II SA/Rz 1816/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. C. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi M. C. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej w skrócie: "SKO") z dnia 20 września 2021 r. nr SKO.415/273/2021 utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt") z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Stan faktyczny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. W dniu 25 sierpnia 2016 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynął wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budowa budynku handlowo- magazynowo- produkcyjnego, miejsc postojowych samochodów osobowych i dostawczych, urządzenia reklamowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz przełożenie kolidującego uzbrojenia terenu" na działkach nr [...], [...] i [...] w S. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta została następnie uchylona przez SKO decyzją z dnia 5 stycznia 2017 r. nr SKO.415/399/2016. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Wójt ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy. Decyzja ta została następnie uchylona przez SKO decyzją z dnia 2 stycznia 2018 r. nr SKO.415/427/2017. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego od powyższej decyzji, wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 339/18 uchylił zaskarżoną decyzję SKO. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wójta z dnia [...] października 2017 r. nr [...], SKO decyzją z dnia 15 czerwca 2018 r. nr SKO.415/127/2018 uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta została następnie uchylona przez SKO decyzją z dnia 19 listopada 2018 r. nr SKO.415/373/2018. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 25/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił sprzeciw od powyższej decyzji SKO. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Wójt ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta została następnie uchylona przez SKO decyzją z dnia 22 października 2019 r. nr SKO.415/314/2019. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] Wójt działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."), art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.z.p.") – odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu decyzji Wójt stwierdził, że w sprawie spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p., jednakże decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie byłaby zgodna z przepisami odrębnymi, w szczególności z przepisem art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (dalej w skrócie: "Prawo wodne z 2001 r."). Skarżący nie legitymuje się bowiem decyzją wydaną na podstawie art. 40 ust. 3 i art. 88I ust. 2 ww. ustawy. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia 20 września 2021 r. nr SKO.415/273/2021 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO powołując się na stanowisko wyrażone w decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 10 marca 2021 r. nr KPO.611.115.2020.F/B stwierdziło, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. - przedstawiony przez inwestora zamiar inwestycyjny sprzeczny jest z przepisami odrębnymi, tj. z art. 88l ust. 1 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 88l ust. 2 oraz art. 40 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. Skarżący nie legitymuje się bowiem decyzją zwalniającą od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. SKO podkreśliło, że decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 24 października 2017 r. nr ZP-ap-770-1071-3/17 zwalniająca skarżącego z zakazów wynikających z art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego z 2001 r. dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, wygasła zgodnie z art. 88l ust. 6 Prawa wodnego z 2001 r. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości i zarzucając: 1) naruszenie przepisów proceduralnych, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wójta w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie tej decyzji w całości; b) art. 77 § 1, art. 80, art. 81 w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 9 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący dowodów w postępowaniu, a przez to niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak rozpoznania sprawy w sposób całościowy, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. prawdy obiektywnej, informowania stron i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej; c) art. 9 w zw. z art. 79a k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepoinformowanie inwestora w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę, a w szczególności złożenia decyzji zwalniającej z art. 88l Prawa wodnego z 2001 r.; d) art. 64 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego umożliwiającego ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, przez co decyzja jest przedwczesna, gdyż wniosek o wydanie warunków zabudowy jest niekompletny; e) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez brak ponownego wezwania skarżącego o przedłożenie decyzji zwalniającej z art. 88l Prawa wodnego z 2001 r., jak to uczynił Wójt na wcześniejszym etapie postępowania; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację tego przepisu i przyjęcie, że stanowi on podstawę do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu skutkowałaby przyjęciem, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji, skoro organ I instancji przyjął, że nie ma obowiązku wzywać inwestora do przedłożenia decyzji zwalniającej z art. 88l Prawa wodnego z 2001 r., a jednocześnie przepisy u.p.z.p. nie nakładają na inwestora obowiązku przedłożenia takiej decyzji przy wniosku o wydanie warunków zabudowy; b) art. 88l Prawa wodnego z 2001 r. w zw. z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., poprzez błędne zastosowanie, a mianowicie przyjęcie, że inwestor musi legitymować się decyzją zwalniającą z zakazów