II SA/Ol 175/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi małoletniej M. K. reprezentowanej przez matkę E. K. i E. K. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie skierowania na kwarantannę 1/ stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2/ zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) Wnioskiem z 15 grudnia 2021 r. M.K. (dalej: "skarżąca"), działająca jako przedstawiciel ustawowy małoletniej E.K., zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] (dalej jako: "PPIS" lub "organ") o wydanie decyzji dotyczącej objęcia małoletniej kwarantanną od 13 do 18 grudnia 2021 r. oraz o wydanie zaświadczenia dotyczącego m.in. postępowania prowadzonego w związku z wszczęciem dochodzenia epidemiologicznego w stosunku do dziecka z uwagi na jego styczność z osobą zarażoną wirusem SARS-CoV-2 oraz daty i sposobu przekazania danych osobowych jej i jej dziecka do PPIS. Następnie skarżąca wezwała organ do doręczenia decyzji oraz do udzielenia odpowiedzi na 20 szczegółowych pytań, dotyczących okoliczności, w jakich doszło do kontaktu jej córki w szkole z osobą, u której stwierdzono wirusa Sars-CoV-2. Pismem z 22 grudnia 2021 r. PPIS wyjaśnił, że § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861, z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie z 2021 r.", nie wymaga wydawania decyzji administracyjnej w przypadku obejmowania przez organy inspekcji sanitarnej kwarantanną, w związku z czym nie istnieje dokument "decyzja administracyjna", który mógłby zostać doręczony. Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne w niezbędnym zakresie wynikającym ze znanej dotychczas specyfiki rozprzestrzeniania się SARS-CoV-2 w wariancie aktualnie powszechnie występującym w Polsce, a dostępna w tym zakresie wiedza medyczna została uwzględniona przy dokonywaniu oceny stopnia zagrożenia danego przypadku dla zdrowia publicznego. PPIS przytoczył treść art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity obowiązujący w dacie czynności Dz. U. z 2020 r. poz. 1845 z późn. zm.), dalej: "u.z.ch.z.l.", oraz § 7 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 351, z późn. zm.). Zauważył, że zgodnie z art. 2 pkt 25 u.z.ch.z.l. "styczność" oznacza "bezpośredni lub pośredni kontakt osoby ze źródłem zakażenia, jeżeli charakter tego kontaktu zagrażał lub zagraża przeniesieniem na tę osobę biologicznych czynników chorobotwórczych. Wyjaśnił, że w przypadku kontaktu z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2 bliski kontakt z osobą wyżej wskazaną oznacza m. in. bezpośredni kontakt fizyczny z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2 (np. podanie ręki); przebywanie w tym samym pomieszczeniu, co chory na COVID-19, przez co najmniej 15 minut (np. w mieszkaniu, w klasie, sali konferencyjnej). Czas trwania kwarantanny w przypadku osób niezaszczepionych przeciwko COVID-19, a które były narażone na zarażenie wirusem SARS-CoV-2 lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, określony został na 10 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Skierowanie danej osoby na kwarantannę poprzedzone jest przeprowadzeniem dochodzenia epidemiologicznego, co do którego stosuje się przepisy u.z.ch.z.l. Podstawową formą, w jakiej prowadzone jest dochodzenie epidemiologiczne jest wywiad epidemiologiczny, czyli oświadczenie odbierane przez pracownika nadzoru sanitarnego od osoby zarażonej oraz innych osób, które dysponują możliwie wiarygodnymi danymi osób, które znalazły się z nią w bezpośredniej styczności. Powołując się na art. 32 ust. 1 u.z.ch.z.l. PPIS wyjaśnił, że w każdym, jednostkowym przypadku, państwowy powiatowy inspektor sanitarny podejmuje indywidualną decyzję, co do stwierdzenia, czy dana osoba winna podlegać obowiązkowi poddania się kwarantannie, a jeżeli tak, to od kiedy powinien zacząć biec 10 dniowy termin kwarantanny. PPIS stwierdził ponadto, że na mocy art. 32a u.z.ch.z.l., może żądać od każdego przekazania informacji m.in. o osobach, które mogły mieć styczność z osobami zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie, chorymi lub podejrzanymi o chorobę zakaźną. Dane osób, do których przekazania zobowiązać może państwowy inspektorat sanitarny w ramach prowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, wymienione zostały w art. 32a ust. 2 u.z.ch.z.l. Wywiódł, że powyższe regulacje nakładają obowiązek udzielenia informacji o osobach powyżej wskazanych przez każdą osobę, lub jednostkę administracji publicznej, które informacje