II SA/Wa 257/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2020 r. sprawy ze skargi D. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz D. R. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco. W dniu [...] lipca 2019 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął wniosek Komendanta Miejskiego Policji w T. (dalej: "KMP") o zwolnienie ze służby w Policji [...] D. R. (dalej: "skarżąca"), pozostającej od [...] lipca 2019 r. w dyspozycji KMP, a do [...] lipca 2019 r, zajmującej stanowisko Komendanta Komisariatu Policji T. Komendy Miejskiej Policji w T.. Jako podstawę prawną KMP podał art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "u.P."). W motywach faktycznych wniosku KMP wskazał na zdarzenie, które miało miejsce [...] lipca 2019 r. na terenie Komisariatu Policji T. Komendy Miejskiej Policji w T.. W toku czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie okoliczności upadku Naczelnika Wydziału - Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w T. w korytarzu budynku Komisariatu Policji T. i doznania przez niego obrażeń ciała skutkujących hospitalizacją, ustalono, że skarżąca [...] lipca 2019 r. dopuściła się nieprawidłowości podczas pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji T.. KMP nadmienił również, iż analiza zebranego w tej sprawie materiału dowodowego skutkowała w dniu [...] lipca 2019 r. wszczęciem przeciwko skarżącej postępowania dyscyplinarnego, w ramach którego przedstawiono jej cztery zarzuty (vide postanowienie KMP z [...] lipca 2019 r. nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącej – w aktach administracyjnych sprawy). Skarżąca raportem z [...] lipca 2019 r. wystąpiła do KMP o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2019 r. KMP pismem z [...] sierpnia 2019 r. poinformował skarżącą, że jej raport aktualnie pozostaje bez rozpatrzenia, z uwagi na skierowanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ pierwszej instancji") wniosku o zwolnienie jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Zawiadomieniem z [...] lipca 2019 r. KWP wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. W dniu [...] sierpnia 2019 r. organ pierwszej instancji wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby skarżącej w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 u.P. W odpowiedzi Prezydium Zarządu ww. Związku przedłożyło uchwałę z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], w której odmówiono zgody na zwolnienie skarżącej ze służby w Policji z powodu braku jednoznacznych dowodów uzasadniających zwolnienie we wskazanym trybie. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organ pierwszej instancji rozkazem personalnym z [...] września 2019 r. nr [...], w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 1 u.P., a także art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") zwolnił skarżącą ze służby w Policji z dniem [...] września 2019 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., KWP nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca jest policjantem z prawie 20-letnim stażem służby w Policji. Od 2006 r. jest oficerem Policji i zajmuje stanowiska funkcyjne. Od [...] maja 2017 r. do [...] lipca 2019 r. pełniła służbę na stanowisku komendanta komisariatu Policji. Do jej zadań, zgodnie z "Kartą opisu stanowiska pracy", należało: organizowanie, nadzorowanie oraz koordynowanie realizacji zadań służbowych przez podległych policjantów i pracowników; wydawanie decyzji i instrukcji regulujących sposób realizacji zadań; zapewnienie pełnego przestrzegania przez podległych policjantów zasad dyscypliny służbowej, a także podejmowanie działań zmierzających do zachowania dyscypliny służbowej. Nadto do jej zadań należało wykonywanie ustawowych zadań Policji, mających na celu ochronę życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z zatwierdzonym przez KMP harmonogramem nadzorów za miesiąc lipiec 2019 r. dla Komisariatu Policji T., skarżąca została wyznaczona i zobowiązana [...] lipca 2019 r. do całodobowego nadzoru w podległej sobie jednostce Policji. Jednak bez wiedzy i zgody KMP wyznaczyła swojego zastępcę - kom. K. D. do osobistego kierowania w tym dniu, tj. [...] lipca 2019 r. przebiegiem służby oraz pracy podwładnych policjantów. Na nagraniu z kamery obejmującej wejście do budynku Komisariatu Policji T. od strony dyżurki, zarejestrowano przyjazd skarżącej oraz jej wejście do obiektu w dniu [...] lipca 2019 r. O godz. 14:28 widać, jak skarżąca, będąc w mundurze galowym, w obecności innych policjantów, niesie w ręku butelkę z nakrętką w kolorze srebrnym, wyglądem przypominającą butelkę alkoholu, a następnie wchodzi do jednostki, nadal trzymając ją w prawej ręce. Na kamerze rejestrującej wejście holu Komendy Miejskiej Policji w T. widać jak skarżąca [...] lipca 2019 r. o godz. 16:34/16:35 jest świadkiem wyprowadzenia z komisariatu policjanta pełniącego służbę na stanowisku asystenta Wydziału - Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w T., przez dwóch innych funkcjonariuszy trzymających go z obu stron pod ramię. Sposób