I SA/Sz 92/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.), Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 29 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: "strona", "skarżący", "Beneficjent"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego (dalej: "organ odwoławczy") z dnia 29 listopada 2021 r., nr WWRPO/2014-2020/27/W/2021, utrzymującą w mocy w całości własną decyzję w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu wraz z odsetkami za zwłokę Stan sprawy przedstawia się następująco. Decyzją administracyjną nr WWRPO/2014-2020/14/W/2021 z dnia 8 czerwca 2021 r. Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego (dalej: "Zarząd Województwa" 2014 - 2020 orzekł wobec strony o zwrocie części środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego 2014 - 2020 (dalej: "RPO WZ") na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w dniu 21 sierpnia 2018 r. na realizację projektu pn. "[...]" (dalej: "Projekt") w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż Beneficjent w ramach postępowania o udzielenie zamówienia pn. "[...]" (dalej: "Zamówienie") dokonał istotnej zmiany umowy z dnia 28 lutego 2019 r. zawartej z wykonawcą, tj. I. S.A. (dalej: "Wykonawca"), polegającej na zleceniu podwykonawcy, tj. H. Sp. z o.o. (dalej: "Podwykonawca") przez Wykonawcę całości prac objętych jej przedmiotem, przy czym w omawianej umowie oraz w ogłoszeniu o Zamówieniu nie przewidziano możliwości powierzenia całego zakresu jego przedmiotu podwykonawcom, ani nie przewidziano możliwości zmiany umowy w powyższym zakresie. Spółka pismem z dnia 1 lipca 2021 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przywołanej wyżej decyzji z dnia 8 czerwca 2021 r., czym skorzystała z uprawnienia wynikającego z art. 207 ust. 12a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm., zwanej dalej u.f.p.). Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 8 czerwca 2021 r., a w konsekwencji odstąpienie od żądania zwrotu części dofinansowania. Z uwagi na powyższe organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, obejmujące ponowną (całościową) ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organ odwoławczy ustalił, że w przedmiotowej sprawie spółka w dniu 21 sierpnia 2018 r. zawarła z Województwem Zachodniopomorskim umowę na realizację Projektu Oś Priorytetowa 2 "Gospodarka niskoemisyjna", Działanie 2.10 "Zwiększenie wykorzystania źródeł odnawialnych", następnie podpisano dwa aneksy do ww. umowy, tj. nr [...] z dnia 21 sierpnia 2018 r. oraz nr [...] z dnia 7 maja 2019 r. Ponadto organ wskazał, że umowa określała szczegółowe zasady dofinansowania Projektu, a także wynikające z nich prawa i obowiązki Beneficjenta. Zgodnie z jej postanowieniami Województwo Zachodniopomorskie zobowiązało się do dofinansowania części wydatków kwalifikowanych poniesionych na realizację Projektu na podstawie poprawnego wniosku o płatność. Spółka natomiast zobowiązała się do realizacji omawianego projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie z zachowaniem zasad optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa unijnego oraz prawa krajowego, Regulaminem konkursu w ramach RPO WZ Oś priorytetowa 2 "Gospodarka niskoemisyjna", Działanie 2.10 "Zwiększenie wykorzystania źródeł odnawialnych (zwanym dalej Regulaminem konkursu), wytycznymi horyzontalnymi oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację Projektu, a także osiągnięcie jego celów oraz wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie (§ 4 ust. 3 Umowy). Organ wskazując na teść § 17 ust. 1 umowy ustalił, że Beneficjent zobowiązał się do dokonywania wydatków w oparciu o u.f.p. (w tym m in. art. 44 ust. 3 u.f.p.) w zakresie wydatkowania środków publicznych. Ponadto organ wskazał na treść § 17 ust. 3 umowy i uznał, że dodatkowo strona zobowiązana była do przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia zgodnie z procedurami określonymi w "Zasadach w zakresie udzielania zamówień w projektach realizowanych w ramach RPO WZ. (wersja 6.1)" (dalej: "Zasady"), stanowiących załącznik do umowy. Organ wskazał także, że w myśl § 17 ust. 6 umowy szczegółowe zasady przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia, a także pozostałe warunki i procedury określają przepisy ustawy wdrożeniowej, Prawa zamówień publicznych, Wytyczne Ministra Rozwoju i Finansów w zakresie kwalifikowalności wydatków w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014 - 2020 z dnia 19 lipca 2017 r. (dalej: "Wytyczne") oraz "Zasady". Ponadto organ wskazał, iż