na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w sytuacji gdy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może zwolnić od zakazów określonych art. 88l ust. 1 Prawa wodnego z 2001 r., w tym od zakazu budowy obiektów budowlanych jedynie inwestora na etapie procesu inwestycyjnego (ustalenie warunków zabudowy dotyczy ustalenia lokalizacji i zasad zagospodarowania, a nie procesu inwestycyjnego), bowiem tylko wtedy jest możliwe złożenie dokumentacji wymaganej przepisem art. 88l ust. 4 Prawa wodnego z 2001 r., a także, że decyzja zwalniająca służy uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego, a nie decyzji o warunkach zabudowy, przy jednoczesnej możliwości (a nie obowiązku) uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i uzgodnienia przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy; c) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieproporcjonalne ograniczenie skarżącemu korzystania z konstytucyjnego prawa własności, polegające na odmowie ustalenia warunków zabudowy, co w konsekwencji prowadzi do niemożności wybudowania przez skarżącego budynku handlowo- usługowego wraz zapleczem, bez uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych oraz z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości - jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji Wójta w całości, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że Wójt uznał, że złożony wniosek zawierał wszystkie niezbędne elementy wymagane w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. i nie wymagał dołączenia do niego żadnych dokumentów wymaganych przepisami odrębnymi. Co więcej, Wójt w piśmie z dnia 12 lutego 2021 r. skierowanym do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie jednoznacznie wypowiedział się o braku prawnych możliwości żądania od inwestora dodatkowych opracowań czy innych dokumentów, uzasadniając swoje stanowisko brzmieniem art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Skarżący stwierdził, że skoro w toku postępowania na wezwanie Wójta przedłożył ostateczną decyzję Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 24 października 2017 r. nr: ZP-ap-770-1071-3/17 zwalniającą z zakazów wynikających z art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego z 2001 r. dla przedmiotowej inwestycji, działając w zaufaniu do organów administracji i przepisów prawa mógł oczekiwać, że skoro raz został już wezwany do przedłożenia stosownej decyzji, to organ ponowi wezwanie przed wydaniem decyzji administracyjnej, zwłaszcza że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy Prawa wodnego z 2001 r. i skarżący miał prawną możliwość uzyskania stosownej decyzji. Natomiast zmiana stanowiska organu stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. Skarżący podniósł również, że skoro Wójt uznał, że wniosek inwestora musi zawierać decyzję zwalniającą z zakazów wynikających z art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego z 2001 r., to nadał jej charakter wymogu formalnoprawnego, jako niezbędnego załącznika do wniosku, bez którego nie może prowadzić postępowania. Natomiast Wójt przed wydaniem decyzji, nie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, wręcz przeciwnie, prowadził postępowanie zmierzające do wydania decyzji pozytywnej (uznał zatem, że wniosek jest kompletny i prawidłowy). Skarżący zauważył, że Wójt nie dysponując ww. decyzją, i nie wzywając do jej przedłożenia, nie miał żadnej możliwości oceny, czy w ramach niniejszej sprawy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dalej skarżący stwierdził, że z przepisów Prawa wodnego z 2001 r. wynika, że decyzja zwalniająca z zakazów wynikających z art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy, jest zasadniczo niezbędna dla potrzeb uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Również z art. 88f ust. 5 Prawa wodnego z 2001 r., wynika możliwość, a nie obowiązek uwzględniania w warunkach zabudowy obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Tym samym, w ocenie skarżącego, trudno przyjąć stanowisko, że na etapie decyzji o warunkach zabudowy wymagane jest dysponowanie decyzją zwalniającą z zakazów z art. 88l ust. 1 Prawa wodnego z 2001 r. Skarżący przytoczył również stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1063/12, zgodnie z którym dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może zwolnić od zakazów określonych w ust. 1 art. 88l Prawa wodnego z 2001 r., w tym od zakazu budowy obiektów budowlanych, jedynie inwestora na etapie procesu inwestycyjnego, bowiem tylko wtedy jest możliwe złożenie dokumentacji wymaganej przepisem art. 88l ust. 4. Wreszcie skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego w rozumieniu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało jedynie, że nie można ustalić warunków zabudowy gdyż decyzja byłaby sprzeczna z przepisami odrębnymi. Uzasadnienie w tym zakresie jest zdawkowe, lakoniczne, nie poddające się weryfikacji, a przede wszystkim niewyjaśniające, na jakiej podstawie organ stwierdził sprzeczność decyzji z przepisami odrębnymi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnianie, albowiem kwestionowana nią decyzja narusza przepisy prawa. W sprawie jest bezsporne, że teren planowanej inwestycji, działki nr [...], [...] i [...] w S., położone są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Orzekające organy, kierując się stanowiskiem wyrażonym w decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 10 marca 2021 roku, nr KPO.611.115.2020.IVB przyjęły, że w sprawie zachodzi konieczność zweryfikowania – w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. - czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołując się na treść art. 546 ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku – Prawo wodne (Dz. U. 2021 r. poz. 2233) ustaliły, że wzorcem odniesienia, w oparciu o który należy sformułować ocenę zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, powinny być przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. 