II SA/Wa 1647/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędziowie WSA Joanna Kube, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Szefa Krajowej administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Pozwem z dnia [...] października 2017 r. wniesionym do Sądu Rejonowego w [...] Wydział Pracy, skierowanym przeciwko Izbie Administracji Skarbowej [...], T. J. wniósł o ustalenie istnienia stosunku służby od dnia [...] września 2017 r. i przywrócenie do służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej na poprzednich warunkach służby i uposażenia. W uzasadnieniu pozwu (odwołania) przedstawił pogląd, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał obowiązek złożenia mu propozycji służby. Sąd Rejonowy w [...] Wydział Pracy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu podniósł, ze odwołujący nie otrzymał propozycji służby/pracy w Izbie Administracji Skarbowej w [...], a wiec zdaniem organu administracji, ocenę możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym również dopuszczalności jego badania merytorycznego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej jako organu I instancji, należy dokonać przez pryzmat art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej i stosownych przepisów K.p.a. W dalszej bardzo rozbudowanej części uzasadnieni organ wywodził, że w sprawie zakończenia stosunku służbowego strony, nie mogła być wydana decyzja. Przechodząc do podstaw wydanego postanowienia podniósł, ze przepis art. 134 K.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego odwołania, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 134 K.p.a. a więc postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, albowiem prowadziłoby do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności, tj. rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Cytowany przepis nie określa jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności odwołania, wynikają one jednak z innych przepisów procesowych stanowiących o przedmiocie zaskarżenia i toku postępowania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 3183/15 w trybie art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w tym przepisie, zachodzić może z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez podmiot nie mający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę niemająca zdolności do czynności prawnych, Przyczyny podmiotowe pozostają zatem w bezpośrednim związku z przyznaniem jednostce statusu strony. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. W rozpatrywanej sprawie w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zaistniały oba w/w przypadki. Od powyższego postanowienia skargę do tut. Sądu wywiódł T. J. zarzucając w niej: 1) obrazę przepisu art. 134 KPA poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzą przyczyny o charakterze podmiotowym i przedmiotowym uniemożliwiające rozpoznanie odwołania i tym samym brak rozpoznania tego odwołania, pomimo iż jest to sprawa administracyjna i Szef KAS miał obowiązek ją rozpoznać, w tym również z uwagi fakt wiążącego przekazania sprawy temu organowi przez sąd powszechny do rozpoznania 2) obrazę przepisu art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 3 i art. 171 ust. 1 pkt 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 16 listopada 2016 roku (dalej: PWKAS) poprzez błędne przyjęcie, iż propozycja pracy nie stanowi w swej istocie decyzji o zwolnieniu z służby, w sytuacji gdy taki jest dokładnie jej prawny skutek 3) naruszenie przepisu art. 60 w zw. z art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez pozbawienie prawa do rozpatrzenia sprawy (do rozpatrzenia mojego odwołania) i to pomimo faktu, ze sąd powszechny przesłał je do rozpoznania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w sposób wiążący oraz poprzez naruszenie w ten sposób zasady równego dostępu do służby publicznej (która obejmuje swym zakresem również procedury zwalniania z takiej służby). W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie przez Sąd zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty zwracając szczególną uwagę na problematykę konieczności wydawania przez organ decyzji kończących stosunek służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżony akt poruszał się w granicach zakreślonych przez obowiązujące przepisy prawa. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, iż w myśl przepisów procedury administracyjnej organ administracji, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznawania odwołania, ma obowiązek dokonania oceny dopuszczalności jego wniesienia. Ustawodawca realizując powyższe założenie, w przepisie art. 134 K.p.a. przyznał organowi odwoławczemu uprawnienie do wydania postanowienia m.in. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Co zaś się tyczy pojęcia "niedopuszczalność odwołania", to jak prawidłowo wskazał organ, może ona zachodzić z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych W realiach niniejszej sprawy wyłącznym przedmiotem zainteresowania będą oczywiście przesłanki przedmiotowe, jako tworzące skutki dalej idące od przesłanek podmiotowych. Nie wymaga bowiem dowodu fakt, iż w razie gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia w postaci decyzji, okolicznością nie rzutującą na skarżone rozstrzygnięcie jest to, czy decyzja ta powinna być wydana czy też nie. Podkreślenia wymagało to, iż okolicznością niesporną jest, że w odniesieniu do skarżącego nie wydano decyzji o zwolnieniu go ze służby. Wobec powyższego w obrocie prawnym nie funkcjonuje akt, mogący być przedmiotem badanego odwołania. Odwołanie zaś, w myśl art. 127 § 1 K.p.a. przysługuje od decyzji. W świetle przywołanych okoliczności, odwołanie strony jawiło się istotnie jako niedopuszczalne bowiem wniesione zostało od nieistniejącej decyzji. Dodania wymagało również to, że w realiach niniejszej sprawy przedmiotem rozważań Sądu administracyjnego nie mogła być kwestia tego, czy organ powinien wydać decyzję o zwolnieniu strony ze służby czy też nie obciążał go taki obowiązek. Sąd może bowiem poruszać się tylko w zakresie rozpoznawanej sprawy. Przedmiotem niniejszej sprawy, nie jest zaś skarga na postanowienie o odmowie wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia strony ze służby, a skarga na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania z uwagi na brak aktu którego dotyczy owo odwołanie. Stąd więc, Sąd administracyjny nie mógł odnosić się do podniesionych w skarżonym postanowieniu i w skardze kwestii dotyczących ewentualnego istnienia obowiązku wydania decyzji o zwolnieniu strony ze służby. Pozostawały one bowiem poza zakresem niniejszej sprawy, nadto rolą Sądu nie jest prowadzenie rozważań o charakterze teoretycznym. Na marginesie wyjaśnić należało również, iż wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy przekazując odwołanie strony do rozpoznania organowi, nie uniemożliwił mu wydania skarżonego postanowienia. Sąd powszechny wskazał bowiem jedynie to, jaki organ w jego mniemaniu jest władny do rozpoznania odwołania. Sąd Rejonowy nie mógł zaś ingerować w przepisy procedury administracyjnej nakazującej organowi - w każdym przypadku - rozpoczęcie rozpoznawania odwołania od stwierdzenia, czy co do zasady jest ono w ogóle dopuszczalne. Badając dopuszczalność spornego odwołania organ nie naruszył więc związania wynikającego z postanowienia Sądu Rejonowego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).