Beneficjent jako podmiot nie ujęty w art. 4 p.z.p., regulującym zakres podmiotowy przywołanego aktu normatywnego, nie był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania o udzielenie Zamówienia zgodnie z p.z.p., był natomiast zobowiązany do stosowania Zasad (§ 17 ust. 3 umowy), stanowiących zbiór informacji niezbędnych do prawidłowego udzielania zamówień w projektach realizowanych w ramach RPO WZ wskazujących m in. na sposób przeprowadzenia i dokumentowania procedury związanej z udzieleniem określonego zamówienia. W związku z faktem, iż wartość realizowanego w ramach Projektu Zamówienia wynosiła [...] zł netto, tj. bez podatku od towarów i usług (VAT), a zatem przekraczała kwotę 50.000,00 zł netto, Beneficjent miał obowiązek udzielić je zgodnie z zasadą konkurencyjności (pkt 3.2.a. Kompendium Zasad). Dalej organ zauważył, że zgodnie z pkt 1 rozdziału 3.1 "Zasad" oraz pkt 1 rozdziału 6.5 "Wytycznych", Beneficjent zobowiązany był do przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia o wartości szacunkowej przekraczającej 50.000,00 zł netto w sposób zapewniający przejrzystość oraz zachowanie uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców gdzie spełnienie powyższych wymogów następuje w drodze zastosowania przepisów Prawo zamówień publicznych lub zasady konkurencyjności. Następnie organ wskazał na otrzymany od Instytucji Audytowej dokumentu pn. "Podsumowanie ustaleń dokonanych w projekcie nr [...] pn. "[...]" w ramach prowadzonego audytu operacji RPO WZ" z dnia 20 maja 2020 r. IZ RPO WZ, która przeprowadziła kontrolę doraźną Projektu, w wyniku której ustalono, iż w związku z udzieleniem Zamówienia doszło do istotnej zmiany umowy z dnia 28 lutego 2019 r., polegającej na powierzeniu przez Wykonawcę całości prac związanych z budową przedmiotu postępowania ofertowego Podwykonawcy. W toku kontroli organ ustalił również, że I. S.A. nie wykonała żadnych prac związanych z budową elektrowni fotowoltaicznej objętą przedmiotem postępowania ofertowego, tj. ani dostaw, ani robót budowlanych. Z uwagi na powyższe organ stwierdził wystąpienie naruszenia polegającego na niedozwolonej zmianie istotnych postanowień zawartej umowy w sprawie Zamówienia w stosunku do treści oferty, z naruszeniem warunków wynikających z umowy, za które to uchybienie, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz. U. z 2018 r., poz. 971, dalej Rozporządzenie), przewidziano korektę finansową w wysokości 25% (poz. 28 załącznika do Rozporządzenia). Organ wskazał także na treść załącznika nr 5 do ogłoszenia o zamówieniu pn. "[...]" umieszczonego w bazie konkurencyjności, gdzie określono, że wykonawca może powierzyć, zgodnie z jego ofertą, wykonanie części robót podwykonawcom pod warunkiem, że posiadają oni odpowiednie uprawnienia do ich wykonania. W ocenie organu niedopuszczalnym było powierzenie podwykonawcy realizacji całości Zamówienia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Następnie organ wskazał na ustalenia z przeprowadzonych czynności kontrolnych organ, z których wynikało, że spółka I. S.A. z którą E. zawarła umowę z dnia 28 lutego 2019 r. nie zrealizowała żadnych prac związanych z przedmiotem Zamówienia, tj. ani w zakresie robót budowlanych, ani w zakresie dostaw. Przywołane wyżej przedsięwzięcie realizowała faktycznie firma H. Spółka z o.o.. Organ nie zgodził się ze złożonymi w tym zakresie wyjaśnieniami Beneficjenta ujętymi w złożonym przez niego środku odwoławczym z dnia 1 lipca 2021 r. oraz w jego piśmie z dnia 10 sierpnia 2020 r. przesłanym w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych. W konsekwencji organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie na skutek wykonania całości przedmiotu Zamówienia przez H. Sp. z o.o. doszło do zasadniczej zmiany postanowień umowy z dnia 28 lutego 2019 r., która pierwotnie przewidywała możliwość powierzenia wykonania podwykonawcom jedynie jego części. Następnie organ dokonał analizy czy zmiana ta miała charakter zmiany istotnej. Powołując się na pkt 22 lit. a podrozdział 6.5.2 "Wytycznych" oraz punktem 21 lit. a podrozdział 3.4., organ stwierdził, iż Beneficjent poprzez zasadniczą zmianę warunków przewidzianych w zapytaniu ofertowym i umowie, co mogło mieć wpływ na potencjalnych wykonawców w zakresie przystąpienia przez nich do postępowania o udzielenie Zamówienia przeprowadzonego przez wymienionego, doprowadził do zawężenia ich kręgu, co skutkowało wystąpieniem potencjalnej szkody w budżecie unijnym. W ocenie organu, gdyby od początku przewidziano możliwość powierzenia wykonania całości omawianej inwestycji podwykonawcom być może zgłosiłoby się więcej oferentów, którzy ostatecznie zrezygnowali z przedstawienia własnej oferty, w tym oferty korzystniejszej cenowo. Organ ustalił również, iż kwota wydatków kwalifikowalnych przedstawiona do dofinansowania w ramach Zamówienia wyniosła łącznie [...] zł, na którą to kwotę składa się kwota [...] zł wynikająca z faktury nr [...] oraz kwota [...] zł określona na fakturze nr [...]