II SA/Po 724/21

Dnia 14 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia [...] stycznia 2021 r., do Urzędu Miejskiego w G. wpłynął wniosek pełnomocnika E. O. sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwaną dalej "inwestorem") – B. W., o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej nn-0,4 kV w ramach przyłączenia do sieci domu jednorodzinnego w miejscowości D., gmina G., działka ew. nr [...]. Sama inwestycja ma być posadowiona na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...]. W ramach inwestycji ma być zbudowana linia elektroenergetyczna kablowa nn-0,4 kV (ok. 150 m), złącze kablowe (1 szt. o pow. 0,15 m2) oraz szafa kablowa (1 szt. o pow. 0,15 m2). Do wniosku dołączono pełnomocnictwo dla B. W. oraz mapy, z których wynika jakie działki są objęte planowaną inwestycją oraz rozlokowanie poszczególnych elementów inwestycji oraz warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej inwestora. Dnia [...] stycznia 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy G. (zwany dalej "Burmistrzem" lub "organem I instancji") zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym M. G. (zwaną dalej "Skarżącą"). Ponadto Burmistrz dokonał obwieszczenia o wszczęciu postępowania w tej materii. Skarżąca zjawiła się w Urzędzie Miejskim w G. w dniu [...] stycznia 2021 r. Wskazała, że nastąpiło nieprawidłowe zawiadomienie jej, gdyż nie było awizo, a zostawiono jej informację "dow. osob. 7495". Pracownik Urzędu Miejskiego wyjaśnił, że w dobie pandemii wirusa SARS-CoV-2 tak się doręcza korespondencję nie dołączając zwrotnego potwierdzenia odbioru. Przesyłkę można było odebrać za okazaniem dowodu osobistego. Dnia [...] lutego 2021 r. urbanista Ł. M. sporządził projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projekt decyzji został przekazany do uzgodnienia ze Starostą [...], Dyrektorem Zarządu Zlewni w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. pełnomocnik Skarżącej – r. pr. J. C. ustosunkował się do toczącej się sprawy. Pełnomocnik wskazał, że w razie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostanie ona zaskarżona jako wadliwa i wydana z naruszeniem art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zmianami, zwanej dalej "u.p.z.p."), gdyż jak twierdzi, nie stanowi inwestycji celu publicznego w myśl powołanego przepisu w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zmianami, zwanej dalej "u.g.n."). Wniosek inwestora obejmuje jedną działkę, a inwestycja celu publicznego zmierza do urzeczywistnienia interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, a to nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Inwestycja zmierza do zaspokojenia indywidualnego interesu mieszkańca miejscowości D.. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uzgodnił warunki dla procedowanej inwestycji. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Burmistrz zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i wezwał do oczekiwania na wydanie decyzji administracyjnej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Burmistrz ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej nn-0,4 kV (w ramach przyłączenia do sieci budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości D., gm. G. na działce nr [...]) do projektowanej szafy SK 4 oraz umorzył lokalizację inwestycji polegającej na budowie przyłącza kablowego od projektowanej szafy SK 4 do złącza ZKP. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestycja spełnia kryteria niezbędne dla zakwalifikowania jej do kategorii inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zdaniem Burmistrza, warunek z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., o którym mowa w art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. został spełniony. Odcinek od szafy SK 4 do złącza ZKP będzie przyłączem budynku mieszkalnego do sieci elektroenergetycznej. W oparciu o orzecznictwo, Burmistrz wskazał, że przyłącze elektroenergetyczne nie wymaga ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż nie wymaga ono następnie pozwolenia na budowę. Burmistrz wskazał, że uzyskano wszystkie niezbędne uzgodnienia. Starosta G. