I SA/Wa 335/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Y. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. - po rozpoznaniu odwołania Y. P. (dalej jako skarżący) - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2019 r., nr [...] uchylającą prawo do świadczenia wychowawczego na syna D. P. przyznanego informacją nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r. Y. P. wystąpił do Prezydenta [...] o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko D. P.. Do wniosku załączona została kserokopia karty pobytu członka rodziny obywatela UE wystawiona na wnioskodawcę. Pismem z [...] września 2019 r. nr [...] Prezydent [...] poinformował skarżącego o przyznaniu mu świadczenia wychowawczego na syna D. P. na okres od [...] lipca 2019 r. do [...] maja 2021 r. Natomiast pismem z [...] września 2019 r. nr [...] zawiadomił go o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uchylenia przyznanego świadczenia - w związku z pozyskaną przez organ informacją, że świadczenie zostało przyznane pomimo braku wymaganej adnotacji na dokumencie tożsamości o dostępie do rynku pracy. Następnie Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] października 2019 r. uchylił prawo do świadczenia wychowawczego przyznanego skarżącemu na syna D. P.. Wskazał, iż możliwość ubiegania się o świadczenie wychowawcze przez cudzoziemców uzależniona jest od zamieszkania na terytorium Polski oraz legitymowania się kartą pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - jednakże nie posiada karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Zatem zgodnie z ustawą o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci z 11 lutego 2016 r. (Dz. U z 2018 r., poz. 2134 ze zm.) - świadczenie na syna D. P. mu nie przysługuje. Dodał, że sprawa nienależnie pobranego świadczenia za okres od [...] lipca 2019 r. do [...] września 2019 r. zostanie rozstrzygnięta odrębną decyzją. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożył Y. P. -podnosząc, iż przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie karty pobytu członka rodziny obywatela UE, która upoważnia go do wykonywania pracy na terytorium Polski, wobec czego adnotacja "dostęp do rynku pracy" nie jest wymagana. Jednocześnie wskazał, iż był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, zaś od września 2019 r. prowadzi własną działalność gospodarczą, mieszka, płaci podatki i odprowadza składki na terenie państwa polskiego. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2019 r., nr [...]. Podniosło, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 ze zm.) dalej jako ustawa - która określa warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia. Jak stanowi art. 1 ust. 2 ww. ustawy prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje: 1) obywatelom polskim; 2) cudzoziemcom: a) do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, b) jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym, c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r. poz. 2094 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 577 i 622), jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, d) posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy, e) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139 a ust. 1 lub art. 139 o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na warunkach określonych w art. 139 n ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, - jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt i pracę na okres nieprzekraczający dziewięciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej, f) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151 b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, - na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156 b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Zatem z powyższej regulacji wynika, że świadczenie wychowawcze przysługuje, cudzoziemcom na zasadzie wyjątku i tylko tym cudzoziemcom, którzy zostali wymienieniu w katalogu osób uprawnionych do świadczenia (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit a-f ustawy). Przy czym przepis ten należy interpretować ściśle - gdyż nie ma możliwości do interpretacji rozszerzającej przy regulacji na zasadzie wyjątku. Następnie organ stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący jest obywatelem [...], przebywającym na terenie Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie karty pobytu członka rodziny obywatela UE. Karta pobytu członka rodziny obywatela UE jest wydawana na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz.U. z 2019 r. poz. 293). Zauważył, że katalog cudzoziemców uprawnionych do wnioskowania o świadczenie wychowawcze nie obejmuje cudzoziemców posiadających kartę pobytu członka rodziny obywatela UE. Jest to inny dokument, niż karta pobytu, o której mowa w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Dodał, że przepisy stanowiące podstawę do wydania karty pobytu członka rodziny obywatela UE nie przewidują również adnotacji o dostępie do rynku pracy. Reasumując uznał - że skoro art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy nie przewiduje wśród osób uprawnionych do wnioskowania o świadczenie wychowawcze cudzoziemców legitymujących się kartą pobytu członka rodziny obywatela UE - to organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie w sprawie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze skarżącemu na syna D. P. i prawidłowo uchylił prawo do tego świadczenia. Kolegium stwierdziło też, że nie kwestionuje prawa skarżącego do wykonywania pracy na terenie Rzeczpospolitej Polskiej - jednakże uprawnienie to nie przekłada się na prawo do świadczenia wychowawczego na syna, bowiem zasady przyznawania świadczenia wychowawczego reguluje inna ustawa (z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci). Ustosunkowało się też do pozostałych uwag odwołania - uznając, że nie mają one znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem w sprawie o przyznanie świadczenia wychowawczego organ wydaje decyzje związane i obowiązuje go zasada legalizmu (ścisłego stosowania przepisów prawa). Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Y. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w związku z art. 87 ust. 1 pkt 10) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i przyjęcie, że skarżącemu mimo posiadania karty pobytu członka rodziny obywatela UE i prawa do wykonywania pracy na terytorium RP wynikającego wprost z ustawy, nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego na syna D.,  - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na rozstrzygnięciu sprawy wbrew zasadom wynikającym z art. 7 k.p.a. i nieuwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jak również niedokonaniu ustaleń w zakresie uprawnienia skarżącego do wykonywania pracy na terytorium Polski. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w treści niniejszej skargi na okoliczność uprawnienia skarżącego do wykonywania pracy na terenie RP, na okoliczność faktycznego wykonywania pracy oraz na okoliczność tego, że interes społeczny i słuszny interes obywateli przemawia za przyznaniem mu świadczenia wychowawczego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją - ponieważ tak ściśle literalna wykładnia przepisów jest wadliwa i prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania cudzoziemców, jak również jest niemożliwa do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Dodał, że posiada kartę pobytu członka rodziny obywatela UE wydaną przez Wojewodę [...], gdyż jego żona i syn są obywatelami [...]. Prowadzi on zarejestrowaną działalność gospodarczą na terenie RP, zamieszkuje w Polsce i jest tu zameldowany, płaci też podatki i składki ZUS. Stwierdził też, że art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci przyznaje podmiotowo uprawnienie do uzyskania świadczenia wychowawczego cudzoziemcowi legitymującemu się kartą pobytu członka rodziny obywatela UE, uprawnionemu do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od tego, czy uprawnienie to zostało ujawnione przez właściwy organ na karcie pobytu, czy nie. W związku z tym w przedmiotowej sytuacji należy zastosować wykładnię celowościową i systemową art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ww. ustawy. Nie można różnicować sytuacji cudzoziemców i wykluczyć z kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia wychowawczego cudzoziemców, którzy mają prawo do pracy na terenie RP, a nie mają adnotacji o tym prawie na karcie pobytu, tym bardziej, że osoby te nie mają żadnego wpływu na treść wydawanych im dokumentów, a ich uprawnienie do wykonywania pracy wynika wprost z przepisów rangi ustawowej. Zwrócił też uwagę na fakt, iż celem świadczenia wychowawczego jest udzielenie przez państwo rodzicom (opiekunom) dzieci pomocy w wychowaniu dzieci w formie częściowego pokrycia wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych, Co do zasady, żaden przepis ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie wyłącza spod wskazanej regulacji prawnej dzieci cudzoziemców posiadających uprawnienie do pracy w Polsce. Ustalenia dokonane przez organ w niniejszej sprawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego są zatem wadliwe i niepełne. Organ nie dokonał ustaleń w zakresie jego uprawnienia do wykonywania pracy na terytorium Polski, nie uwzględnił również, przy interpretacji przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji krzywdzącej go. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie - podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy czym, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wyżej wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2019 r. uchylającą prawo Y. P. do świadczenia wychowawczego na syna D. P. przyznanego informacją nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r., poz. 213 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu swojego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyraźnie wskazało, że świadczenie wychowawcze przysługuje cudzoziemcom na zasadzie wyjątku i to tylko tym cudzoziemcom, którzy zostali wymienieniu w katalogu osób uprawnionych do tego świadczenia (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit a-f ustawy). Uznało, iż przepis ten należy interpretować ściśle, gdyż przy regulacji na zasadzie wyjątku, nie ma możliwości dokonania interpretacji rozszerzającej tego przepisu. Przy czym przepis ten - zawierający katalog cudzoziemców uprawnionych do wnioskowania o świadczenie wychowawcze - nie obejmuje cudzoziemców posiadających kartę pobytu członka rodziny obywatela UE, która jest zupełnie innym dokumentem, niż karta pobytu, o której mowa w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Wobec powyższego uznało, że skoro art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy nie przewiduje -wśród osób uprawnionych do wnioskowanego świadczenia wychowawczego -cudzoziemców legitymujących się kartą pobytu członka rodziny obywatela UE, to organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie w sprawie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze skarżącemu na syna D. P. i prawidłowo uchylił prawo do tego świadczenia. Z poglądem tym i jego argumentacją sąd orzekający w niniejszej sprawie całkowicie się zgadza. Przedmiotowa ustawa w art. 1 ust. 2 pkt 2 zawiera zamknięty katalog cudzoziemców, którym to świadczenie przysługuje i nie ma