I SA/Gd 770/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 marca 2018 r., nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Tor Sygn. akt I SA/Gd 770/18 U Z A S A D N I E N I E W dniu 1 grudnia 2017 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek z 27 listopada 2017r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że wnioskodawca – "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. na podstawie Umowy podwykonawstwa do umowy prowizyjnej na pośrednictwo w zawarciu umowy z dnia 30 maja 2016 r. wykonywał odpłatne usługi na zlecenie "B" Sp. z o.o. i w związku z tym spoczywał na nim obowiązek wystawiania faktur VAT z tytułu zrealizowania tych usług na rzecz nabywcy, to jest "B" Sp. z o.o. oraz, że wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia od kwoty podatku należnego VAT kwoty podatku naliczonego VAT zawartego w treści faktur VAT wystawionych na rzecz jego przedsiębiorstwa przez przedsiębiorstwo "C" P.G. w związku ze zrealizowaniem usług wskazanych w treści Umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. (pytanie oznaczone we wniosku nr 1 i 3). Postanowieniem z dnia 1 marca 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił powyższy wniosek bez rozpatrzenia. W wyniku rozpoznania zażalenia wydano w dniu 21 maja 2018 r. postanowienie, którym utrzymano w mocy rozstrzygnięcie z dnia 1 marca 2018 r.. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z tym, że wniosek z dnia 27 listopada 2017 r. nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z 5 lutego 2018 r., organ wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku przez przeformułowanie opisu stanu faktycznego w taki sposób, aby ograniczał się on wyłącznie do działalności wnioskodawcy w zakresie objętym pytaniami (należało przedstawić opis stanu faktycznego odnoszący się wyłącznie do zagadnień związanych z zakresem żądania - pytaniami) oraz przeformułowanie stanowiska wnioskodawcy w taki sposób, aby ograniczało się ono wyłącznie do przeformułowanego opisu stanu faktycznego - należało przeformułować własne stanowisko w taki sposób aby nie zawierało natomiast stwierdzeń dotyczących opisu stanu faktycznego niedotyczącego zakresu żądania wnioskodawcy. Wnioskodawca odpowiadając na wezwanie organu wyjaśnił, że w treści wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawca przedstawił pełen opis stanu faktycznego sprawy. Wnioskodawca opisał w jaki sposób doszło do nawiązania przez niego współpracy gospodarczej z "B" Sp. z o.o. oraz przedsiębiorstwem "C" P.G.. Zdaniem wnioskodawcy, we wniosku zostały zawarte szczegółowe informacje odnośnie wszystkich podmiotów prawnych zaangażowanych we współpracę wraz z podaniem ich funkcji oraz wykonywanych czynności. Ponadto, w ocenie wnioskodawcy w treści wniosku dokładnie scharakteryzował: - Umowę podwykonawstwa do umowy prowizyjnej na pośrednictwo w zawarciu umowy z dnia 30 maja 2016 r. zawartą pomiędzy nim a "B" Sp. z o.o. i - Umowę zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. zawartą pomiędzy nim a przedsiębiorstwem "C" P.G.. Zdaniem wnioskodawcy uznać należy, że przedstawił on organowi podatkowemu wszystkie informacje niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej. Po przeprowadzeniu analizy wyjaśnień wnioskodawcy przedstawionych w tym piśmie organ stwierdził, że dla prawidłowej - zgodnej z zakresem żądania wnioskodawcy - oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego koniecznym było przeformułowanie opisu stanu faktycznego i stanowiska wnioskodawcy w taki sposób, aby ograniczały się one wyłącznie do działalności wnioskodawcy w zakresie określonym pytaniami. Wobec powyższego bez uzupełnienia przez wnioskodawcę wniosku o przeformułowanie opisu stanu faktycznego i stanowiska wnioskodawcy w taki sposób, aby ograniczały się one wyłącznie do działalności wnioskodawcy nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej w kwestii będącej przedmiotem zapytania wnioskodawcy oznaczonego we wniosku nr 1 i 3. Powyższe skutkowało brakiem możliwości wydania interpretacji w zakresie zakreślonym pytaniami wnioskodawcy o nr 1 i 3, a w efekcie konieczność wydania w dniu 1 marca 2018 r. postanowienia o pozostawieniu wniosku, w zakresie wskazanym w tym postanowieniu, bez rozpatrzenia, co uznano za rozstrzygnięcie prawidłowe. Wskazano, że zwracając się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wnioskodawca winien przedstawić w nim opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący, niemniej