takie mogą ustalić, a do której zwróci się o to państwowy inspektorat sanitarny w ramach prowadzonego dochodzenia epidemiologicznego. Sytuacja ta może dotyczyć również placówek edukacji i wychowania oraz całej społeczności szkolnej/ przedszkolnej. Jednym z takich miejsc jest szkoła, w której zarówno uczniowie, nauczyciele, jak i inni pracownicy, z uwagi na charakter wewnętrznej organizacji pracy/nauki są szczególnie narażeni na transmisję wirusa SARS-CoV-2. PPIS stwierdził, że informacje o procedurze zbierania informacji o sytuacji epidemiologicznej i podmiotach uczestniczących w tej procedurze nie stanowią informacji publicznej. Ta kwestia wynika bowiem z przepisów ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi a informacja o przepisach prawa nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma możliwości udostępnienia danych o stanie zdrowia osób trzecich, gdyż odbyłoby się to w sprzeczności z art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/W (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). Udostępnienie żądanych informacji (w tym niedotyczących bezpośrednio zdrowia osób trzecich) mogłoby również doprowadzić do zidentyfikowania osoby fizycznej, której stan zdrowia uzasadnił nałożenie kwarantanny, co nie może mieć miejsca ze względu na ochronę danych osobowych (ww. rozporządzenie) oraz dóbr osobistych osoby zakażonej. PPIS podał, że na podstawie dochodzenia epidemiologicznego ustalono, że 8 grudnia 2021 r. córka skarżącej miała kontakt z osobą, u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Dane potwierdzono w systemie teleinformatycznym SEPIS i EWP. Stosownie do § 7 pkt 3 rozporządzenia w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, podlegała ona kwarantannie we wskazanych dniach. W załączeniu PPIS przesłał zaświadczenie dotyczące skierowania na kwarantannę. Skargę na czynność nałożenia na Skarżące kwarantanny domowej wniosły małoletnia, reprezentowana przez skarżącą, oraz skarżącą. Zaskarżonej czynności zarzuciły naruszenie: - art. 52 ust. 1-3 Konstytucji oraz art. 2 Protokołu nr 4 z 16 września 1963 r. do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 1752) przez ograniczenie bez podstawy ustawowej wolności poruszania się skarżących po terytorium RP; - art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji, przez oparcie zaskarżonej czynności na przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego w zakresie obowiązku poddania się kwarantannie domowej i wydanie go bez upoważnienia ustawowego, a co za tym idzie nałożenie ww. obowiązku na skarżące przez PPIS jest bezskuteczne; - art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 3a pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt f u.z.ch.z.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie wydania decyzji administracyjnej na piśmie w przedmiocie nałożenia kwarantanny na skarżące, oraz poinformowanie skarżącej o nałożonej na nią kwarantannie jedynie przez kontakt telefoniczny; - art. 107 § 1 i art. 109 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z § 5 rozporządzenia z 2021 r. przez zaniechanie wydania decyzji administracyjnej na piśmie w przedmiocie nałożenia kwarantanny na skarżące i poinformowanie skarżącej o nałożonej na rodzinę kwarantannie jedynie przez kontakt telefoniczny z organem 15 grudnia 2021 r.; - art. 39 § 3 pkt 2 w zw. z art. 109 § 1 k.p.a., przez zaniechanie doręczenia skarżącym decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kwarantanny. Skarżące wniosły o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności lub jej uchylenie w całości, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania i przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność przedstawiciela zaskarżonego organu. Stwierdził, że małoletnia jako osoba zdrowa, w środowisku szkolnym miała kontakt z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2, co potwierdziło przeprowadzone przez pracowników PPIS dochodzenie epidemiologiczne. Skoro zatem małoletnia była narażona na zakażenie, to zachodziła konieczność jej odosobnienia w ramach kwarantanny domowej w celu zapobieżeniu szerzenia się choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej jaką jest COVID-19. Kwestionowana czynność znajduje zatem podstawę prawną w art. 3 ust. 2 u.z.ch.z.l. PPIS zauważył, że zgodnie z art. 33 ust. 3a u.z.ch.z.l. decyzje nakładające obowiązek poddania się kwarantannie, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób: 1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie; 