IV SA/Wa 249/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej: organ II instancji lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (dalej: Dyrektor RDLP lub organ I instancji) z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], odmawiającą B. K. (dalej: strona lub skarżąca) wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych, wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w [...], w celu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej: Do Dyrektora RDLP wpłynął wniosek strony o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji leśnej opisanej wyżej nieruchomości (wydzielonej z działki ewidencyjnej nr [...]), w celu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. Po dokonaniu analizy dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie, Dyrektor RDLP ustalił: 1) zgodnie z wypisem z [...] sierpnia 2019 r., znak [...], dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w [...] oraz zgodnie z wyrysem dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w [...] (z której to wydzielono działkę nr [...]), z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z dnia [...] października 2001 r., poz. [...]), działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] w [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem[...] – teren – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach leśnych (na rysunku planu symbol MNL); 2) na terenie oznaczonym symbolem MN ustalono: na działkach leśnych, które uzyskały zgodę władz leśnych na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele budownictwa mieszkaniowego – oznaczonych na rysunku planu graficznie oraz symbolem MNL – obowiązuje m.in. zakaz podziału działek na działki o powierzchni mniejszej niż 1.500 m2 oraz możliwość wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej (trwałego wylesienia) do 20% powierzchni leśnej na działce i nie więcej niż 200 m2 na działkach do 1.000 m2 i 300 m2 na działkach większych niż 1.000 m2, z obowiązkiem zachowania drzewostanu leśnego na pozostałej powierzchni oraz powierzchni biologicznie czynnej; 3) działka ewidencyjna nr [...], z której wyodrębniono działki nr [...] i nr [...], została objęta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 1993 r., nr [...], wyrażającą zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, pod warunkiem uwzględnienia w ww. planie miejscowym warunków, tj. zakazu podziału działek leśnych o powierzchni poniżej 3.000 m2 oraz maksymalnego wyłączenia gruntów leśnych w wymiarze do 25% powierzchni ogólnej poszczególnych działek (ww. powierzchnia została zmniejszona do 20% w obowiązującym planie miejscowym). Ponadto, Dyrektor RDLP zauważył, że decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], zezwolił P. K. oraz B. K. (stronie), na wyłączenie [...] ha gruntów leśnych w granicach działki ewidencyjnej nr [...] ([...] ha) z obrębu [...] w [...], wykorzystując tym prawie w całości limit powierzchni możliwej do wyłączenia, wynoszący [...] ha. Dyrektor RDLP ustalił także (zgodnie z pismem pełnomocnika z dnia [...] stycznia 2020 r.), że postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., sygn. Akt [...], Sąd Rejonowy w [...] dokonał zniesienia współwłasności ww. nieruchomości w ten sposób, że podzielił ją fizycznie na dwie działki: - nr [...] o powierzchni [...] ha (obejmującą powierzchnię już wyłączoną z produkcji w oparciu o decyzję Dyrektora RDLP nr [...]), własność P. K.; - nr [...] o powierzchni [...] ha, własność strony. Z uwagi na powyższe ustalenia, Dyrektor RDLP stwierdził, że w wyniku wydzielenia (niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]) działki ewidencyjnej nr [...], zawierającej na swoim terenie powierzchnię już wyłączoną z produkcji leśnej – [...] ha oraz działki ewidencyjnej nr [...] – nie ma możliwości wyłączenia z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych wchodzących w skład działki nr [...], ponieważ prawie cały limit powierzchni możliwej do wyłączenia wynoszący [...] ha już został wykorzystany w "poprzednim wyłączeniu" i dlatego decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] – nie zezwolił na wyłączenie. Strona odwołała się od powyższej decyzji do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, zrzucając jej: I. naruszenie przepisów postępowania, co wpłynęło na treść zaskarżonej decyzji w stopniu znacznym, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i bezsprzecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia, iż działka wnioskodawczyni nr [...] spełnia warunki niezbędne do wyłączenia części gruntów o powierzchni [...] ha z produkcji leśnej; b) art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodów, na podstawie których organ I instancji odmówił zgody na wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych, wchodzących w skład działki nr [...], w celu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z § 36 ust. 