. Z uwagi na nałożoną korektę w wysokości 25% wydatków kwalifikowalnych, przy uwzględnieniu poziomu dofinansowania wskazanego we wniosku aplikacyjnym, kwota otrzymanego dofinansowania należnego do zwrotu wynosi [...] wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia ich przekazania. Kończąc uzasadnienie decyzji, organ wskazał, iż w wyniku naruszenia procedur obowiązujących w ramach RPO WZ, tj. procedur o których mowa w art. 44 ust. 3 u.f.p. i art. 184 u.f.p., doszło do wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej w rozumieniu art. 2 pkt 36 Rozporządzenia nr 1303/2013. Organ analizując stwierdzone w przedmiotowej sprawie naruszenie pod kątem wystąpienia nieprawidłowości, ustalił, iż strona swoim działaniem doprowadziła do wykorzystania części środków przekazanych mu w ramach RPO WZ niezgodnie z warunkami określonymi w umowie oraz przepisami prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 184 u.f.p., szkodząc interesowi UE i narażając jej budżet na straty. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie wystąpiła szkoda potencjalna, gdyż doszło do sfinansowania przez Zarząd Województwa wydatku, który poprzez niewłaściwe a opisane wyżej działanie polegające na niedozwolonej zmianie umowy zawartej w przedmiocie wykonania Zamówienia, ograniczył krąg potencjalnych wykonawców, którzy niewykluczone, iż złożyliby oferty korzystniejsze od tej ostatecznie wybranej. Konsekwencją powyższego było nałożenie korekty finansowej w wysokości 25% faktycznych wydatków kwalifikowalnych poniesionych w wyniku realizacji umowy z dnia 28 lutego 2019 r. zawartej z Wykonawcą. Organ wskazał przy tym, że określone w Rozporządzeniu stawki procentowe mogą być obniżane jedynie w przypadku wskazanych w tych tabelach kategorii, które w kolumnie stawka procentowa zawierają informację o możliwości stopniowania korekty w zależności od wagi nieprawidłowości. W odniesieniu do poz. 28 Załącznika do Rozporządzenia nie zawarto w kolumnie stawka procentowa informacji o możliwości obniżenia maksymalnego wymiaru korekty, zatem w przedmiotowej sprawie nie było możliwości rozważenia możliwości obniżenia maksymalnego wymiaru korekty. W skardze wywiedzionej na decyzję organu odwoławczego z dnia z 3 stycznia 2021 r., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 czerwca 2020 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu przepisów ustawy z dnia 19 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), a to: a) art. 6, 7 i 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sprawie z naruszeniem zasad praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa oraz poprzez brak wnikliwego działania w sprawie ze strony Organów obu instancji, b) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, c) art. 11 k.p.a., poprzez naruszenie zasady wyjaśniania stronom przesłanek załatwienia sprawy (tzw. "zasady przekonywania"), d) łącznie art. 7 k.p.a., art. 75 § k.p.a., art. 77 §1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez nieustalenie przez organ II odwoławczy wszystkich okoliczności niezbędnych do rozpatrzenia sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia i wskazania w sposób jasny i jednoznaczny, jakie przesłanki faktyczne i prawne zadecydowały o nałożeniu obowiązku zwrotu części środków otrzymanych w ramach dofinansowania oraz o wysokości tej kwoty, jak również poprzez uchylenie się przez organ odwoławczy instancji od merytorycznej analizy podstaw i prawidłowości nałożenia korekty finansowej, dokonanej w sposób dowolny, pomimo braku naruszenia, które mogłoby pociągnąć za sobą takie działanie, bez dokonywania jakiejkolwiek analizy w zakresie oceny charakteru i stopnia tego naruszenia oraz strat finansowych poniesionych przez fundusze, e) łącznie art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy całokształtu okoliczności mogących mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, sprowadzających się do błędnego przyjęcia, iż doszło do istotnej zmiany postanowień umowy zawartej z Wykonawcą z dnia 28 lutego 2019 r. w zakresie wykonania prac objętych