wśród nich cudzoziemców legitymujących się kartą pobytu członka rodziny obywatela UE. Przepis ten należy interpretować ściśle, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, nie zaś rozszerzająco. Należy też wziąć pod uwagę, że art. 1 ust. 2 pkt a) ww. ustawy stanowi, że prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje cudzoziemcom, do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przy czym niewątpliwym jest fakt, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego odnoszą się do obywateli UE - zostały one uregulowane przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72, zaś zawarte w tych rozporządzeniach przepisy pozwalają na wyeliminowanie skutków podlegania różnym systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw, przede wszystkim w związku ze zmianą miejsca pobytu lub zamieszkania. Tak więc ww. przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy nie obejmuje cudzoziemców legitymujących się kartą pobytu członka rodziny obywatela UE, ale obejmuje obywatela UE. Związane jest to z faktem, że jedną z podstawowych zasad wspólnotowych, sformułowaną w art. 6 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jest zasada równego traktowania, zakazująca jakiejkolwiek dyskryminacji opartej na przynależności państwowej. W odniesieniu do osób zarobkujących, powyższa zasada doprecyzowana została regulacją Artykułu 39 ust. 2, stanowiącą o zniesieniu wszelkiej dyskryminacji opartej na przynależności państwowej wobec pracowników posiadających obywatelstwo państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagradzania i innych warunków pracy. Z ww. artykułu wynika, iż osoba zamieszkująca na terytorium jednego z państw członkowskich i posiadająca obywatelstwo innego państwa członkowskiego, podlega obowiązkom i korzysta z uprawnień wynikających z ustawodawstwa każdego państwa członkowskiego na tych samych warunkach, co obywatele tego państwa. Kwestie dotyczące szczegółowych zasad realizacji ww. zasady, uregulowane zostały w prawie wspólnotowym przepisami Rozporządzenia Rady Nr 1612/68/EWG z dnia 15 października 1968 roku w sprawie swobody przepływu pracowników w ramach Wspólnoty (Dz. Urz. WE Nr L 257. 19.10.68). Zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 2 rozporządzenia, pracownik migrujący ma prawo do takich samych ułatwień socjalnych jak obywatele kraju, w którym podjął on zatrudnienie. Powyższe uprawnienie dotyczy wszelkich ulg i świadczeń, nawet nie związanych z faktem wykonywania pracy, przysługujących obywatelom państwa przyjmującego (orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 kwietnia 1986 roku w sprawie Holandia przeciw A.F. Reed, sprawa nr 59/85). Pojęcie ułatwień socjalnych jest interpretowane niezwykle szeroko i obejmuje nie tylko świadczenia przysługujące z mocy prawa, ale również świadczone dyskrecjonalnie. Ponadto, zgodnie z art. 12 zdanie pierwsze Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) w zakresie zastosowania niniejszego Traktatu i bez uszczerbku dla postanowień szczegółowych, które on przewiduje, zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową. Wynika z tego ogólna zasada, że obywatele Wspólnoty Europejskiej zamieszkujący w innym Państwie Członkowskim mają prawo do traktowania na równi z obywatelami tego Państwa Członkowskiego w zakresie objętym Traktatem o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej. W niniejszej sprawie skarżący Y. P. jest obywatelem [...], jednakże jego żona i dziecko są obywatelami [...], który to kraj należy do UE - wobec czego mają do nich zastosowanie ww. przepisy dotyczącego równego traktowania obywateli Wspólnoty Europejskiej. Dlatego też żona skarżącego ma - zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt a) ustawy - prawo do świadczenia wychowawczego – oczywiście po zastosowaniu przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, które mają na celu m.in. zapobieganie pobieraniu podobnych świadczeń w dwóch krajach, w związku ze zmianą miejsca pobytu lub zamieszkania (art. 3 ust. 1 ustawy). Zatem zupełnie niezasadne jest stanowisko skarżącego, że literalna wykładnia przepisów jest wadliwa i prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania cudzoziemców, jak również jest niemożliwa do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa - wobec czego należy zastosować wykładnię celowościową i systemową. Również kompletnie niezasadny jest zarzut i wniosek dowodowy - dotyczący faktu nie dokonania ustaleń w zakresie uprawnienia skarżącego do wykonywania pracy na terytorium Polski oraz nie uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Sąd pragnie jeszcze raz podkreślić, że organ II instancji nie kwestionował uprawnień skarżącego do wykonywania pracy, przyznał również, iż nie ma znaczenia brak wymaganej adnotacji o dostępie do rynku pracy. Natomiast przyczyną odmowy przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego był fakt nie uwzględnienia w treści art. 1 ust. 2 ustawy cudzoziemców przebywających w Polsce na podstawie karty pobytu członka rodziny obywatela UE. Sąd orzekający w sprawie w pełni aprobuje ten pogląd - w szczególności mając na uwadze treść art. 1 ust. 2 pkt a) ustawy. W związku z powyższym stwierdził, iż organy administracyjne zasadnie uznały, że Y. P. nie ma prawa do świadczenia wychowawczego. Należy też dodać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie rozpatrzyło stan faktyczny sprawy oraz wyczerpująco i szczegółowo wyjaśniło motywy, jakimi się kierowało przy rozstrzyganiu sprawy - uzasadniło też przekonująco swoją decyzję, mając na względzie przepis art. 107 § 3 k.p.a. - a Sąd w całości podzielił to stanowisko. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.