poruszania się wyprowadzanego policjanta wskazuje, iż był pod wpływem alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Zapis wideo wskazuje, że w holu Komendy Miejskiej Policji w T. skarżąca, przy użyciu karty dostępu, jako pierwsza przekroczyła tripod tzw. "kołowrotek", a następnie odpięła jedną stronę folii zabezpieczającej wejście boczne przy tripodzie, umożliwiając przejście policjantom wyprowadzającym trzeciego funkcjonariusza Policji. Otworzyła im także (za pomocą karty dostępu) drzwi przejściowe, wychodzące na teren komisariatu. Ponadto skarżąca przekroczyła swoje uprawnienia i poleciła podległym sobie policjantom przewiezienie asystenta Wydziału - Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w T. do miejsca jego zamieszkania. Zarówno z przepisów u.P., jak i przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, m.in. Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji w sprawie pełnienia służby na drogach z dnia 22 września 2017 r. (Dz. Urz. KGP z 2017 r., poz. 64) wynika, iż policjantowi pełniącemu służbę na drodze zabrania się wykonywania czynności niezwiązanych ze służbą, w szczególności wykorzystywania pojazdu Policji niezgodnie z jego przeznaczeniem (§ 12 pkt 1 ww. aktu). Cel niesłużbowy, którym w omawianym przypadku było odwiezienie policjanta do prywatnego mieszkania, nie mieści się w definicji wykorzystania pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem. Takie zachowanie powoduje utratę zaufania do Policji. Niedopuszczalna jest zatem sytuacja, gdy funkcjonariusz stosuje metody nieakceptowane społecznie. Według organu pierwszej instancji, nie ulega wątpliwości, że na terenie komisariatu podczas pobytu skarżącej w jednostce doszło do wypadku, którego okoliczności nie zostały przez nią wyjaśnione. Zapis zabezpieczonego monitoringu wskazuje na szereg nieprawidłowości zaistniałych na terenie jednostki w tym dniu i zachowań nielicujących z postawą oczekiwaną przez społeczeństwo od policjanta, czy też wręcz zachowań napiętnowanych przez opinię publiczną. Nie ma wątpliwości również, iż skarżąca nie podjęła działań w stosunku do policjanta przebywającego w jej obecności, którego zachowanie wskazywało na to, że był pod wpływem alkoholu, w celu potwierdzenia lub wykluczenia spożywania alkoholu na terenie jednostki. Jako osoba zajmująca wówczas odpowiedzialne stanowisko funkcyjne, gdzie jakiekolwiek uchybienie niesie za sobą poważne konsekwencje, czy to w zakresie bezpieczeństwa czy wizerunkowe, dopuściła się zaniedbań podważających zarówno autorytet Policji w odbiorze społecznym, jak i zachowań wpływających demoralizująco na innych funkcjonariuszy. Angażowanie w przewiezienie funkcjonariusza znajdującego się pod wpływem alkoholu, do miejsca jego zamieszkania, przez policjantów pełniących służbę, a zarazem podwładnych skarżącej, wskazuje na jej wielką nieodpowiedzialność. Opisywane zdarzenie miało negatywny wydźwięk medialny, który naruszył dobro służby. Zdaniem KWP, pozostawienie skarżącej w służbie, w zdecydowany sposób wpłynęłoby na pogorszenie wizerunku Policji, która mogłaby być postrzegana jako formacja tolerująca w swoich szeregach ludzi sprzeniewierzających się wartościom podlegającym bezwzględnej ochronie przez tę formację. Po rozpoznaniu odwołania od ww. rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), rozkazem personalnym nr [...], wydanym [...] listopada 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie KWP. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ drugiej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Następnie wyjaśnił, że pojęcie "ważnego interesu służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., nie zostało bliżej określone w u.P., lecz w praktyce oznacza przyczyny pozamerytoryczne, z powodu których funkcjonariusze - w ocenie przełożonych - nie powinni z pełnić dalej służby w Policji. Zaznaczył, iż przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Natomiast użycie w ww. przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. KGP podkreślił również, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. W wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii i nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Przechodząc do realiów przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż skarżąca w dniu [...] lipca 2019 r. powinna pełnić całodobowy nadzór w podległej sobie jednostce Policji, jednakże bez wiedzy i zgody KMP dokonała, po zakończeniu uroczystości z okazji Święta Policji, zamiany w harmonogramie nadzoru, wyznaczając swojego zastępcę do osobistego kierowania w tym dniu Komisariatem Policji T., sama przebywając również w tym czasie na terenie tej jednostki. Ponadto zapisy zabezpieczonego monitoringu z [...] lipca 2019 r. wskazują na szereg nieprawidłowości z jej udziałem, zaistniałych na terenie tego komisariatu i zachowań nielicujących z postawą oczekiwaną od funkcjonariusza Policji. KGP opisał nagrania z kamer. Podniósł, że działania skarżącej takie jak: przejście po terenie jednostki Policji z widoczną w ręce butelką przypominającą wyglądem (kształtem, etykietą, innymi charakterystycznymi elementami) butelkę alkoholu oraz wniesienie jej do jednostki Policji i to na oczach innych policjantów, będąc przy tym w mundurze galowym, czy zatajenie informacji o tym, że policjant Komendy Miejskiej Policji w T. znajdował się na terenie jednostki Policji w stanie wskazującym na spożycie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, świadczą niewątpliwie o lekceważącym stosunku skarżącej do służby i innych funkcjonariuszy. Takie zachowanie nie przystoi oficerowi zajmującemu stanowisko kierownicze; jest nieetyczne i narusza reguły postępowania. Ponadto daleko odbiega od poprawnego zachowania; stanowi naruszenie obowiązku dbałości o społeczny wizerunek Policji i podważa zaufanie do tej formacji. Zachowanie kilku funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w T. i Komisariatu Policji T., w tym również skarżącej, doprowadziło do ukazania Policji w niekorzystnym świetle, o czym świadczą publikacje prasowe. Przedstawiony przez media wizerunek Policji, jako organizacji, w kontekście zdarzeń z [...] lipca 2019 r., z pewnością wpływa na utratę społecznego poczucia zaufania do tej instytucji oraz implikuje mylne wyobrażenie wśród członków społeczeństwa o postawie etyczno-moralnej wszystkich funkcjonariuszy stanowiących jej szeregi. W ocenie KGP przedstawione okoliczności sprawiają, że skarżąca niewątpliwie utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Należy więc uznać, iż nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a tym samym nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 u.P. Zwolnienie skarżącej ze służby w Policji należy zatem rozpatrywać co najmniej w dwóch aspektach. Po pierwsze stanowi ono zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, a po drugie jest sygnałem zwrotnym dla społeczeństwa (zwrotną relacją lub odpowiedzią) wskazującą na to, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi, postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani. Powyższa decyzja KGP stała się przedmiotem skargi skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. poprzez bezpodstawne przyjęcie, w ślad za organem pierwszej instancji, iż istnieje podstawa do zwolnienia skarżącej ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby, podczas gdy ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny, a ponadto postawa skarżącej, tak w życiu prywatnym, jak i zawodowym, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu, co stanowi przekroczenie uznania administracyjnego i wydanie przedmiotowego rozkazu personalnego w sposób dowolny; 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na poprzestaniu na ustaleniach organu pierwszej instancji i zaniechaniu wnikliwego oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzącego w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie; 3. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1, art. 10 § 1 w związku z art. 8 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, co naruszyło zasadę nakazującą organowi prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co doprowadziło do braku czynnego udziału skarżącej w postępowaniu, a w konsekwencji do dokonania przez organy pierwszej i drugiej instancji błędnych ustaleń faktycznych i wydania sprzecznych z prawem decyzji administracyjnych; 4. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny dowodów, na podstawie szczątkowo zebranego materiału dowodowego; 5. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 8 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu rozkazu personalnego organu pierwszej i drugiej instancji faktów, które organ pierwszej i drugiej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 6. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu wydanemu przez organ pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo braku ku temu przesłanek, podczas gdy przepis enumeratywnie wymienia przesłanki pozwalające organowi na nadanie takiego rygoru, zaś organ nie uzasadnił w przekonywujący sposób przyczyn jego nadania; 7. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w mocy, pomimo że decyzja ta zapadła w wyniku przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania z istotnym naruszeniem jego przepisów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie rozkazów personalnych obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła poszczególne zarzuty, akcentując, że doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, bowiem nie wskazano jakichkolwiek dowodów świadczących o jej niewłaściwym zachowaniu w dniu [...] lipca 2019 r. Organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na zabezpieczonych nagraniach z monitoringu, wysnuwając dowolne wnioski z zapisu obrazu. Jednocześnie pominął dowody z zeznań świadków (innych policjantów pełniących wówczas służbę, załogi karetki pogotowia wezwanej do kontuzjowanego funkcjonariusza, kobiety przebywającej w tym czasie na komisariacie), a także wyjaśnień skarżącej. Żadna z tych osób nie wyczuwała woni alkoholu. Także nikt z przebadanych później osób nie był pod wpływem alkoholu. Skarżąca wskazała również, że podjęła decyzję o przewiezieniu niedysponowanego funkcjonariusza do miejsca zamieszkania, mając na uwadze § 15 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP z 31 grudnia 2003 r. (w myśl którego policjant powinien w miarę możliwości udzielać pomocy innym policjantom w realizacji zadań służbowych oraz wspierać w rozwiązywaniu ich problemów osobistych). Podniosła, iż zarówno ona, jak i inni policjanci mający w tym czasie kontakt z tym funkcjonariuszem, nie potwierdzili podejrzenia odnośnie jego pozostawania pod wpływem alkoholu. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "można zwolnić" wskazuje, że organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. W judykaturze przyjmuje się, iż decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, czyli spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tzn. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Reasumując, sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 464/15 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt. 5 u.P. organ powinien więc uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (vide wyrok Sądu Najwyższego z 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31). Pojęcie "ważnego interesu służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 u.P., który stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Badając zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji w świetle powyższych kryteriów i podstawy prawnej, doszedł Sąd do przekonania, że rozkazy te zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Sąd w pełni podziela wywody KGP wskazujące, iż "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w u.P. W orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Dlatego przesłanka "ważnego interesu służby" musi być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. W rozpoznawanej sprawie organy Policji, powołując się na ważny interes służby, nie spełniły – zdaniem Sądu – wymogów proceduralnych w zakresie prawidłowej oceny faktów, co miało w sprawie istotne znaczenie prawne. Rozstrzygnięcia organów Policji nie indywidualizują w sposób dostateczny przesłanki "ważnego interesu służby", przez co noszą znamiona rozstrzygnięć arbitralnych, gdzie dodatkowo nie uwzględniono słusznego interesu skarżącej. W uzasadnieniu tak zaskarżonego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego pojęcie "ważnego interesu służby" wypełniono doniesieniami medialnymi (prasowymi), a także przypuszczeniami, że skarżąca wniosła na teren kierowanego przez nią Komisariatu Policji T. butelkę alkoholu oraz, że odwieziony do domu służbowym samochodem policjant znajdował się pod wpływem alkoholu bądź innego podobnie działającego środka. Organy orzekające w sprawie nie mogą w swoich ustaleniach ograniczyć się do negatywnego odbioru społecznego, bez wykazania, że to policjant, wobec którego wszczęto postępowanie z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., do takiego wizerunku się przyczynił. Tymczasem zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy – zapisy z monitoringu czy zeznania świadków - nie potwierdza tych domysłów. Pominięcie zeznań kobiety (osoby postronnej) przebywającej wówczas na komisariacie, funkcjonariuszy z patrolu, którzy odwozili do domu asystenta Wydziału - Sztab Policji, wskazujących na brak woni alkoholu, jak również zeznań innych policjantów (np. [...] B. K.potwierdzających problemy gastryczne [...] D. F., podobnie jak uznanie, iż skarżąca wnosi na teren komisariatu butelkę alkoholu, gdyż taką przypomina trzymana przez nią w ręku butelka na zabezpieczonym nagraniu, świadczą o dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów. Przypuszczenia czy domysły organu nie mogą stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast bezsporne w sprawie okoliczności jak wyznaczenie przez skarżącą, bez wiedzy i zgody KMP, swojego zastępcy - kom. K. D. do osobistego kierowania w dniu [...] lipca 2019 r. przebiegiem służby oraz pracy podwładnych policjantów w Komisariacie Policji T. Komendy Miejskiej Policji w T., czy wydanie przez nią polecenia odwiezienia policjanta do domu pojazdem służbowym mogłyby podlegać ocenie w ramach postępowania w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej. Zdaniem składu orzekającego, stanowisko organów Policji obu instancji w kwestii zastosowania wobec skarżącej najostrzejszej sankcji przewidzianej w u.P. nie znajduje uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i jest co najmniej przedwczesne. Zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ, stosując się do uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu, dokona pogłębionej analizy materiału dowodowego z odniesieniem do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i na tym tle oceni zachowanie skarżącej również w kontekście ważnego interesu służby. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania (obejmujących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącej w kwocie 497 zł) zawarto punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 ww. ustawy.