Zamówieniem, co naruszyło procedury przyznawania i wydatkowania środków publicznych (dofinansowanie przyznane umową z dnia 21 sierpnia 2018 r.), f) łącznie 107 §3 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez nienależyte, niekompletne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności brak uzasadnienia prawnego w zakresie stwierdzenia: - w jaki sposób Beneficjent dokonał nieuprawnionej zmiany umowy, skoro te same pozostały: - cel umowy - realizacja umowy dot. dofinansowania inwestycji, opisanej powyżej; - przedmiot i zakres umowy; - wysokość świadczenia Beneficjenta otrzymanego za pośrednictwem Instytucji Zarządzającej (kwota dofinansowania - do "wykorzystania" przy realizacji projektu, tzw. budżet inwestycji); - możliwość rozwiązania umowy, jej zmiany itp., odpowiedzialność stron (także w zakresie nieuregulowanym wprost, a wynikającym z ogólnych zasad prawa cywilnego obowiązujących zarówno Beneficjenta i Wykonawcę, jak i Podwykonawcę); - sposób rozliczenia (poza kwestią wynagrodzenia Podwykonawcy, które to wynagrodzenie nie obciążało dodatkowo ani Instytucji Zarządzającej, ani budżetu UE, z którego pochodziły środki przekazane w ramach dofinansowania); - czy i w jaki sposób wydatkowanie środków przez Beneficjenta wpłynęło na możliwość wystąpienia chociażby potencjalnej szkody dla budżetu ogólnego Unii Europejskiej; g) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy w całości w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia (a co najmniej zaś do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia); 2. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż Beneficjent dokonał naruszenia łączącej go z Instytucją Zarządzającą umowy nr [...] z dnia 21 sierpnia 2018 r. o dofinansowanie inwestycji pod nazwą: "[...]", skutkującego obowiązkiem zwrotu części kwoty dofinansowania, a naruszenie to polegać miało na: a) dokonaniu zmiany (rzekomo niedopuszczalnej) treści umowy, z dnia 28 lutego 2019 r. zawartej przez Beneficjenta z Wykonawcą, tj. I. S.A. (dalej również jako: "Wykonawca") przez przekazanie do wykonania całości prac (także okoliczność sporna) objętych jej przedmiotem Podwykonawcy, tj. H. sp. z o.o. (dalej także jako: "Podwykonawca"); b) przy czym zmiana ta miała dodatkowo - zdaniem organu - charakter istotny: 3. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż zaistniały przesłanki do nałożenia korekty finansowej w wysokości 25 % faktycznych wydatków kwalifikowanych i orzeczenia zwrotu części otrzymanego dofinansowania w kwocie [...] zł, 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, iż Beneficjent wykorzystał środki przyznane w ramach dofinansowania z naruszeniem procedur, a w konsekwencji nałożenie na skarżącego obowiązku zwrotu części otrzymanego do finansowania, b) art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (zwane dalej: "Rozporządzeniem 1303/2013") poprzez jego niezastosowanie, i poprzestanie na wyłącznym ustaleniu, iż doszło do wydatkowania przez skarżącego środków z naruszeniem procedur, podczas gdy nie każda nieprawidłowość powoduje konieczność dochodzenia zwrotu dofinansowania, aby bowiem orzec o zwrocie środków niezbędne jest wykazanie łącznego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie: po pierwsze musi zaistnieć naruszenie procedur, a po drugie ich naruszenie spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej lub budżecie krajowym, c) art. 207 ust. 1 u.f.p., poprzez uznanie, że otrzymane środki - przeznaczone w przedmiotowej sprawie na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich - zostały wykorzystane z naruszeniem obowiązujących procedur, w tym niezgodnie z umową nr [...] z dnia 21 sierpnia 2018 r., zawartą przez Beneficjenta z Zarządem Województwa Zachodniopomorskiego, podczas gdy: - środki te zostały wykorzystane w całości na realizację celu umowy (tj. wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem), - nie naruszono procedur określonych w umowie o dofinansowanie z dnia 21 sierpnia 2018 r., ani w umowie Beneficjenta z Wykonawcą z dnia 28 lutego 2019 r., której zmiany organ odwoławczy się dopatruje, albowiem nie przewidywała ona expressis verbis zakazu powierzenia wykonania robót przez Beneficjenta podmiotom innym, niż Wykonawca (tj. posłużenia się podwykonawcą lub podwykonawcami, co zasadniczo umowa dopuszczała, a nadto nie wykluczał tego zgodny zamiar i cel zawarcia umowy). - środki nie zostały pobrane nienależnie, ani w nadmiernej wysokości (to organ dysponował daną kwotą i zdecydował o możliwości jej wypłacenia), d) art. 207 ust. 