VIII SA/Wa 314/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi B. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] lutego 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 7 i pkt 9, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 18b, art. 20, art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200; dalej: "u.t.d.") oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji ]...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "WITD") z [...] listopada 2017 r. nr [...] o nałożeniu na B. T. (dalej: "skarżąca", "strona") kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2017 r. w miejscowości M. zatrzymano do kontroli samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. B. M.. Podczas zatrzymania kierowca wykonywał przewóz dzieci do szkoły w imieniu i na rzecz skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: Przewóz Osób B. T., M. [...], [...]-[...] M. S.. Kierowca okazał do kontroli m.in. dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, wypis nr 1 z zezwolenia nr [...]/2014 na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wraz z rozkładem jazdy, wypis nr 002 z zezwolenia nr [...]/2017 na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wraz z rozkładem jazdy, wypis nr 003 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wraz z rozkładem jazdy, wypis nr 004 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z [...] października 2017 r. Pismem z [...] października 2017 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z [...] października 2017 r. strona złożyła wyjaśnienia wskazując, że posiada zezwolenie nr [...]/2014 na wykonywanie regularnych przewozów osób na trasie M. – M. S., które zostało wydane przez Wójta Gminy M. i jest ważne do [...] grudnia 2017 r. Dodatkowo wskazała, że oprócz wydanego zezwolenia posiada umowę zawartą z Gminą M. na dowóz dzieci do szkoły, dlatego linia regularna pokrywa się na wymienionej trasie z dowozem dzieci. Poza tym przewożone są również osoby dorosłe, stąd w busie znajduje się kasa fiskalna. Strona wyjaśniła, że linia została utworzona przez Wójta Gminy M. na prośbę mieszkańców, ponieważ autobus obsługujący tę linię był zarazem jedynym środkiem komunikacji mieszkańców z Gminą, ośrodkiem zdrowia, kościołem oraz z pocztą. Wskazała, że na potwierdzenie swojego oświadczenia załączyła wydruk biletów jednorazowych z kasy fiskalnej celem udowodnienia przewozu innych pasażerów poza dziećmi na wskazanej linii regularnej. Strona złożyła również umowę nr [...] z [...] grudnia 2016 r. Decyzją z [...] listopada 2017 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 1a, art. 92a ust. 1-2 u.t.d. w związku z lp. 2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym. Pismem z [...] grudnia 2017 r. skarżąca odwołała się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia: 1) art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. poprzez uznanie, że skarżąca wykonywała przewóz regularny specjalny w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki ustawowe pozwalające uznać, że taki przewóz był wykonywany; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez wyciągnięcie błędnych, nielogicznych i odmiennych wniosków niż te, które wynikają z zebranego materiału dowodowego, w tym uznanie, że skarżąca wykonywała regularny przewóz specjalny, mimo iż z zawartej przez nią umowy, z dokumentów PD Zestawienie sprzedaży biletów i oświadczenia skarżącej wynika co innego; 3) art. 6, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji oraz w sposób naruszający elementarne zasady praworządności w postępowaniu administracyjnym wskutek wykorzystania normy sankcyjnej prawa i przyznanie jej priorytetu przed słusznym interesem skarżącej, nałożenie na skarżącą kary pieniężnej, gdy skarżącej nie można zarzucić działań naruszających prawo. Organ odwoławczy decyzją z [...] lutego 2018 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. Przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 4 pkt 7 i pkt 9, art. 18 ust. 1 pkt 1 , art. 18b, art. 20, art. 92a ust. 1u.t.d. oraz treść lp. 2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. Wyjaśnił, że w dniu kontroli drogowej kierowca wykonywał na rzecz skarżącej jako przedsiębiorcy, przewóz regularny specjalny dzieci. Powyższe organ odwoławczy ustalił na podstawie protokołu kontroli nr [...] oraz protokołu przesłuchania kierowcy. Z protokołu przesłuchania świadka - kierowcy M. B. M. z [...] października 2017 r. wynika, że realizowany przewóz był przewozem regularnym specjalnym dzieci, realizowanym od poniedziałku do piątku, a ponadto, że na trasie nie sprzedaje się biletów. Kierowca wskazał, że był to przewóz regularny specjalny polegający na przewozie dzieci do szkoły w M. zgodnie z okazanym zezwoleniem nr [...]/2014 (tj. zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej M. – M. N. – M. S. – Z. M. – Z. D. – R. – B. D.). Świadek zeznawał pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. GITD uznał, że zeznania są spójne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem organu odwoławczego powyższe ustalenia nie pozostawiają wątpliwości odnośnie regularności przedmiotowych przewozów. Przewozy te były stałe, ponieważ miała miejsce powtarzalność w ich wykonywaniu (były wykonywane od poniedziałku do piątku w określonych godzinach). Jeżeli przewozy te były wykonywane w sposób powtarzalny w określonym okresie, a niewątpliwie były, co potwierdzają zeznania świadka, jak i również charakter zajęć szkolnych, które z zasady są zorganizowane w określonych ramach czasowych, to był to przewóz regularny specjalny. GITD podniósł, że przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżąca nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego osób. Zauważył, że pismem z [...] października 2017 r. organ I instancji zwrócił się z zapytaniem do Urzędu Gminy w M., czy skarżąca posiadała zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym. Zgodnie z otrzymaną odpowiedzią z [...] października 2017 r. skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: Przewóz Osób B. T., posiadała jedynie zezwolenie nr [...]