VI SA/Wa 690/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę W związku z wnioskiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. (dalej w skrócie także jako "ZUS") skierowanym do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też jako "Prezes NFZ" lub "Organ") o rozpatrzenie sprawy w zakresie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego J. B. (dalej także jako "Skarżący" lub "Strona") z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, Prezes NFZ, decyzją z dnia [...] grudnia 2021 roku numer [...], stwierdził, że Skarżący podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ze wskazanego powyżej tytułu w okresach: od 1 czerwca 2001 r. do 18 stycznia 2006 r. ("W., zarejestrowanej pod nr [...].), od 1 października 2013 r. ("W.," NIP [...]), od 15 listopada 2013 r. do 30 grudnia 2014 r. ("W.," NIP [...]), od 16 grudnia 2011 r. ("W.," Nr KRS [...]), od 2 grudnia 2013 r. do 4 listopada 2015 r. ("W.," KRS [...]), od 14 stycznia 2016 r. ("J.," KRS [...]), od 11 grudnia 2018 r. ("W.," KRS [...]), od 26 czerwca 2020 r. ("W.," KRS [...]). Jednocześnie Organ orzekł, że Skarżący nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej "N.," (KRS [...]) w okresie od 9 maja 2019 r. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 102 ust. 5 pkt 24 i ust. 7 oraz art. 109 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1285, ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") w związku z art. 8 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 6 lutego 1997 roku o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.), art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 stycznia 2003 roku o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm.), a także art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."). Analizując kwestię ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego Skarżącego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółek komandytowej i jawnej, Prezes NFZ podkreślił w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 423) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą. Natomiast art. 8 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy stanowi, że za osobę prowadzącą działalność pozarolniczą uważa się wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej i komandytowej. Stosownie do zapisu art. 82 ust. 5 pkt 2 - 4 ww. ustawy rodzajami działalności jest między innymi działalność gospodarcza prowadzona w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w formie spółki jawnej i w formie spółki komandytowej. Organ podkreślił przy tym, że w praktyce ZUS oraz orzecznictwie sądowym dominujący jest pogląd, iż udział w spółce z o. o. wspólnika z niewielką liczbą udziałów służy tylko obejściu prawa. Chodzi bowiem o stworzenie fikcji. W spółce jest wprawdzie formalnie dwóch lub więcej wspólników, ale mniejszościowi nie mają żadnego wpływu na losy firmy. Dlatego wspólnika większościowego należy traktować jako niemal jedynego, co oznacza, że będzie on podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu jako prowadzący działalność. W tym kontekście Organ zauważył, że Skarżący w Rejestrze Przedsiębiorców spółki "W.," nr KRS [...], w okresie od 26 czerwca 2020 r. jest jedynym ujawnionym wspólnikiem ww. spółki posiadającym 99 udziałów o łącznej wartości nominalnej 9 900 złotych, natomiast drugi wspólnik nie został ujawniony w KRS. Organ zaznaczył, że pismem z dnia 13 kwietnia 2021 r. zwrócił się do Skarżącego zajęcie stanowiska, czy tzw. mniejszościowy wspólnik ww. spółki ma wpływ na losy firmy oraz o przesłanie dowodów, potwierdzających powyższy fakt, jednakże Strona nie udzieliła na powyższe pismo żadnej odpowiedzi. W tej sytuacji Organ zakwalifikował Skarżącego, jako wspólnika jednoosobowego w spółce "W." Zdaniem Organu inaczej przedstawia się natomiast sytuacja w przypadku "N.," (KRS [...]). Otóż zgodnie z informacjami zawartymi w Rejestrze Przedsiębiorców, Skarżący od 9 maja 2019 r. figuruje jako wspólnik ww. spółki, posiadający 90 jej udziałów, natomiast drugi wspólnik posiadający 10 udziałów spółki został ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym (w skrócie jako "KRS"). Drugi wspólnik, czyli Pani A. B., jednocześnie pełni funkcję Prezesa Zarządu wspomnianej spółki. Skoro główne obowiązki Prezesa Zarządu spółki z o.o. to przede wszystkim