II SAB/Wa 608/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] kwietnia 2021 r. od orzeczenia Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...] z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę - Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. R.G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpoznania odwołania z dnia [...] kwietnia 2021 r. od orzeczenia Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...] z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną nagany. W tym samym piśmie skarżący zaskarżył wydane na skutek wniesionego przez niego w dniu [...] kwietnia 2021 r. odwołania orzeczenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., którym Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego uchylił orzeczenie Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną nagany i umorzył prowadzone wobec niego postępowanie dyscyplinarne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych tekst jednolity (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Zauważyć należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Sąd uznał, że skarga R.G. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego orzeczenia z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], tj. po rozpoznaniu jego odwołania z dnia [...] kwietnia 2021 r. i tym samym po zakończeniu przez organ postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły zarzuca skarżący. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po jego zakończeniu przez organ administracji publicznej poprzez wydanie w sprawie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały NSA wskazał, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesioną po jego zakończeniu. NSA uznał, że odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu przewlekłości, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że kontrolowany w wyniku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. W tej sytuacji, przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na przewlekłość jest nie do zaakceptowania. W rozpoznawanej sprawie, stwierdzić należy zatem, iż skarga R.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jako wniesiona przez skarżącego już po rozpoznaniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2021 r. i po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, czyli po zakończeniu postępowania administracyjnego, była niedopuszczalna. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a - orzekł, jak w sentencji postanowienia.