II SA/Wa 2761/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi C. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. na rzecz skarżącego C. G. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym aktem - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - uchylono rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] kwietnia 2021 r., o zwolnieniu [...] C. G., zwanego dalej "Funkcjonariuszem", ze służby w Policji z dniem [...] maja 2021 r. w części dotyczącej określenia terminu zwolnienia i wskazano nowy termin – [...] czerwca 2021 r. – zaś w pozostałej części utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne jej uwarunkowania: - organ I. instancji - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) - zwolnił Funkcjonariusza ze służby w Policji - w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych; nie ustały bowiem przyczyny zawieszenia, - sprawa była rozpatrywana ponownie w II. instancji, wobec skutecznego wniesienia przez Funkcjonariusza odwołania, - zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia; zwolnienie ze służby w trybie tego przepisu ma charakter fakultatywny; oznacza to, że decyzja w tym zakresie pozostaje w kompetencji przełożonego - właściwego w sprawach osobowych; nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia wydawanego rozstrzygnięcia; zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ograniczają dwie wymienione tam przesłanki - pozostawanie w okresie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez co najmniej 12 miesięcy oraz brak ustania przyczyn, będących podstawą zawieszenia, - w rozpatrywanej sprawie organ I. instancji wykazał, że okres zawieszenia Funkcjonariusza w czynnościach służbowych był dłuższy niż 12 miesięcy; był on zawieszony w czynnościach od [...] listopada 2019 r.; udowodniono również, że nie ustały przyczyny, będące podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych; z zebranego materiału dowodowego wynika, że rozkazem personalnym z [...] listopada 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił Funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy - od [...] listopada 2019 r. do [...] lutego 2020 r., w związku z przedstawieniem zarzutów popełnienia umyślnych przestępstw - ściganych z oskarżenia publicznego; zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] - z [...] lutego 2020 r. - zawieszono następnie Funkcjonariusza w czynnościach służbowych od [...] lutego 2020 r. do zakończenia postępowania karnego, - [...] czerwca 2020 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] zakończył prowadzone przeciwko Funkcjonariuszowi postępowanie; skierował akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w [...]; postanowieniem z [...] października 2020 r. Sąd Okręgowy w [...] wyłączył od udziału w rozpoznaniu sprawy (sygn. akt [...]) sędziów Sądu Rejonowego w [...], a sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...]; Sąd Rejonowy w [...], rozpoznający sprawę, gdzie oskarżonym jest Funkcjonariusz (sygn. akt [...]), pismem z [...] stycznia 2021 r. poinformował organ I. instancji, że nie wyznaczono terminu rozpatrzenia przedmiotowej sprawy; w związku z tym wszczęto postępowanie w przedmiocie zwolnienia Funkcjonariusza ze służby, - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wystąpiły podstawy do zwolnienia Funkcjonariusza ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji; przepis ten ma charakter względnie uznaniowy; decyzję, co do zwolnienia funkcjonariusza ze służby, ustawa pozostawia do uznania właściwym organom Policji; mogą one, ale nie muszą, podjąć takiej decyzję, o ile wystąpią wskazane przez ustawodawcę przesłanki; organ nie ma całkowitej swobody w sposobie załatwienia sprawy; musi przede wszystkim ocenić, czy wystąpiły uzasadnione przyczyny zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych; w realiach niniejszej sprawy – na podstawie stosownych rozkazów personalnych - Funkcjonariusza zawieszono w czynnościach służbowych - do czasu zakończenia postępowania karnego w związku z przedstawieniem zarzutów popełnienia umyślnych przestępstw, ściganych z oskarżenia publicznego; podstawy zawieszenia nie ustały pomimo upływu ponad 12 miesięcy, - w tych okolicznościach organ I. instancji był uprawniony nie tylko do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia Funkcjonariusza ze służby, ale również do wydania w tej sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji; przeszkody nie mógł stanowić brak prawomocnego zakończenie postępowania karnego; ziściły się przesłanki, umożliwiające zwolnienie Funkcjonariusza ze służby, - odnosząc się do zarzutów odwołania - naruszenia przepisów ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 854) oraz Statutu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów, zwanego dalej "Statutem"; wskazano: przepisy ustawy o Policji nie przewidują obligatoryjnego opiniowania przez organizację związkową w przypadku zwolnienia w