reprezentowanie firmy i dbanie ojej rozwój a najważniejsza osoba w zarządzie spółki sprawuje kontrolę kierowniczą nad całokształtem działalności, Prezes NFZ uznał, że spółka "N." jest spółką wieloosobową i tym samym Skarżący nie będzie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z ww. tytułu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] grudnia 2021 r., Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. "art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 13 ust. 4b) ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych", przez ich niewłaściwe niezastosowanie, w wyniku czego Organ błędnie uznał, iż Skarżący podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w ramach W. sp. z o. o. Mając na względzie wskazany zarzut, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] grudnia 2021 r. w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący podkreślił, że, co do zasady nie kwestionuje ustaleń organu i w przeważającej części podziela prezentowaną argumentację. Nie podziela jej jednakże w zakresie rzekomego podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu posiadanych udziałów w W. sp. z o.o. z siedzibą w Z. Skarżący wskazał, że faktycznie posiada większość udziałów we wskazanym podmiocie. Podkreślił jednak, iż nie pełni w nim żadnych funkcji zarządczych, gdyż - Prezesem ww. spółki pozostaje p. A. B., równocześnie mniejszościowy udziałowiec W. sp. z o. o. Dlatego też, zdaniem Skarżącego, argumentacja organu jest niespójna i błędna. Otóż w zakresie innego podmiotu, w którym Skarżący posiada udziały – N. - Prezes NFZ szeroko omawia instytucję Zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w tym pełnienia funkcji reprezentacyjnych. Jednocześnie okoliczność braku pełnienia przez większościowego udziałowca (czyli Skarżącego), funkcji Członka Zarządu implikuje - zdaniem organu - uznanie, iż nie mamy do czynienia w tym zakresie z prowadzoną działalnością gospodarczą. Innymi słowy, w fakcie posiadania 90% udziałów oraz niepiastowania stanowiska Członka Zarządu spółki N., Prezes NFZ upatruje braku przesłanek do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, podczas gdy posiadanie 99% udziałów przy jednoczesnym niepiastowaniu stanowiska Członka Zarządu spółki W. już do objęcia tymże ubezpieczeniem podstawę stanowi. W ocenie Skarżącego niezrozumiałym pozostaje zatem stanowisko Organu, jakoby 9% udziałów stanowiło "barierę", w której upatrywać należy obowiązek objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było stosowanie tak ścisłych ram, niewątpliwie unormowałby tę kwestię stosowną normą, zakreślającą podleganie obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu wspólników spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadającymi ponad 90% udziałów. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia dokładnie z taką sytuacją - w obydwu spółkach (N. oraz W.) Skarżący nie pełni funkcji zarządczych ani reprezentacyjnych, w obydwu spółkach Prezesem Zarządu jest ta sama osoba – Pani A. B., a jedyną różnicą pozostaje stosunek udziałów obojga wspólników. Zdaniem Skarżącego, Organ zdaje się stosować niedozwoloną w tym wypadku wykładnię rozszerzającą przepisu z art. 38 pkt 8 lit. c ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym i upatrywać w nim podstaw swego rozstrzygnięcia. Tymczasem regulacja ta odnosi się wyłącznie do kwestii ujawnienia w Krajowym Rejestrze Sądowym mniejszościowego udziałowca i w żaden sposób nie powinna być łączona z kwestiami ubezpieczeń zdrowotnych, czy społecznych. W ocenie Strony, gdyby bowiem wolą ustawodawcy było określenie ścisłej korelacji na linii "liczba posiadanych udziałów - obowiązek ubezpieczeniowy", to określenia tego niewątpliwie ustawodawca by dokonał. Wszelkie inne interpretacje uznać należy tym samym za niedozwolone i jako takie stanowiące podstawę do wyeliminowania skarżonej decyzji z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, nie narusza prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, Sąd nie dopatrzył się bowiem nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Istota sporu sprowadza się w realiach przedmiotowej sprawy do oceny, czy Prezes NFZ właściwie przyjął, że Skarżący, posiadając 99 udziałów o łącznej wartości nominalnej 9 900 złotych w W., winien być objęty obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, jako wspólnik jednoosobowy tejże spółki. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086) lub przepisów o ubezpieczeniach społecznych lub ubezpieczeniu społecznym rolników. Zgodnie z kolei z definicją osoby prowadzącej działalność pozarolniczą, ujętej w art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach, jest nią osoba, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Jak natomiast wynika z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej. W myśl art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób prowadzących działalność pozarolniczą powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, nie zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji spełniania przez nich warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z samego statusu osoby jako wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utraty i jest niezależny od prowadzenia działalności gospodarczej/osiągania przychodów. W wyroku z dnia 30 listopada 2005 r., I UK 95/05 oraz postanowieniu z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że sam fakt niewykonywania usług i nieosiągania przychodu z działalności nie uzasadnia przerwy w jej prowadzeniu powodującej uchylenie obowiązku ubezpieczenia społecznego. Prawnie doniosła okoliczność prowadzenia pozarolniczej działalności związana jest wyłącznie z posiadaniem określonego statusu prawnego, tj. pozycji wspólnika w jednoosobowej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (por. wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II UK 227/12). Innymi słowy, z perspektywy art. 8 ust. 6 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemie ubezpieczeń społecznych - podstawowe znaczenie ma uzyskanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Należy przy tym zaznaczyć, iż zgodnie z art. 38 pkt 8 lit. c ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 112), w KRS ujawniani są tylko wspólnicy, którzy posiadają więcej niż 10% udziałów w kapitale zakładowym. Po zmianie stanu wspólników lub ilości posiadanych przez nich udziałów, zarząd spółki jest zobowiązany złożyć aktualną listę wspólników. Wpis wspólników do KRS, ma charakter deklaratoryjny. Gdy zmiana dotyczy wspólników mających mniej niż 10% udziałów zmian w KRS nie dokonuje się, nową listę wspólników ujawnia się jedynie w aktach rejestrowych spółki (p. uchwała SN z dnia 6 czerwca 2012 r. III CZP 22/12). Podkreślenia również wymaga, a jest to kluczowe w niniejszej sprawie, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż w przypadku rozkładu udziałów pomiędzy dwóch wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w taki sposób, że jeden ze wspólników posiada rażąco większą ilość udziałów w tej spółce jest on wówczas uważany za wspólnika spółki de facto jednoosobowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 marca 2020 r., sygn. akt III UK 36/19). Tak więc nawet jeśli w formularzu KRS spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wskazano dwóch wspólników, przy czym jeden z nich posiada zdecydowaną większość udziałów, a drugi minimalny udział, w rzeczywistości funkcjonują jak spółka jednoosobowa. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w K., który w wyroku z [...] listopada 2018 r., sygn. akt: [...] stwierdził, że wypełnieniem gwarancji każdego obywatela do zabezpieczenia społecznego jest objęcie ubezpieczeniami społecznymi wspólnika dominującego (tu: posiadającego 99% udziałów) - traktowanego na użytek prawa ubezpieczeń społecznych, jako jedynego udziałowca. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, iż analogiczne zasady, jak w przypadku wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością należy stosować do wspólnika, który posiada niemal wszystkie udziały w spółce, a inny wspólnik (wspólnicy) tylko symboliczną liczbę udziałów. I tak przykładowo, w wyroku z 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt l UK 8/11, Sąd Najwyższy uznał istnienie bytu prawnego, jakim jest "niemal jednoosobowa" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Sąd Najwyższy orzekał w sprawie dotyczącej spółki, w której jeden ze wspólników posiadał 99 udziałów, podczas gdy drugi wspólnik tylko jeden udział. Sąd uznał, że partycypacja wspólnika mniejszościowego jest tak znikoma, że w zasadzie pełni on funkcję iluzoryczną. Pomimo więc, że spółka formalnie