2) nie wymagają uzasadnienia; 3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Dodał, że w literaturze wskazuje się, że art. 33 ust. 3a pkt 3 u.z.ch.z.l. należy odczytywać jako swoiste "dopełnienie formalności" związanych z przebiegiem modelowego postępowania administracyjnego, "przekazanie" jest szczególnym sposobem doręczenia (czy też ogłoszenia) decyzji (L. Bosek, komentarz art. 33, [w:] L. Bosek, J. Piecha, ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Komentarz, Warszawa 2021). Zaznaczył, że § 5 rozporządzenia z 2021 r. nie wymagał wydawania decyzji administracyjnej w przypadku obejmowania przez organy inspekcji sanitarnej kwarantanną, w związku z czym nie istnieje dokument "decyzja administracyjna", który mógłby zostać doręczony. Wyjaśnił, że informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon i jest dokumentowana wpisem w systemie teleinformatycznym (jest to podstawowy i skuteczny prawnie sposób nakładania kwarantanny, jednocześnie zapewniający odpowiednią szybkość postępowania). Skoro małoletnia została objęta kwarantanną domową, to z tych względów w okresie jej odbywania powinna powstrzymać się od opuszczania miejsca pobytu, o czym została poinformowana jej matka przez funkcjonariusza Policji, a następnie w drodze rozmowy telefonicznej przez pracownika PPIS. W tym stanie faktycznym zakaz opuszczenia miejsca odbywania kwarantanny wynika z ustawowych nakazów. PPIS wywiódł, że art. 34 ust. 4 u.z.ch.z.l. wyklucza, że w okresie odbywania kwarantanny skarżąca mogła korzystać ze swobód obywatelskich w sposób nieograniczony. Dodał, że z art. 15 zzzn ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanymi nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) wynika m.in., że w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku kwarantanny w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19 nałożonego przez właściwy organ łub wynikającego z przepisów prawa państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł. Wyjaśnił, że w celu prawidłowego przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego niezbędne jest uzyskiwanie informacji od osób, u których potwierdzono zakażenie (czy chorobę zakaźną) oraz ustalenie ich kontaktów z innymi osobami. Państwowy inspektor sanitarny może żądać od każdego przekazania informacji m.in. o osobach, które mogły mieć styczność z osobami zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie, chorymi lub podejrzanymi o chorobę zakaźną (art. 32a u.z.ch.z.l.). Powyższe regulacje nakładają obowiązek udzielenia informacji o osobach powyżej wskazanych przez każdą osobę, lub jednostkę administracji publicznej, które informacje takie mogą ustalić, a do której zwróci się o to państwowy inspektorat sanitarny w ramach prowadzonego dochodzenia epidemiologicznego. Sytuacja ta może dotyczyć również placówek edukacji i wychowania oraz całej społeczności szkolnej/przedszkolnej. Jednym z takich miejsc, niewątpliwie jest szkoła, w której zarówno uczniowie, nauczyciele jak i inni pracownicy, z uwagi na charakter wewnętrznej organizacji pracy/nauki są szczególnie narażeni na transmisję wirusa SARS-CoV-2. Z kolei zgodnie z art. 32 ust. 1 u.z.ch.z.l. państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał informację o podejrzeniu lub przypadku zakażenia, zachorowania lub zgonu z powodu choroby zakaźnej, kierując się opartą na wiedzy medycznej własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz wytycznymi państwowego inspektora sanitarnego wyższego stopnia, niezwłocznie weryfikuje uzyskane informacje, przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne, a następnie, w razie potrzeby, podejmuje czynności mające na celu zapobieganie szerzeniu się zakażeń i zachorowań na tę chorobę zakaźną. Wobec powyższego w każdym, jednostkowym przypadku, państwowy powiatowy inspektor sanitarny podejmuje indywidualną decyzję, co do stwierdzenia, czy dana osoba winna podlegać obowiązkowi poddania się kwarantannie, a jeżeli tak, to od kiedy powinien zacząć biec 10 dniowy termin kwarantanny. Informacje inicjujące, np. o zachorowaniu wśród uczniów lub personelu mogą pochodzić od lekarza, ale również od rodziców (lub pełnoletniego ucznia), dyrektora szkoły lub innych członków personelu, którzy uzyskali informację o zachorowaniu oraz z systemów teleinformatycznych EWP i SEPIS (System Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej). Informacja taka podlega weryfikacji i ocenie ryzyka przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Przekazanie 13 grudnia 2021 r. przez Dyrektora [...] danych osób, które miały styczność z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2 do PPIS odbyło się na podstawie art. 32a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. a u.z.ch.z.l. Przekazanie danych osobowych przez Dyrektora Szkoły do PPIS nastąpiło w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, za pomocą zgłoszenia typ "Instytucja" w systemie teleinformatycznym SEPIS (System Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej). PPIS dodał, że w sprawie zostało przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne w niezbędnym zakresie wynikającym ze znanej dotychczas specyfiki rozprzestrzeniania się SARS-CoV-2 w wariancie aktualnie powszechnie występującym w Polsce, a dostępna w tym zakresie wiedza medyczna została uwzględniona przy dokonywaniu oceny stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego. Wyjaśnił, że w epidemiologii osobą narażoną na chorobę zakaźną jest każdy, kto kontaktował się z osobą chorą lub podejrzaną o chorobę zakaźną albo podejrzaną o zakażenie. Ocena wypełnienia przesłanki narażenia na chorobę zakaźną nie jest ustalana indywidualnie dla każdego kontaktu, ale jest uzależniona od etiologii danej choroby zakaźnej, a ta jest ustaleniem medycznym. Organ ma wykazać, przy stosowaniu tej przesłanki, że dana osoba miała styczność, pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego (tj. z osobą zakażoną). Kontakt z osobą zakażoną koronawirusem oznacza m. in. bezpośredni kontakt fizyczny z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2 (np. podanie ręki); przebywanie w tym samym pomieszczeniu, co chory na C0VID-19, przez co najmniej 15 minut (np. w klasie, sali konferencyjnej, czy innym pomieszczeniu zamkniętym). Wskazał, że 13 grudnia 2021 r. pracownik Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej (dalej: PSSE) przynajmniej dwukrotnie próbował skontaktować się telefonicznie z rodzicem dziecka na numer wskazany do kontaktu przez Dyrektora Szkoły, w celu przeprowadzenia wywiadu epidemiologicznego, wyjaśnienia okoliczności kontaktu i poinformowania o objęciu kwarantanną. Ponieważ nie uzyskano połączenia, informacja o nałożonej kwarantannie została przekazana przez funkcjonariusza Policji, a następnie potwierdzona w drodze rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez pracownika PSSE ze skarżącą. PPIS dodał, że skarżąca w związku kwarantanną córki jako osoba wspólnie zamieszkująca, nie podlegała kwarantannie (sprawdzenia dokonano w systemach EWP i SEPIS). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", obejmuje również inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że wnioskiem z 15 grudnia 2021 r. skarżąca M.K. wnosiła o wydanie decyzji dotyczącej wyłącznie objęcia kwarantanną małoletniej córki E. Tymczasem skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w imieniu zarówno skarżącej M.K., jak i jej małoletniej córki. Natomiast z przedłożonych Sądowi dokumentów i wyjaśnienia zawartego w odpowiedzi na skargę wynika, że skarżąca w związku kwarantanną córki, jako osoba wspólnie zamieszkująca, nie podlegała kwarantannie. Postępowanie PPIS dotyczyło zatem jedynie córki skarżącej. Przedmiotem skargi jest objęcie małoletniej córki skarżącej kwarantanną. PPIS nie wydał w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, a jedynie poinformował matkę dziecka o nałożonej kwarantannie i okresie jej trwania. Sąd podzielił stanowisko wyrażane w orzeczeniach sądów administracyjnych oraz w doktrynie, że objęcie w takim trybie przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną stanowi czynność z zakresu administracji publicznej zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyroki: WSA w Gliwicach z 27 lipca 2020 r., III SA/Gl 319/20; WSA we Wrocławiu z 25 listopada 2020 r., IV SA/Wr 284/20; z WSA w Warszawie z 20 lipca 2021 r., V SA/Wa 2022/21, dostępne w Internecie; por. też S. Trociuk, Prawa i wolności w stanie epidemii, Warszawa 2021, ss. 33-34). Skarżąca zachowała termin, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż dowiedziała się o objęciu córki kwarantanną 13 grudnia 2021 r., a skargę wniosła 21 stycznia 2022 r. Należy zauważyć, że akta sprawy przekazane Sądowi przez organ, nie zawierają żadnego wskazania, na jakiej podstawie prawnej, z uwagi na jakie okoliczności małoletnia została skierowana na kwarantannę. W aktach tych znajduje się jedynie korespondencja, jaką prowadził organ ze skarżąca