1 u.f.p., poprzez jego błędne zastosowanie i żądanie zwrotu części wypłaconej kwoty tytułem dofinansowania wraz z odsetkami, jak dla zaległości podatkowej w sytuacji, w której: - sama ewentualność, czy też stwierdzone (aczkolwiek nie nazwane wprost w zaskarżonej decyzji) zagrożenie sfinansowaniem nieuzasadnionego wydatku z budżetu UE nie przesądza jeszcze o możliwości żądania zwrotu wypłaconego dofinansowania (jak wskazano wyżej rodzi za to obowiązek podjęcia przez organ działań, by uniknąć takiego zagrożenia dla zasad konkurencyjności na tzw. wolnym rynku, czy wreszcie dla budżetu, z którego środki pochodzą); - umowa nr [...] z dnia 21 sierpnia 2018 r. o dofinansowanie Projektu została zrealizowana (osiągnięty został jej cel gospodarczy), umowa nie została też rozwiązana, w szczególności nie została wypowiedziana przez żadną ze stron, wobec czego brak jest podstaw do żądania zwrotu świadczenia de facto "skonsumowanego" na jego realizację; e) art. 207 ust. 8 pkt 2 u.f.p., poprzez jego niezastosowanie i wezwanie Beneficjenta (wyłącznie) do zwrotu części środków, przy zaniechaniu zastosowania drugiego z przewidzianych w przywołanym przepisie trybów, tj. wezwania Beneficjenta do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnej płatności. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia procedur określonych w umowie, jak również w przepisach powszechnie obowiązującego prawa (krajowego i unijnego), a dokonane przez skarżącego wydatki należy uznać za kwalifikowane, a co za tym idzie nie ziściły się przesłanki obligujące organ do podjęcia działań skutkujących wezwaniem Beneficjenta do zwrotu części środków, otrzymanych uprzednio w ramach dofinansowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 29 listopada 2021 r. utrzymująca w mocy decyzją administracyjną z dnia 8 czerwca 2021 r., którą Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego (dalej: "Zarząd Województwa" 2014 - 2020 orzekł wobec strony o zwrocie części środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego 2014 - 2020 (dalej: "RPO WZ") na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w dniu 21 sierpnia 2018 r. na realizację projektu pn. "[...]" (dalej: "Projekt") w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Przeprowadzona przez sąd kontrola we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. IZ RPO WZ obszernie i wszechstronnie przedstawiła okoliczności wskazujące na naruszenie przez skarżącą postanowień umowy o dofinasowanie, które w konsekwencji spowodowały wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie są one uzasadnione. Wbrew stanowisku skarżącej zaskarżona decyzja zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia, wskazuje podstawy faktyczne podjętego rozstrzygnięcia i zawiera wszystkie elementy uzasadnienia o jakich mowa w art. 107 § 1 kpa. W pierwszej kolejności wskazać należy na podstawy prawne realizacji programów operacyjnych w ramach polityki rozwoju regionalnego wynikają zarówno z przepisów prawa Unii Europejskiej, jak i z przepisów prawa krajowego. Zarząd Województwa, jako instytucja zarządzająca (zob. art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 - dalej jako: ustawa wdrożeniowa) jest odpowiedzialny za przygotowanie i realizację regionalnego programu operacyjnego, w szczególności zaś do jego zadań należy m.in. prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym weryfikacja prawidłowości wydatków ponoszonych przez beneficjentów (w przypadku krajowego albo regionalnego programu operacyjnego), nakładanie korekt finansowych, a także odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w szczególności kwot związanych z nałożeniem korekt finansowych, na zasadach określonych w ufp, albo w umowie o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ufp (zob. art. 9 ust. 2 pkt 7, 8 i 9 lit. a ustawy wdrożeniowej). Realizując zatem powyższe zadania, instytucja zarządzająca korzysta z instrumentów prawnych zawartych w ufp. Jak stanowi przy tym art. 5 ust. 1 pkt 2 ufp środki pochodzące z budżetu UE są środkami publicznymi, przy czym należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, a także odsetki od tych środków, są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym (vide: art. 60 pkt 6 ufp). Według art. 184 ust. 1 ufp, wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Jeżeli zaś środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ufp, podlegają one zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Stanowi o tym art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Przy tym, za "inne" procedury, o których mowa w wyżej cytowanym art. 184 ufp, uważa się procedury zarówno wynikające z aktu prawa powszechnie obowiązującego, jak również reguły postępowania, obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych, w tym procedury określone w umowie o dofinansowanie, zawierającej m.in. prawa i obowiązki beneficjenta oraz zasady dofinansowania projektu. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że naruszenie postanowień umowy o dofinansowanie należy traktować jak naruszenie procedur, o którym mowa w art. 184 ust. 1 ufp (por.m.in. wyrok NSA z 16 listopada 2017 r., II GSK 489/16, LEX nr 2434297 i z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2004/13, LEX nr 1769714). W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp, instytucja zarządzająca wzywa do zwrotu środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 207 ust. 8 ufp), natomiast po bezskutecznym upływie ww. terminu, organ wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2, oraz zawierającą pouczenie o sankcji wynikającej z ust. 4 pkt 3. Sąd orzekający w tej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2004/13, zgodnie z którym procedury, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 ufp, mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Podpisana przez beneficjenta według wzoru umowa określa procedurę wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną, jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp, należy przyjąć, że w pojęciu "innych procedur" mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i wyłonionych do dofinansowania projektów. Zatem naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ufp, może wynikać również z postanowień umowy oraz procedur, których stosowanie w umowie postanowiono, określonych w innych, przywołanych w umowie aktach, co z kolei implikuje wydanie decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej podstawę dofinansowania projektu stanowi Umowa o dofinansowanie projektu zawarta przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą z beneficjentem. Umowa określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane. W konsekwencji, w przypadku zawarcia umowy o dofinansowanie zgodnie z przyjętym przez instytucję wzorem, uznać należy, że reguluje ona również procedurę realizacji projektu. Niewypełnienie przez stronę postanowień umowy powoduje zatem konieczność odzyskiwania przez organ kwot podlegających zwrotowi. Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż procedurę, o której mowa w art. 184 ufp i art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowiły zapisy umowy o dofinansowanie nr [...] z 21 sierpnia 2018 r. na realizację projektu pn. " [...]" które szczegółowo określały warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane. W ramach tej umowy skarżąca zobowiązała się do § 17 ust. 3 umowy do przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia zgodnie z procedurami określonymi w "Zasadach w zakresie udzielania zamówień w projektach realizowanych w ramach RPO WZ. (wersja 6.1)" stanowiących załącznik do umowy. Natomiast w § 17 ust. 6 umowy postanowiono, że szczegółowe zasady przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia, a także pozostałe warunki i procedury określają przepisy ustawy wdrożeniowej, Prawa zamówień publicznych, Wytyczne Ministra Rozwoju i Finansów w zakresie kwalifikowalności wydatków w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014 - 2020 z dnia 19 lipca 2017 r. (dalej: "Wytyczne") oraz "Zasady". Skoro w umowie z potencjalnym wykonawcą, której wzór stanowił załącznik do zamieszczonego przez Beneficjenta ogłoszenia o Zamówieniu oraz w tymże ogłoszeniu nie przewidziano możliwości powierzenia całego zakresu przedmiotu Zamówienia podwykonawcom, ani nie przewidziano możliwości zmiany umowy w tym zakresie, to zasadnie organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie w związku z udzieleniem Zamówienia doszło do istotnej zmiany umowy z dnia 28 lutego 2019 r., polegającej na powierzeniu przez Wykonawcę całości prac związanych z budową przedmiotu postępowania ofertowego Podwykonawcy. Bowiem w umowie z Wykonawcą przewidziano jedynie możliwość powierzenia wykonania części, a nie całości, robót podwykonawcom. Nie przewidziano możliwości powierzenia podwykonawcom wykonania dostaw, których udział w przedmiocie Zamówienia znacznie przewyższał udział robót, wartość dostaw przekraczała bowiem 90% całości przedmiotu Zamówienia. Wskazać także należy, że Beneficjent w projekcie