3 k.k. nie można wykonać kary, jeżeli od uprawomocnienia się wyroku skazującego upłynęło lat 10 - w razie skazania na inną karę. Jak wynika z pisma Sądu Okręgowego z 23 czerwca 2021 r. w przedmiotowej sprawie przedawnienie wykonania kary orzeczonej rzeczonym wyrokiem nastąpi w 2023 r. Prawidłowo zatem organ egzekucyjny uznał zarzut ten za nieuzasadniony. Ponadto z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że obowiązek nie wygasł również z żadnego innego powodu. Nie odnotowano jakiejkolwiek wpłaty na poczet orzeczonej należności, a Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jego wykonanie. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Zaskarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie elementy postanowienia wymienione w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.