w związku z wnioskiem o doręczenie decyzji, co miało miejsce już po objęciu małoletniej kwarantanną. Nie stanowią akt sprawy pisma organu kierowane do skarżącego, gdyż zostały wytworzone już po nałożeniu kwarantanny, a ponadto powstały wyłącznie na skutek inicjatywy skarżącej. Odnosząc się zatem do czynności organu poprzedzających nałożenie kwarantanny podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 września 2021 r. (sygn. akt II GSK 793/21) zauważył, że w przypadku podejrzenia zakażenia lub kontaktu z chorobą zakaźną nie prowadzi się pełnego postępowania administracyjnego, a tylko stosuje się niektóre przepisy tej procedury na podstawie ustaleń dokonanych w dochodzeniu epidemiologicznym, o którym mowa w art. 32 ust. 1 u.z.ch.z.l. W orzeczeniu tym wskazano, że w ramach dochodzenia epidemiologicznego organ sanitarny dokonuje oceny stopnia zagrożenia chorobą zakaźną w oparciu o własną wiedzę medyczną i uzyskane informacje. Działania organu oparte są na uznaniowości, chociaż nie są dowolne, bo wiedza medyczna ma "zasadniczo" wymiar obiektywny, a informacje są weryfikowane przez organ stosownie do jego możliwości i ich rodzaju. Legalizm działania organów sanitarnych przy nałożeniu obowiązku kwarantanny ma być zatem odnoszony do ustawowych podstaw uzasadniających nałożenie takiego obowiązku. Dla przyjęcia legalności takiego działania należy ustalić, czy organ działał na podstawie danych i innych informacji o podejrzeniach zakażeń, zachorowań lub zgonów, czy działał na podstawie wiedzy medycznej, w oparciu o uzyskane informacje przeprowadził dochodzenie i w końcu, czy podjął prawem określone czynności. W świetle tych wywodów nie ulega wątpliwości, że podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kwarantanny nie wymaga przeprowadzenia pełnego postępowania administracyjnego z zachowaniem wszystkich reguł określonych w przepisach k.p.a. Jak bowiem wskazał NSA w powołanym wyżej wyroku, w sytuacji pandemii podstawowymi wartościami podlegającymi ochronie jest życie i zdrowie poszczególnych osób, a w konsekwencji zdrowie publiczne. Przed tymi wartościami muszą ustąpić inne, zwłaszcza te, które mają charakter formalny i wiążą się z prowadzeniem postępowania, w którym może być nałożona kwarantanna. Stosownie zatem do art. 32 ust. 2 u.z.ch.z.l. organ może uzyskiwać informacje na podstawie: 1) zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1 i 8 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1; 2) danych uzyskanych z indywidualnego nadzoru epidemiologicznego; 3) danych przekazanych przez punkty kontaktowe wspólnotowych i międzynarodowych systemów wczesnego ostrzegania; 4) danych i informacji pochodzących z innych źródeł, w szczególności dotyczących ognisk epidemicznych zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną. Zatem, podstawą nałożenia obowiązku kwarantanny nie muszą być wyłącznie dowody w rozumieniu k.p.a., ale także różnego rodzaju notatki urzędowe, wydruki z systemów informatycznych czy informacje uzyskane w inny sposób. Nie zwalnia to jednak organu z obowiązku utrwalenia wszelkich pozyskanych informacji w aktach sprawy, tak aby możliwa była późniejsza weryfikacja tego, czy zaistniały podstawy do nałożenia kwarantanny i czy okres, na jaki została ona nałożona, został ustalony stosownie do obowiązujących przepisów prawa. W przeciwnym razie kontrola legalności skierowania na kwarantannę byłaby wyłącznie pozorna. W aktach sprawy winny się zatem znajdować przynajmniej podstawowe dane wskazujące na czas i miejsce kontaktu z osobą, u której stwierdzono zakażenie SARS Cov-2. W aktach sprawy przesłanych przez organ brak jest jakichkolwiek informacji, z których wynikałoby, na jakiej podstawie uznano, że zostały spełnione przesłanki do objęcia małoletniej kwarantanną, gdyż wszelkie ustalenia w tym zakresie można odtworzyć wyłącznie w oparciu o korespondencję prowadzoną pomiędzy skarżącą a organem, która miała miejsce już po nałożeniu kwarantanny, a także z odpowiedzi na skargę przekazanej Sądowi. Już chociażby te okoliczności wskazują na konieczność stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności. Ponadto Sąd ocenił dopuszczalność skierowania na kwarantannę bez wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Należy przy tym zauważyć, że ani z akt sprawy wytworzonych przez organ przed skierowaniem na kwarantannę, ani też z odpowiedzi na skargę nie wynika, w jakim trybie została nałożona kwarantanna na córkę skarżącej. Jedynie z korespondencji prowadzonej pomiędzy skarżącą a organem należy wywnioskować, że organ zastosował tryb określony w § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2021 r. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2021 r., które obowiązywało w dacie skierowania na kwarantannę, w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-Cov-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Należy zatem zauważyć, że przepisy rozporządzenia z 2021 r. nie regulują ani przesłanek objęcia kwarantanną, ani kategorii osób jej podlegających. Wyczerpującą regulację w tym zakresie zawierają przepisy u.z.ch.z.l. Stosownie do art. 33 ust. 1 u.z.ch.z.l. państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Do obowiązków tych należy także kwarantanna (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f u.z.ch.z.), która - zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12 u.z.ch.z.l. - jest odosobnieniem osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Zatem art. 33 ust. 1 określa generalną zasadę decyzyjnego orzekania w przedmiocie nakładania obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 u.z.ch.z.l., w tym kierowania na kwarantannę. Zasady tej nie zmienia art. 33 ust. 3a u.z.ch.z.l., dodany z dniem 1 kwietnia 2020 r., który stanowi, że decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób: 1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie; 2) nie wymagają uzasadnienia; 3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Przepis ten nie pozwala bowiem na odstąpienie od decyzyjnej formy nakładania obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.z.ch.z.l., a jedynie w określonych granicach upraszcza treść takiej decyzji (przez możliwość odstąpienia od uzasadnienia) oraz sposób jej zakomunikowania (doręczenia / ogłoszenia) adresatowi (por. J. Piecha [w:] Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Komentarz, pod red. L. Boska, Warszawa 2021, art. 33, Nb 26 i 27). W myśl art. 34 ust. 2 u.z.ch.z.l. osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Jak zauważono w powołanym wyżej wyroku NSA o sygn. akt II GSK 793/21, wystąpienie jednej z okoliczności wskazanych w tym przepisie skutkuje obowiązkiem kwarantanny, przy czym obowiązek ten wynika z ustawy. W związku z tym - odnosząc się do charakteru decyzji o nałożeniu kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 u.z.ch.z.l. - NSA stwierdził, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, bowiem materializuje, a więc potwierdza istnienie takiego obowiązku w stosunku do konkretnej osoby, chociaż sama nie kreuje jego powstania. Ma jednak doniosłe znaczenie, bo określa ten obowiązek w stosunku do konkretnego adresata, a tym samym pełni funkcję gwarancyjną w stosunku do przysługujących temu podmiotowi praw i wolności, bowiem stwarza prostą drogę do kontroli legalności działania organów przez sąd. NSA zauważył, że w tym zakresie mogą pojawiać się wątpliwości, chociażby z tego powodu, że art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f u.z.ch.z.l. nakłada powszechny obowiązek kwarantanny na osoby przebywające na terytorium RP, jednak precyzuje, że ma on być realizowany na zasadach określonych w ustawie. Taka konstrukcja tego obowiązku – zdaniem NSA - pozwala przyjąć, że dopiero decyzja wydana na podstawie art. 34 ust. 2 u.z.ch.z.l. wyznacza ten obowiązek w stosunku do osób, które spełniają warunki określone w dyspozycji tego przepisu. Za takim rozumieniem powołanego przepisu przemawia także art. 35 ust. 1 u.z.ch.z.l., który upoważnia lekarza m.in. do skierowania osoby narażonej na zakażenie na kwarantannę również w przypadku braku decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1 ust. 1 u.z.ch.z.l. Skoro zatem w art. 33 ust. 1 u.z.ch.z.l. ustawodawca wprowadził zasadę orzekania o nałożeniu obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.z.ch.z.l., w drodze decyzji, a jedyny wyjątek od tej zasady przewidział w art. 35 ust. 1 u.z.ch.z.l., to nie ma możliwości odstąpienia od decyzyjnego trybu skierowania na kwarantannę w przypadku orzekania przez organy inspekcji sanitarnej. W związku z powyższym § 5 ust. rozporządzenia z 2021 r. nie mógł dokonać w tym zakresie modyfikacji przepisu ustawowego. Należy przede wszystkim zauważyć, że rozporządzenie z 2021 r. zostało wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1 - 6 i 8 - 13 u.z.ch.z.l. Przepisy te upoważniały Radę Ministrów – w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - do określenia w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów: 1) zagrożonego obszaru wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego, 2) rodzaju stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b – mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego (art. 46a u.z.ch.z.l.). W rozporządzeniu tym można ustanowić m.in. obowiązek poddania się kwarantannie (art. 46b pkt 5 u.z.ch.z.l.