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyrazili tzw. milczącą zgodę. Do decyzji dołączono załącznik w postaci mapy inwestycji. Pełnomocnik Skarżącej wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji zaskarżając ją w całości. Podniesiono zarzut naruszenia: 1) art. 7, art. 77, art. 80 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a.") poprzez ich błędne zastosowanie, przejawiające się w zaniechaniu zebrania kompletnego materiału dowodowego i przez to nierozważeniu całości istotnych dla sprawy okoliczności, co spowodowało, że błędnie organ I instancji ustalił, iż w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji lokalizacyjnej, mimo iż: a) nie wykazano, że realizacja inwestycji, której dotyczy decyzja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim, lub społeczeństwa całego kraju, b) nie wyjaśniono i nie uwzględniono interesu Skarżącej przy lokalizacji inwestycji także na jej nieruchomości tj. działce nr [...], c) nie ustosunkowano się do kwestii własności infrastruktury przesyłowej położonej na działce [...], do której ma zostać podłączona linia kablowa w ramach inwestycji objętej decyzją, a która to infrastruktura przesyłowa stanowi własność R. G., nie uwzględniając w ten sposób interesu osoby trzeciej; 2) art. 8, art. 107 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób ogólnikowy, a nadto bez wyjaśnienia podstaw prawnych jej wydania, w szczególności w zakresie: a) określenia czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub społeczeństwa całego kraju, a jeśli tak to w jakim zakresie realizowane są interesy społeczności lokalnej, a jeśli są to wskazania tej społeczności, b) brak ustosunkowania się do treści pism z dnia [...] i [...] marca 2021 r., wskazującego na brak tytułu prawnego inwestora do własności infrastruktury przesyłowej doprowadzonej do działki [...]; 3) art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez uznanie, że inwestycja objęta wnioskiem i decyzją spełnia wymóg celu o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Skarżąca wyjaśniła, że organ I instancji nie przeanalizował tego, że dostawa prądu będzie się odbywać z szafy, która stoi na jej nieruchomości, a do niej inwestor nie ma tytułu prawnego. Realizacja tej inwestycji będzie wiązać się zatem z ingerencją w prawo własności. Znamienne jest to, że inwestor, ani jego poprzednicy prawni nigdy nie stali się właścicielami urządzeń niezbędnych do realizacji i użytkowania inwestycji, a Skarżąca nie wyraża zgody na to. Skarżąca nadal uważa, że planowana inwestycja nie spełnia wymagań dla uznania jej za inwestycję celu publicznego. Decyzja Burmistrza również na to nie wskazuje. Skarżąca wskazała na zbyt dużą ogólność uzasadnienia decyzji, w zasadnie nie zawiera ono uzasadnienia prawnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "SKO w L.", "Kolegium" lub "organem II instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że pomimo lakoniczności decyzji organu I instancji, odpowiada ona prawu. Uznano, że planowana inwestycja spełnia kryterium kwalifikujące ją jako inwestycja celu publicznego. SKO w L. zgodziło się zatem z organ I instancji, że jest to inwestycja celu publicznego, a oddziaływanie tejże inwestycji będzie miało charakter lokalny. Wyjaśniono także, że zasadne było "umorzenie lokalizacji inwestycji" dla przyłącza, gdyż nie wymaga ono ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem organu II instancji, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Odniesiono się także do zarzutów odwołania. Niniejsze postępowanie jest dopiero wstępnym etapem szerszego procesu inwestycyjnego i na ten moment nie jest potrzebny tytuł prawny do nieruchomości, na których inwestycja ma być zrealizowana. Pełnomocnik Skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwestionując decyzję organu II instancji w całości. Skarżąca podniosła tożsame zarzuty jak w odwołaniu, z wyjątkiem pierwszego z nich. Ten zarzut zastąpiła zarzutem naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ II instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Na tej podstawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania decyzji SKO w L. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Argumentacja Skarżącej jest bardzo zbliżona do tej, którą przedstawiono w odwołaniu. Stwierdziła, że SKO w L. nie sprostało obowiązkowi z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. W zasadzie nie wyjaśniono, dlaczego decyzja Burmistrza odpowiada prawu. Odniesiono się tylko do kwestii własnościowej. Skarżąca nie zgodziła się z kwalifikacją planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Powołane przez organy orzecznictwo jest odosobnione, stąd nie można go transponować na grunt przedmiotowej sprawy. Co więcej, Skarżąca wskazała, że planowana inwestycja nie służy interesowi publicznemu, nie ma mowy o tym, czy i jak będzie ona służyła chociażby mieszkańcom gminy G. albo jej części. Na ten czas inwestycja służy partykularnemu interesowi podmiotu, do którego domu sieć elektroenergetyczna ma zostać podłączona. Organy administracji publicznej nie dokonały żadnej analizy pod tym kątem. Następnie Skarżąca podniosła, że organy nie wyjaśniły zagadnienia interesu prawnego związanego z legitymacją czynną inwestora w sprawie. Urządzenia, które miałyby być wykorzystane na potrzeby realizacji i użytkowania inwestycji nie są własnością inwestora, ani jego poprzedników prawnych. W pozostałym zakresie uzasadnienie skargi jest zbliżone do uzasadnienia odwołania. Skargę zamyka wniosek skierowany do organu II instancji o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, SKO w L. wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji odniósł się do zarzutów. Stwierdził bowiem, że skoro planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, to jej realizacja wymaga wydania stosownej decyzji w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek ten wywodzi z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. Dalej Kolegium wskazało, że odniesiono się do zarzutów odwołania. Wskazano przecież, że kwestie własnościowe na tym etapie procesu inwestycyjnego nie mają żadnego znaczenia, gdyż decyzja lokalizacyjna nie dotyczy tytułu prawnego do jakiejkolwiek nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że strony postępowania, a w szczególności inwestor oraz Skarżąca mają sporne interesy. Wydanie rozstrzygnięcia na korzyść jednej ze stron nie oznacza, że interes Skarżącej nie został wzięty pod uwagę, a do tego nie został rozważony. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym, zarządzeniem z dnia [...] marca 2022 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] kwietnia 2022 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO w L. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest instytucją prawną służącą realizacji inwestycji o takim właśnie charakterze, kiedy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przesądza się właśnie o jej lokalizacji (zob. M. Mączyński, Zasady ogólne planowania i zagospodarowania przestrzennego jako wyznacznik racjonalnej polityki przestrzennej [w:] T. Mądry, E. Topolnicka (red.), Planowanie przestrzenne w miastach na prawach powiatu. Diagnoza problemu, Poznań 2017, s. 140). Inwestycja celu publicznego sama w swojej nazwie wskazuje już na konieczność zapewnienia oddziaływania na pewne gremium (nieoznaczone co do liczby), które będzie korzystać z dobrodziejstwa, jakie niesie ze sobą. Inwestycja ta doczekała się definicji ustawowej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Powołany przepis stanowi, że ilekroć w u.p.z.p. jest mowa o inwestycji celu publicznego należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Definicja (tu: ustawowa) jest wyrazem statycznej koncepcji wykładni prawa. Oznacza to, że takie znaczenie, jakie przypisał ustawodawca definiowanemu terminowi, czy też zwrotowi w momencie ustawiania tejże definicji, takie znaczenie będzie miało zastosowanie niezmiennie wraz z upływem czasu. Ustawodawca zdecydował więc, że inwestycją celu publicznego jest takie przedsięwzięcie, które oddziałuje, lokalnie, ponadlokalnie, czy wreszcie krajowo, a może nawet międzynarodowo. Wolą ustawodawcy jest więc oddziaływanie na pewne gremium osób. Spektrum oddziaływania zależy od rodzaju inwestycji, co nie ma większego znaczenia przy rozpatrywaniu wniosku, kiedy inwestycja służy jakiejś społeczności. Wystarczy bowiem, że inwestycja oddziałuje chociażby na jakąś część społeczności gminy, np. mieszkańców sołectwa, dzielnicy. Bez wątpienia inwestycja, którą zamierzył inwestor spełnia wymagania, aby uznać, iż wpisuje się w cele publiczne. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi są m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ta okoliczność pozostaje bezsporna. Inwestor zamierzył realizację sieci elektroenergetycznej wraz z instalacjami towarzyszącymi tejże sieci. Rację miało zatem SKO w L., że inwestycja służy celowi publicznemu. Jednakże należy rozgraniczyć te dwie kwalifikacje. To, że zamierzona inwestycja odpowiada celom publicznym, to nie znaczy, że jest to inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5, a w konsekwencji art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Podobne stanowisko przyjmuje się w orzecznictwie. "Choć budowa przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, mieści się w katalogu celów publicznych, o którym mowa w art. 6 u.g.n., to jednak nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z tego rodzaju budową służy celom publicznym - interesowi publicznemu." (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1108/19, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Zgodnie z powołaną już definicją inwestycji celu publicznego, musi ta inwestycja oddziaływać (nieistotne na jak wielkie gremium). Oddziaływanie wskazane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ściśle nawiązuje do zbiorowości, kolegium, które będzie czerpać z efektów zrealizowanej inwestycji celu publicznego. Tym czasem, we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego wskazano, że inwestycja polega na budowie sieci celem przyłączenia domu ulokowanego na działce nr ew. [...]. Istniejąca już infrastruktura stanowiąca niejako "bazę wyjściową" dla zrealizowania zamierzenia inwestycyjnego ma posłużyć do wykonania podłączenia jednej działki do sieci elektroenergetycznej. Sąd w składzie orzekającym podzielił w tym miejscu zasadniczą argumentację Skarżącej, iż inwestycja nie wykazuje oddziaływania na społeczność, dla której inwestycja celu publicznego jest dedykowana. Innymi słowy, inwestycja służy jednemu destynatariuszowi. Takie rozumienie inwestycji celu publicznego, jakie przedstawiło SKO w L. wymyka się zasadniczej istocie tej inwestycji. Nie może być bowiem tak, że inwestycja celu publicznego służy indywidualnemu interesowi, tak jak w niniejszej sprawie, gdyż istota tej inwestycji odnosi się do większej liczby osób niż jedna. Gdyby zamierzona inwestycja obejmowała przyłącza dla innych działek (choćby na ten czas niezagospodarowanych), to można by się zastanowić, czy rzeczywiście nie jest ona inwestycją celu publicznego. Należy podkreślić zatem, że aby mówić o inwestycji celu publicznego muszą być spełnione kumulatywnie dwa warunki. Pierwszy – inwestycja oddziałuje lokalnie, ponadlokalnie, krajowo lub międzynarodowo (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego istotnego dla zbiorowości, a więc więcej niż jednej osoby, czy nawet rodziny). Drugi – stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Niespełnienie którejkolwiek z dwóch wyżej wskazanych przesłanek skutkować musi przyjęciem, że nie ma mowy o inwestycji celu publicznego, a do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 751/17, wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 567/18, dostępne w CBOSA). W konsekwencji tego poglądu, który Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje, nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z budową i utrzymaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń służy celom publicznym – interesowi publicznemu. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego – indywidualnego bądź grupowego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 312/21, dostępny w CBOSA). Nie każde więc zamierzenie inwestycyjne realizujące cele wymienione w art. 6 pkt 1-10 u.g.n. stanowi automatycznie w każdym przypadku inwestycję celu publicznego, gdyż konieczne jest jeszcze, aby spełniało ono warunki przewidziane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Inwestor musi więc wykazać, że projektowana inwestycja spełnia łącznie przesłanki określone w powołanych wyżej przepisach, aby można było stosować regulacje prawne właściwe dla lokalizacji inwestycji celu publicznego (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1731/19, dostępny w CBOSA). Powyższe twierdzenia poparte ugruntowanym orzecznictwem prowadzi do jednoznacznego wniosku, że zamierzenie inwestycyjne nie spełnia warunków dla zakwalifikowania tegoż przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego. Już tylko z tego względu, decyzja SKO w L. podlega uchyleniu. Sąd dopatrzył się także naruszenia, które nie zostało dostrzeżone przez Skarżącą, jednakże powołując się na art. 134 § 1 p.p.s.a. należy także podnieść tę kwestię. Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że Kolegium naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p. SKO w L. powinno zauważyć, że Burmistrz nie wskazał miejsca, w którym miałyby być ulokowane poszczególne elementy infrastruktury towarzyszące sieci elektroenergetycznej. Rozlokowanie poszczególnych elementów inwestycji w jej obszarze wypełnia warunek wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Zaniechanie w tej materii poprzez niewskazanie lokalizacji urządzeń nie pozwala na zrekonstruowanie, w szczególności w ramach załącznika graficznego, gdzie dokładnie będą znajdować się poszczególne elementy inwestycji tj. np. szafa kablowa. Nie określono także, jakie będą wymiary tych rzeczy. Wskazano jedynie na ich powierzchnię, jednakże w kontekście ładu przestrzennego jest to niewystarczające określenie. Kolegium powinno więc mieć na względzie, że Burmistrz, jako organ planistyczny w tym przypadku, jest odpowiedzialny za prowadzenie racjonalnej polityki przestrzennej. Sąd nie zgodził się z pozostałymi zarzutami podniesionymi w skardze, jednakże nie ma to już wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. Sąd nie zgodził się częściowo z zarzutem naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 w związku z art. 28 k.p.a. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak jak zresztą decyzja o warunkach zabudowy dotyczy inwestycji przyszłych. Ich wydanie nie oznacza, że inwestycja określona w jej sentencji zostanie zrealizowana w takim właśnie kształcie. Co więcej, decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1086/17, dostępny w CBOSA). Rację miał zatem organ II instancji, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestora nie oznacza, że interes prawny osób trzecich został pominięty. Prawo własności w żaden sposób nie doznaje uszczerbku w wyniku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tego względu zarzuty naruszenia prawa własności okazały się nieuzasadnione. W konsekwencji powyższych twierdzeń, niezasadny był także zarzut naruszenia art. 8, art. 107 § 1 pkt 6 w związku z § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim nie odniesiono się do pism Skarżącej z dnia [...] i [...] marca 2021 r., wskazującego na brak tytułu prawnego inwestora do własności infrastruktury przesyłowej doprowadzonej do działki [...]. Prawdą jest, że organ I instancji powinien się odnieść w uzasadnieniu swojej decyzji, a jeśli nie zrobił tego, Kolegium powinno wyjaśnić niezasadność twierdzeń wynikających z tych pism. Niezasadność niektórych zarzutów nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż powyżej wykazano podstawy skutkujące uznaniem, iż zaskarżona decyzja Kolegium nie odpowiadała prawu. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o zasadności niektórych zarzutów podniesionych w skardze. Ich zasadność prowadzi do jednoznacznego wniosku o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Sąd przesądził, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (pkt I. sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie [...]zł, na które złożyły się: [...] zł – wpis stały od skargi, [...] zł – opłata za czynności radcy prawnego reprezentującego Skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji oraz [...] zł – opłata od pełnomocnictwa (pkt II. sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim Kolegium uzna, że wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego złożony przez inwestora w takim kształcie nie może skutkować wydaniem korzystnej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tej sytuacji Kolegium wezwie inwestora do modyfikacji swojego wniosku w ten sposób, aby planowana inwestycja oddziaływała co najmniej lokalnie i wówczas SKO w L. zdecyduje o rozstrzygnięciu. Z kolei, jeżeli inwestor odmówi modyfikacji wniosku, Kolegium uchyli decyzję organu I instancji i odmówi ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.