VII SA/Wa 2356/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi (...) na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2021 r. nr (...) w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2021 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej: k.p.a. i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z [...] maja 2021 r. nr [...] oddalające zarzuty [...] sp. z o.o. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, [...]WINB stwierdził, że PINB decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] nakazał zarządcy - [...] Sp. z o. o. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na działce nr ew. [...], obręb [...] położonej przy ulicy [...] w [...] na budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy w zabudowie bliźniaczej, poprzez doprowadzenie pomieszczenia o funkcji garażowej w poziomie parteru do zgodności z projektem budowlanym stanowiącym integralny załącznik decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. [...]WINB postanowieniem z [...] marca 2020 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez [...] Sp. z o. o. odwołania od powyższej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 czerwca 2020 r. sygn. VII SA/Wa 730/20 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. na powyższe postanowienie [...]WINB. Tytułem wykonawczym z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], poprzedzonym upomnieniem, PINB wszczął wobec [...] Sp. z o.o. jako zobowiązanego postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie obowiązku nałożonego decyzją nr [...]. Pismem z 17 maja 2021 r., uzupełnionym pismem z 25 maja 2021 r. [...] Sp. z o. o. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczące nieistnienia obowiązku, błędu co do zobowiązanego oraz braku wymagalności obowiązku wobec braku faktycznego dostępu do nieruchomości i braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z [...] maja 2021 r. PINB na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), dalej: u.p.e.a., postanowił oddalić zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Organ przywołując treść art. 33 § 2 pkt 1, 3 i 6 u.p.e.a., stwierdził, że decyzja PINB nakazująca obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na działce nr ew. [...], obręb [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, jest decyzją ostateczną i podlega wykonaniu. Tym samym należy stwierdzić, że nałożony obowiązek wciąż istnieje. Fakt podejmowania działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji [...]WINB z [...] stycznia 2021 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB nr [...] poprzez złożenie odwołania od ww. decyzji z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, jak wyjaśnił PINB, sam w sobie nie powoduje trwałej przeszkody do wszczęcia postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku. Organ zauważył, że z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego z 9 kwietnia 2021 r. wynika, iż prezesem spółki [...] Sp. z o. o., na który został nałożony obowiązek decyzją PINB nr [...] jest [...]. Jest on również członkiem zarządu spółki [...] Sp. z o.o., która jak wynika z informacji z rejestru gruntów z [...] maja 2021 r., jest współwłaścicielem działki nr ew. [...], obręb [...], na której znajduje się budynek przy ul. [...]. Wobec powyższego podnoszony przez [...] Sp. z o. o. zarzut, że spółka ta nie ma wstępu na nieruchomość oraz nie ma dostępu do żadnych pomieszczeń na nieruchomości przy ul. [...], w tym do pomieszczeń o funkcji garażowej w poziomie parteru, nie znajduje poparcia w materiale dowodowym sprawy. Pismem z 8 czerwca 2021 r. zażalenie na powyższe postanowienie PINB złożyła [...] Sp. z o. o., wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zgłoszonych zarzutów. Zaskarżonemu postanowieniu zobowiązany zarzucił naruszenie: 1) art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia; 2) art. 33 § 2 pkt 1, 3 i 6 lit. c u.p.e.a. poprzez ich nieprawidłową wykładnię. Wskazanym postanowieniem z [...] września 2021 r. [...]WINB utrzymał w mocy postanowienie PINB, stwierdzając, że odpowiada ono prawu. Organ zażaleniowy wyjaśnił, że PINB dokonał właściwej kwalifikacji i oceny zarzutu braku wymagalności obowiązku, albowiem nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ wskazał, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym i wymagalnym. Wobec powyższego PINB prawidłowo podjął w sprawie czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją nr [...]