jednak winien on odnosić się do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy uwzględniający zakres żądania wnioskodawcy zakreślony jego pytaniem. Również stanowisko własne wnioskodawcy winno odnosić się do okoliczności faktycznych sprawy przedstawionej we wniosku, przy czym winno ono skupiać się wyłącznie na sytuacji wnioskodawcy. Nie może ona zawierać okoliczności nieodnoszących się do sytuacji prawnopodatkowej wnioskodawcy. W sprawie, której dotyczyło wniesione zażalenie, co prawda pytania dotyczyły obowiązków podatkowych wnioskodawcy w zakresie czynności wykonywanych w ramach prowadzonej działalności na podstawie odpowiednio Umowy podwykonawstwa z dnia 30 maja 2016 r. oraz Umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r., to jednak obszernie przedstawiony we wniosku stan faktyczny, w przeważającej części, nie dotyczył relacji wnioskodawcy, która wynika z tych umów co oznacza, że we wniosku opisano stan faktyczny nieadekwatny do zakresu żądania (pytań wnioskodawcy). Również stanowisko wnioskodawcy zawierało w swej treści obszerne fragmenty dotyczące działalności innych podmiotów. W tej sytuacji ocena prawidłowości stanowiska wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie dotyczyłaby de facto także prawidłowości postępowania podmiotów innych niż wnioskodawca wymienionych w tym stanowisku. Stwierdzono, że przedmiotem interpretacji mogą być zatem tylko takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Wobec powyższego, stanowisko organu przedstawione w zaskarżonym postanowieniu należało uznać za zasadne. Na postanowienie z 21 maja 2018 r. strona skarżąca wniosła skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Opisanemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. oraz art. 14h O.p. oraz art. 233 O.p. poprzez: a. nieprawidłowe postępowanie organu, które polegało na tym, że w przypadku gdy uzna on, że przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego nie jest wyczerpujący, to posiada prawo aby na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 4h O.p. zażądać od wnioskodawcy modyfikacji opisu stanu faktycznego sprawy oraz postawionego przez wnioskodawcę pytania według własnego uznania organu, w tym w szczególności w ten sposób, że wnioskodawca zgodnie ze wskazaniami pochodzącymi od organu, zmieni treść wniosku rezygnując z jego poszczególnych elementów, podczas gdy z treści wskazanych powyżej regulacji prawnych, orzecznictwa sądowego oraz ugruntowanych poglądów doktryny prawa podatkowego wyprowadzić należy konkluzję, ze uprawnienie organu ograniczone jest wyłącznie do żądania od wnioskodawcy: a) podania brakujących informacji faktycznych; b) przytoczenia przepisów prawa podatkowego, które wymagają wykładni lub; c) wskazania okoliczności faktycznych odnoszących się bezpośrednio do osoby wnioskodawcy oraz skutków podatkowych jakie mogą zaistnieć po jego stronie, zaś kategorycznie wykluczona została możliwość aby organ, bazując na powyższych regulacjach prawnych, wymagał od wnioskodawcy zmodyfikowania podanego przez niego opisu stanu faktycznego sprawy - taki sposób działania znajduje się w oczywistej sprzeczności względem obowiązującego porządku prawnego; - art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. oraz art. 14g § 1 O.p. oraz art. 233 O.p. poprzez: a. bezpodstawne pozostawienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia oraz uzasadnienie tegoż rozstrzygnięcia twierdzeniem, że skarżący nie ograniczył opisu stanu faktycznego do zdarzeń odnoszących się wyłącznie do jego osoby, zaś pytań prawnych do skutków dotyczących jego osoby, podczas gdy w treści wniosku o wydanie interpretacji skarżący przedstawił w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne, w oparciu o które organ był w stanie dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego skarżącego i udzielić odpowiedzi na pytania przedstawione przez skarżącego a dotyczące skutków podatkowych związanych z zawarciem przez niego oraz wykonaniem: a) Umowy podwykonawstwa do umowy z dnia 30 maja 2016 r. zawartej pomiędzy nim a "B" Sp. z o.o. i b) Umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. zawartej pomiędzy nim a przedsiębiorstwem "C" P.G., co tym samym prowadzi do konkluzji, że organ dysponował kompletem informacji niezbędnych do wydania na rzecz skarżącego indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś pozostawienie tegoż wniosku bez rozpatrzenia należy zakwalifikować jako przykład rażącego naruszenia procesowego prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Regulacje prawne normujące zasady wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego zawarte zostały w rozdziale 1a (art. 14a-14s) Działu II ww. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W myśl art. 14b § 1 i § 2 tej ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Zgodnie z przepisem art. 14b § 3 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Tak uregulowana instytucja wymaga, aby wnioskodawca starający się o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego przez upoważniony do tego organ podatkowy, składający wniosek, w sposób wyczerpujący przedstawił stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz swoje stanowisko w sprawie. W przypadku gdy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisany we wniosku przez wnioskodawcę, nie został wyczerpująco przedstawiony organ podatkowy zobowiązany jest do wezwania strony do usunięcia braków formalnych takiego wniosku, w trybie art. 169 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Niewykonanie tego obowiązku przez wnioskodawcę stanowi podstawę do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Zgodnie z art. 14h ww. ustawy Ordynacja podatkowa, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Jak stanowi art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że wniosek z 27 listopada 2017 r. nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa i pismem z dnia 5 lutego 2018 r. wezwał skarżącego o uzupełnienie wniosku przez przeformułowanie opisu stanu faktycznego w taki sposób, aby ograniczał się on wyłącznie do działalności skarżącego w zakresie objętym pytaniami oraz przeformułowanie stanowiska skarżącego w taki sposób, aby ograniczało się ono wyłącznie do przeformułowanego opisu stanu faktycznego. Należy pamiętać, że organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji przedmiotu sprawy, który określają: pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego w relacji do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Nie jest natomiast upoważniony do modyfikowania wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego: zaistniałego czy też przyszłego. Ponadto organ w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie. Jego rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Istotą interpretacji jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego bądź abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez wnioskującego. Dążenie do usunięcia wadliwości wniosku polegającej na niedostatecznie wyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego nie jest równoznaczne z uprawnieniem do wymagania od wnioskodawcy, aby zaprezentowany stan faktyczny merytorycznie skorygował albo przekształcił. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w granicach określonych wskazanymi na wstępie przepisami prawa organ nie może żądać modyfikacji opisu stanu faktycznego w ten sposób, że wnioskodawca zmieni treść wniosku rezygnując z jego poszczególnych elementów. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że zdarzenie, które ma być przedmiotem rozstrzygnięcia interpretacyjnego wydanego przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, musi być opisane dokładnie. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco", należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo dokładnie, aby organ podatkowy mógł udzielić jednoznacznej odpowiedzi. W ocenie Sądu, żądanie skierowane do strony skarżącej w piśmie z dnia 5 lutego 2018 r. wykroczyło poza zakres przepisów prawa powołanych w piśmie i nie mogło odnieść skutku w postaci wydania zaskarżonego postanowienia. Stan sprawy zaprezentowany we wniosku o interpretację nie uniemożliwił bowiem jej wydania w kontekście sformułowanych przez wnioskodawcę pytań, chociaż z całą pewnością jego obszerność wykracza poza problemy poruszone w pytaniach wnioskodawcy. Należy pamiętać też, że w sprawach interpretacyjnych organ jest zwolniony z postępowania dowodowego, zatem opiera się na założeniu wiarygodności zdarzeń opisanych we wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że oba zaskarżone postanowienia na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. powinny zostać uchylone. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 p.p.s.a. uznając, że w skardze nie uzasadniono powodów dla zwiększenia kosztów zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności norm prawem przepisanych. DSz