umowy stanowiącym załącznik nr 5 do ogłoszenia o zamówieniu pn. "[...]" umieszczonym w bazie konkurencyjności, tj. na stronie internetowej wymienionej w komunikacie ministra właściwego ds. rozwoju przeznaczonej do umieszczania zapytań ofertowych (https://bazakonkurencyjnosci.funduszeeuropejskie.gov.pl) określił, iż wykonawca może powierzyć, zgodnie z jego ofertą, wykonanie części robót podwykonawcom pod warunkiem, że posiadają oni odpowiednie uprawnienia do ich wykonania. Jednakowo brzmiący zapis znalazł się w § 7 ust. 1 umowy z dnia 28 lutego 2019 r. zawartej pomiędzy wybranym wykonawcą, tj. I. S.A. a Beneficjentem. Ponadto zauważyć należy, że zastrzeżenie o możliwości powierzenia przez wykonawcę jedynie części robót podwykonawcom, znalazło się także w dalszych postanowieniach umownych regulujących kwestię podwykonawstwa, tj. w § 7 ust. 2 oraz w § 7 ust. 6. Zasadnie organ uwzględniając definicję wyrazu "część" zamieszczoną w słowniku języka polskiego PWN, uznał, iż część robót wchodzących w skład Zamówienia nie będzie oznaczała ich całości, a w konsekwencji i całości Zamówienia. W przeprowadzonym przez Beneficjenta postępowaniu ofertowym przewidziana była możliwość powierzenia przez potencjalnego wykonawcę podwykonawcy lub podwykonawcom jedynie określonej części Zamówienia, natomiast niedopuszczalne było powierzenie podwykonawcy realizacji całości Zamówienia, a sytuacja taka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z dokonanych w czynności kontrolnych ustaleń organu wynika, że spółka I. S.A. z którą skarżąca zawarła umowę z dnia 28 lutego 2019 r. nie zrealizowała żadnych prac związanych z przedmiotem Zamówienia, tj. ani w zakresie robót budowlanych, ani w zakresie dostaw. Przedsięwzięcie to realizowała faktycznie firma H. Spółka z o.o., która dostarczyła Wykonawcy [...] sztuk paneli fotowoltaicznych, z czego [...] sztuk dostarczył przedstawiciel Podwykonawcy na Ukrainę, tj. H1 z o.o. – okoliczność tak została potwierdzona w protokołach zdawczo - odbiorczych z dnia 31 maja 2019 r., z dnia 6 oraz z dnia 10 czerwca 2019 r. Podwykonawcy zostały również zlecone pozostałe prace związane z realizacją Zamówienia, w tym prace dotyczące robót budowlanych, które z kolei zostały wykonane przez jego podwykonawcę, tj. A. S.A. na podstawie umowy o roboty budowlane z dnia 28 marca 2019 r. Wprawdzie z zapisów umowy o roboty budowlane z dnia 21 marca 2019 r. zawartej pomiędzy I. S.A. a H. Spółka z o.o. wynika, że strony wyłączyły zakup i dostawę paneli fotowoltaicznych, pozostawiając powyższe w gestii I. S.A. jako zamawiającemu (§ 3 ust. 2 lit. x wymienionej umowy), jednak ze wskazanych powyżej protokołów zdawczo - odbiorczych wynika, że panele fotowoltaiczne faktycznie dostarczył nie Wykonawca a Podwykonawca i jego przedstawiciel, czym zmieniono zakres przedmiotowy wskazanej wyżej umowy cywilnoprawnej. Powyższa ocena tej okoliczności dokonana przez organ zasługuje na aprobatę, gdyż zgodnie z zapisem w protokole odbioru z dnia 8 maja 2019 r. I. S.A. już w okresie od dnia 29 kwietnia 2019 r. do dnia 8 maja 2019 r. miała dostarczyć Beneficjentowi [...] sztuk modułów fotowoltaicznych, jednak całość zamówionych urządzeń w ilości [...] sztuk została dostarczona Wykonawcy dopiero w dniu 31 maja 2019 r. przez H. ([...] sztuk), oraz w dniach [...] sztuk) i 10 czerwca 2019 r. ([...] sztuk), tj. w dniach sporządzania protokołów zdawczo - odbiorczych. Wskazać także należy, że dostarczenie Wykonawcy paneli fotowoltaicznych przez H1 Sp. z o.o. w ilości [...] sztuk nastąpiło na podstawie umów sprzedaży nr [...] z dnia 8 maja 2019 r. oraz nr [...] z dnia 17 maja 2019 r., czyli umów, które zostały zawarte już po dacie wskazanej jako rozpoczęcie dostaw przez I. Spółę z o.o., czyli przez dniem 29 kwietnia 2019 r. Podkreślić także należy, że I. S.A. nie wykonała prac budowlanych związanych z realizacją Zamówienia, gdyż wykonała je bowiem spółka A. S.A., która najpierw sporządziła kosztorys inwestorski "Instalacja systemu fotowoltaicznego o mocy 1,980 MW w miejscowości W. dz. nr. [...]", w którym dokonała szacowania wartości Zamówienia, co wynika dokumentu: "Szacowanie wartości zamówienia" sporządzonego przez Beneficjenta w dniu 14 stycznia 2019 r., a następnie jako podwykonawca H. Spółki z o.o. wykonywała roboty budowlane związane z realizacją Zamówienia. Prawidłowość dokonanej przez organ oceny wynika także z treści korespondencji prowadzonej przez Wykonawcę i Beneficjenta. I tak, pismem z dnia 14 marca 2019 r. powołując się na przywołany powyżej § 7 ust. 2 umowy