. Wniesienie odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na decyzję [...]WINB nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności egzekwowanej decyzji nr [...] nie wstrzymało jej wykonalności. Zdaniem [...]WINB, organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w sposób niebudzący wątpliwości odparł również powołany przez zobowiązanego zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Przewidziany w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. zarzut, jak zauważył organ zażaleniowy, dotyczy kontroli formalnej tożsamości podmiotu, co do którego prowadzi się egzekucję z tytułem wykonawczym oraz decyzją stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie może być traktowany jako instrument do weryfikacji decyzji administracyjnej. W ocenie [...]WINB, organ I instancji prawidłowo prowadzi w tych warunkach postępowanie egzekucyjne względem adresata ostatecznej decyzji administracyjnej. Analiza akt zgromadzonych przez PINB w sprawie jednoznacznie wykazała, zdaniem [...]WINB, że również zarzut nieistnienia obowiązku jest bezzasadny (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Nie zapadło bowiem żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji ostatecznej. Argumenty przedstawione przez [...] sp. z o.o., jak wskazał [...]WINB, nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Tak więc pozostają bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...]WINB z [...] września 2021 r. złożyła [...] sp. z o.o., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił [...]WINB naruszenie: 1) art. 33 § 2 pkt 1, 3 i 6 lit. c u.p.e.a. poprzez ich nieprawidłową wykładnię; 2) art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przed Sądem toczy się pod sygn. akt VII SA/Wa 1534/21 postępowanie sądowe zainicjowane skargą na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...]WINB nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB nr [...]. Skarżący w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności powołał się na to, że nie ma faktycznych możliwości wykonania decyzji objętej tytułem wykonawczym, ponieważ nie jest ani współwłaścicielem, ani administratorem (zarządcą) nieruchomości. Wnosząc zarzuty, skarżący podniósł, że nastąpił błąd co do osoby zobowiązanego, ponieważ [...] sp. z o.o. nie ma nic wspólnego z nieruchomością od daty zbycia swojego udziału spółce [...] Sp. z o.o., co nastąpiło przed wydaniem decyzji objętej tytułem wykonawczym. Skarżący zaakcentował, że [...]WINB pominął w uzasadnieniu postanowienia, że spółka podjęła działania w przedmiocie uchylenia wadliwej decyzji i nie odniósł się żaden sposób do braku faktycznych możliwości spółki w zakresie realizacji obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z [...] września 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie [...]WINB narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że w ramach wszczętego postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na działce nr ew. [...], obręb [...] położonej przy ulicy [...] w [...], który określał tytuł wykonawczy z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], skarżący jako zobowiązany wniósł zarzuty, które zaskarżonym postanowieniem [...]WINB zostały oddalone przez organ nadzoru budowlanego jako wierzyciela. Takie rozstrzygnięcie odpowiada treści art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Przypomnieć w tym kontekście należy, że art. 33 § 1 u.p.e.a. przyznał zobowiązanemu prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym uznaje się za podstawowy środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania (por. E. Komorowski, Zarzuty w egzekucji administracyjnej [w:] System egzekucji administracyjnej, red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, Warszawa 2004, s. 509). Zobowiązany może zgłosić zarzuty inicjujące postępowanie, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie o ich dopuszczalności, a następnie zasadności bądź bezzasadności, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. Poddane przez PINB i [...]WINB procedurze określonej w art. 33-34 u.p.e.a. zarzuty, o których mowa w art. 33 § 2 pkt 1 i 6 lit. c u.p.e.a., zostały zgłoszone przez skarżącego nieskutecznie, albowiem nie zachodziła w sprawie sytuacja, którą można odnosić do nieistnienia obowiązku oraz braku