2017 r. poz. 1121). Sąd przedmiotowego stanowiska nie podziela. Rację mają organy, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 19 września 2016 roku, a zatem przed wejściem w życie ustawy – Prawo wodne z 2017 roku. Zgodnie z art. 546 ust. 7 ustawy – Prawo wodne z 2017 roku, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (a więc wszczętych przed 1 stycznia 2018 roku) w sprawie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 497 (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), stosuje się przepisy dotychczasowe. Z treści powołanego przepisu wynika, że na gruncie kontrolowanego postępowania powinny mieć zastosowanie przepisy u.p.z.p. w brzemieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2017 roku. Zasadnie organy przyjęły, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o którą wnioskował inwestor została uzgodniona pozytywnie w trybie "przemilczenia" – art. 53 ust. 4 lit. b w zw. z art. 53 ust. 5 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Nie można natomiast podzielić stanowiska, że treść art. 546 ust. 7 ustawy – Prawo wodne z 2017 roku daje podstawę do wniosku, iż przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. powinny być "dotychczasowe" przepisy prawa wodnego, a więc przepisy ustawy – Prawo wodne z 2001 roku. Art. 546 ust. 7 ustawy – Prawo wodne z 2017 roku rozstrzyga jedynie o tym, jakie przepisy należy stosować "w sprawie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego", jeżeli postępowanie zostało wszczęte przed 1 stycznia 2018 roku. Chodzi więc wyłącznie o przepisy regulujące postępowanie w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a więc przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – zgodnie z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. O ile trzeba przyjąć, że na dzień 31 grudnia 2017 roku, organy orzekające w niniejszej sprawie miały obowiązek zweryfikowania, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi – art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., to nie można twierdzić, że tymi przepisami odrębnymi powinny być przepisy ustawy – Prawo wodne z 2001 roku. Art. 546 ust. 7 ustawy – Prawo wodne z 2017 roku jest przepisem międzyczasowym, rozstrzygającym o tym, jakie przepisy należy stosować w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wszczętych przed znowelizowanie przepisów u.p.z.p. tą ustawą. Chodzi więc o to, by w tych sprawach nie uwzględniać zmian, jakie wprowadzono art. 497 ustawy - Prawo wodne. Art. 546 ust. 7 ustawy – Prawo wodne z 2017 roku nie odnosi się natomiast do postępowań regulowanych przepisami prawa wodnego, które zostały wszczęte i nie zostały zakończone przed 1 stycznia 2018 roku. Kwestie te reguluje art. 545 ustawy – Prawo wodne z 2017 roku, a w szczególności jego ustęp czwarty. Odnotować również należy, że na dzień orzekania przez organy, w oparciu o przepisy ustaw: Prawo wodne z 2001 roku i Prawo wodne z 2017 roku, nie toczyło się żadne postępowanie dotyczące planowanej inwestycji. Z tego względu należało przyjąć, że przepisami odrębnymi, stanowiącymi podstawę weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. powinny być przepisy ustawy - Prawo wodne z 2017 roku. Potwierdzeniem przyjętej tezy jest art. 546 ust. 1-4 ustawy - Prawo wodne z 2017 roku. Jak stanowi art. 546 ust. 1 decyzje wydane na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy zmienianej w art. 497 (decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzje o warunkach zabudowy), dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze, o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 (a więc znajdujących się w obszarach szczególnego zagrożenia powodzią), lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych. Oznacza to tym samym, że ustawodawca zdecydował, iż z mocy prawa (art. 546 ust. 1 i ust. 4) wygasają decyzje o warunkach zabudowy dla inwestycji zlokalizowanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, których zgodność z przepisami odrębnymi weryfikowano w oparciu o przepisy ustawy – Prawo wodne z 2001 roku. Z rygoru tego wyłączone są wyłącznie te decyzje o warunkach zabudowy, na podstawie których przed dniem 1 stycznia 2018 roku wydano decyzje o pozwoleniu na budowę albo dokonano zgłoszeń, o których mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Jeżeli więc ustawodawca "wygasza" decyzje o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonych w obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, wydane przed wejściem w życie ustawy – Prawo wodne z 2017 roku, bo zakłada konieczność wydania ich ponownie, tyle że z uwzględnieniem aktualnej ustawy – Prawo wodne z 2017 roku, to tym bardziej nie można zakładać, że w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy wszczętych a nie zakończonych, przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo wodne z 2017 roku, na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. należy stosować przepisy ustawy Prawo wodne z 2001 roku. Z powyższego wynika, że wydana w sprawie decyzja jest wadliwa, albowiem rozstrzyga negatywnie o wniosku skarżącego, z uwagi na niespełnienie wymogów określonych przepisami ustawy- Prawo wodne z 2001 roku. Rozpoznając ponownie sprawę organy, jako przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. wezmą pod uwagę przepisy ustawy – Prawo wodne z 2017 roku. Z uwagi na charakter wytkniętego naruszenia prawa, odnoszenie się do zarzutów skargi jest niecelowe; dotyczą one zasadniczo naruszenia przepisów ustawy – Prawo wodne z 2001 roku. Z wyłożonych względów, wobec naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego – art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 546 ust. 7 ustawy – Prawo wodne z 2017 roku, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji – art. 145 §1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 i art. 135. P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.