z dnia 28 lutego 2019 r. Wykonawca poinformował Beneficjenta o zamiarze powierzenia w całym zakresie prac budowlanych w ramach realizacji Zamówienia H. Spółce z o.o., na piśmie tym znalazła się adnotacja Beneficjenta o wyrażeniu zgody na powierzenie wskazanego zakresu prac Podwykonawcy. Zgoda ta została następnie potwierdzona przez Podwykonawcę w piśmie z dnia 23 marca 2019 r., w którym to Podwykonawca zawiadomił Wykonawcę o ustanowieniu dalszego podwykonawcy tj. A. S.A., na co ten wyraził zgodę ujętą w jego piśmie z dnia 24 marca 2019 r. z zastrzeżeniem, że wszystkie prace muszą być wykonane zgodnie z umową z dnia 21 marca 2019 r. zawartą pomiędzy I. S.A. a H. Spółką z o.o. Wbrew zatem zarzuto skargi organ rozpatrując materiał dowodowy przedstawiony przez stronę oraz oceniając na jego podstawie udowodnienie okoliczności zakresu wykonania przez I. S.A. umowy zawartej ze skarżącą nie naruszył art. 77 ani też art. 80 k.p.a. Organ nie naruszył także art. 75 § 1 k.p.a. stanowiący, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Organ bowiem swoje ustalenia oparł na materiale dowodowym przedstawionym przez stronę, a zasadniczą dla rozstrzygnięcia okoliczność dotyczącą niewykonania przez Wykonawcę Zamówienia ustalił na podstawie wskazanych powyżej umów, protokołów zdawczo – odbiorczych wystawionych przez faktycznych dostawców urządzeń a także korespondencji pomiędzy Wykonawcą a Beneficjentem. W kontrolowanej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organ dokonał również oceny argumentów przedstawianych przez stronę, umożliwił jej zapoznanie się z aktami sprawy oraz ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wyjaśnił też zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Rozstrzygnięcie zapadło ponadto w oparciu o przepisy obowiązującego prawa, które organy zastosowany w prawidłowy sposób. Fakt, że przedstawiona ocena nie jest zgodna z oczekiwaniami skarżącej nie stanowi o naruszeniu przepisów kpa o postępowaniu dowodowym tj. art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a., ani też zasad postępowania administracyjnego tj. zasady praworządności – art. 6 kpa i zasady prawdy obiektywnej – art. 7 k.p.a. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że wybrany przez skarżącą do realizacji Zamówienia Wykonawca całość prac objętych jego zakresem powierzył Podwykonawcy, czego nie przewidywały zapisy umowy z dnia 28 lutego 2019 r. Wbrew stanowisku skarżącej zawartemu w skardze samo w sobie pozostawienie tego samego celu umowy, przedmiotu i zakresu umowy oraz wysokości otrzymanego przez Beneficjenta dofinasowania nie są wystarczające do uznania, że postanowienia umowy odnośnie do zachowania procedur wydatkowania środków unijnych zostały zachowane. Konsekwencją powyższego jest ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany umowy cywilnoprawnej wykonania Zamówienia. Zgodzić się należy także z organem, że poprzez naruszenie art. 184 ufp, dochodzi i doszło w niniejszej sprawie do wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej w rozumieniu art. 2 pkt 36 Rozporządzenia nr 1303/2013. Organ w decyzji wskazał na czym ta szkoda w przypadku wskazanych naruszeń polega. Nieprawidłowość bowiem w rozumieniu ww. przepisu ma miejsce w sytuacji, gdy wskutek naruszenia procedur doszło do powstania szkody lub mogłoby dojść do jej powstania w budżecie ogólnym UE. Możliwość powstania szkody należy rozumieć jako możliwość uszczuplenia środków unijnych. Tym samym dla uznania, że doszło do powstania "nieprawidłowości" wystarczy ustalenie, że wskutek naruszenia procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków unijnych powstała hipotetyczna możliwość powstania szkody w budżecie ogólnym UE. Nieprawidłowością jest zatem nie tylko działanie wywołujące szkodę, ale także mogące ją wywołać (szkoda potencjalna) (wyrok NSA z 7 kwietnia 2017 r" II GSK 1984/15). Szkodą w interesach finansowych Unii Europejskiej jest finansowanie z funduszy unijnych nieuzasadnionego wydatku, a nieuzasadniony wydatek to taki, który poniesiony został z naruszeniem podstawowych zasad prawa unijnego lub krajowego, w tym zasad określonych w p.z.p. Wystarczające jest przy tym stwierdzenie możliwości wystąpienia "potencjalnej" szkody w budżecie Unii Europejskiej. Stwierdzenie wystąpienia szkody "rzeczywistej" nie ma podstawowego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2017 r. II GSK 3148/15) Wobec powyższego sąd stwierdza, iż w rozpoznawanej sprawie działania organów były prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.