/2014 na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...]zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zgodnie bowiem z ustalonym stanem faktycznym przedsiębiorca jest zobligowany do posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Zdaniem GITD zostało jednoznacznie udowodnione, że w dniu [...] października 2017 r. kierowca M. B. M. wykonywał na rzecz skarżącej przewóz uczniów do szkoły na podstawie umowy z [...] grudnia 2016 r. nr [...], co jest bezsporne i zostało również potwierdzone przez stronę w odwołaniu. Nadto GITD wskazał, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie u.t.d. są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Podkreślić przy tym trzeba, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Do naruszenia przepisów u.t.d. doszło w wyniku działań skarżącej, ponieważ wykonywała ona przewozy regularne specjalne bez wymaganego zezwolenia wydanego przez właściwy organ. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z [...] lutego 2018 r. nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] marca 2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie występując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie tj.: 1) przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie - art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. poprzez uznanie, że skarżąca wykonywała przewóz regularny specjalny w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki ustawowe pozwalające uznać, że taki przewóz był wykonywany; 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów tj.: - z pisma skarżącej z [...] października 2017 r. skierowanego do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego; - z dowodu nadania pisma; - załącznika do pisma PD - Zestawienie sprzedaży biletów_PrzegBilPoj nadzoru na okoliczność, że materiał dowodowy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia był niekompletny, nie obejmował dowodów złożonych przez skarżącą organowi I instancji, a które były istotne dla rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., że zawarła w dniu [...] grudnia 2016 r. z Gminą M. umowę nr [...], której przedmiotem umowy jest dowóz i odwóz uczniów PSP w M. i Publicznego Gimnazjum Jana Pawła II w M., w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2017 r., w dni nauki szkolnej. Jednocześnie na podstawie uzgodnienia z Gminą M. skarżąca tymi samymi pojazdami, w tym pojazdem kontrolowanym w dniu [...] października 2017 r. przewiozła osoby trzecie - mieszańców miejscowości B. G., B. D., Z. M., Z. D., M. N.. W pojazdach, w tym w pojeździe kontrolowanym, znajdował się rozkład jazdy, zainstalowana była kasa fiskalna, pasażerowie - mieszkańcy wskazanych miejscowości nabywali bilety i uiszczali kierowcy opłaty w wysokości wynikającej z cennika, z uwzględnieniem posiadanych przez nich szczególnych uprawnień. Również w dacie kontroli pojazdem marki [...] o nr rej [...] podróżowali pasażerowie nie będący uczniami. Na potwierdzenie tych okoliczności skarżąca złożyła w organie I instancji, wydruk z kasy fiskalnej - dokumenty "PD Zestawienia sprzedaży biletów PrzegBilPoj" za okres od [...] września 2017 r. do [...] października 2017 r. Zdaniem skarżącej wykonywany przez nią w dniu [...] października 2017 r. w miejscowości M., przewóz osób nie zawierał cech charakteryzujących przewozu regularnego specjalnego, nie ograniczał się bowiem do przewożenia określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze, bowiem przeprowadzenie wskazanych przez skarżącą dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu odwoławczego z [...] lutego 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję WITD z [...] listopada 2017 r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zatrzymany do kontroli drogowej pojazd, znajdujący się w dyspozycji strony skarżącej, wykonywał przewóz regularny specjalny w rozumieniu przepisów u.t.d. bez wymaganego zezwolenia. Zdaniem Sądu, organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organów Inspekcji Transportu Drogowego wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W myśl lp 2.1 załącznika nr 3, wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wykonywanie w krajowym transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez właściwy organ. Z kolei stosownie do treści art. 4 pkt 7 u.t.d. - przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ww. ustawie i w ustawie z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz.U. z 2015 r. poz. 915). Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 9 u.t.d. przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Z przytoczonych przepisów wynika, że przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym różni się zasadniczo od przewozu regularnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7 u.t.d. Wspólną cechą tych przewozów jest jedynie regularność ich wykonywania. Przepisy art. 22 u.t.d. odrębnie określają jakie dokumenty niezbędne są do wydania zezwolenia na przewozy regularne (art. 22 ust. 1 u.t.d), a jakie na przewozy regularne specjalne (art. 22 ust. 4 u.t.d). Odmiennie został też określony wzór zezwolenia na przewóz regularny w transporcie krajowym, a inaczej na przewóz regularny specjalny. Pierwszy wzór uregulowany jest w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 6 marca 2014 r. w sprawie wzorów zezwolenie na wykonywanie krajowych i międzynarodowych przewozów drogowych osób oraz z wypisów z zezwoleń (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1605), zaś załącznik nr 2 tego rozporządzenia określa wzór zezwolenie na przewóz regularny specjalny. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że przewóz regularny specjalny to odrębny rodzaj przewozu od przewozu regularnego. Należy także wskazać, że w zezwoleniu na przewóz regularny nie zawiera się uprawnienie do wykonywania przewozu regularnego specjalnego. Do wykonywania przewozów regularnych specjalnych osób niezbędne jest posiadanie odrębnego zezwolenia. Naruszenie obowiązku wynikającego z art. 18 ust 1 u.t.d. poprzez wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, stosownie do lp. 2.1. załącznik nr 3 do u.t.d., zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł. W kontrolowanej sprawie niespornym jest, że skarżąca nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, w dniu przeprowadzonej kontroli. W stanie faktycznym sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że przewóz dotyczył określonej grupy osób, tj. dowozu uczniów do szkoły w miejscowości M. S.. Opiekunką dzieci podczas przewozu była K. C.. Wskazany przewóz miał charakter niepubliczny, tzn. nie był przeznaczony dla jakiejkolwiek, nieokreślonej grupy pasażerów. Jak zeznał bowiem kierowca kontrolowanego pojazdu, wykonuje on przewozy dzieci do szkoły w M. zgodnie z zezwoleniem nr [...]/2014 od poniedziałku do piątku z tą samą praktycznie grupą dzieci, na tej trasie nie sprzedaje nigdy biletów i prowadzi przewóz dzieci na podstawie umowy z Wójtem G. M.. Nadto świadek ten zeznał, że w chwili kontroli przejazd rozpoczął się o godzinie [...] w miejscowości M. i zakończył się o godzinie [...] pod szkołą w miejscowości M. S. szkoła. W orzecznictwie przyjmuje się, że protokół z kontroli ma walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2015 r., II GSK 440/14; LEX nr 1682660). Z uwagi na znaczenie dowodowe protokołu z kontroli dla potrzeb przyszłych postępowań administracyjnych data jego sporządzenia jest miarodajna dla powzięcia przez organ kontroli informacji o naruszeniu prawa przez kontrolowany podmiot, z czym wiąże się powinność wyciągnięcia względem niego stosownej sankcji przez właściwy organ. W rozpoznawanej sprawie kontrola przeprowadzona w dniu [...] października 2017 r. wykazała zatem, że pojazdem należącym do skarżącej przewożeni byli uczniowie. Rację mają zatem organy orzekające, że przewóz wykonywany przez stronę skarżącą był przewozem regularnym specjalnym, o czym świadczy przewożenie określonej kategorii osób (uczniów z opiekunem), z wyłączeniem innych osób. Powyższe potwierdza ustalony w sprawie stan faktyczny, w tym protokół kontroli, zeznanie kierowcy z dnia kontroli, a także sama strona skarżąca, która nie zaprzecza, że przewozem objęta była określona grupa osób, tj. uczniowie, oraz że nie posiadała zezwolenia na wykonywanie w tym zakresie przewozów regularnych specjalnych. Wobec powyższych ustaleń, Sąd nie miał wątpliwości co do prawidłowości uznania przedmiotowych przewozów za przewozy regularne specjalne. Świadczy o tym ich powtarzalność (regularność), według określonego rozkładu jazdy i wedle określonych godzin. Nadto Sąd zauważa, że regulacje prawne dotyczące przewozu osób pozwalają przewoźnikowi samodzielnie określić charakter przewozu. Zatem to strona skarżąca powinna posiadać wiedzę, jakiego zezwolenia będzie wymagała zamierzona działalność, w szczególności działalność polegająca na dowozie uczniów, którym trzeba zapewnić opiekę i bezpieczeństwo. Brak takiego zezwolenia w sytuacji realizowania przewozu regularnego specjalnego oznacza, że odbywał się on za zgodą i wiedzą przewoźnika, na jego ryzyko. Nie można zatem uznać, że strona skarżąca jako profesjonalny i doświadczony podmiot wykonujący przewozy drogowe dochowała w tym przypadku należytej staranności i przezorności wykonując przewóz dzieci bez wymaganego zezwolenia. Wobec powyższego, w ocenie Sądu w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c ust. 1 u.t.d. Skarżąca nie przedłożyła bowiem w toku postępowania administracyjnego dowodów wskazujących na okoliczności, na które nie miała wpływu. Niedopełnienie podstawowego obowiązku uzyskania właściwego zezwolenia jest zatem ewidentnym zaniedbaniem strony skarżącej. Jak wykazano powyżej przewóz regularny specjalny i przewóz regularny to dwa niezależne od siebie rodzaje przewozów. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie zgromadzono wystarczający materiał dowodowy potwierdzający fakt naruszenia przez skarżącą przepisów u.t.d. Ponadto wskazać trzeba, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych, czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Sąd nie podziela zarzutów strony skarżącej, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie został prawidłowo oceniony, oraz że naruszono w istotnym stopniu przepisy postępowania, jak również prawa materialnego, w tym art. 92a ust.1 u.t.d. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), rozważały także możliwości zastosowania art. art. 92c ust.1 u.t.d. dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 80 k.p.a. Podnoszone w skardze zarzuty nie mogły więc skutkować postawieniem organom prowadzącym postępowanie zarzutu błędnego zakwalifikowania charakteru wykonywanych przez skarżącą przewozów jako regularnych specjalnych. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.