jego wymagalności z przyczyn innych od określonych w art. 33 § 2 pkt 6 lit. b i c u.p.e.a. Ocena, jaką [...]WINB w zaskarżonym postanowieniu wywiódł odnośnie do powyższych podstaw zarzutów, jest w pełni trafna, co odnosi się zarówno do sposobu rozumienia normatywnego znaczenia art. 33 § 2 pkt 1 i 6 u.p.e.a., jak i zastosowania tychże przepisów w stanie faktycznym sprawy. Nie budzi wątpliwości, że egzekwowany obowiązek wynika z decyzji ostatecznej PINB pozostającej w obrocie prawnym. Próba jej wyeliminowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156-158 k.p.a.) w dacie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie powiodła się, uwzględniając, że [...]WINB decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB nr [...], a GINB odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia od niej odwołania, które okazało się spóźnione (postanowienie GINB z [...] lipca 2021 r. znak [...]). Należy zauważyć, że wymagalność jest taką cechą obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2021, komentarz do art. 33, uwaga 21). Takiej kwalifikacji nie można z oczywistych powodów przypisać obowiązkowi przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części budynku. Nie znajduje uzasadnienia założenie stosowane przez skarżącego przy formułowaniu zarzutu, złożeniu zażalenia, a następnie skargi na zaskarżone postanowienie opierające się na stawianiu znaku równości pomiędzy nieistnieniem obowiązku, brakiem wymagalności obowiązku oraz jego niewykonalnością. Ta ostatnia okoliczność przestała być podstawą wniesienia zarzutu w związku z nowelizacją art. 33 § 1 u.p.e.a. dokonaną ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), przez co akcentowany brak faktycznej możliwości realizacji nakazanych robót budowlanych wskutek nieposiadania prawnego dostępu do części budynku objętego samowolną zmianą sposobu użytkowania, abstrahując w tym miejscu od dopuszczalności traktowania tej sytuacji jako odpowiadającej przesłance opisanej w uchylonym art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., nie stanowił w sprawie kwestii prawnej mogącej podlegać merytorycznemu rozważeniu przez wierzyciela w ramach instytucji, o której mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a. Odmienną ocenę od przyjętej powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany jest jednakże wyrazić względem podstawy wniesienia zarzutu określonej w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. (błąd co do zobowiązanego). Rozważania poczynione przez [...]WINB i PINB w tym zakresie cechują się bowiem wadliwością w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ma to związek z faktem, że zdaniem Sądu, dopuszczalność prowadzenia w stosunku do skarżącego egzekucji obowiązku wskazanego w decyzji PINB z [...] grudnia 2019 r. nr [...] nie została poddana w sprawie wystarczającej ocenie, która uwzględniałaby sposób określenia przez organ nadzoru budowlanego adresata decyzji wydanej na podstawie art. 71a ust. 4 p.b. Należy przypomnieć, że w piśmiennictwie przesłankę dotyczącą błędu co do zobowiązanego łączy się jednolicie z przypadkiem, w którym czynności egzekucyjne kieruje się wobec podmiotu faktycznie niebędącego zobowiązanym w tym postępowaniu (por. T. Jędrzejewski [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2020, komentarz do art. 33, Nb. 11; C. Kulesza [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz, red. D.R. Kijowski, Warszawa 2015, s. 452). Stwierdzenie tej sytuacji może nastąpić przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata aktu administracyjnego stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Jak się wskazuje, różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem niedostrzeżenia przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2021, komentarz do art. 33, uwaga 21). Z treści rozstrzygnięcia zamieszczonego w decyzji PINB z [...] grudnia 2019 r. nr [...] i tej części uzasadnienia, które wskazuje motywy określenia tego elementu decyzji, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. (oznaczenie strony), wynika dla Sądu niesporne ustalenie, że obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego został nałożony na [...] sp. z o.o. jako zarządcę ww. obiektu. PINB w sprawie zakończonej ww. decyzją przyjął, że wykonanie obowiązku wynikającego z art. 71a ust. 4 p.b. powinno zostać nałożone na zarządcę, a