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 25 lutego 2022 r. (sygn. akt IV SA/Po 1022/21), że wprowadzone w § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2021 r. odstępstwo od ustawowej zasady nakładania obowiązku poddania się kwarantannie na podstawie decyzji administracyjnej nie mieści się w zakresie pojęcia "ustanowienia obowiązku poddania się kwarantannie" użytego w art. 46b pkt 5 u.z.ch.z.l. Sąd podziela także stanowisko doktryny, przytoczone w powołanym wyroku, zgodnie z którym przepisy art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 u.z.ch.z.l. nie upoważniały do uregulowania w wydanym na ich podstawie rozporządzeniu kwarantanny w sposób odrębny od konstrukcji ustawowych, a więc w szczególności wymagających wydania przez właściwy organ sanitarny decyzji administracyjnej (por. L. Bosek, Stan epidemii. Konstrukcja prawna, Warszawa 2022, s. 272). Zmiana zasadniczej konstrukcji ustawowej realizującej funkcje gwarancyjne – w tym przypadku polegająca w istocie na wprowadzeniu, nieznanej dotychczas u.z.ch.z.l., instytucji "kwarantanny ex lege" – wymagała niewątpliwie zmiany regulacji ustawowej, a nie wprowadzenia takiej instytucji w drodze aktu podustawowego (por. L. Bosek, Stan epidemii. Konstrukcja prawna, Warszawa 2022, s. 278). Należy ponadto podkreślić, że niewątpliwie nałożenie obowiązku kwarantanny stanowi ingerencję w podstawowe prawa obywatelskie. Wszelkie zaś ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być, zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Oznacza to, w świetle ugruntowanego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, że ustawa musi samodzielnie określać podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności (por. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 12 stycznia 2000 r., P 11/98; z 28 czerwca 2000 r., K36/06; z 5 lutego 2008 r., K 34/06; z 19 czerwca 2008 r., P 23/07; z 19 maja 2009 r., K 47/07; z 7 marca 2012 r., K 3/10). Także w myśl art. 5 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej jako: EKPCz) każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być pozbawiony wolności, z wyjątkiem następujących przypadków i w trybie ustalonym przez prawo m.in. zgodnego z prawem pozbawienia wolności osoby w celu zapobieżenia szerzeniu przez nią choroby zakaźnej, osoby umysłowo chorej, alkoholika, narkomana lub włóczęgi. Przy tym każdy, kto został pozbawiony wolności przez zatrzymanie lub aresztowanie, ma prawo odwołania się do sądu w celu ustalenia bezzwłocznie przez sąd legalności pozbawienia wolności i zarządzenia zwolnienia, jeżeli pozbawienie wolności jest niezgodne z prawem (art. 5 ust. 4 EKPCz). Podobnie art. 41 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdemu zapewnia się nietykalność osobistą i wolność osobistą. Pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić tylko na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Ponadto każdy pozbawiony wolności nie na podstawie wyroku sądowego ma prawo odwołania się do sądu w celu niezwłocznego ustalenia legalności tego pozbawienia (art. 41 ust. 2 zd. pierwsze Konstytucji RP). W ramach gwarantowanej w art. 41 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 4 EKPCz procedury sądowej kontroli legalności zastosowanego środka noszącego znamiona pozbawienia wolności w rozumieniu art. 41 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 1 EKPCz, musi istnieć rzeczywista możliwość zweryfikowania przez sąd prawidłowości detencji, tak od strony jej podstaw faktycznych, jak i prawnych (por. P. Hofmański [w:] Komentarz EKPCz, pod red. L. Garlickiego, Warszawa 2010, t. I, art. 5, Nb 119, s. 212, i tam przywołane wyroki ETPCz). W tym kontekście należy zauważyć, że skutkiem pośrednim regulacji wprowadzonej w § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2021 r. było pozbawienie, bez należytej podstawy prawnej, gwarancji i środków procesowych związanych z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w tym konstytucyjnego prawa do zaskarżenia rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP). Należy także podnieść - na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z 