myśl art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji; wedle art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów; w tej materii ustawa stawia jednoznaczny warunek zasięgnięcia opinii; nie ma go w przypadku trybu zwolnienia, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9; zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych, pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z pracownikiem będącym jej członkiem; wynikająca z tego uregulowania zasada ochrony trwałości stosunku pracy działaczy związkowych, potwierdzona stosowną uchwałą zarządu organizacji związkowej (art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych), nie ma charakteru absolutnego; korzystanie z ochrony przed zwolnieniem z pracy przez działaczy związkowych doznaje ograniczeń, ponieważ tego rodzaju ochrony nie można traktować jako swoistego "immunitetu", - co bezsporne, nie ustały powody zawieszenia Funkcjonariusza w czynnościach służbowych; mając zatem na uwadze szczególny rodzaj służby w Policji oraz ograniczony zakres ochrony funkcjonariusza Policji, będącego działaczem związkowym, decyzji o zwolnieniu Funkcjonariusza nie sposób ocenić jako wadliwej - naruszającej wskazane w odwołaniu przepisy prawa materialnego oraz procesowego, - odnosząc się do zawartej w art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych zasady, że do praw związkowych funkcjonariuszy Policji stosuje się odpowiednio przepisy danego aktu - z uwzględnieniem ograniczeń, wynikających z odrębnych ustaw - podniesiono, że ochronę, o której mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych można łączyć z działalnością prowadzoną w ramach określonych struktur związkowych, a nie z popełnieniem czynu, niemającego żadnego powiązania z taką działalnością; fakultatywny tryb zwolnienia, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nie jest więc uzależniony od wyrażenia zgody właściwego zarządu związku zawodowego na dokonanie takiej czynności przez organ; odmienne zapatrywanie prowadziłoby do wniosku, że odpowiednie zastosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych - co nakazuje art. 67 ust. 2 ustawy o Policji - oznaczałoby, że organ Policji - bezpośrednio stosując art. 32 ust. 2 - w pierwszej kolejności miałby obowiązek zasięgnięcia opinii, co do planowanego zwolnienia funkcjonariusza Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji; w przypadku braku zgody związku zawodowego, organ nie miałby prawa do zwolnienia, - fakultatywny tryb zwolnienia powinien być traktowany, jako usprawiedliwiona okolicznościami konkretnej sprawy autonomiczna decyzja organu w tym zakresie; ustawa o związkach zawodowych nie zobowiązuje do uzgodnienia z organizacją związkową trybu zwolnienia funkcjonariusza Policji; brak takiego uregulowania w ustawie o związkach zawodowych powoduje, że pełne zastosowanie ochrony przewidzianej w art. 32 ust. 2 tejże ustawy należało zweryfikować i ograniczyć - w kontekście szczególnych unormowań zawartych w ustawie o Policji, która nie zobowiązuje do uzgodnienia z organizacją związkową trybu zwolnienia; zobowiązuje natomiast do uzyskania opinii w przypadkach, kiedy zwalnia się funkcjonariusza Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji; inna interpretacja relacji zachodzących pomiędzy ustawą o związkach zawodowych a ustawą o Policji skutkowałaby tym, że rozstrzygające znaczenie miałaby zawsze wiążąca organ administracji publicznej opinia zawiązku zawodowego; przyznanie pierwszeństwa ustawie o związkach zawodowych przed ustawą o Policji nie ma racjonalnego uzasadnienia, - mając na względzie postanowienia art. 130 § 2 K.p.a. rozkaz personalny organu I. instancji z [...] kwietnia 2021 r. nie jest wykonalny w terminie w nim określonym; decyzji nie nadano bowiem rygoru natychmiastowej wykonalności, który - w przypadku wniesienia odwołania - umożliwiłby zwolnienie Funkcjonariusza ze służby z dniem [...] maja 2021 r.; wobec powyższego organ odwoławczy wyznaczył nowy termin zwolnienia ze służby w Policji - [...] czerwca 2021 r. W skardze Funkcjonariusz, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, zarzucił naruszenie przepisów: - art. 42 § 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskie Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); miało to wpływ na treść wydanych decyzji bowiem uznano Funkcjonariusza, jako osobę oskarżoną w odrębnie toczącym się postępowaniu karnym, jako naruszającego porządek prawny, - art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez zastosowanie błędnej wykładni; miało to wpływ na treść wydanych decyzji i rozwiązanie z Funkcjonariuszem stosunku służbowego, - art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych; miało to wpływ na treść wydanych decyzji, poprzez pomięcie przysługującej Funkcjonariuszowi wynikającej ze wskazanych przepisów ochrony i rozwiązanie z nim stosunku służbowego, - naruszenie § 18 pkt. 2 Statutu; miało to wpływ na treść wydanych decyzji poprzez zwolnienie Funkcjonariusza ze służby mimo braku wyrażonej zgody na rozwiązanie ze Skarżącym stosunku służbowego. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wywodzono, że Funkcjonariusz należy do kręgu osób objętych ochroną, w myśl regulacji art. 32 ustęp 2 ustawy o związkach zawodowych. Nie uzyskano zaś wymaganej w danym przypadku zgody. Pominięto też reguły, wynikające ze Statutu - organ I. instancji obowiązany był uzyskać zgodę na zwolnienie Funkcjonariusza od zarządu związku zawodowego oraz Komendanta Głównego Policji. Wniesiono o uchylenie w całości decyzji zaskarżonej oraz ją poprzedzającej a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 41 ust. 2, pkt. 9 ustawy o Policji - wobec pominięcia, że zakres przewidzianego tym przepisem uznania administracyjnego wyznaczają także ramy innych regulacji materialnoprawnych - dotyczących ochrony osób sprawujących określonych funkcji w związkach zawodowych, określanych dalej skrótowo mianem "działaczy". Prowadziło to do przedwczesnego orzeczenia w sprawie – bez ustalenia istotnych okoliczności faktycznych. Tylko w danym zakresie zarzuty skargi są zasadne. Na wstępie należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie bezsporne są ustalenia organu, niekwestionowane zresztą w skardze, co do szeregu istotnych jej uwarunkowań faktycznych - m.in.: zawieszenie Funkcjonariusza w służbie przez ponad 12 miesięcy oraz nieustanie przesłanek ku temu, na dzień orzekania w sprawie. Decyzja w sprawie zwolnienia ma w takim przypadku charakter uznaniowy, lecz w danym zakresie okoliczność, że zawieszenie było następstwem postawienia Funkcjonariuszowi zarzutów o przestępstwo umyślne ścigane z urzędu, mogła przemawiać za skorzystaniem z uprawnień, przewidzianych z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W danym zakresie zarzuty skargi - w kwestii naruszenia konstytucyjnej zasady domniemania niewinności - są chybione. Przesłanką zwolnienia nie było bowiem uznanie Funkcjonariusza winnym zarzucanego czynu, lecz samo postawienia mu określonych zarzutów i nie pełnienie wobec tego przezeń służby - w kontekście interesu wiarygodności danej formacji mundurowej oraz operatywności działania (ważenie słusznego interesu strony oraz publicznego). Jednocześnie jednak w realiach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy nie wyjaśnij jej istotnych uwarunkowań faktycznych - musiałoby to bowiem znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia (tak art. 107 § 3 K.p.a.) - w kwestii ewentualnego objęcia danego Funkcjonariusza ochroną, wynikającą z przepisów ustawy o związkach zawodowych, oraz zachowania procedur przewidzianych Statutem. Nie wyjaśnienie tych kwestii było następstwem błędnego uznania jakoby w danej sprawie wskazane regulacje nie mogły znajdować zastosowania. Odnosząc się do pierwszego z zarysowanych zagadnień należy odnotować, co następuje. Wedle art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio wobec policjantów zrzeszonych w związkach zawodowych (z wymienionymi w tym przepisie zastrzeżeniami). "Odpowiednie stosowanie" oznacza możliwość pewnej modyfikacji reguł ogólnych ustawy o związkach zawodowych - gdy przepisy ustawy o Policji przewidują rozwiązania pozostające z nią w pewnej sprzeczności, a więc proste zastosowanie nie byłoby możliwe czy racjonalne. Niejako dowolna modyfikacja nie jest jednak dopuszczalna, gdy prawodawca sam określa reguły kolizyjne, dotyczące postępowania na zbiegu regulacji obu ustaw. Normą taką jest m.in. art. 67 ust. 6 ustawy o Policji w brzmieniu: "Policjant pełniący służbę na stanowisku, dla którego ustawa przewiduje powołanie, a także policjant mianowany na stanowisko dyrektora komórki organizacyjnej, zastępcy dyrektora komórki organizacyjnej albo naczelnika, nie może pełnić funkcji w związkach zawodowych oraz nie podlega ochronie, o której mowa w art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych". Znaczenie normatywne danej regulacji jest takie, że - wobec wyrażonej wprost woli prawodawcy - reguły określone art. 32 ustawy o związkach zawodowych, w tym dotyczące m.in. ochrony działaczy związkowych, nie znajdują zastosowania wyłącznie do policjantów, na których ustawa o Policji przewiduje powołanie a także mianowanych na stanowiska dyrektora komórki organizacyjnej zastępcy dyrektora komórki organizacyjnej albo naczelnika. A contrario - do wszystkich innych funkcjonariuszy, zasady określone art. 32 ustawy o związkach zawodowych znajdują zastosowanie wprost. Z kolei ust. 1 pkt 1 danego artykułu ma brzmienie: "Pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może: 1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku prawnego ze wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z inną osobą wykonującą pracę zarobkową będącą członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnioną do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy,[...]". Okres gwarantowanej ta normą