II SA/Wa 1898/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Stanisław Marek Pietras, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W.D. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na utworzenie uczelni oddala skargę. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w dniu [...] września 2017 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie poprzedzające z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], którym odmówił W. D. wszczęcia postępowania o przeniesieniu pozwolenia na utworzenie Wyższej Szkoły [...] w [...] w likwidacji z siedzibą w [...] na rzecz [...] sp. z o. o. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], cofającą pozwolenie na utworzenie Wyższej Szkoły [...] w [...] i nakazującą jej likwidację do dnia [...] grudnia 2016 r. W tym miejscu podać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 256/17 oddalił skargę W. D. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] kwietnia 2016 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podtrzymuje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu postanowienia poprzedzającego, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. spowodowała, że brak jest przedmiotu postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na utworzenie Wyższej Szkoły [...] w [...] w likwidacji. Tym samym, brak było przesłanki przedmiotowej do wszczęcia postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na utworzenie uczelni. Stwierdzenie braku takiej przesłanki uzasadniało wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 Kpa. Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.), minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, na wniosek osoby, której udzielono pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, przenosi to pozwolenie w drodze decyzji, na rzecz innej osoby fizycznej lub prawnej, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w pozwoleniu oraz nie zachodzą przesłanki określone w art. 20 ust. 5 lub 6. Skoro pozwolenie na utworzenie Wyższej Szkoły [...] w [...] w Likwidacji zostało cofnięte ostateczną decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2016 r., to zaistniała przesłanka przedmiotowa, która uniemożliwiła wszczęcie postępowanie w sprawie przeniesienia tego pozwolenia. W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2017 r. zrzucają, że do jego wydania doszło w warunkach poniżej określonych naruszeń: 1. art. 26 ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, prze odmowę uwzględnienia wniosku, w sytuacji braku przesłanek negatywnych, a wymienionych enumeratywnie w tym przepisie, 2. art. 28 Kpa, prze pominięcie innych stron postępowania, 3. naruszenie podstawowych zasad Kpa, 4. art. 61a Kpa, przez jego nadużycie, co stanowi czyn o którym mowa w art. 231 § 2 Kk, 5. art. 107 § 3 Kpa (brak uzasadnienia prawnego), 6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że decyzja o cofnięciu pozwolenia jest prawomocna. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Na wstępie podać należy, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest możliwa od kwietnia 2011 roku. Przepis ten od wejścia w życie budził sporo kontrowersji, przede wszystkim przez swoją niedookreśloność. Daje bowiem możliwość odmowy rozpoczęcia drogi administracyjnej, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną "lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". W wielu orzeczeniach pojawia się sformułowanie, iż te "inne przyczyny" to między innymi sytuacje, w których w tej samej sprawie postępowanie administracyjne toczy się lub już zapadło rozstrzygnięcie. Często do tego katalogu dodaje się też sytuacje, w których brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 9 września 2015 roku (III UK 16/15) podkreślił, iż z treści art. 61a § 1 Kpa wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. jest możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Organu jest zobowiązany do przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie żądania wszczęcia postępowania nie powoduje jeszcze jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji publicznej przeprowadza bowiem wyłącznie badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczył wszczęcia postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na utworzenie Wyższej Szkoły [...] w [...] w likwidacji w sytuacji, gdy pozwolenie to zostało skarżącemu ostateczną decyzją administracyjną cofnięte, a decyzja ta była kontrolowana przez Sąd, który skargę skarżącego oddalił. Zauważyć należy, że postępowanie zakończone ww. decyzją, jak i postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego w niniejszym postępowaniu dotyczyły co najmniej tego samego przedmiotu. Słusznie zatem organ uznały, że okoliczność ta niepodważalnie wyklucza możliwość wszczęcia kolejnego postępowania w tej samej sprawie. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego dokonał zatem prawidłowego zastosowania art. 61a § 1 K.p.a. w realiach kontrolowanego postępowania. W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w skardze nie mogły zostać uwzględnione, gdyż organ nie naruszył określonych w niej przepisów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.