19 października 2021 r. (sygn. akt II GSK 663/21) – że z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika niezbicie, że w rozporządzeniu powinny być zamieszczane jedynie przepisy o charakterze technicznym, niemające zasadniczego znaczenia z punktu widzenia praw lub wolności jednostki. Uzależnienie dopuszczalności ograniczeń wolności i praw od ich ustanowienia "tylko w ustawie" jest czymś więcej, niż tylko przypomnieniem ogólnej zasady wyłączności ustawy dla unormowania sytuacji prawnej jednostek, stanowiącej klasyczny element idei państwa prawnego. Jest to także sformułowanie wymogu odpowiedniej szczegółowości unormowania ustawowego. Skoro ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane "tylko" w ustawie, oznacza to nakaz kompletności unormowania ustawowego, które powinno w sposób samodzielny określać wszystkie podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności tak, aby już na podstawie lektury przepisów ustawy można było wyznaczyć kompletny zarys tego ograniczenia. Niedopuszczalne jest natomiast przyjmowanie w ustawie uregulowań blankietowych, pozostawiających organom władzy wykonawczej swobodę normowania ostatecznego kształtu owych ograniczeń, a w szczególności wyznaczania zakresu tych ograniczeń (vide: Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 12 stycznia 2000 r., P 11/98, publ. OTK 2000/1/3). Jednocześnie podkreśla się, że do unormowania w drodze rozporządzenia mogą zostać przekazane tylko takie sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla urzeczywistnienia wolności i praw człowieka zagwarantowanych w Konstytucji (zob.: wyroki TK z: 19 maja 2009 r., K 47/07, publ. OTK-A 2009/5/68; 19 lutego 2002 r., U 3/01, publ. OTK-A 2002/1/3). W kontekście stopnia szczegółowości (głębokości) regulacji ustawowej podkreślić zaś należy, że jakkolwiek w pewnych dziedzinach prawa ustawa może pozostawiać więcej miejsca dla regulacji wykonawczych, co jednak nigdy nie może prowadzić do nadania regulacji ustawowej charakteru blankietowego, tzn. do "pozostawienia organowi upoważnionemu możliwości samodzielnego uregulowania całego kompleksu zagadnień, co do których w tekście ustawy nie ma żadnych bezpośrednich uregulowań ani wskazówek", to jednak w niektórych dziedzinach zarysowuje się bezwzględna wyłączność ustawy (vide: wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: 9 listopada 1999 r., K 28/98, publ. OTK 1999/7/156; 24 marca 1998 r., K 40/97, publ. OTK 1998/2/12). W swoim wyroku NSA dodatkowo podkreślił, z czym skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie zgadza się, że nie można negować, że celem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, wydanych w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 46a i art. 46b u.z.ch.z.l. była ochrona zdrowia, ale żadne względy praktyczne albo pragmatyczne, jak też celowość wprowadzanych rozwiązań, nie uzasadniają wykroczenia poza granice upoważnienia ustawowego. Tak więc chociaż oceniane zakazy, nakazy i ograniczenia można uznać za uzasadnione z punktu widzenia walki z pandemią, to tryb ich wprowadzenia doprowadził do naruszenia podstawowych standardów konstytucyjnych i praw w zakresie wolności przemieszczania się (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2021 r., II KK 255/21, LEX nr 3207608). W związku z powyższym stwierdzić należy, że § 5 ust. 1 rozporządzenia 2021 r. w zakresie, w jakim zwolnił organy inspekcji sanitarnej z obowiązku wydania decyzji o skierowaniu na kwarantannę, wykroczył poza zakres upoważnienia ustawowego określonego w art. 46a i art. 46b u.z.ch.z.l., naruszając tym samym zarówno powołane wyżej przepisy ustawowe, jak i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Z tych względów Sąd w niniejszym składzie – podlegając tylko Konstytucji oraz ustawom (por. art. 178 ust. 1 Konstytucji RP) – był zobligowany odmówić zastosowania w kontrolowanej sprawie, niezgodnego z ustawą przepisu rozporządzenia z 2021 r. Możliwość takiego orzekania przez sądy administracyjne nie budzi wątpliwości w doktrynie, ani w judykaturze (por.: R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 18, i tam przywołane orzeczenia NSA; L. Bosek, Stan epidemii. Konstrukcja prawna, Warszawa 2022, s. 316 i nast.). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona czynność została podjęta z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez organ pismem z 2 marca 2022 r., zaś strona skarżącą w ustawowym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.