III FZ 422/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. D., K. D. i M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 327/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. D., K. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2022 r. nr SKO.4141/104/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 1 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 327/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Z. D., K.D. i M. D. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 18 lutego 2022 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu orzeczenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że skarżący złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie po upływie ustawowego 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia, nadanie przesyłki zawierającej skargę na ww. drugoinstancyjne rozstrzygnięcie administracyjne za pośrednictwem placówki pocztowej nastąpiło 10 maja 2022 r., a doręczenie kwestionowanej decyzji administracyjnej 8 kwietnia 2022 r., co obligowało do odrzucenia skargi. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 9 czerwca 2022 r. skarżący złożyli zażalenie, w uzasadnieniu podnosząc, że rozstrzygnięcie sądu jest niesłuszne z uwagi na wniesienie skargi z zachowaniem ustawowego terminu, co winno skutkować jej rozpoznaniem merytorycznym, a nie odrzuceniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni liczonych od dnia doręczenia podatnikowi rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym ustawa wymaga, aby wniesienie skargi do sądu nastąpiło za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są jej przedmiotem. Jednocześnie w myśl art. 83 § 3 P.p.s.a oddanie pisma w placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie korespondencyjnie za pośrednictwem operatora pocztowego. Nadanie listu w placówce pocztowej miało miejsce 10 maja 2022 r., co potwierdza data stempla pocztowego znajdującego się na kopercie (k. 9 akt sądowych). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie została skarżącym doręczona 8 kwietnia 2022 r. (k. 31-33 akt administracyjnych II instancji), co pozostaje okolicznością bezsporną w sprawie. Wydane rozstrzygnięcie organu odwoławczego zawierało w swej treści prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Otrzymanie przez skarżących decyzji wraz z pisemnym uzasadnieniem w ww. dacie zapoczątkowało bieg 30-dniowego terminu do wystąpienia ze skargą inicjującą postępowanie sądowoadministracyjne, którego zakończenie nastąpiło w 9 maja 2022 r. Nadanie skargi w placówce pocztowej 10 maja 2022 r. miało zatem miejsce z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie ustawowo zakreślonego terminu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jest jej odrzucenie. W realiach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie zastosował sankcję odrzucenia skargi jako wniesionej po upływie terminu przewidzianego do dokonania czynności, co czyni kwestionowane orzeczenie zasadnym i zgodnym z przepisami prawa. Warto w tym miejscu pozostaje nadmienić, że ocena zachowania przesłanek oraz wymogów formalnych skarg inicjujących postępowanie sądowoadministracyjne przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi dokonywana jest przez sądy na podstawie ściśle określonych norm przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 50-51 P.p.s.a. w zakresie podmiotów uprawnionych do wystąpienia ze skarga, art. 52 P.p.s.a. w zakresie konieczności uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, art. 57 § 1-3 P.p.s.a. w zakresie elementów obligatoryjnych tychże pism procesowych, a także art. 53 P.p.s.a. w zakresie terminu do ich wniesienia. Dopiero kumulatywnie spełnienie wszystkich warunków ze wskazanych przepisów uzasadnia nadanie skardze biegu i merytoryczne rozpoznanie sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Artykuł 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nie zawiera w tym zakresie żadnej uznaniowości sądu ani możliwości wybiórczego traktowania tego wymogu. Jakiekolwiek okoliczności wpływające na uchybienie tego terminu nie mogą stanowić podstawy do jego przedłużenia, a jedynie potencjalny przyczynek ewentualnego przywrócenia, co jednakże wymaga określonej inicjatywy procesowej podatnika oraz spełnienia dalszych wymogów formalnych. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.