II OSK 2231/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1266/21 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 3 sierpnia 2021 r. nr IFXIV.7840.9.101.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek T. sp. z o.o. z siedzibą w K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1266/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E. S. na decyzję Wojewody Śląskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia 3 sierpnia 2021 r. nr IFXIV.7840.9.101.2020, którą organ ten uchylił objętą odwołaniem decyzję Prezydenta Miasta R. i orzekł co do istoty, w ten sposób, że zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z wewnętrznymi instalacjami (wod.–kan., c.o., gaz, wentylacja mechaniczna, elektryczna, teletechniczna) z murem oporowym i przebudową sieci gazu przy ul. [...] w R. , na działce nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. S., zarzucając naruszenie: 1. § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej "r.w.t.") w zw. z art. 2 Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, dalej "Konstytucja") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i rezygnację ze stosowania definicji legalnej "kondygnacji podziemnej" w prawie administracyjnym przy braku zastąpienia jej jakąkolwiek inną definicją; 2. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej "P.b.") poprzez jego błędną wykładnię w związku z zasadami wynikającymi z art. 20 i 21 ust. 1 Konstytucji, a w konsekwencji arbitralnie korzystną dla jednej ze stron (inwestora) interpretację prawa własności przy analogicznym deprecjonowaniu tego samego prawa skarżącej; 3. § 3 pkt 17 r.w.t. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zawarta w tym przepisie definicja kondygnacji podziemnej nie znajdzie zastosowania przy interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z § 7 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia 30 września 2009 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dla terenów [...] (Dz. Urz. Woj. Śląskiego nr [...], zwanej dalej "planem") oraz § 3 pkt 17 r.w.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedłożony projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami planu, w sytuacji gdy liczba kondygnacji naziemnych budynku mieszkalnego wielorodzinnego przekracza liczbę dopuszczoną jego przepisami; 5. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 234 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 z późn. zm., dalej "P.w.") poprzez jego niezastosowanie i arbitralne uznanie, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w sytuacji gdy przyjęte rozwiązania projektowe wpływają na stosunki wodne na działce sąsiedniej, przez co w konsekwencji konieczne było przewidzenie w projekcie urządzeń zapobiegających szkodom oraz uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego; 6. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 13 w zw. z § 57 i 60 r.w.t. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie ma konieczności badania wpływu nowo projektowanego budynku na zabudowę, która jeszcze nie powstała; 7. art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w sytuacji, w której decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a."). Zdaniem skarżącej, wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji Wojewody skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej; 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której doszło do naruszenia przez Wojewodę prawa materialnego w związku z nieprawidłowym, niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego, dowolną, a nie swobodną, oceną dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ: – organ nie przeprowadził wnikliwego postępowania wyjaśniającego, w szczególności nie wyjaśnił kwestii związanych z liczbą kondygnacji naziemnych, wpływem inwestycji na nieruchomości sąsiednie, wpływem inwestycji na stosunki wodne na sąsiednich nieruchomościach; – organ nie dokonał merytorycznej weryfikacji zamierzenia inwestycyjnego, w tym nie ocenił, czy propozycje inwestora objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę co do ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich są dopuszczalne; – obowiązkiem organu było sprawdzenie, czy inwestor uwzględnił wymagania planu miejscowego oraz przepisów rozporządzenia; – organ nie przeanalizował, czy istnieje techniczna możliwość realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę bez ingerencji w nieruchomość skarżącej; – organ nie dał możliwości zapoznania się skarżącej z aktami postępowania; 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której decyzja Wojewody Śląskiego wydana została z naruszeniem art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 §1 i 3 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez Wojewodę wymienionych wyżej przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ: – organ nie przeprowadził wnikliwego postępowania wyjaśniającego, w szczególności nie wyjaśnił kwestii związanych z liczbą kondygnacji naziemnych, wpływem inwestycji na nieruchomości sąsiednie, wpływem inwestycji na stosunki wodne na sąsiednich nieruchomościach; – organ nie dokonał merytorycznej weryfikacji zamierzenia inwestycyjnego, w tym nie ocenił, czy propozycje inwestora objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę co do ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich są dopuszczalne; – obowiązkiem organu było sprawdzenie, czy inwestor uwzględnił wymagania planu miejscowego oraz przepisów rozporządzenia; – organ nie przeanalizował, czy istnieje techniczna możliwość realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę bez ingerencji w nieruchomość skarżącej; – organ nie dał możliwości zapoznania się skarżącej z aktami postępowania; 10. art. 151 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezasadne oddalenie skargi na decyzję Wojewody w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 7, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a.; 11. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem E. S. , uzasadnienie orzeczenia Sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Przyjęcie bowiem przez Sąd stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, mogło prowadzić do błędnego oddalenia skargi. Wskazując na powyższe, E. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2022 r. oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wystąpiła też o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania [...] sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2025 r. pełnomocnik E. S. znacząco rozwinął uzasadnienie skargi kasacyjnej. Zwrócił między innymi uwagę, że zasadnicze zarzuty prawa materialnego skargi kasacyjnej koncentrują się wokół § 3 pkt 17 oraz § 13 i § 60 r.w.t. – warto zatem wskazać na zmianę stanu prawnego, jaka miała miejsce po dacie wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik zaznaczył, że dnia 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 ze zm.), która wprowadziła do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) definicję kondygnacji naziemnej. Definicja ta jest analogiczna do zawartej w § 3 pkt 17 r.w.t., co dodatkowo przemawia za wadliwością wywodu Sądu pierwszej instancji, który odrzucił możliwość sięgnięcia do definicji legalnej kondygnacji podziemnej dla potrzeb wykładni planu miejscowego i ocenie zgodności z nim spornej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, należy je rozpoznać w porządku odpowiadającym głównym wątkom argumentacyjnym przedstawionym przez skarżącą. W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. § 3 pkt 17 r.w.t. w zw. z art. 2 Konstytucji (zarzut 1 skargi kasacyjnej według numeracji powyżej), § 3 pkt 17 r.w.t. poprzez jego niezastosowanie przy interpretacji planu (zarzut 3), art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z § 7 pkt 2 planu oraz § 3 pkt 17 r.w.t. (zarzut 4), a także powiązane z nimi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z tymi samymi przepisami K.p.a. (zarzuty 8 i 9 w części dotyczącej liczby kondygnacji). Istota tych zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że najniższa kondygnacja projektowanego budynku przy ul. [...] w R. , na działce nr [...], powinna być, w świetle definicji z § 3 pkt 17 r.w.t., uznana za kondygnację nadziemną, co prowadziłoby do wniosku, że budynek posiada pięć kondygnacji nadziemnych i tym samym narusza § 7 pkt 2 planu, a w konsekwencji art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. Skarżąca zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach błędną wykładnię, polegającą na odmowie zastosowania definicji legalnej kondygnacji podziemnej z r.w.t. przy interpretacji postanowień planu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że wywód Sądu pierwszej instancji, zawarty na stronie 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdzie Sąd ten kwestionuje możliwość automatycznego przenoszenia definicji legalnych z aktu podustawowego (r.w.t.) na grunt stosowania aktów prawa miejscowego (planu), może być uznany za zbyt daleko idące uproszczenie. Skoro bowiem w § 7 pkt 2 planu mowa jest o liczbie kondygnacji nadziemnych, to zasadne jest posłużenie się, w drodze wykładni systemowej, definicją kondygnacji podziemnej (a w konsekwencji i nadziemnej) zawartą w § 3 pkt 17 i 18 r.w.t. Niemniej jednak to uchybienie Sądu pierwszej instancji nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżąca E. S. akcentuje, że najniższa kondygnacja (garaż) nie jest w całości obsypana ziemią do minimum połowy wysokości jej ścian w świetle, zwłaszcza od strony wschodniej elewacji, gdzie zlokalizowano wjazd do garażu. Argumentacja ta, choć zrozumiała, nie przesądza o zasadności zarzutu. Z akt sprawy, w szczególności z rysunków A-7.1, A-7.2 oraz A-7.3 projektu architektoniczno-budowlanego, uzupełnionych na etapie postępowania odwoławczego przed Wojewodą, a sporządzonych przez uprawnionego architekta, wynika, że stopień zagłębienia najniższej kondygnacji w stosunku do przylegającego terenu jest większy niż połowa jej wysokości w świetle. Rysunki elewacji A-9 (północnej i południowej) również obrazują ukształtowanie terenu ze spadkiem, gdzie wprawdzie elewacja wschodnia najniższej kondygnacji jest odsłonięta (umożliwiając wjazd do garażu na poziomie terenu), jednak pozostała część tej kondygnacji zagłębiona jest poniżej poziomu terenu, który nie jest ukształtowany regularnie i od pewnego miejsca bryły budynku przewidziano skokowe podwyższenie gruntu. Przedstawione przez projektanta obliczenia zagłębienia najniższej kondygnacji, wykonane przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, pozwalają przyjąć, że spełnione zostały wymogi z § 3 pkt 17 r.w.t. do uznania jej za kondygnację podziemną. W konsekwencji, projektowany budynek posiada cztery kondygnacje nadziemne, co jest zgodne z § 7 pkt 2 planu, a udzielone pozwolenie na budowę nie narusza z tego względu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. Tym samym zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego oraz powiązane z nimi zarzuty proceduralne dotyczące, jak twierdzi skarżąca, wadliwego ustalenia liczby kondygnacji, są niezasadne. Kolejna grupa zarzutów koncentruje się wokół naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 20 i 21 ust. 1 Konstytucji (zarzut 2), art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 13, § 57 i § 60 r.w.t. (zarzut 6) oraz powiązanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania (zarzuty 8 i 9 w części dotyczącej wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie). Skarżąca podnosi, że realizacja inwestycji przez [...] sp. z o.o. sp.k. na działce nr [...] ograniczy jej prawo własności i możliwość zagospodarowania jej działek nr [...] i [...], położonych na południe od terenu inwestycji. Obawy te wynikają z faktu, że planowana przez skarżącą zabudowa na jej nieruchomościach, w przypadku jej realizacji w zbliżeniu do granicy z działką inwestora, mogłaby zacieniać pomieszczenia w budynku [...] sp. z o.o. sp.k., co wymusiłoby na skarżącej odsunięcie jej przyszłej zabudowy od granicy, a tym samym ograniczyłoby możliwość wykorzystania jej nieruchomości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak skonstruowane zarzuty nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Okoliczności podnoszone przez E. S., dotyczące potencjalnego wpływu jej przyszłej zabudowy na budynek inwestora, co najwyżej uzasadniają jej status jako strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę dla [...] sp. z o.o. sp.k., zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., albowiem w granicy jej nieruchomości mogą powstać pewne ograniczenia w zagospodarowaniu. Nie oznacza to jednak, że są to ograniczenia nielegalne lub że uzasadniają odmowę wydania pozwolenia na budowę dla sąsiedniej inwestycji. Pozwolenie na budowę nie może być wydane, gdy projektowana inwestycja narusza przepisy prawa, w tym przepisy techniczno-budowlane. Wskazane przez skarżącą przepisy § 13, § 57 i § 60 r.w.t., skądinąd przytoczone bez podania podjednostek redakcyjnych tekstu prawnego, dotyczą zapewnienia odpowiedniego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach, a nie zawierają normatywów wymaganego oświetlenia czy nasłonecznienia niezabudowanej działki. Nie można stwierdzić ich naruszenia w odniesieniu do hipotetycznej, przyszłej zabudowy na działce sąsiedniej (która na datę orzekania przez Wojewodę nie istniała), a już zwłaszcza gdy argumentacja skarżącej zasadza się na jeszcze dalej idącym twierdzeniu – że to jej potencjalna zabudowa mogłaby w przyszłości negatywnie oddziaływać na budynek inwestora, jeżeli ten powstanie zgodnie z pozwoleniem. Prawo budowlane nie chroni w ten sposób interesu osoby trzeciej, która zamierza realizować inwestycję w przyszłości, przed skutkami zabudowy wcześniej projektowanej zgodnie z prawem. Ochrona prawa własności, gwarantowana konstytucyjnie, nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym z przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawa budowlanego, które muszą być uwzględniane przez wszystkich właścicieli nieruchomości. Właściciele