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), poprzez odmówienie zgody na wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych, wchodzących w skład działki nr [...], w celu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że działka nr [...] z obrębu [...] w [...] (przed podziałem stanowiąca część działki nr [...]) uzyskała zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego pismem Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska i Leśnictwa z dnia [...] maja 1993 r., nr [...], z której wynika maksymalne wyłączenie gruntów leśnych w wymiarze do 25% powierzchni ogólnej poszczególnych działek (ww. powierzchnia została zmniejszona do 20% w planie miejscowym). Wobec tego strona stwierdziła, że organ winien udzielić zgody na wyłączenie z produkcji leśnej dla działki nr [...] w zakresie 20% jej ogólnej powierzchni. Odmówienie zgody w całości jest nieuprawnione, ponieważ organ powinien na nowo ocenić okoliczności sprawy dotyczące działki nr [...] i nie posiłkować się w tym zakresie decyzją z dnia [...] września 2017 r., wydaną wyłącznie dla działki nr [...], bowiem limit maksymalnej powierzchni nieruchomości podlegającej wyłączeniu z gruntów leśnych wskazany w decyzji z [...] maja 1993 r., nr [...], dotyczy każdej poszczególnej działki. Strona zarzuciła, że organ w sposób bezpodstawny uznał, iż skoro decyzją z [...] września 2017 r. udzielono zgody na wyłączenie z gruntów leśnych dla działki nr [...], to pozbawia to aktualnie wnioskodawczynię uzyskania takiej zgody dla działki nr [...], powstałej następnie na skutek podziału działki nr [...]. Strona podniosła, że na powstałej działce nr [...] nie ma żadnej powierzchni wyłączonej z gruntów leśnych. Powierzchnia nieruchomości, której dotyczyła zgoda Dyrektora RDLP na wyłącznie z gruntów leśnych (decyzja z [...] września 2017 r.), aktualnie dotyczy wyłącznie działki nr [...]. Decyzja ta dotyczyła zupełnie innego zakresu przedmiotowego sprawy, tj. wyłączenia działki nr [...], z której z chwilą uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. zostały wydzielone działki nr [...] i nr [...], stanowiące odrębne przedmioty własności dwóch różnych podmiotów. Strona zarzuciła zatem, że Dyrektor RDLP błędnie utożsamił postępowanie w przedmiocie udzielenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych wchodzących w skład działki nr [...], z postępowaniem zakończonym decyzją z dnia [...] września 2017 r. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r., posiada moc aktu powszechnie obowiązującego i jest aktem prawa miejscowego, który określa politykę przestrzenną miasta. Dyrektor RDLP, jako organ właściwy do ochrony gruntów leśnych oraz do wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, przed jej wydaniem ocenia zapisy planu miejscowego m.in. w zakresie ustalonego celu przeznaczenia, ustalonych ograniczeń normatywów powierzchniowych działek i ograniczeń powierzchni biologicznie czynnych oraz powierzchni zabudowy, względem planowanej inwestycji. Organ II instancji zauważył, że zgodnie z ww. planem miejscowym, działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] w [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem D-2 MN1 – teren – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach leśnych (oznaczonych na rysunku planu symbolem MNL). Ponadto organ wskazał, że na terenie oznaczonym symbolem MN ustalono, iż na działkach leśnych, które uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele budownictwa mieszkaniowego – oznaczonych na rysunku planu graficznie oraz symbolem MNL – obowiązuje m.in. zakaz podziału działek na działki o powierzchni mniejszej niż 1.500 m2 oraz możliwość wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej (trwałego wylesienia) do 20% powierzchni leśnej na działce i nie więcej niż 200 m2 na działkach do 1.000 m2 i 300 m2 na działkach większych niż 1.000 m2, z obowiązkiem zachowania drzewostanu leśnego na pozostałej powierzchni oraz powierzchni biologicznie czynnej. Jak wynika z dokumentacji, działka ewidencyjna nr [...], z której wyodrębniono działki nr [...] i nr [...], została objęta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 1993 r., nr [...], wyrażającą zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, pod warunkiem uwzględnienia w planie miejscowym zakazu podziału działek leśnych o powierzchni poniżej 3.000 m2 oraz maksymalnego wyłączenia gruntów leśnych w wymiarze do 25% powierzchni ogólnej poszczególnych działek (powierzchnia ta została zmniejszona do 20% w obowiązującym planie miejscowym). W związku z powyższym organ stwierdził, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], określające w sposób szczegółowy i jednoznaczny zakazy oraz warunki jakie muszą być spełnione dla zagospodarowania terenów leśnych, wykluczają możliwość dalszego inwestowania na nowoutworzonej działce nr [...] w takim zakresie jak wnioskowała strona, tj. wyłączenia gruntów leśnych o powierzchni [...] ha. Co prawda organ zauważył, że Sąd Rejonowy w [...] w postanowieniu z dnia [...] marca 2019 r., sygn. akt [...], zniósł współwłasność działki nr [...] i przydzielił ją nadając tytuł prawny P. K. (nowopowstała działka nr [...] o powierzchni [...] ha, już zainwestowana na powierzchni [...] ha) oraz stronie (nowopowstała działka nr [...] o powierzchni [...] ha), to jednak nie można zgodzić się ze stroną, że takie działanie "przeniosło" na każdą z tych działek warunki zagospodarowania przypisane w planie miejscowym całej działce nr [...]