ochrony określono w ust. 2 danego artykułu. Jednocześnie w toku niniejszego postępowania Funkcjonariusz podnosił, że nie spełniono warunku jego zwolnienia, wynikającego z danej regulacji zaś należy on do osób objętych ochroną jako działacz związkowy, w rozumieniu wskazanych przepisów. Wobec takich uwarunkowań organów było ustalenie czy: - Funkcjonariusz należy do osób, od których może znaleźć zastosowanie ograniczenia przy zwalnianiu, wynikające z art. 32 - nie zachodzą przesłanki włączające ochronę, wymienione w art. 67 ust. 6 ustawy o Policji, oraz należy do grona wymienionych tam osób, - jeżeli ograniczenie może znajdować zastosowanie do Funkcjonariusza - czy spełnione są warunki zwolnienia, zakreślone daną regulacją szczególną - np. wyrażono stosowną zgodę, bądź upłynęły stosowne terminy. Organ tej powinności nie dopełnił błędnie przyjmując, jakoby dana regulacja nie mogła a priori znaleźć zastosowania do funkcjonariuszy Policji, zwalnianych w myśl art. 41 § 1 pkt 9 ustawy o Policji. Zakres wyłączenia tej reguły do funkcjonariuszy Policji wynika tymczasem wprost z art. 67 ust. 5 danego aktu. Należy podkreślić, że bez znaczenia jest powoływana przez organ okoliczność, czy stosowny przepis ustawy o Policji wymagał w danym przypadku opiniowania zwolnienia Funkcjonariusza przez organ organizacji związkowej - w myśl jej art. 41 ust. 3. W przypadku danego Funkcjonariusza - jeżeli należy do osób wymienionych w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych a nie jest zaliczony do wskazanych w art. 67 ust. 5 ustawy o Policji - znajdą doń. wobec jednoznacznie wyrażonej woli prawodawcy, zastosowanie przepisy szczególne, jako nie sprzeczne z regułami przewidzianymi w ustawie o Policji (tam procedura opiniowania w pewnych przypadkach). Nie mogą mieć także znaczenia argumenty organu o charakterze funkcjonalnym - wywody, że w danym przypadku swoboda doboru kard danej formacji mundurowej byłaby ograniczona stanowiskiem organizacji związkowej. Stosowna ochrona obejmuje określony okres (tak: art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych) i jest następstwem przesądzeń prawodawcy – przyjęcia prymatu szczególnej ochrony pewnej kategorii działaczy związkowych. Czy przewidziana prawem ochrona w danym przypadku ma racjonalne granicę (organ to kwestionuje) - pozostaje poza granicami sprawy. Nie przewidziano tu uznaniowości. Oznacza to, że wadliwa wykładnia treści normatywnej art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych, polegająca na bezpodstawnym zawężenie przesłanek stosowania danej normy w przypadku zwalniania w myśl art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, prowadziła do naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w jej istotnych aspektach. Funkcjonariusz wywodził bowiem, jakoby podlegał ochronie w myśl wskazanych regulacji. Nie ustalając, czy jest tak w istocie – gdy organ odwoławczy obowiązany był ponownie rozpoznając sprawę w jej istotnych aspektach, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu - uchybiono przepisom postępowania: art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. Mogło mieć to istotny wpływ na wynik danej sprawy. Bezzasadnie również organ nie odniósł się do zarzutów, jakoby zwolnienie Funkcjonariusza, wobec pełnienia przezeń określonych funkcji w związku zawodowym, wymagało uprzedniego uzgodnienia w myśl stosownych postanowień Statutu. Zgodnie tymczasem z art. 67 ust. 5 ustawy o Policji: "Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, Komendantem Głównym Policji oraz właściwymi komendantami Policji określa statut tego związku zarejestrowany w sądzie lub porozumienie zawarte z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych lub właściwym komendantem Policji.". Wynika stąd, że - z woli prawodawcy - stosowne postanowienia Statutu, gdy dotyczą sfery współdziałanie związku zawodowego z Komendantem Głównym Policji oraz innymi komendantami mogą mieć charakter wiążący dla organów Policji. W uzasadnieniu skarżonego aktu nie odniesiono się do tej kwestii - nie wskazano, czy: - istnieją reguły współdziałania między związkiem zawodowym a organami Policji - ustalone w samym Statucie - które mogłyby znaleźć zastosowanie w danej sprawie, - jeżeli określone wymagania odnośnie procedury zwolnienia danego Funkcjonariusza stąd wynikają - czy ich dopełniono. Sąd nie uwzględnił wniosku skargi o eliminowanie z obrotu również orzeczenia organu I. instancji. Wobec niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy przez organ odwoławczy, przedwczesna byłaby ocena, czy jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy - w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.). Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto w pkt 2 w myśl art. 200, w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzone koszty to kwota 480 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika. Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.