nieruchomości muszą liczyć się z możliwości wystąpienia pewnych ograniczeń wynikających ze wzajemnego oddziaływania obiektów budowlanych, które niekiedy w sposób zgodny z prawem może występować. Trzeci wiodący wątek skargi kasacyjnej dotyczy zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 234 ust. 1, 2, 3 i 4 P.w. (zarzut 5) oraz powiązanych z nim zarzutów proceduralnych (zarzuty 8 i 9 w części dotyczącej wpływu inwestycji na stosunki wodne). Skarżąca obawia się negatywnego wpływu inwestycji na stosunki wodne na jej działce. Zarzuty te również nie są zasadne. Z dokumentacji projektowej, w szczególności z rysunku A-7.3, wynika, że na granicy z działką E. S. przewidziano wykonanie podmurówki betonowej oraz koryt odwadniających, z wykorzystaniem naturalnego spadku terenu w kierunku wschodnim. To rozwiązanie projektowe zostało zaakceptowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ocena tego rozwiązania w kontekście przepisów prawa materialnego nie daje podstaw do stwierdzenia, że przyjęty sposób zagospodarowania wód opadowych narusza uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Aby uznać takie naruszenie, należałoby wykazać bezprawność przyjętych rozwiązań. Tymczasem projektowana inwestycja nie przewiduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej, co jest zakazane przez § 29 r.w.t., którego naruszenia skarżąca zresztą nie podnosi. Podniesiony przez skarżącą art. 234 P.w. określa zasady gospodarowania wodami opadowymi i roztopowymi na własnym gruncie oraz konsekwencje działań szkodliwych dla gruntów sąsiednich. Przepis ten nie należy jednak do przepisów techniczno-budowlanych, których zgodność z projektem bada organ w postępowaniu o pozwolenie na budowę w trybie art. 35 ust. 1 P.b. Ewentualne spory na tle naruszenia stosunków wodnych, o których mowa w art. 234 P.w., rozstrzygane są w odrębnym trybie, co do zasady przez organy właściwe w sprawach wodnych (art. 234 ust. 3 P.w.). Projekt budowlany [...] sp. z o.o. sp.k. nie przewiduje działań wprost zakazanych przez art. 234 ust. 1 i 2 P.w., tj. trwałej zmiany kierunku i natężenia odpływu wód opadowych lub roztopowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich ani odprowadzania tych wód na grunty sąsiednie. Obawy skarżącej w tym zakresie, choć w jej subiektywnym ujęciu mogą być zrozumiałe wobec intensyfikacji zabudowy na działce inwestora, nie znajdują potwierdzenia w zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Zarzut naruszenia art. 1 § 1 P.p.s.a. (zarzut 7) poprzez wydanie przez Wojewodę decyzji z naruszeniem przepisów K.p.a. jest w istocie powieleniem zarzutów z pkt 8 i 9 skargi kasacyjnej. Skoro, jak wykazano wyżej, nie doszło do naruszeń przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia prawa materialnego, to zarzut ten jest bezzasadny. W szczególności, co do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, Sąd pierwszej instancji trafnie odwołał się do ugruntowanego orzecznictwa, zgodnie z którym strona musi wykazać nie tylko samo uchybienie proceduralne, ale również, że uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnej czynności procesowej i że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut 11), dotyczący wadliwości uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, również nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca twierdzi, że uzasadnienie jest ogólnikowe i nie wyjaśnia przyczyn utrzymania w mocy decyzji Wojewody, zwłaszcza w kwestii rozumienia kondygnacji i wpływu inwestycji na jej nieruchomość. Jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł pewne uproszczenia w wywodzie Sądu pierwszej instancji dotyczącym stosowania § 3 pkt 17 r.w.t., to jednak uzasadnienie zaskarżonego wyroku jako całość pozwala na zrekonstruowanie toku rozumowania Sądu i poddanie go kontroli kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji odniósł się do kluczowych zarzutów skargi, a ewentualne niedostatki w precyzji wywodu nie uniemożliwiły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytorycznej oceny sprawy i nie miały wpływu na jej ostateczny wynik. Uzasadnienie spełnia zatem minimalne wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Konsekwencją nie uznania za trafne zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, jest również bezzasadność zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. (zarzut 10). Skoro brak było podstaw do uwzględnienia skargi E. S. , Sąd pierwszej instancji prawidłowo ją oddalił. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż w świetle art. 204 P.p.s.a. nie ma podstaw do zasądzenia takich kosztów względem uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego, a taki status ma wymieniona spółka.