. Organ podkreślił, że w wyniku zniesienia współwłasności nie nastąpiło wyodrębnienie dwóch nieruchomości budowlanych z prawem do zabudowy jak dla działki nr [...], lecz zostały jedynie wydzielone dwie odrębne działki ewidencyjne, którym przypisano nowy tytuł prawny. Organ nie zgodził się zatem ze stroną, że podział działek dokonany niezgodnie ze wskazanym normatywem powierzchniowym określonym w planie miejscowym powoduje powstanie kolejnych działek o takich samych parametrach zabudowy jak dla całej działki sprzed jej podziału. Takie rozumowanie prowadziłoby do sytuacji, że zapisy planu nie stanowiłyby prawa miejscowego, a każdy nowy podział działki ustalałby nową, własną politykę przestrzenną gminy/miasta. Z uwagi na powyższe, organ stwierdził, że Dyrektor RDLP prawidłowo ocenił zapisy planu miejscowego i wydał decyzję, w której nie zezwolił na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni [...] ha wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w [...], w celu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję B. K., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła ją w całości, zarzucając jej: 1. naruszenie art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego niezastosowanie i nierozpoznanie przesłanek faktycznych i prawnych do wyłączenia z produkcji leśnej [...] ha, wchodzących w skład działki [...] w celu budowy budynku mieszkalnego; 2. naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r., poprzez uznanie, iż plan ten nie daje podstaw do wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej zgodnie z żądaniem wnioskodawczyni, podczas gdy z treści powołanej uchwały wynika wprost możliwość wyłączenia z produkcji leśnej 200 m2 działek na działkach do 1.000 m2, co oznacza, iż wniosek skarżącej jest zgodny z zapisami planu miejscowego; 3. naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r., poprzez uznanie, iż zakaz podziału działek leśnych o powierzchni mniejszej niż 1.500 m2 determinuje zasadność odmowy wyłączenia gruntów leśnych z produkcji do 20% powierzchni leśnej na działce i nie więcej niż 200 m2 na działkach do 1.000 m2, podczas gdy takowe powiązanie ww. przepisów planu miejscowego w żaden sposób z tych przepisów nie wynika i jest bezpodstawne; 4. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 104 § 1 w związku z 107 § 1 kpa, w konsekwencji prowadzące do nierozpoznania istoty sprawy, poprzez nie zawarcie w treści zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego tyczącego się zastosowania art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i oparcie się wyłącznie w zaskarżonej decyzji na analizie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] oraz fakcie, iż działka wnioskodawczyni ma mniejszą powierzchnię, aniżeli sposób podziału przewidziany w planie miejscowym, która to okoliczność nie ma żadnego związku z zastosowaniem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 5. naruszenie art. 6 kpa, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez wyjście poza ustawowe kompetencje wynikające z przepisów prawa i uznanie, iż w postępowaniu o wyrażenie zgody na wyłączenie z produkcji leśnej na podstawie zapisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, organ administracji ma kompetencję do wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych dokonania sądowego podziału nieruchomości na działki mniejszej powierzchni, aniżeli normatywy wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalania statusu inwestycyjnego nowopowstałych działek i możliwości ich zabudowy, skuteczności podziału w aspekcie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w rzeczywistości organ związany jest skutkami orzeczenia Sądu, który dokonał podziału działek i winien wyłącznie ustalić, czy istnieją lub też nie istnieją przesłanki do wyrażenia zgody na wyłączenie części działki z produkcji leśnej; 6. art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa, poprzez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i bezsprzecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia okoliczności umożliwiających wyrażenie zgody na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych skarżącej; 7. naruszenie art. 15 kpa, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez niedokonanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji i argumentacji podniesionej w odwołaniu i powieleniu rozstrzygnięcia organu I instancji bez wskazania przesłanek faktycznych i prawnych wydanej decyzji; 8. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] wykluczają możliwość zainwestowania na nowoutworzonej działce [...] o powierzchni [...] ha, która została wydzielona nie spełniając określonego miejscowym planem minimalnego normatywu powierzchniowego, podczas gdy w żaden sposób ten fakt z miejscowego planu i okoliczności sprawy nie wynika; 9. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż nie można przyjąć, że w wyniku zniesienia współwłasności strona nabyła prawo do działek budowlanych o takich samych warunkach zainwestowania, jakie były określone dla działek sprzed podziału, których powierzchnia była zgodna z jego ustaleniami, podczas gdy ten fakt nie wynika z miejscowego planu, przepisów prawa oraz okoliczności sprawy; 10. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż działki które zostały wydzielone niezgodnie z określonym parametrem powierzchniowym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla nowotworzonych działek, nie mogą stanowić działek budowlanych, podczas gdy ten fakt nie wynika z miejscowego planu, przepisów prawa oraz okoliczności sprawy, a nadto okoliczność ta nie powinna być przedmiotem rozpoznania ani przez organ I, ani II instancji; 11. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegający na bezpodstawnym wskazaniu, iż nie można uznać, że podział działek dokonany niezgodnie ze wskazanym normatywem powierzchniowym określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego spowoduje powstanie kolejnych działek, o takich samych parametrach, podczas gdy ustalenie to nie wynika z miejscowego planu, przepisów prawa oraz okoliczności sprawy, a nadto okoliczność ta nie powinna być przedmiotem rozpoznania ani przez organ I, ani II instancji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm.; dalej: ustawa o ochronie gruntów), wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, przeznaczonych na cele nierolnicze może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Pojęcie wyłączenia gruntów z produkcji zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów. Jak stanowi ten przepis, ilekroć w ustawie jest mowa o wyłączeniu gruntów z produkcji – rozumie się przez to rozpoczęcie innego niż (...) leśne użytkowanie gruntów. Z kolei z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), wynika, że dla pierwotnej działki nr [...] obowiązuje m.in. zakaz podziału na działki o powierzchni mniejszej niż 1.500 m2 oraz możliwość wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej (trwałego wylesienia) do 20% powierzchni leśnej na działce i nie więcej niż 300 m2 na działkach większych niż 1.000 m2, z obowiązkiem zachowania drzewostanu leśnego na pozostałej powierzchni oraz powierzchni biologicznie czynnej. Słusznie organy zauważyły, że działka nr [...], z której następnie wyodrębniono działki nr [...] i nr [...], została objęta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 1993 r., nr [...], wyrażającą zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, pod warunkiem uwzględnienia w planie miejscowym warunków, tj. zakazu podziału działek leśnych o powierzchni poniżej 3.000 m2 oraz maksymalnego wyłączenia gruntów leśnych w wymiarze do 25% powierzchni ogólnej poszczególnych działek, która w obowiązującym planie miejscowym została zmniejszona do 20%. Niewątpliwie też, decyzją z [...] września 2017 r., nr [...], Dyrektor RDLP zezwolił P. K. oraz skarżącej na wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych w granicach ówczesnej działki nr [...] o powierzchni[...] ha, wykorzystując prawie w całości limit powierzchni możliwej do wyłączenia, wynoszący 300 m2. Z kolei postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] zniósł współwłasność działki nr [...] w ten sposób, że nieruchomość tę podzielił fizycznie na dwie, stanowiące wyodrębnione działki: nr [...] o powierzchni [...] ha (obejmującą powierzchnię wyłączoną z produkcji w oparciu o decyzję Dyrektora RDLP z [...] września 2017 r., nr [...]), stanowiącą obecnie własność P. K.; nr [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącą własność skarżącej. Zauważyć należy, że zarzuty skargi pokrywają się w dużej części z treścią odwołania i w istocie sprowadzają się do twierdzenia, że mimo wydania decyzji z dnia [...] września 2017 r., nr [...], o zezwoleniu P. K. i skarżącej na wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych w granicach działki ewidencyjnej nr [...] (o powierzchni [...] ha), a następnie po podziale tej działki na dwie, tj. nr [...] o powierzchni [...] ha, która obejmuje powierzchnię wyłączoną z produkcji, a także nr [...] o powierzchni [...] ha – nadal możliwe jest wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych z będącej obecnie jej własnością działki nr [...]. Sąd w całości podzielił twierdzenia organów obu instancji, że powyższe stanowisko jest pozbawione podstaw. W ocenie Sądu, prowadziłoby to do sankcjonowania podziałów nieruchomości niezgodnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym do obchodzenia prawa, jakim jest ten plan. Nie ulega wątpliwości, że decyzja z dnia [...] września 2017 r., nr [...], o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych, spowodowała wykorzystanie prawie w całości limitu powierzchni możliwej do wyłączenia zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wynoszącego dla działki nr [...], tj. 300 m2 (0,0300 ha). Gdyby przyjąć tok rozumowania skarżącej, to w dalszej kolejności, w przypadku podziału aktualnych działek nr [...] i nr [...] – dla nowopowstałych działek nadal istniałaby możliwość wyłączenia z produkcji leśnej gruntów leśnych (w tym przypadku do 20% powierzchni