równocześnie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, iż zarząd nieruchomością w dacie orzekania sprawuje [...] sp. z o.o. wobec faktu, że na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r. poz. 737) zarząd nieruchomością wspólną powierzony został tejże spółce jako sprzedającemu do czasu wyboru zarządcy przez wspólnotę mieszkaniową, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2019 r. Należy zauważyć, że do tego ustalenia pozwalającego wydać w dacie orzekania przez PINB ([...] grudnia 2019 r.) decyzję skierowaną do skarżącego odwołał się również [...]WINB przy analizie przesłanek stwierdzenia nieważności powyższego aktu. Powyższe kazało organowi orzekającemu w sprawie, działającemu jako wierzyciel rozważenie, czy obowiązek wykonania wymaganych robót budowlanych mógł być egzekwowany od [...] sp. z o.o., czy też ww. obowiązek po 31 grudnia 2019 r. nie spoczywa na spółce z uwagi na jego przejście na inny podmiot na zasadzie następstwa prawnego. Tego rodzaju ocena była w sprawie konieczna, uwzględniając, że sprowadzenie stanu faktycznego do stanu zgodnego z materialnym prawem administracyjnym w drodze przymusu administracyjnego jest niezależne od tego, komu w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego przysługiwały prawa do rzeczy, do której ma się odnosić nakazywane lub zakazywane zachowanie. Oznacza to, że określenie podmiotu zobowiązanego przez organ nie może być rozumiane jako wymóg kierowania się przez niego zachowaniem pełnej zgodności pomiędzy podmiotem wymienionym w tytule wykonawczym a adresatem decyzji administracyjnej, ponieważ wymaganie to musi mieć na uwadze zawsze konieczność dokonania analizy, czy zmiany które nastąpiło po wydaniu tejże decyzji, nie skutkowały przejściem praw lub obowiązków z niej wynikających z adresata wskazanego w decyzji na inny podmiot. Ocena ta, co Sąd zobowiązany jest podkreślić, nie ma związku z merytorycznym badaniem decyzji i negowaniem prawidłowości nałożonych nią obowiązków, co pozostaje niedopuszczalne w świetle dyspozycji art. 29 § 1 u.p.e.a. Jeżeli w sprawie zakończonej decyzją PINB nr [...] organ przyjął, że odpowiedzialność za użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem spoczywa na jego właścicielu lub zarządcy i tą zasadą zobowiązany był się kierować przy określeniu adresata obowiązku wskazanego w ww. decyzji, brak było jakichkolwiek podstaw, by w sytuacji, gdy skarżący wniósł zarzut oparty na błędzie co do zobowiązanego łączony z wykazywaniem, że nie pozostaje dłużej właścicielem nieruchomości ani jego zarządcą, [...]WINB kontrolę zaistnienia przesłanki określonej w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. mógł sprowadzić do ustalenia tożsamości pomiędzy podmiotem wskazanym w tytule wykonawczym nr [...] i w decyzji PINB nr [...] wraz wyjaśnieniem, że tenże zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie może służyć weryfikacji decyzji administracyjnej. Powołane w treści uzasadnienia postanowienia PINB okoliczności łączące się ze wskazaniem, że zmiany podmiotów posiadających udział w prawie własności działki nr ew. [...], obręb [...] są próbą nieuzasadnionego doprowadzenia do przedłużania postępowania, będącego wyrazem "uchylania się winowajcy" od poniesienia konsekwencji za dokonane samowolnie działania posiadają swoją doniosłość, niemniej nie mogą rzutować na sposób rozpatrzenia zarzutu, jeżeli PINB zdecydował się w ostatecznej decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny obowiązek w niej określony powiązać nie tyle ze zindywidualizowaną osobą, która dopuściła się sankcjonowanego zachowania, ile z podmiotem charakteryzującym się relewantną z punktu widzenia stosowanych przepisów (art. 71a ust. 4 w zw. z art. 61 p.b.) cechą (podmiot wykonujący zarząd nieruchomością). Powyższe skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia PINB. Ponownie rozpatrując sprawę, na etapie rozpoznania zarzutu określonego w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. organ będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną oraz wskazania Sądu, a następnie po uzupełnieniu w niezbędnym zakresie ustaleń faktycznych dotyczących kwestii następstwa prawnego wypowiedzieć się odnośnie do zastrzeżeń skarżącego wskazujących, że sporny obowiązek w związku z niepozostawaniem dalej zarządcą obiektu nie powinien być skierowany do niego. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.