nie jest jednoosobowa, bo na liście wspólników figuruje więcej niż jedna osoba, to jednak pozycja korporacyjna wspólnika większościowego jest tak silna, iż w rzeczywistości ma on pełnię władzy w spółce, tak samo, jak gdyby był jej wyłącznym wspólnikiem. W konsekwencji na gruncie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (a przez to również ustawy o świadczeniach) należy go traktować tak samo jak jedynego wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt. II UK 177/09 (LEX nr 599767). Sąd stwierdza, że taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ bowiem, na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, prawidłowo ustalił, że Skarżący od dnia 26 czerwca 2020 r. jest jedynym ujawnionym wspólnikiem W., posiadającym 99 udziałów o łącznej wartości nominalnej 9 900 zł (odpowiadające 99%) natomiast drugi wspólnik nie został ujawniony w KRS. W świetle powyższych wywodów prawnych, Prezes NFZ prawidłowo uznał, że Skarżący, posiadając 99% udziałów w przedmiotowej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, jako wspólnik większościowy a zarazem o dominującej pozycji, w konsekwencji - przy iluzorycznej pozycji drugiego wspólnika, jest wspólnikiem spółki de facto jednoosobowej. Prowadzi to do wniosku, że organ prawidłowo stwierdził objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym Skarżącego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności jako wspólnik jednoosobowej spółki, we wskazanym w zaskarżonej decyzji okresie. Co do zarzutu skargi akcentującego niezrozumiałą, zdaniem Skarżącego, rozbieżność stanowiska zajętego przez Organ, odnośnie roli Pani A. B., będącej zarówno mniejszościowym udziałowcem, jak i Prezesem Zarządu w obu spółkach, tj. w W., jaki i N., podnieść należy, że okoliczność dotycząca dysponowania 1% udziałów w W., przez Panią A. B., nie wynika w żaden sposób z materiału dowodowego sprawy i została podniesiona dopiero w skardze do Sądu. W tym miejscu podkreślić należy, że Organ pismem z dnia 13 kwietnia 2021 r. wprost zapytał Skarżącego, czy tzw. mniejszościowy wspólnik ww. spółki ma wpływ na losy firmy oraz o przesłanie dowodów, potwierdzających powyższy fakt. Jednakże Skarżący nie udzielił na powyższe pismo odpowiedzi, jak również nie przedłożył żadnych dokumentów, pozwalających na zidentyfikowanie mniejszościowego wspólnika w W. Organ nie mógł zatem dokonać oceny realnego wpływu na funkcjonowanie W., przez Panią A. B., jako jej mniejszościowego udziałowca, nie mając tej wiedzy, przez pryzmat zajmowanego przez nią stanowiska Prezesa Zarządu. W tej sytuacji bierne zachowanie Strony nie może stanowić podstawy do formułowania wobec Organu zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Wprawdzie organ obowiązany jest wyczerpująco wyjaśnić wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jednak nie oznacza to, że strona zwolniona jest z obowiązku wykazywania w tym postępowaniu okoliczności, na które się powołuje i z których wyciąga korzystne dla siebie konsekwencje prawne. Zdaniem Sądu, Prezes NFZ, działając na podstawie przepisów prawa, podjął w niniejszej sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu Strony, gromadząc i rozpatrując w niniejszej sprawie wyczerpujący materiał dowodowy a Skarżący miał możliwość przekazania organowi wszelkich dokumentów dotyczących ujawnienia mniejszościowego wspólnika w W., czego nie zrobił. Tym samym ustalenia organu, co do faktycznego statusu Skarżącego w spółce oraz charakteru samej spółki de facto jednoosobowej, nie wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów. Z tego też względu organ prowadząc postępowanie administracyjne i podejmując na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszył zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Nadto podkreślić należy, że Skarżący nie przedłożył także na etapie postępowania sądowoadministracyjnego jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, że Pani A. B. istotnie posiada 1% udziałów w W., jak również nie wnioskował o przeprowadzenie w tym zakresie jakichkolwiek dowodów, w oparciu o dyspozycję art. 106 § 3 p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd doszedł więc do wniosku, że Organ w niniejszej sprawie, nie naruszył przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził również w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.