ogólnej poszczególnych działek i nie więcej niż 200 m2 ich powierzchni) w sytuacji, gdy wyłączenie to zostało już niejako "skonsumowane" przez decyzję z dnia [...] września 2017 r., nr [...], dla powierzchni [...] ha gruntów leśnych w celu wybudowania budynku jednorodzinnego dwulokalowego. Realizacja tej inwestycji wyczerpała prawie cały dopuszczalny limit zmiany przeznaczenia gruntu leśnego (do 20% dopuszczonych planem pozostało tylko 0,0009 ha, tj. 9 m2). Pozostała niezabudowana część dawnej działki nr [...], zgodnie z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinna pozostać powierzchnią biologicznie czynną z obowiązkiem zachowania drzewostanu leśnego. Późniejsze działania inwestorów doprowadziły do sądowego zniesienia współwłasności działki nr [...] przez jej podział na działkę nr [...] (o powierzchni [...] ha, z czego [...] ha jest już wyłączone z produkcji pod budynek mieszkalny) oraz na działkę nr [...] (o powierzchni [...] ha w całości pozostającej gruntem leśnym). W wyniku zniesienia współwłasności Sąd wydzielił odrębne działki ewidencyjne, określił ich granice, powierzchnię oraz przypisał tytuł prawny właścicielom wyodrębnionych działek. Jednak rozstrzygnięcie takie nie zmieniło przeznaczenia gruntu ustalonego decyzją Wojewody [...] z [...] maja 1993 r., skonsumowaną w Uchwale nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r., a następnie potwierdzonego decyzją Dyrektora RDLP z [...] września 2017 r., zezwalającą na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Zgodnie z treścią ww. przepisów prawa miejscowego i prawomocnych rozstrzygnięć administracyjnych – grunt leśny, który obecnie nosi oznaczenie ewidencyjne nr [...] stanowi powierzchnię biologicznie czynną, niezbędną dla funkcjonowania zabudowy mieszkaniowej na terenie obecnie oznaczonym w ewidencji jako nr [...]. Zgodnie z ustaleniami ww. decyzji i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku wyłączenia gruntu leśnego w granicach ustalonego limitu, pozostała część stanowi powierzchnię biologicznie czynną z obowiązkiem zachowania drzewostanu leśnego na tym terenie. Późniejsze podziały administracyjne wpływają tylko na stan własności i oznaczenie ewidencyjne gruntu, natomiast nie zmieniają jego przeznaczenia. Stąd też pozbawione słuszności są zarzuty naruszenia art. 11 ustawy o ochronie gruntów oraz Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r. Wbrew zarzutom skargi organ nie zanegował konsekwencji prawnych sądowego podziału nieruchomości, natomiast w granicach swoich kompetencji ocenił wpływ zapadłego postanowienia sądowego o zniesieniu współwłasności na przeznaczenie podlegającego podziałowi gruntu leśnego w świetle obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pozostających w obrocie prawnym decyzji administracyjnych dotyczących tego terenu. Podjęte przez organy obu instancji ustalenia wynikają z prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, w całości pozostającego w związku z rozstrzygnięciem na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów. Tym samym organy należycie zrealizowały swoje kompetencje, wynikające z art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów. Należy podkreślić, że prowadząc postępowanie dowodowe organy uwzględniły dyrektywy wynikające z art. 7 i art. 77 kpa. Ocena zebranego materiału dowodowego nie budzi żadnych wątpliwości i odpowiada wymogom z art. 80 kpa. Wobec tego materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony należycie, a stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony. Tym samym zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania należało uznać za chybione. Okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ odwoławczy prawidłowo przywołane i wyeksponowane. Nie ma też wątpliwości co do tego, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę po raz drugi w jej całokształcie, czyniąc zadość obowiązkom z wynikającej z art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności. W konsekwencji prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy rozpoznały istotę sprawy, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu, co odpowiada wymogom z art. 107 § 1 i 3 kpa. Wreszcie zauważyć należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy administracji były związane treścią wniosku skarżącej. Dotyczył on żądania wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych, wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni [...] ha, w sytuacji gdy obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla niej możliwość wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej (trwałego wylesienia) do 20% powierzchni leśnej i nie więcej niż 300 m2 (0,0300 ha). Stąd też, nawet gdyby nie została wydana decyzja Dyrektora RDLP z dnia [...] września 2017 r., nr [...], to uwzględnienie wniosku skarżącej nie byłoby możliwe. Na zakończenie podkreślić trzeba, że poza zarzuconymi w skardze Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jak też w całym przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tych decyzji z obrotu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.